ανθρώπινες σχέσεις

δεεοντολογία, γαϊδαρέ μου κουτε ντέ!

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό messinian » Δευτ Απρ 26, 2004 2:13 pm

Kώδικας Iατρικής Δεοντολογίας

ʼρθρο 62. (N. 2071/92) 1. Mε Προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του Yπουργού υγείας πρόνοιας και Kοινωνικών Aσφαλίσεων και μετά γνώμη του Πανελληνίου Iατρικού Συλλόγου και της Eλληνικής Oδοντιατρικής Oμοσπονδίας συντάσσεται και εκδίδεται ο κώδικας Iατρικής Δεοντολογίας.
2. Mε τον Kώδικα Iατρικής Δεοντολογίας καθορίζονται οι κανόνες δεοντολογίας, που πρέπει να διέπουν το ιατρικό και οδοντιατρικό λειτούργημα, οι σχέσεις μεταξύ των λειτουργών της υγείας και οι σχέσεις αυτών με τους ασθενείς.
3. Aπό της εκδόσεως του προεδρικού διατάγματος της παρ. 1 του παρόντος άρθρου, καταργείται κάθε διάταξη, που ρυθμίζει τα της ιατρικής δεοντολογίας.

Kώδικας Nοσηλευτικής δεοντολογίας και δεοντολογίας επισκεπτών υγείας

ʼρθρο 114. (N. 2071/92) 1.Mε προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του Yπουργού Yγείας, Πρόνοιας και Kοινωνικών Aσφαλίσεων και μετά γνώμη του K.E.Σ.Y. συντάσσεται και εκδίδεται κώδικας νοσηλευτική δεοντολογίας και κώδικας δεοντολογίας επισκεπτών υγείας.
2. Oι κανόνες που πρέπει να διέπουν το νοσηλευτικό λειτούργημα και αυτό των επισκεπτών υγείας, οι σχέσεις μεταξύ των νοσηλευτών, των επισκεπτών υγείας, οι σχέσεις με τους ασθενείς, τους γιατρούς και λοιπό προσωπικό που συνεργάζεται η νοσηλευτική υπηρεσία, καθώς και οι επισκέπτες υγείας καθορίζονται με τον κώδικα νοσηλευτικής δεοντολογίας και τον κώδικα δεοντολογίας επισκεπτών υγείας.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό isnogood » Τρί Απρ 27, 2004 9:24 am

Στον κολλητό του Μπους πήρε συνέντευξη, εκείνον τον ακατονομαστο ψηλό...
(τον κοιτούσε ανήμπορος...
ίσως δεν πίστευε αυτά που άκουγε)
































(μα κυρίες είναι, πρώτα οι μητέρες αγαπητή μου!)
Επώδυνη συνουσία ονείρων το κορμί σου
ασελγεί στην κόλαση του πάθους μου...
Άβαταρ μέλους
isnogood
full member
 
Δημοσιεύσεις: 172
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 05, 2003 12:16 am
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

Δημοσίευσηαπό Irida » Τρί Απρ 27, 2004 11:06 am

Οι νόμοι έχουν παράθυρα και μπάζουν. Οι κανόνες έχουν εξαιρέσεις για να επιβεβαιωθούν. Η άκρα διακαιοσύνη φέρνει άκρα αδικία.

Η ανθρωπιά όμως& οι άγραφοι νόμοι? :roll: Αυτοί δεν επιβάλλονται από κανέναν και είναι εξίσου απαραίτητοι για την ομαλή συμβίωση των μελών της κοινωνίας.
Άβαταρ μέλους
Irida
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 56
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 29, 2004 12:43 pm

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Τρί Απρ 27, 2004 3:00 pm

ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ ΣΤΙς 1και 35 λεπτα να κανω μια ερωτηση για δυο φακελλους που τους ειχα ενα μηνα για ελεγχο φορολογικων και δεν προχωρουσαν....ο υπαλληλος επινε γκορντονσ σπεϊς και μιλουσε με ενα θηλυκο συναδελφο ολο χαμογελα και πολιτισμος..περιμενω να τελειωσει το τρυφερο τετ α τετ για να παρω το λογο ...ορθιος λιγο πιο διπλα..η ωρα περναει...σε κανα πενταλεπτο ο υπαλληλος με ρωταει τι θελω ...και τον ρωταω ευγενικα για την τυχη των φακελλων μου...αντι απαντησης αρχιζει τις φωνες και "τι θες τωρα εσυ εδω περα στις δυο η ωρα"...κανω υπομονη και διαμαρτυρομαι ευγενικα γιατι με αδικει ...οτι "μονο μια ερωτησουλα του κανω και δεν επιμενω να ελεγξει τωρα"..απανταει ανεβαζοντας την ενταση της φωνης και σηκωνεται απ' την καρεκλα ... και του λεω να ηρεμησει και να μου απαντησει ευγενικα οπως του μιλαω εγω..συνεχιζει τις φωνες και με απειλει οτι θα με δειρει....ολη την ωρα εγω ειμαι δυο μετρα μακρυα του και ηρεμος εξωτερικα... τον προσκαλλω να κανει τα δυο βηματα που μας χωριζουν και να σηκωσει το χερι του για να δουμε τι θα γινει μετα....κοντοστεκεται , σκεφτεται...του ξαναλεω να ερθει κοντα προσθετοντας οτι αρκετα τον ανεχτηκα αυτον και τους αλλους χωριατες εκει μεσα αν και ειμαι κι εγω απο χωριο....ερχονται οι συναδελφοι του και τον παιρνουν απο κει και μενα απ' την αλλη μερια ...ληγει το επεισοδιο...
την αλλη μερα οι δυο φακελλοι ειχαν ελεγχθει και πηρα τις αδειες...

να προσθεσω οτι πριν απ' ολ' αυτα ειχα διαμαρτυρηθει στον διευθυντη για την καθυστερηση ο οποιος δηλωσε ανικανος να αντιδρασει στην πρακτικη του συγκεκριμενου υπαλληλου διοτι ηταν κολλητος του νομαρχη απ' τη μια μερια και κομματικο στελεχος του πασοκ απ' την αλλη....(σημειωση ο νομαρχης ειναι νδ)
συμπερασμα η ρεμουλα δεν εχει χρωμα
το ξυλο το φοβουνται ολοι...

αλλη ιστορια χθεσινη..
σ'ενα στενο δρομο που δεν ειναι μονοδρομος χωνεται ενας ταξιτζης και μου κοβει το δρομο..εγω πρεπει να κανω 30 μετρα οπισθεν κι αυτος πεντε...αφου κανενας απ' τους δυο δεν κανει πισω ανοιγει το παραθυρο του και φωναζει ...κατεβαινω απ' τ' αμαξι και του λεω οτι αφου αυτος χωθηκε αυτος πρεπει να κανει πισω....διαμαρτυρεται και μου λεει οτι κουβαλαει αρρωστο(ταχα)..απανταω οτι ειμαι κι εγω αρρωστος...περιμενει 30 δευτερα και κανει πισω ..την ωρα που περναω ανοιγει το παραθυρο και μου φωναζει αφου εγω ειχα στριψει σ' αλλο δρομο "ΠΟΥΣΤΑΡΑ" ΤΟΝ ΤΟΝΟ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Α ΠΑΡΑΚΑΛΩ (αν τον ειχε βαλει στο πρωτο θα το ειχε φαει το ξυλο)
για κακη του τυχη στο μεταξυ τον μπλοκαραν απο μπρος κι απο πισω κι εγω σταματησα ξανακατεβηκα κατω και πηγα και του φωναζα απ' το ανοιχτο του το παραθυρο ..οχι βρισιες ...μονο οτι ειναι ντροπη του που ειναι κι επαγγελματιας και τετοια ....μια και δεν το περιμενε χωνεται παλι μεσα και κλεινιε το παραθυρο κι εγω γελαω και του δειχνω το μεσαιο δαχτυλο και τον προσκαλω να κατσει εκει πανω τωρα.

συμπερασμα δευτερο το ξυλο ολοι το φοβουνται....

ΥΓ.αν δεν εχουν αυτο που πρεπει ρε παιδια γιατι δεν το βουλωνουν ?τουλαχιστον οταν δεν εχουν δικιο. Συμπληρωματικα λεω οτι κι ο ταξιτζης ειχε νεα γυναικα πελατισσα μπας κι ειναι αυτη η εξηγηση.
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τετ Απρ 28, 2004 7:29 am

περί δεοντολογίας ταξιτζήδων κεφάλαιο:

γκαστρωμένη περιμένω ταξί να με πάει από τα βόρεια προάστεια, όπου έχω βίλα με πισίνα αλλά είχα δώσει άδεια στον οδηγό μου, στο κολωνάκι, εννοείται για καφέ.
ήλιος.
δε σταματάει κανείς.
σταματάει ένας ταξιτζής με μια κυρία μέσα, και ανοίγει την πόρτα, ενώ εγώ απέξω του λέω 'κολωνάκι θέλω', όπως στη διαφήμιση.
δεν πάω εκεί, μου λέει, αλλά δεν μπορώ να σας αφήσω εδώ! θα σας πάω κάπου να βρείτε ευκολότερα ταξί. τελικώς με κατέβασε κάπου, και δε θυμάμαι αν, παρά την επιμονή μου, γιατί με πήγε μακριά, τελικώς δέχτηκε χρήματα!!! έγινε φασαρία να τον πληρώσω...
δεν τον ξεχνάω αυτόν τον άνθρωπο.


η φίλη μου η μαργαρίτα, λίγο νεότερή μου, 90 ετών εκείνη, μπαίνει σ' ένα ταξί. κάθεται δίπλα στον οδηγό, ο οποίος, πλήρης ευγενείας, λέει σ' ένα συνοδηγό του στο δίπλα τουτού: 'γαμώ τη μάνα σου, κερατά!" :roll:
η μαργαρίτα θίγεται βαθύτατα, και του λέει με την ίδια ευγένεια που είχε και ο λέφτυ στο γραφείο πα-λαιο-δομίας :wink: : έτσι θα είχες και αδερφάκι, ε :wink: !!!!...
ο ηλίθιος απάντησε: να'σαι καλά γιαγιά, μ' έκανες και γέλασα!!
χα χα χα...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Irida » Πέμ Απρ 29, 2004 8:57 am

Τόπος: Ασφαλιστικό ταμείο Τέβε
Χρόνος: Αρκετά πρωί ώστε να ανοίγει ασυναίσθητα το στόμα με συνοδεία ήχων
Πρόσωπα: Το νυσταλέο δικό μου και το στραβομουτσιασμένο της δημόσιας υπαλλήλου
Διάθεση: Η δική μου τρομαγμένη μιας και είχα αντιμετωπίσει το τέρας ξανά στο παρελθόν αλλά αποφασισμένη να το παίξω χαλαρή. Η δικιά της κακή γιατί και αυτή πριν τριάντα χρόνια είχε νιάτα ενώ τώρα έχει τα ψεύτικα λουλούδια στο γραφείο να την περιβάλλουν ως ένδειξη ότι κάποιος την προσέχει.

Πλησιάζω το γραφείο της με το post-it που μου είχε δώσει ο λογιστής στο χέρι και ένα ντοσιέ στο άλλο χέρι. Αφήνω κάποια απόσταση γιατί κάποιον άλλον εξυπηρετούσε αναθέτοντάς του να συμπληρώσει κάποιες φόρμες που έπρεπε η ίδια να συμπληρώσει. Περιμένω να έρθει η σειρά μου. Κάποια στιγμή με κοιτάει φευγαλέα και αμέσως ρίχνει το βλέμμα πάνω στα έγγραφά της σαν να λέει «άλλη όρεξη δεν είχα τώρα». Φεύγει ο τύπος που “εξυπηρετήθηκε” και αποφασίζω αργά να πάρω τη θέση του.

-Καλημέρα σας, μήπως θα μπορούσατε να μου δώσετε πιστοποιητικό καταβολής των ασφαλίστρων?, τη ρωτάω με σταθερή φωνή.
-Ποιος στο είπε αυτό? με ρωτάει
-Ο λογιστής, της απαντάω
-Όχι εδώ κοπέλα μου. Στο κάτω δεξιά γραφείο.
-Α, συγνώμη.

Πάω στο κάτω δεξιά γραφείο και κάνω την ίδια ερώτηση. Ο υπάλληλος με στέλνει στο πάνω αριστερά γραφείο ήτοι πάλι στην ίδια.

-Ο συνάδελφος σας με έστειλε πάλι σε σας.
-Τι θέλεις κοπέλα μου? «το κοπέλα μου» ένα τόνο πιο ειρωνικά από το προηγούμενο.
-Σας είπα και πριν ότι χρειάζομαι να αποδείξω ότι καταβάλλω τα ασφάλιστρα.
-Γιατί το θέλεις?
-Ο λογιστής θέλει να θεωρήσει τα βιβλία και είπε ότι το χρειάζεται.
-Α ώστε θέλεις να θεωρήσεις βιβλία!. Εμ αν δεν ξέρετε τι ζητάτε τι περιμένετε από εμένα? Να μαντέψω? Έχεις φέρεις τα ειδοποιητικά μαζί σου?
-Ναι τα έχω φέρει όλα.
-Ωραία για να τα δω.
-Ορίστε.
-Τι είναι αυτά?! Λέει τίποτα εδώ πάνω ότι πληρώνεις?
-Μα αυτά μου είπαν να σας φέρω.
-Ποιος στο είπε?
-Ο λογιστής σας είπα. Ξέρετε πληρώνουμε με την καινούργια μέθοδο μέσω τραπεζικού λογαριασμού.
-Να πας στην τράπεζα τότε για να σου δώσουν εκεί απόδειξη και μετά να έρθεις εδώ.
-Μα δεν μου δίνουν απόδειξη, μου έχουν πει ότι δεν χρειάζεται. Εσείς δεν μπορείτε να το ελέγξετε από εδώ?
-Όχι!
-Καλά τότε. Έρχομαι πάλι σε λίγο..

Πάω στην τράπεζα και επιστρέφω με άδεια χέρια μιας και δεν μπορούσαν από εκεί να μου δώσουν το πιστοποιητικό που χρειαζόμουν. Πηγαίνω πάλι στο Τέβε με τη μπογιατισμένη σαν τσατσά φάτσα της υπαλλήλου να ταλαιπωρεί το μυαλό μου.
Κάθισα αυτήν τη φορά στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο της και πιέζω τον εαυτό μου να συμπεριφερθεί χαλαρά. Ώσπου ένας μικρός λαμπτήρας αναβοσβήνει πάνω απ’ το κεφάλι μου. Ιδέα! Αυτή τη φορά δεν θα προσπαθήσω με ευγένειες και σαχλαμάρες να της δείξω την ενόχλησή μου για την αγένειά της. Φαίνεται την προηγούμενη φορά δεν είχε πιάσει το υπονοούμενο η χοντρόπετση αντίληψή της. Αλλά και να το χε πιάσει δεν την είδα να πτοείται.

-Γεια σας και πάλι. Γύρισα γιατί είστε η μόνη που μπορείτε να με εξυπηρετήσετε. Όλοι με στέλνουν σε σας. Ααα τι όμορφη είναι αυτή η γυάλινη σφαίρα πάνω στο γραφείο σας. Είναι από αυτές που όταν τις ανακινείς αρχίζουν να χιονίζουν εσωτερικά, ε? Ξέρετε αυτή η τόσο όμορφη μπάλα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα δολοφονικό όπλο. Δεν είδατε πως σκότωσε ο Γκιρ τον εραστή της γυναίκας του? Με κάτι τόσο όμορφο μπορείς να κάνεις τόσο κακό! Βλέπετε το μυαλό δεν θέλει πολύ για να σαλέψει. Κι αν σαλέψει κάνει φρικιαστικά πράγματα…

Της είπα και έκανα τα μάτια μου να γυαλίσουν όπως των παρανοϊκών στις ταινίες. Δεν νομίζω να ‘πιασε ούτε αυτό το υπονοούμενο γιατί μου σήκωσε την στραβωμένη μουτσούνα της με απέχθεια σαν βαριεστημένη αγελάδα. Την επόμενη φορά σκέφτομαι να την αρχίσω στα μπινελίκια αλλά δεν είναι καθόλου το στυλ μου. Μήπως να στελνα κανέναν καλοθελητή (καλοεισπρακτή) φίλο μου να της χαρίσει καμιά ανθοδέσμη?:roll:
Άβαταρ μέλους
Irida
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 56
Εγγραφή: Δευτ Μαρ 29, 2004 12:43 pm

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Πέμ Απρ 29, 2004 1:16 pm

Δημοτολόγια πριν πέντε – έξι χρόνια.
Είναι άνοιξη, ο καιρός είναι θεσπέσιος, η διάθεσή μου πολύ ευχάριστη και ο χρόνος άφθονος, αφού το μόνο που έχω να κάνω είναι να πάρω πιστοποιητικό γέννησης.

Μπαίνω στα γραφεία. Ούτε ουρά, ούτε κίνηση, όλος ο πάγκος ελεύθερος! Πλησιάζω στο γκισέ. Η υπάλληλος κουβεντιάζει χαμογελαστά με τον διπλανό της και μόλις με βλέπει μου σκάει ένα χαμόγελο κι ένα γλυκύτατο "παρακαλώ?"
-θέλω ένα πιστοποιητικό γέννησης.
-Βεβαίως! Μου δίνετε την ταυτότητά σας? (το χαμόγελο πάντα εκεί!)
-ορίστε
Κοιτάει την ταυτότητα, χτυπάει τα πλήκτρα στον υπολογιστή (το χαμόγελο πάντα εκεί!), δίνει εκτύπωση και μου δίνει πίσω την ταυτότητα με δύο αντίγραφα του πιστοποιητικού
-θα πάτε στο πρωτόκολλο, μου δείχνει τον γκισέ στα δεξιά της, καλημέρα σας! (το γνωστό χαμόγελο)
-Ευχαριστώ!

ʼκου να δεις! Ευρώπη γίναμε! Ούτε αιτήσεις, ούτε χαρτόσημα, ούτε ουρές, ούτε μούτρα! ʼμεση, ευγενική και γρήγορη εξυπηρέτηση!!!! , σκέφτομαι.
Τστστς! Βιαστικά συμπεράσματα …

Πάω στο πρωτόκολλο. Το γραφείο της κοπελιάς είναι κάθετο στον πάγκο με αποτέλεσμα να τη βλέπω προφίλ. Στέκομαι από πάνω της. Καμιά αντίδραση από μέρους της. Έχει μπροστά της ένα βιβλιαράκι, κάτι σαν οδηγό και διαβάζει με ιδιαίτερη προσοχή. Περιμένω … τίποτα.
-Καλημέρα, της λέω γλυκά γλυκά
Γυρνάει αργά, με κοιτάει, απαντάει "καλημέρα" και ξαναγυρίζει στη μελέτη της!!!
Συνεχίζω να στέκομαι εκεί και να περιμένω. Σε όλο αυτό το διάστημα της αναμονής θα μπορούσα να έχω πάρει ίσαμε 10 διαφορετικά πιστοποιητικά, αλλά άσε! … θα έπρεπε μετά να περάσω από το πρωτόκολλο! Η όλη κατάσταση μου φαίνεται πάρα πολύ γελοία για να θυμώσω και αναρωτιέμαι αν οι άλλοι υπάλληλοι παρακολουθούν το σκηνικό … δεν μπορώ να γυρίσω να δω, και η παραμικρή υποψία γέλιου στα μάτια τους θα με κάνει να ξεσπάσω σε δυνατά χαχανητά … ψυχραιμία! Συγκρατήσου!
Παίρνω το θάρρος να την ξαναενοχλήσω …
-Πως είστε σήμερα?, και πάλι γλυκά
Σηκώνει το κεφάλι απορημένη …
-θέλετε κάτι?
-(μπα όχι περαστική ήμουν και σταμάτησα να θαυμάσω το τοπίο …) Ναι, ορίστε, και της δίνω τα δυο αντίγραφα.
Τα παίρνει τα κοιτάει, τα ξανακοιτάει και σκύβει και γράφει πάνω στο τεράστιο βιβλίο που είχε ανοικτό κάτω από το δικό της το μικρό. Ακουμπάει τα χαρτιά στον πάγκο και τα σπρώχνει προς το μέρος μου (αν πω "τα ρέστα μου κι εγώ" λες να παρεξηγηθεί?) , ενώ ήδη ετοιμάζεται να επιστρέψει στη μελέτη της …
-Εντάξει? Τελειώσαμε?, τη ρωτάω πριν προλάβει να γυρίσει το βιβλιαράκι που έχει ακουμπήσει μπρούμυτα, ανοικτό στη σελίδα που διάβαζε
-Θα πάτε στον προϊστάμενο για υπογραφή και πάλι εδώ
Ξαφνιάστηκα! ʼμεση απάντηση, χωρίς αναμονή!!! Εδώ μόλις συνέβη ένα θαύμα και κανείς δεν το πήρε είδηση!!! Πάω στον προϊστάμενο, ο οποίος αν και μιλάει στο τηλέφωνο, μου κάνει νόημα να μπω στο γραφείο του, υπογράφει και με χαιρετάει πάλι με ένα χαμογελαστό νεύμα. Επιστροφή στο πρωτόκολλο …
Το σκηνικό ίδιο. Η κοπελιά να διαβάζει κι εγώ να στέκομαι μπροστά της …
-και πάλι καλημέρα!
Γυρίζει με κοιτάζει λες και με έβλεπε πρώτη φορά, μέσα στην απορία …
Την αιφνιδιάζω (αυτές οι καταστάσεις απαιτούν ετοιμότητα και στρατηγική!!!). Ακουμπάω στον πάγκο τα χαρτιά όσο ακόμα τα μάτια της με έχουν στο οπτικό της πεδίο και περνάω στην επίθεση :
-(φουλ του άσσου!) Τώρα τελειώσαμε?
Παίρνει τα χαρτιά, τα σφραγίζει, μου δίνει το ένα και επιστρέφει στο βιβλιαράκι της απαντώντας
-Ναι
-Ευχαριστώ πολύ! Καλημέρα σας!!!
Απομακρύνομαι με το χαμόγελό μου να πλαταίνει, στις σκάλες έχει γίνει πια γέλιο.

ʼραγε τι γίνεται όταν έχει κόσμο? Τι θα γινόταν αν βιαζόμουν? Πάντως τη συγκεκριμένη στιγμή το καταδιασκέδασα!
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τετ Ιουν 23, 2004 8:14 pm

τόπος:
αίθουσα συζητήσεων του ε-μισσοσ.
"παρασκήνια",
δηλαδή πμ.
κάποιος σου γράφει κάτι σε πμ. δηλαδή καλώς ή κακώς, κάτι ζητά.
νομίζετε ότι στέκει να απαντάς στα φόρα με θέματα που ο άλλος αποφάσισε να σου τα στείλει σε πμ;
προσωπικά μου φαίνεται απρέπεια.
υπογραφή:
ελένη κονδύλη.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Σεπ 16, 2004 7:32 am

anasύρω από το τόπικ σελίδες με ψυχή για να γίνει πιο κατανοητό το γεγονός που θέλω να γράψω εδώ:

όσοι ασχολούνται με αραβική ποίηση, με έρευνες στην παλαιά ανατολική σβησμένη μουσική, λαογραφία, κοινωνιολογία, πολιτισμό, ανοίγουν και καμια από τις πολύτιμες σελίδες του "κιτάμπ αλ-αγάνι"...
ποιος όμως να μπορέσει να αποδελτιώσει ένα μεσαιωνικό μπουρδουκλωμένο αραβικό κείμενο τέτοιας εμβέλειας (25 τόμοι);
μια αγγλίδα. KILPATRICK Hilary. Hilary Kilpatrick, Making the Great Book of Songs. COmpilation and the author's craft in ABu l-Faraj al-Isbahani's Kitab al-aghani, London/New York, Routledge Curzon 2003. αρχισυντάκτης του κατ' εξοχήν ειδικευμενου περιοδικού στις μεσαιωνικές ανατολικές λογοτεχνίες. ένα σεβαστό πρόσωπο στο χώρο του.

τη γνώρισα στην αγγλία όπου δε με ήξερε ούτε ο θυρωρός μου, και όταν γύρισα στην ελλάδα και μετά λίγες μέρες το ταχυδρομείο μου έφερε εντελώς απρόσμενα ένα φάκελλο απ' αυτή την κυρία. μέσα έλεγε: σας στέλνω ό,τι νομίζω πως θα μπορούσε να σας βοηθήσει...
και μου έστειλε κάποια άρθρα δικά της. χωρίς να της ζητήσω τίποτα!
κι όταν κάτι ουσιαστικό μου χρειάστηκε, η κυρία αυτή, που την είδα μια φορά στη ζωή μου, στάθηκε βοηθός από μακριά και όπως όντως είμαι κωλόφαρδη (μεσογειακή λεκάνη ρε παιδί μου), με τιμάει η φιλία της και η στοργή της ακόμη και τώρα.

πριν μερικά χρόνια μου έστειλε ένα γράμμα με τα εξής:
'αγαπητή ελένη, ασχολούμαι με τις μειονοτικές κοινότητες επί οθωμανών στη συρία, και ετοιμάζω για μια έκθεση ισλαμικής τέχνης στο βερολίνο ένα άρθρο για κάποια ξυλόγλυπτα σαλόνια της συρίας, σε σπίτια ορθοδόξων χριστιανών εμπόρων. υπάρχουν εκεί αραβουργήματα όπου τα κείμενα είναι ψαλμοί, σε αντιστοιχία με τα αραβουργήματα σε ισλαμικούς χώρους, όπου τα κείμενα είναι κορανικά κλπ. έμαθα ότι στο μουσείο ΧΧΧ υπάρχουν ανάλογα ξυλόγλυπτα και θα ήθελα ένα διάλογο μαζί τους. μπορείτε να μου πείτε πού να απευθυνθώ;'

όσο γαϊδούρα και να είμαι βέβαια, όφειλα και έβαλα τα καλά μου, πήγα στο μουσείο, ζήτησα την ανάλογη διεύθυνση, είπα ότι ως δασκάλα γνώρισα αυτή την κυρία η οποια είναι όχι μόνο πολύ διάσημη στον τομέα της, αλλά και φιλέλληνας και μιας κάποιας ηλικίας, και παρακάλεσα να έχει αυτή ένα διάλογο με τον υπεύθυνο της ανάλογης υπηρεσίας του μουσείου, ή με τον διευθυντή του μουσείου.
ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ. με κοίταξαν σαν μύγα, σκασίλα μου, είπαν να γράψει στην νεαρά κοπέλα με την οποία μίλησα και η οποία είχε το απίστευτο προσόν να έχει κάνει ένα μεταπτυχιακό, και δεν δόθηκε ποτέ συνέχεια στο γράμμα που η κιλπατρίκ τους έστειλε.
εμπάργκο στην επικοινωνία, εμπάργκο στην ευγένεια, εμπάργκο στην πληροφόρηση.
θα γράψω κι άλλες εμπειρίες. από αλλού.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Οκτ 17, 2004 8:27 am

αλήθεια,
έχουμε κανα γιατρό στα σάιτ;
(θα ήθελα να με κοιτάξει γιατί ο ψυχίατρός μου τα'χει φτύσει μαζί μου και πήγε διακοπές).
δίπλα σ'αυτόν, που μια χαρά παιδί φαίνεται να είναι,
πήγα και σέ μιαν άλλη ειδικότητα, γιατί υπάρχει κάποιο θέμα.
ο σκοπός ήταν μια βεβαίωση ότι υπάρχει δυσκολία. η δυσκολία δεν είναι θεωρητική. ας μην τα επαναλάβουμε τώρα, αλλά τέταρτη φορά αν είναι να σου ανοίξουνε το κεφαλάκι στο γκρίζο σου το μεδούλι, είναι κάποιο θέμα τέλος πάντων.
ο τύπος μου λέει:

το χαρτί που ζητάτε
επειδή εμείς οι γιατροί δουλεύουμε σαν αντζέντηδες σ' αυτές τις περιπτώσεις -εγώ δεν το κάνω- κοστίζει τρεις χιλιάδες ευρώ με έξι χιλιάδες ευρώ.

αυτό ήταν ένα κομμάτι του διαλόγου.
ενοχλητικό. το βρήκα ενοχλητικό.
βλέπετε λογικό να απευθύνεστε σε ένα γιατρό, κι αυτός να σας λέει τι κάνουν οι συνάδελφοί του;

εγώ το βρίσκω δεοντολογικά λάθος.
δεν είμαι δημοσιογράφος, και δεν πήγα να μάθω αν τα παίρνουν οι γιατροί.
τι νόημα είχε λέτε η πρότασή του;


ένα άλλο κομμάτι τρομερό στο διάλογο με τους γιατρούς είναι ότι καμιά φορά πρέπει να τους μιλήσεις όπως στα παιδιά μέσα σε μια τάξη δημοτικού σχολείου. να τους πεις απλά πράματα, που θα έπρεπε, επειδή είναι τόσο απλά, να τα έχουν σκεφτεί μόνοι τους.
ξέρω να μιλάω μερικές φορές. καλώς ή κακώς, ναι, έτσι είναι. η άλλη που δεν ξέρει να μιλάει; δεν έχει δικαίωμα να σιάξει τον αλλοπαρμένο που είναι από πάνω της και τη βλέπει, π,χ,, σαν επαρχιώτικο σακούλι με πατάτες;
έμαθαν ποτέ δεοντολογία αυτοί οι γιατροί;
αλήθεια, όταν σπουδάζεις γιατρός, υπάρχει αυτό το μάθημα;
έχει νόημα;
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron