ανθρώπινες σχέσεις

δεεοντολογία, γαϊδαρέ μου κουτε ντέ!

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

σε τρίτο πρόσωπο

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Νοέμ 25, 2004 7:03 am

μια αυθαιρεσία παραπάνω.
για ένα θέμα που μπορεί μερικοι τουλάχιστον να ξέρετε ότι με απασχολεί ιδιαίτερα αυτόν τον καιρό.
μια ιστορία σε τρίτο πρόσωπο, που μπορεί, εκτός από το ότι την έχω επαναλάβει στη μνήμη μου τόσες φορές, που μπορεί και να την έχω απο-στηθίσει με διαφορετικές λεπτομέρειες κάθε φορά, τόσο με εντυπωσίασε,
την έχω αφηγηθεί επίσης πολλές φορές
ίσως και να την έχω γράψει.
με παράπονο σχεδόν, αν όχι απλώς με συγκίνηση, και με ένα σχεδόν παιδικό πόθο να γράψω ένα διήγημα που να το ονομάζω 'οι σαγιονάρες'.
δεοντολογία χρειάζονται μερικοί για να μοιάσουν σε κάποιους. καμιά φορά και τα πρότυπα έχουν νόημα.

νοσοκομείο ευαγγελισμός.
Χ παθολογική κλινική. θάλαμος 509. 3ο κρεβάτι. ασθενής Χ νοεμβρίου ΧΧΧ, υπ' αρ. 509Γ.
μια ασθενής. την λένε Χ, έτσι τη φωνάζουν όσοι έρχονται απέξω. άλλοι με΄σα στο νοσοκομείο, λένε, χωρίς να απευθύνονται σε όνομα: κατέβασε. ανέβασε. σφίξε. ανάπνεε. χωρίς όνομα. εσύ. περίπου ένα ανώνυμο εσύ.
μια εξέταση.
ευγένεια στο εργαστήριο. μια ατμόσφαιρα ήσυχη, συμμαζεμένη. ένα πνεύμα συνεργασίας: ξαπλώστε. στον πληθυντικό. ναι, το είχα κι αυτό ανάγκη, γιατί... γιατί έτσι, γιατί νιώθεις το παράπονο πως είσαι μέσα ενώ οι άλλοι έξω, οι ανησυχίες σου για τους δικούς σου που τοςυ αφήνεις μεταβάλλονται σχεδόν σε ενοχές, έτσι μια ευγενική πράξη απέναντί σου, ένας πληθυντικός ας πούμε, είναι σα να σου λέει: 'ε, δεν έγινε τίποτα, δε χωρίστηκε ο κόσμος στα δύο, προχωράμε'...
ευγενέστατος ο γιατρός. 'ακίνητη', ναι, σηκώστε λίγο το λαιμό σας... μην καταπίνετε... κλπ
μα με σαφήνεια που την έχεις ανάγκη. αυτές τις ώρες έχεις ανάγκη και τη σαφήνεια. νιώθεις πιο σίγουρος.
μετά από λίγο μπαίνει στο εργαστήριο ο διευθυντής της ομάδας. Χ, διαμάντι όνομα και πράμα. μερικοί τον λένε αστέρι, έτσι άκουσα.
έρχεται κοντά στην ξαπλωμένη, που δεν τη διακρίνει ούτε το πορτοφόλι ούτε η ομορφιά:
τι κάνετε;
εδώ... πάντως με συγκινεί εδώ η ανθρωπιά σας. είχε λόγους αυτή που το έλεγε
η ανθρωπιά, ξέρετε νομίζω, λέει κάπως μελαγχολικά ο Χ., η ανθρωπιά πληρώνεται...
ναι, απαντάει η Χ, σας καταλαβαίνω απολύτως
-ναι, πληρώνεται η ανθρωπιά
(όσο και πληγώνεται. ένα γράμμα διαφορά είναι, το ξέρουμε)
σας καταλαβαίνω όταν το λέτε, συνεχίζει η Χ.
ο διευθυντής συνεχίζει την εξέταση, αφού ο συνάδελφός του του παραχωρεί τη θέση του και το εργαλείο.
εγώ (για να μη λέω συνέχεια η Χ) πρέπει να είμαι με τεντωμένο το λαιμό και να κοιτάω τα ντουλαπάκια του εργαστηρίου από την ανάποδη... σχεδόν τα έχω μάθει απέξω, το πράγμα διαρκεί και διαρκεί
οι κινήσεις όμως του γιατρού είναι τόσο προσεκτικές, που παρόλα τα σχόλια μεταξύ τους, μου 'ρχεται να κοιμηθώ.
με καθησυχάζει δηλαδή η παρουσία του. τέτοια ευγένεια σε κάθε κίνηση.
μετά από πολύ ώρα, ίσως πάνω από μία, ξαναπαίρνει το εργαλείο ο συνάδελ΄φός του, συνεχίζει για λίγο, και τέλος, μπορώ να καταπιώ όσο θέλω, να αναπνεύσω όπως θέλω, να κουνηθώ.
-τελειώσαμε, μου λέει ο διευθυντής που είναι γκριζομάλλης, μεγαλύτερος σίγουρα από τα 49 μου χρόνια.
σηκώνομαι αμέσως, με τη συνηθισμένη ευτυχώς ακόμη γρηγοράδα μου,
και βάζω τα πόδια μου κάτω, γνωρίζοντας πού έχω αφήσει τις σαγιονάρες μου.
μα δεν προλαβαίνω, όσο σβέλτη όντως και να είμαι, να αντιδράσω:
΄ψαρά μαλλιά στο βλέμα μου που έχει στραφεί προς τις σαγιονάρες.
μια κίνηση άκρας ευγένειας, κι ο διευθυντής της Χ παθολογικής έχει προλάβει και σκύβει με τις σαγιονάρες μου στο χέρι...
τον κοίταξα στα ματια με απορία: μπορείς να πεις ευχαριστώ, έτσι απλά; δεν μπορείς...
έφυγα με την αίσθηση ότι ήθελα να βάλω τα κλαματα.
πως ξαφνικά, μέσα σ'ένα χώρο που φοβόμουνα, βρέθηκα να έχω όνομα. δεν ήμουνα, ναι, δεν ήμουν το 509Γ, δεν είμουνα το περιστατικό τάδε, ή, κι αν είμουνα αυτό και είμαι, μαζί, εκείνη την ώρα, αυτός ο άνθρωπος, απλώνοντας το χέρι μ' αυτό τον ταπεινό και άδολο τρόπο, ήταν σαν να μου έλεγε: ελένη. ελένη.
πού να μιλήσεις για δεοντολογία τώρα, και τι να πεις...
πέφτει μικρή σε μερικούς, όπως κι ασήκωτη για κάποιους άλλους, που ούτε τη λέξη δε γνωρίζουν.
εσύ, κύριε διευθυντά, εκείνη την ώρα, με έντυσες ευπρέπεια που δεν είχα.
μου έδωσες μια φλογίτσα ζεστασιά που την είχα τόσο ανάγκη, όσο γρήγορες και μηχανικές ήταν οι κινήσεις μου για την κρύψω.
βαστάω τη φλογίτσα αναμμένη μέσα μου
για σένα και για όσους θα τη χρειαστούν ελπίζω.
να είσαι καλά.
καμιά φορά, μια μικρή κίνηση δείχνει μεγαλείο.
ένα ζευγάρι σαγιονάρες μπορεί να είναι ένδειξη για κάτι που υπάρχει αλλά δεν το βλέπουν όλοι.
θα γράψω κάποτε ένα διήγημα, το αποφάσισα.
αυτό θα είναι δικό σου.



εγώ δε θα είμαι πουθενά.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό MOZART1 » Πέμ Νοέμ 25, 2004 1:56 pm

Πολλες φορες πραγματα καταστάσεις μας φέρνουν συνειρμους...

Η ιστορία με τις σαγιονάρες μου φερε το μυαλό μια ιστορία με μια πόρνη, που εκτελεί επι πληρωμή πεοθηλασμό σε γκριζομάλη κύριο...

Όλα τα άλλα της ιστοριας όμοια...

Περ'ιεργο ποσες παραλαγές μπορουν μα παίξουν πάνω στο ίδιο θέμα...

Η ιστορία τελειώνει με τον ίδιο τρόπο...

τις σαγιονάρες...

Τελικα ειμαι ανίκανος για παρθενογέννηση...

Πάντα κούρσευα ιστορίες άλλων
MOZART1
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 63
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 05, 2004 8:31 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Νοέμ 25, 2004 7:35 pm

Τι είπες ρε μότσαρτ!!!!

Στην περίπτωση που η πιο ανώτερη και ευγενής μορφή γυναίκας είναι η πόρνη που προσφέρει αφιλοκερδώς το σώμα της στον άθλιο ζητιάνο (όπως γράφω στο άλλο τόπικ.Εσύ δέν τα παρακολουθείς αυτά γιατί είσαι σοβαρός άνθρωπος) ,θα πρέπει να υπάρχει και η ανάλογη περίπτωση για τον άντρα.
Έσπαγα το κεφάλι μου όλο το πρωί να το βρώ,αλλά τίποτα (θυμήθηκα και βρήκα όμως τα κλειδιά της πόρτας της αποθήκης που είχα χάσει εδώ και καιρό,αλλά επειδή άλλαξα και την κλειδαριά τελικά,τώρα μου είναι άχρηστα.Μιά ζωή,θυμόμαστε άχρηστα πράγματα δηλαδή).

Τελικά,το βρήκες εσύ για μένα.
Μπράβο μότσαρτ!!!

Η γυναίκα λοιπόν που δώρισε το σώμα της στο ζητιάνο παραμονές χριστουγέννων,την επομένη πήγε στον γκριζομάλλη κύριο να τον πεοθηλάσει (οι καλές πόρνες ούτε ανήμερα τα χριστούγεννα δέν ξεκουράζονται,ενώ οι γκριζομάλληδες λίγα χρόνια ενεργα τους μένουν ακόμη,κοιτάτε να εκμεταλευτούν ακόμη και την μέρα των χριστουγέννων).
Και μετά έγιναν τα πράγματα όπως τα λες εσύ με τις σαγιονάρες.
Και όντως τελικά,αυτή η μορφή του άνδρα του γκριζομάλλη είναι η πιο ευγενική και ανώτερη,αντίστοιχη της πόρνης-γυναίκας.
Για αυτό σας λέω ρε γυναίκες εδώ μέσα......





















...πάρτε μας μιά πίπα να γίνουμε ανώτεροι και να αγιάσουμε επιτέλους!
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό MOZART1 » Παρ Νοέμ 26, 2004 9:41 am

aspic έγραψε:... ενώ οι γκριζομάλληδες λίγα χρόνια ενεργα τους μένουν ακόμη,κοιτάτε να εκμεταλευτούν ακόμη και την μέρα των χριστουγέννων

Για αυτό σας λέω ρε γυναίκες εδώ μέσα......


...πάρτε μας μιά πίπα να γίνουμε ανώτεροι και να αγιάσουμε επιτέλους!




Την δεύτερη μερα των Χριστουγέννων

εχω κλείσει ραντεβού στο κοριτσάκι με τα σπίρτα...



Πες στην φιλόπονη πόρνη,

να πάρει το ρεπό της...
MOZART1
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 63
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 05, 2004 8:31 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Παρ Νοέμ 26, 2004 10:29 pm

Τι είπε πάλι ο μότσαρτ ρε παιδιά!!!!
(εσένα πολύ ψαγμένο σε βρίσκω για μουλτιφοράνθρωπο)

Όντως,αφού βρήκαμε την αγιοποιημένη μορφή της γυναίκας και του άνδρα,τώρα μάς μένει να βρούμε και την αντίστοιχη μορφή του μικρού παιδιού.
Έσπαγα και σήμερα το πρωί το κεφάλι μου λοιπόν,αλλά τίποτα (θυμήθηκα όμως που είχα αφήσει τις βιταμίνες που είχα αγοράσει πρίν τέσσερα χρόνια για το καναρίνι της μαρίνας.Τώρα όμως είναι άχρηστες,αφού ούτε καναρίνι υπάρχει αλλά ούτε μαρίνα.Όπως είπαμε και στο χθεσινό επεισόδιο δηλαδή,πάντα θυμόμαστε άχρηστα πράγματα.
Η μαρίνα βέβαια δέν με πίστευε πώς πράγματι είχα αγοράσει τις βιταμίνες,αλλά είχα ξεχάσει που τις άφησα και μου φώναζε πώς είμαι γαιδούρι και αναίσθητος και καθόλου δέν ενδιαφέρομαι για τους άλλους.
Έτσι λοιπόν έγινε ένας καυγάς τρικουβερτος ολοήμερος κυριακάτικος,με όλα τα κόμπλεξ και τις κατινιές και των δυό μας σε πλήρη εξέλιξη.
Στο τέλος όμως,αργά το βράδυ κάπου εκεί στην αθλητική κυριακή της ετ1,ειρηνέψαμε και ξαναμονιάσαμε με ένα πανηγυρικό καλαματιανό (όχι χορό ρε ξενέρωτοι,φουντοτσίγαρο εννοώ).Και έτσι μετά αφού κτυπήσαμε και μερικές βότκες,είπαμε να πάμε μιά βόλτα με το αυτοκίνητο να ειρηνέψουμε ακόμη περισσότερο.
Για την παραλία είπαμε να την κάνουμε,αλλά έτσι όπως είμασταν φτειαγμένοι,δέν καταφέραμε να απομακρυνθούμε ούτε ένα χιλιόμετρο.Κολλήσαμε στην κίνηση,μεταξύ δεκάτης τρίτης και δεκάτης τετάρτης πλατείας στην ηλιούπολη.
Όταν φτειαχνόταν η μαρίνα οδηγούσε προσεκτικά και δεξιά να μήν έχουμε τίποτα απρόοπτα με καμμιά τροχαία.Πέσαμε σε μποτιλιάρισμα λοιπόν.Μπροστά μας ταξί,πίσω μας ταξί.
<Τι γίνεται σήμερα με τα ταξί και ξεχύθηκαν όλα μαζί στους δρόμους; διαδήλωση οι ταρίφες κάνουν;>,αναρωτηθήκαμε.
Εν τω μεταξύ πίσω μας τα ταξί κορνάριζαν να προχωρήσουμε,κόρναρε και η μαρίνα στα μπροστινά ταξί και έβγαζε αγανακτισμένη το χέρι από το παράθυρο μουτζώνοντας μανιωδώς.
Με τα πολλά ακούμε πίσω μας ένα ταξιτζή να μας φωνάζει: <καλά δουλειά ΄δεν έχετε κυριακάτικα και μας πουλάτε πνεύμα; >.
<τι τρέχει ρε;τι μας λές τώρα; φτειαγμένος είσαι;> του απάντησα εγώ από το παράθυρο.
Εν τω μεταξύ δίπλα στο πεζοδρόμιο,κάποιοι περαστικοί μας κοίταγαν απορημένοι και δύο παιδιά παραπισω είχαν ξεκαρδιστεί στα γέλια.
Αυτό με υποψίασε. <Να δείς κυρά μαρινάρα,που κάτι τρέχει και δέν μπορουμε να το αντιληφθουμε έτσι όπως είμαστε.
Το αντιληφθήκαμε μετά από αρκετή ώρα βέβαια,αφού εκτυλίχθηκαν και άλλοι κωμικοτραγικοί διάλογοι με τους ταξιτζήδες και τους περαστικούς,μέσα σε κορναρίσματα και μούτζες με μουσική σκυλολαική υπόκρουση απο Καφάση που είχαμε τέρμα στο κασετοφωνο,όταν προχωρώντας λίγες θέσεις πιο μπροστά καταλάβαμε επιτέλους ότι τόση ώρα περιμέναμε σε μιά πιάτσα ταξιτζήδων.
Ήταν απίστευτο!!!
<Πάλι ρεζίλι γίναμε με τα μυαλά που έχεις> είπα στην μαρίνα.
<Εσύ φταίς που ξέχασες να πάρεις τις βιταμίνες και τραβάμε όλα αυτά τώρα>,μου απάντησε η μαρίνα στρίβοντας ταυτόχρονα το τιμόνι αριστερά με τουπέ,για να φύγουμε όλο ύφος σοβαροί σοβαροί,εν μέσω του πλήθους που είχε μαζευτεί από τα παραπλεύροντα καφενεία και μας χάζευε σχεδόν ενθουσιασμένο.
Δέν άντεξα και εγώ,έβγαλα το χέρι από το τζάμι και χαιρέτησα τον λαό που ξέσπαγε ήδη σε χειροκροτήματα.
Μια ψωνάρα σάν και μένα,δέν αφήνει τέτοιες ευκαιρίες να πάνε χαμένες.

Τελικά κάτι τέτοια μένουν να θυμόμαστε απο τις περασμένες σχέσεις μας,γιατί απο σέξ άστα να πάνε.
Νομίζω όμως πώς άνοιξα αρκετά την παρένθεση....).

Τι λέγαμε λοιπόν;
ʼ ναι!
Έσπαγα και σήμερα το πρωί το κεφάλι μου αλλά τίποτα.
Το βρήκε ο μότσαρτ όμως για μένα.
Μπράβο μότσαρτ!!!

Ο γκριζομάλλης κύριος λοιπόν,την επομένη μέρα των χριστουγέννων καθώς βολτάρει αμέριμνος με το αυτοκίνητο, συναντάει το φτωχό κοριτσάκι με τα σπίρτα που ξεπαγιάζει στο δρόμο.
Στην εικόνα του και μόνο,ένα κόμπο νοιώθει στο λαιμό και τα μάτια του βουρκώνουν απο συγκίνηση.
<Σπίρτα!!!> μονολογεί στον εαυτό του.<πόσο καιρό έχω να δώ σπίρτα!!!>συνεχίζει.
Σταματάει λοιπόν και αρχίζει να περιεργάζεται τα κουτιά με τα σπίρτα,καθώς οι αναμνήσεις ζωντανεύουν στο κεφάλι του,απο τότε παλιά που ήταν μαθητής και είχε κρυμένα στο τζήν το σακάκι του τα καρέλια τα δεκάρια τα φοιτητικά και τα σπίρτα με το φοίνικα της χούντας.
Σιγά σιγά όμως αρχίζει να προσέχει και την μικρή.
Καλη του φαίνεται.Νόστιμη,άν και θα την προτιμούσε λίγο πιο ζουμερή και όχι κοκκαλιάρα όπως είναι.
Και επειδή όπως είπαμε,γκριζομάλλης είναι και λίγα ενεργά χρόνια του μένουν (καθότι άσπρα μαλλιά στη κεφαλή,μαύρα μαντάτα στη ψωλή) και θα πρέπει να εκμεταλεύτεται την κάθε ώρα και στιγμή,καθότι δε και η πόρνη η αγία που του παίρνει πίπες έχει ρεπό,ρίχνει λοιπόν μιά μπούφλα στην μικρή την βάζει στο αυτοκίνητο του και την αναγκάζει να του πάρει μιά πίπα.
Μετά απο λίγο,πετάει το ταλαίπωρο κοριτσάκι από το αυτοκίνητο με σκισμένα τα ρούχα και καθώς απομακρύνεται,φωνάζει στο ταλαίπωρο παιδι από το τζάμι:
<και κοίτα,παράτα τα σπίρτα και πάρε μπίκ να πουλάς.Ο κόσμος έχει προοδεύσει,μήν είσαι οπισθοδρομική>.

Όντως λοιπόν,αυτό το κορίτσι με τα σπίρτα, είναι η αντι΄στοιχη αγιοποιημένη μορφη του παιδιού.
Μπράβο μότσαρτ!!


















Έλα εδώ λιζαραζού,καλό μου γατί.
Κρακεράκια δέν έχει για σήμερα.Σήμερα θα φάς τις βιταμίνες για το καναρίνι που μόλις βρήκα.
Πώς;
Δέν θελω τέτοια λιζού.Μήν μου κουνάς την ουρά εμένα νευρικά.Τις έχω πληρώσει ακριβά τις γαμημένες τις βιταμίνες και θα τις φάς.


(σκέφτομαι πώς η αντίστοιχη ανώτερη αγιοποιημένη μορφή στα ζώα,θα είναι ένα γατί σάν και το δικο μου,που τρώει αναγκαστικά βιταμίνες για καναρίνια.
Δέν είμαι βέβαιος όμως και θα περιμένω τον μότσαρτ τι θα πεί για να βγάλω αποφαση.
ʼντε μότσαρτ,να βρούμε όλες τις αγιοποιημένες εξιδανικευμένες μορφές ανθρώπων ζώων και πραγμάτων.Πώς θα περάσει η ώρα; όλο με κάτι τέτοιες μαλακίες ασχολουμαι απο τότε που έκοψα το καλαματιανό-όχι το φουντοτσίγαρο ρε άρρωστοι.Το καλαματιανό στο χορευτικό τμήμα του πολιτιστικού μας συλλόγου λέω).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Νοέμ 28, 2004 5:31 pm

MOZART1 έγραψε:Πολλες φορες πραγματα καταστάσεις μας φέρνουν συνειρμους...

Η ιστορία με τις σαγιονάρες μου φερε το μυαλό μια ιστορία με μια πόρνη, που εκτελεί επι πληρωμή πεοθηλασμό σε γκριζομάλη κύριο...

Όλα τα άλλα της ιστοριας όμοια...

Περ'ιεργο ποσες παραλαγές μπορουν μα παίξουν πάνω στο ίδιο θέμα...

Η ιστορία τελειώνει με τον ίδιο τρόπο...

τις σαγιονάρες...

Τελικα ειμαι ανίκανος για παρθενογέννηση...

Πάντα κούρσευα ιστορίες άλλων



επειδή φυσικά δεν είμαι σίγουρη για την ειλικρίνεια και την ποιότητα του μελιού που παράγω όταν γράφω τέτοιες ιστορίες, ούτε για την ποιότητα του λαδιού, ούτε φυσικά για την ποιότητα την οποιαδήποτε σε οποιονδήποτε,
με άγγιξες με το μήνυμά σου.
βοήθησέ με να καταλάβω τι λες,
γιατί οι αναφορές σου είναι για μυαλά ανώτερα σαν το δικό σου. απευθύνεσαι όμως σίγουρα και σε μένα, και όντως, όταν μου εξηγήσεις -αν μπορείς και αν το θέλεις :wink: -, θα ήταν καλό.
αυτό το μήνυμά σου το θεωρώ σπουδαίο, όχι ότι αδιαφορώ, απλώς δε θυμάμαι τα άλλα.
τα υπόλοιπα που ακολουθούν είναι τόσο μαλακίες όσο και οι δικές μου.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό MOZART1 » Δευτ Νοέμ 29, 2004 1:56 am

Tι ειναι σωστο και τι λάθος;

Μέχρι και την προηγούμενη βδομάδα θεωρούσα σαν πρέπον, στο σπίτι μας, να μην κρυβουμε το σωμα μας απο τα παιδιά μας, έτσι πιστευα δεν θαχαν περιέργεια΄για τις ανατομικές διαφορες των δυο φύλων και γενικα θα απενοχοποιουσαν, στο μυαλό τους, το κορμί τους...

Πηγαίνοντας να πάρω εσώρουχα, για να κάνω μπάνιο και επειδή ετυγχανε ναναι μαυρου χρώματος τραγουδούσα το άσμα "στα μαυρα εχω ντυθει, βάλε τα μαύρα και συ ...", λικνίζοντας στον ρυθμό του τραγουδιού το κορμί μου...

Οταν βρέθηκα προσωπο με πρόσωπο με την κόρη μου για πρωτη φορά μετά από 12,5 χρόνια, την ένιωσα να ντρέπεται, αισθάνθηκα μαλάκας...

Όλες οι αντιλήψεις, όλες οι "δεοντολογίες" πήγαν περίπατο...

Το πιθανολογούμενο σωστο είχε ημερομηνία λήξης...

και η ημερομηνία λήξης δεν αναγράφεται πουθενα, απλά όταν επέρχεται το νιώθεις...

ΥΓ. Αν εμφανισθει απ το πουθενα, ενας γκριζομάλης κύριος και θέλει να πηδήξει εμένα ή την κόρη μου... σας "γάμησα" και τους δύο Aspic...
MOZART1
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 63
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 05, 2004 8:31 am

Δημοσίευσηαπό MOZART1 » Δευτ Νοέμ 29, 2004 3:23 am

epsilon έγραψε: βοήθησέ με να καταλάβω τι λες...


Η ιστορία σου μου θυμισε το πλύσιμο των ποδιων του Χριστου απο την Μαγδαληνη, τούμπα όμως...

Ο Χριστος να πλένει τα πόδια της πόρνης...

Ο πελάτης να φορά τις σαγιονάρες στην πόρνη, όταν τελειωσει την "δουλεια" του, αντι να της πετάξει απλα τα χρηματα και εξω από την πόρτα...

Οπως φαντάστηκες εσυ τον γιατρό, στην ιστορία σου...

Καληνυχτα...
MOZART1
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 63
Εγγραφή: Πέμ Αύγ 05, 2004 8:31 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Νοέμ 29, 2004 7:09 am

MOZART1 έγραψε:
epsilon έγραψε: βοήθησέ με να καταλάβω τι λες...



Οπως φαντάστηκες εσυ τον γιατρό, στην ιστορία σου...

Καληνυχτα...


αν εξήγησή σου είναι η δική μου φαντασία, θα ήθελα να μου δείξεις πού το αναφέρω, γιατί έχω την αίσθηση ότι βαφτίζεις δική μου φαντασία απλώς τη δική σου. έχεις κάθε δικαίωμα να σκέφτεσαι ό,τι θες. μα πραγματικά δε με βοήθησες ακόμη να σε αντιληφθώ, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία.

όσο για το προηγούμενο ποστ, για το γυμνό κορμί και τν κόρη σου, μια ερώτηση, γιατί είμαι κι εγώ γονιός:
αν τυχόν αποφάσισες τώρα στο ξαφνικό να κυκλοφορείς γυμνός μετά από 12,5 χρόνια, η δύσκολη θέση που σου φάνηκε να έρχεται η κόρη σου, είναι μια σαφής προειδοποίηση, άφού τελικά σε μερικά πράματα η λαική σοφία -από μωρό και απο τρελό μαθαίνεις την αλήθεια', και ο φρόιντ συμπίπτουν. ΄το παιχνίδι 'κάνω έτσι για να...' είναι όπως γνωρίζουμε όλοι πολύ επισφαλές. μήπως μετά το 'κάνω έτσι για να ...' ταιριάζει ένα ρήμα σε πρώτο πρόσωπο και όχι σε τρίτο; δηλαδή όχι 'κάνω έτσι για να καταλάβει κάτι η κόρη μου', αλλά, 'κάνω έτσι για να _+ ρήμα σε πρώτο πρόσωπο
επειδή τα αγαπάμε τα παιδιά μας, πρόσεξέ το αυτό.
στη θέση σου δε θα το επαναλάμβανα. είσαι ο πατέρας της.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Νοέμ 29, 2004 7:13 am

...α, και κάτι ακόμα!
αν αισθάνεσαι μαλάκας, δε σου χρειάζεται γκριζομάλλης, η μαλακία είναι εντελώς προσωπική υπόθεση, όπως όλοι γνωρίζουμε :wink: .
απλώς, άλλαξε τόπικ, ή συμπεριφορά...
καλή σου μέρα!
ελένη
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron