ανθρώπινες σχέσεις

δεεοντολογία, γαϊδαρέ μου κουτε ντέ!

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό MOZART1 » Δευτ Νοέμ 29, 2004 10:11 am

epsilon έγραψε:
αν τυχόν αποφάσισες τώρα στο ξαφνικό να κυκλοφορείς γυμνός μετά από 12,5 χρόνια


Όχι Ελένη, ηταν πρακτική για 12,5 χρόνια...

Αλλά, ισως, η προεφηβεία, την τερμάτισε...

Απ την μιά χαίρομαι που μεγαλώνει, απ την αλλη λυπάμαι που χάνει την αθωότητα της...
MOZART1
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 63
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 05, 2004 8:31 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Νοέμ 29, 2004 10:48 am

προς βρώμικον εγωιστή μότσαρτ1 (που ο εγωισμός του τον έκανε μότσαρυτ1 ενώ είναι
τουλάχιστον μόρταρτ δύο αν αναφέρεται σε μουσικό που τον λέγανε βόλφ και κάτι, ή
μότσαρτ3 και βάλε αν συμπεριλαμβάνει το σόι του μότσαρτ αυτού που από κάπου του προέκυψε το όνομα
η
σε μότσαρτ5και βάλε αν συμπεριλάβεις και τα χαζοαμερικάνικα φιλμ με σκύλους

όπως επαλήθευσες τον εγωισμό σου σε μένα προσδίδοντας αυτά που πιστεύεις εσύ για δικά μου,
αλλά δεν πειράζει :wink: (μεταξύ μας σκασίλα μου :evil: )
κάνεις το ίδιο και με την κόρη σου,
βλήτο,
κι εκεί μπορεί να πειράζει!
μπορεί να μην είναι θέμα αθωότητας αλλα να είναι ζήτημα ανεξαρτησίας.
αποστασιοποίησης.
ναι ρε κύριε, σα να σου λέει, αρχίζω να νιώθω τη διαφορά και να βιώνω πολλά πράματα.
σ' αυτά θέλω να μείνεις απέξω.
το θεωρώ πολύ θετικό συναίσθημα, και πετυχημενο κι από μέρους σου, γιατί όταν ο γονιός αφήνει το παιδι του να τον βάλει στην άκρη, αυτό είναι κομμάτι επιτυχίας....

τα άλλα είναι όντως μαλακίες και είσαι κόπανος. :lol:
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό MOZART1 » Δευτ Νοέμ 29, 2004 11:10 am

Αμα γεννιέται ένα παιδί,
όλη η φαμίλια του εύχεται εξυπνο να γίνει
Εγω που με την εξυπνάδα μου,
ρημαξα τη ζωή μου,
ελπίζω ο γιος μου
κόπανος να γίνει και φτωχός στπ πνεύμα.
Ετσι θα ζησει γαληνια κι ωραία
σαν υπουργος της κυβερνησεως

ΜΠΡΕΧΤ
MOZART1
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 63
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 05, 2004 8:31 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Νοέμ 29, 2004 11:25 am

κι εγώ ρε παιδί μου, σαν τον μπρέχτ
από την εξυπνάδα μου ρήμαξα τη ζωή μου...
μόνο απ' αυτήν.
τίποτε άλλο δεν είχα να χάσω.
τώρα που την έχασα θα αναγείρουν πολυκατοικία ζωών πάνω στη ρημαγμένη δικιά μου; λέτε;
και ποιος θα διαχειρίζεται τα διαμερίσματα;
και πώς θα κατανεμηθεί η κληρονομιά;
και ποιος συμβολαιογράφος θα είναι τόσο καλός να μη φάει τις ζωές μόνος του;
και τι θα αφήσω στα παιδιά μου;
ποιον όροφο στο καθένα;
...
άρε μπρεχτ, σε μπελάδες μ' έβαλες πάλι μου φαίνεται!

(σε σας εδώ δε θ' αφήσω τίποτα. άλλωστε το λένε, δεν έχουν μόνο γάτες ή ροζ σκύλους, και κάποια κάπου παιδιά που τουλάχιστον τις κληρονομάνε.)
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

το χτίσιμο της ενοχής ως άλλοθι.

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Δεκ 02, 2004 5:19 am

πρωί σε νοσοκομείο.
η πόρτα του θαλάμου ανοίγει, μπαίνουν οι νοσοκόμες με τα φρέσκα σεντόνια, εντάξει, δεν έχει για όλους. φορούν τα γάντια.
δύο άρρωστες. η μια με άνοια σχεδόν, ορούς στα χέρια και σωλήνα στη μύτη για να τρώει, κι ένα γέρο δίπλα της να τη φροντίζει.
-περάστε έξω
-να της βάλετε το καθαρό νυχτικό που σας έφερα.
-θα δούμε, σήμερα δε μποορούμε, ίσως τη δευτέρα.
περνάει έξω ο γέρος.
στο άλλο κρεβάτι μια κυρία με γενικευμένο καρκίνο. δυστυχώς με αναπνευστήρα, ορούς δεν θυμάμαι πόσους, και πληγές που δεν καταγράφονται. ένα σώμα που σβήνει, χωρίς νυχτικό.

οι νοσοκομες περιποιούνται τις δυο άρρωστες.
-τι νυχτικό-τσουβάλι είναι αυτό, λέει μια, για την άρρωστη με την άνοια.
γυρίζουν τη γιαγιά, της περνάνε ένα μωρομάντηλο στα οπίσθια.
-κανονικά χρειάζεται εδώ ένα πράσινο σαπούνι/
-ναι. αλλά άντε να βρεις σφουγγαράκι.
-ναι. δεν έχουμε σφουγγαράκια.
-δεν τους μπορώ άλλο τους γέρους.
-αυτοί οι γέροι.

το τρίτο κρεβάτι είναι η γράφουσα. σαν να σου λένε: κακομοίρα μου, πρόσεχε μη γεράσεις!

τελειώνουν έτσι με την άνοια και πάνε σ' αυτήν με τον καρκίνο. η τέχνη 'αλλάζω σεντόνια' είναι γυρνάει τον άρρωστο πλάι, κάνω δουλειά στο μισό κρεβάτι, και μετά τον φέρνω τουμπα σ' αυτο το κομάτι και τραβάω τα σεντονια εκεί που τον είχα βάλει προηγουμένως, αφού τον κυλήσω στην άλλη πλευρά του κρεβατιού.
η διαδικασία όλο βογγητά, στα οποία δεν απαντά κανείς. 'νερό', λέει αυτή. αυτή δεν τα έχει χάσει, απλώς δεν μπορεί να μιλήσει μέσα απ' τον αναπνευστήρα παρά ελάχιστα.
κανείς δεν απαντάει.
κανείς δεν την πλένει, γιατί όντως είναι δύσκολο.

το δωμάτιο είναι τώρα έτοιμο για την επίσκεψη των γιατρών.
γιατρός και νοσοκόμα μπαίνουν μαζί.
στον καρκίνο, η γιατρός λέει:
-τι είναι αυτά τα μαύρα στα χέρια της;
-δεν είναι βρωμιά, λεει η νοσοκόμα. είναι σκουριά που την έχει εμποτίσει από τα μηχανήματα.
-όχι, λέει η γιατρός
-μα ναι σας λέω.
η γιατρός πιάνει ένα μπαμπάκι και λέει.
-για να δούμε.
-βλέπετε; αλλά αφού δεν μπορείτε να την καθαρίσετε εσείς, θα την καθαρίσω εγώ.
το ρεζίλεμα των νοσοκόμων αρχίζει.
ε, ντροπή λιγάκι, και το κλαν εκδικείται.
φεύγει ο γιατρός
οι νοσοκόμες έρχονται να καθαρίσουν.
αφήνουν το υλικό με το οποίο καθάρισαν στο κομοδίνο της άρρωστης. όταν μπαίνει η κόρη της, της λένε:
-μας τη φέρατε βρώμικη!
!!!

θα μπορούσε να είναι έτσι. μα τώρα είναι μέσα, τουλάχιστον 15 μέρες.
τι κάνουμε γι' αυτούς;

η εκδίκηση συνεχίζεται τώρα καταλυτικά.
κανείς δεν πλησιάζει της πληγές της άρρωστης.
ίσως γιατί δε γίνεται τίποτα, μπορεί κι αυτό, γιατί πάντα και στον καθένα μας υπάρχει ανθρωπιά.
χτες βρέθηκα πάλι στο νοσοκομείο, και πήγα να δω τους γείτονες. η κόρη ήταν ένα μάτσο χάλια.
-τι έγινε, λεω με την έννοια, ΄ξέρουμε πως φεύγει η μάνα σου κι αυτο πονάει' , πώς πάει ρε παιδί μου
-ε, πώς να πάει... σήμερα μ' έκαναν με τα κρεμυδάκια οι γιατροί...
-σου είπαν πάει χειρότερα, λέω με συγκατάβαση
-α, αυτό το ξέρω και το βλέπω... να, μου είπαν ότι η πληγή γύρω από την καρδιά της είναι σε τέτοια κατάσταση που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα και φταίω εγώ που δεν την καθάριζα, και μέσα στην ομάδα των γιατρών που το έλεγαν ήταν κι ένας κύριος γύρω στα σαράντα με κουστούμι και γραβάτα, χωρίς ποδιά, που γύρισε και μου είπε: ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!

δηλαδή, για τη σωστή πορεία συνεργασίας μεταξύ γιατρών και νοσοκόμων, η ομάδα δύο έπεισε την ομάδα ένα ότι 'δεν φταίω εγώ δε φταις εσύ, φταίει ο χατζηπετρής'.
έτσι η ομάδα ένα έριξε ένα μπινελίκι στον χατζηπετρή, που βέβαια, όσο άδικο ή δίκιο να είχε, ο χατζηπετρής αυτός είναι ένας άνθρωπος που αναμένει το θάνατο της μάνας του μέσα από χίλια πάθη. ίσως αυτό το 'ντροπή σας!' να ήταν ξέσπασμα προσωπικών καταστάσεων του εν λόγω κυρίου.
ποια η χρησιμότητά του;

χρειάζεται μέσα στα νοσοκομεία μια ουσιαστική συνεργασία και με κοινωνικούς λειτουργούς. δεν είναι μόνο ο ασθενής, είναι κι ο σύντροφός του που βιώνει μερικα΄πράγματα πολύ ζόρικα και δεν τα καταλαβαίνει.

χρειάζεται και η παρουσία ενός ιερέα για τους χριστιανούς, ή ενός ραββίνου για τους εβραίους, ή ενός ιμάμη για τους μουσουλμάνους, ή ενός οποιουδήποτε συμπορευτή, ώστε η αναγκαία παρουσία ενός εκπροσώπου θρησκείας για κάποιον πιστό να μη σημαίνει 'ήρθε το τέλος σου κι έρχομαι εγώ σαν προπομπός του χάρου να σε προετοιμάσω'. το λέω αυτό εκ πείρας, όταν είχα βρεθεί σε τέτοια θέση πριν καιρό, και είχα ζητήσει μια τέτοια παρουσία. είχα το θάρρος, ναι, να το κάνω, γιατί με κοίταζαν όλοι σαν ούφο. όμως ήταν ουσιαστικό για μένα, το είχα ανάγκη. δικαιούσαι να ζητήσεις τσιγάρο, και δεν δικαιούσαι να ζητήσεις ιερέα γιατί δεν είναι της μόδας ή γιατί δεν με ενδιαφέρει τι;
είναι πολύ λεπτές κάποιες ισοροπίες μέσα μας, και πρέπει να είμαστε κάπως ανεκτικοί.
η παρουσία ενός ιερέα που να είναι σχετικά διαθέσιμος σ' ένα νοσοκομείο, και με ανάλογο φέρσιμο βέβαια, και εννοείται ότι κανείς δε θα πρέπει να του δίνει φράγκο αφού έχει μισθό, η παρουσία ενός τέτοιου σε νοσοκομείο, θα μπορούσε να βοηθήσει.
την κυριακή το πρωί που ήμουνα ακόμη μέσα ως ασθενής, πήγα κοντά σ' αυτήν την κυρία με τον καρκίνο να μιλήσουμε λίγο, και τη ρώτησα μετά αν ήθελε να προσευχηθούμε μαζί. αν ήσασταν εκεί θα βλέπατε τι θα πει ικεσία στο βλέμα της. έκανα το σταυρό μου κι είπα το πάτερ ημών, για να μην την κουράσω. αν το αναφέρω εδώ, δεν είναι για να μου πείτε 'μπράβο' ή 'πίπες'. είναι γιατί η γυναίκα αυτή έβαζε όλη της τη δύναμη να μ' ευχαριστήσει μετά, γιατί όντως το χρειαζόταν αυτό το μήνυμα.
συγγνώμη ίσως για το προσωπικό τόνο και πάλι, δεν έχω άλλον, αλλά θεωρώ ότι θέλω να μιλήσω γι' αυτά τα θέματα γιατί αγγίζουν πολυ κόσμο.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Πέμ Δεκ 02, 2004 9:33 pm

Ω καιροί! Ω ήθη!

Σήμερα …

Το πρωί με το που παρκάρω το αμάξι πετάγεται ένας εργάτης (μπορεί να ήταν και μάστορας, δεν ξέρω) από ένα γιαπί και μου λέει :
-θα το αφήσεις για πολύ εκεί?
-ορίστε?!
-λέω, θα αργήσεις να το πάρεις?
-γιατί?
-πότε θα το πάρεις?
-γιατί????
-ε πότε θα το πάρεις?
-το μεσημέρι
-ποιο μεσημέρι?
-αύριο το μεσημέρι! Θέλεις κάτι?
-να το πάρεις γιατί θα έρθει το φορτηγό να αφήσει τούβλα
-… (έχω ήδη απομακρυνθεί)

Το μεσημέρι (τελικά το φορτηγό ήρθε και δεν ενοχλήθηκε καθόλου από το αμαξάκι μου) γυρνώντας στο σπίτι σταμάτησα για λίγο έξω από το φούρνο της γειτονιάς. Με το που παρκάρω με πλησιάζει ένας μπάρμπας (μπάρμπας θα πει καμιά δεκαετία μικρότερος από το παππούς)
-θα φύγεις σύντομα?
-ορίστε?!
-θέλω να φέρω εδώ το αμάξι για να πάρω την γυναίκα μου. Χρειάζεται περπατούρα και δεν θα μπορέσει να πάει μέχρι εκεί (μου δείχνει το τέλος του τετραγώνου). Σε παρακαλώ αν αργήσεις πάρκαρε λίγο πιο κάτω.
-δεν θα αργήσω. Δυο λεπτά θα κάνω μόνο. Αλλά αν βιάζεστε να το πάρω από τώρα.
-όχι κορίτσι μου, κάνε τη δουλειά σου …
Όταν έφευγα τον είδα από τον καθρέφτη να παρκάρει στην πρώην θέση μου και μια θεία (το θηλυκό του μπάρμπας) να βγαίνει από την είσοδο της πολυκατοικίας με περπατούρα.

Ίσως και να είμαι εγώ παράξενη …
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Παρ Δεκ 03, 2004 11:30 am

Nότια Σκύρος,

κρανίου τόπος...

Μεσα στο απέραντο τίποτα, ενα καταπράσινο δενδράκι...

Καρφωμένη πανω στο κορμό μια ταμπέλα

"ΜΗΝ ΠΑΡΚΑΡΕΤΑΙ, ΚΑΤΣΙΚΙΑ"

Ενα τσινκουετσέτο αγνοει 30-30 αυτοκίνητα που λιάζονται στον ηλιο ...

Γυρνωντας από το μπάνιο αντικρύζουν 7 κατσίκια

σκαρφαλωμένα στο καπώ, στην οροφή

να ξεφυλίζουν το δενδράκι...

Τα σημάδια απ τις οπλές τους

εγώ θα τα αφηνα

αναμνηστικες καρτ ποσταλ...

Ισως και ναμαι εγω ο παράξενος...
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό MOZART1 » Παρ Δεκ 03, 2004 11:37 am

Αναλαμβάνω την ευθύνη της παραπάνω απάντησης...

Αναλυτική προκήρυξη έχει αφεθει στον σκουπιδοτενεκε, εξω απο τα γραφεια της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ...
MOZART1
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 63
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 05, 2004 8:31 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Δεκ 03, 2004 12:55 pm

... και που να'ξερες πώς με λένε! (κιόλας)!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Κυρ Δεκ 19, 2004 1:57 pm

φιάλη Νο 1
Επισκέπτης
 

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron