ανθρώπινες σχέσεις

την έχασα (τη συγγνώμη). εσείς;

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

την έχασα (τη συγγνώμη). εσείς;

Δημοσίευσηαπό epsilon » Δευτ Απρ 05, 2004 8:08 am

πέρσι τέτοιον καιρό, ένας άνθρωπος γυναικείου φύλου, ετών αρκετών αλλά όχι και τόσο, η υποφαινόμενη, βρέθηκε αντιμέτωπη κατά κυριολεξία με το θάνατο. τις στιγμές που κατέληξαν στο 'τις καπούλαρε' των γιατρών, μετά από πολυήμερη κατάσταση επεμβάσεων, εντατικής κλπ, με τα μάτια κλειστά και χωρίς επαφή με τους οικείους, βίωνα την έλλειψη της ζωής και ασφυκτιούσα, κι ένιωθα μέσα στη λήθη-νήψη-άλλων-καταστάσεων, ότι είχαν βιάσει το σώμα μου και την ψυχή μου. ο θυμός που βίωνα ήταν κορυφαίος. και ξαφνικά, όταν άνοιξα τα μάτια μου και συνάντησα κάποιον γιατρό που μου μιλούσε όταν είμουνα στα θυμαράκια περίπου, ο θυμός φούντωσε παραπολύ, και έγινε ένα μπουμ μέσα μου, και είπα: ό,τι και να είσαι έλένη, δαρμένη, κλεμένη, βιασμένη, αν δεν νιώσεις τη συγγνώμη μέσα σου, τίποτα δε γίνεται. και ο θυμός ξεφούσκωσε άμεσα, και η έννοια της συγγνώμης κάλυψε τη ζωή μου, γι' αυτήν που ένιωθα τόσες ενοχές και φορτώματα, και την παρουσία των άλλων.
γιατί συμπληρώθηκε μέσα μου η εικόνα ότι αν συγχωρείς τους άλλους, τότε μόνο μπορείς να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.
αυτό ήταν μια εμπειρία κορυφαίας γλυκύτητας και σοφίας, που ένιωθα ότι δε θα μπορέσω να την κρατήσω.
όντως, την έχω χάσει.
τώρα ένας καινούριος θυμός με διακατέχει. και δεν είναι καινούριος βέβαια, ψέματα λέω, είναι ο ίδιος παλαιός άνθρωπος που δεν έχασα.

σας έχει τύχει να συγχωρήσετε πραγματικά, τον εαυτό σας ή άλλους;
κάνω την ευχή και για σας και για μένα.
καλημέρα.
μεγάλη δευτέρα. καλή ανάσταση.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό atomant » Δευτ Απρ 05, 2004 10:00 am

Από τη στιγμή που υπάρχει ο θάνατος θα υπάρχει πάντα η αναζήτηση του άλλου, της παρηγοριάς.

Κακά τά ψέματα.

Οσο κωλοπετσωμένος υλιστής και να είσαι, δεν μπορώ να το πιστέψω ότι στις ακραίες στιγμές της ζωής σου δεν θα πεις "Θεέ μου Συγνώμη"

Αλλά από κάπου ήρθαμε, κάπου πάμε...

Αν δεν το αποδεχθούμε αυτό, είναι σαν να ακρωτηριάζουμε τον ίδιο μας τον εαυτο……
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Δευτ Απρ 05, 2004 10:18 am

Κι εγώ τη παρηγοριά σας ζητάω σήμερα πρωι πρωι που με πήρανε τηλεφωνο από το χωριό και μου ειπανε οτι πέθανε ο αγαπημένος θείος απο εσας που δε σας ξερω και δε με ξερετε...εχω τελειως φρικάρει το θανατο δε το μπορω...μπαμπη νικολα κουην ελενη μαρια κι αλλη ελενη λεφτερη ατομαντ περσεφονη αλεξη τρου μιστο αερα ισνο ταντον δικοπη κορβι και τόσοι άλλοι....
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό atomant » Δευτ Απρ 05, 2004 10:31 am

«Είπα να "ξεκουραστώ" και να "ξαναβγώ μια βόλτα" σε πεζό λόγο.

Στην ουσία συνέβη πάλι το ίδιο: σηκώθηκα όρθιος να σπάσω ένα παράθυρο, προς τα μέσα αυτή τη φορά.


Στη μέση της ζωής μου επιστρέφω μετά την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου στη «θερμοκοιτίδα» κουβαλώντας ό,τι έχει συσσωρεύσει ο αγώνας χρόνων για ελευθερία έξω την οικογένεια.

Κάτω από την πόρτα ο ταχυδρόμος έχει ρίξει διαφημιστικά φυλλάδια .

Αυτό είναι το εναρκτήριο και μοναδικό ρεαλιστικό στοιχείο και ανασύρω άτακτα σκέψεις, μνήμες, προσδοκίες.

Είναι μια πάλη ανάμεσα σ' αυτό που ήθελες να γίνεις και σ' αυτό που μπόρεσες τελικά.

Δύο ράγες ενώνονται ξανά: της πατρικής κατεύθυνσης κι αυτή που δημιουργήθηκε μέσα από την πορεία της αυτονομίας.

Είναι μια σημαντική στιγμή που θέλει κουράγιο, καθόλου βιασύνη και επεξεργασία καρδιάς όχι μυαλού.

Ζήσαμε επί χρόνια με μια ιδέα.

Αυτή μας προχώρησε, έσπασε τους κώδικες της εφηβείας, την ακολουθήσαμε όπου μας πήγε.

Τώρα πρέπει να δώσουμε το προβάδισμα στην καρδιά.

Η απώλεια, ο θάνατος είναι μια κορυφαία ευκαιρία για να καταλάβεις τη συντριβή.

Εγώ το λέω "καινούρια λύπη"... Δεν υπάρχει χαρά χωρίς αυτό το λίπασμα.

ΥΓ. Αντί να μιλάω, κάποιες φορές τραγουδώ και γραφω.

Ετσι όπως και στη ζωή επιτάσσει συχνά το συναίσθημα.


Αντί να μιλήσουμε, σιγοψιθυρίζουμε κάποια μελωδία.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό aperiskepti » Δευτ Απρ 05, 2004 11:26 am

ΔΙʼΝΑ
τον αγαπάς. ψάξε την πιο καλή εικόνα του, βάλτης πολλά δάκρυα γύρω γύρω για κάδρο, κι άστηνε μπροστά σου. μετά, που θα τον κουβαλάς καθώς θα κάνεις τα καθημερνά σου, σκέψου κι όσα μικρά σε πείραξαν μαζί του, και βγάλε τη συγγνώμη σου διπλωμένη σ'άσπρο μαντήλι, και δώστη του. και παρακάλεσε, αν βέβαια έχεις σχέση με το θεό ή αν τον πιστεύεις, να τον αναπαύει τώρα και να τον συγχωρεί.
δεν υπάρχει τίποτα πιο κοινό από το θάνατο.
στη ζωή μας.
είμαστε κοντά σου, όσο άχαρα κι αν γράφουμε, συμμεριζόμαστε.
------
γι' αυτούς ου τόπος
λένε
Άβαταρ μέλους
aperiskepti
new member
 
Δημοσιεύσεις: 17
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 18, 2004 4:12 pm
Τοποθεσία: sto tipota

Δημοσίευσηαπό dikoph » Δευτ Απρ 05, 2004 11:34 am

Νομίζουμε πως περιστρεφόμαστε γύρω του, μα είμαστε μέρος του.
Τον προκαλούμε, τον φοβόμαστε, τον περιγελούμε, τον αποφεύγουμε, τον αναλύουμε, για να ξορκίσουμε το μόνο αναπόφευκτο.

Από, σε.
Πριν, μετά.
Ανάμεσα.

Έχω πει στο αφεντικό, πως το "τίποτα" δε μπορεί να το συλλάβει το μυαλό μου, μα ούτε και η ψυχή μου.
Ποιός μπορεί άραγε;


("Σήμερα το πρωί ξεκουράστηκε η μητέρα μου". Μήνυμα στο κινητό μου από ένα φίλο, προχθές. Σήμερα κηδεύεται η κούραση.)


















ʼλλη μια Εβδομάδα των Παθών, μέσα σε τόσες άλλες.
dikoph
super member
 
Δημοσιεύσεις: 334
Εγγραφή: Παρ Σεπ 19, 2003 4:38 pm

Δημοσίευσηαπό atomant » Δευτ Απρ 05, 2004 11:34 am

«Σκιά το αίτιο της σκιάς»


«ΚΑΜΙΑ ζωή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ όπως την είχε κανείς προσχεδιάσει. Η τύχη δεν κατασκευάζεται, αν και η οργάνωσή της σε κάποιο χώρο εν αγνοία μας συντελείται.

ΕΙΜΑΣΤΕ το πλήρωμα ενός υπερωκεανίου, που ταξιδεύει διαρκώς και διαρκώς βρίσκεται στην ίδια θέση.

Σαν τη γάτα που γυρνά για να πιάσει την ουρά της.

Ενας αέναα περιστρεφόμενος κλειστός κύκλος.

Κύκλος, όμως, που όσες ασυδοσίες και αν περιλαμβάνει, εάν εγγραφεί σ' ένα σαφές τετράγωνο αποκτά ισχύ νόμου».

«ΜΑΛΑΚΙΕΣ γράφω σήμερα»;

Δεν είναι δικά μου, «Διάλειμμα ενός λεπτού», απ' τις «Αυταπάτες» του Οδυσσέα Ελύτη είναι.

...... μαύρισε η ψυχούλα μου, μελαγχόλησε και διαβάζω ποιήματα αγαπημένα μου.

Συγχωρήστε με...



Α ΚΙΝΔΥΝΑΚΙ ΜΟΥ, τι μικρό που φαίνεσαι μπροστά στα όσα φοβερά κουβαλάς! Και πόση η δύναμη η απορρυθμιστική του χρόνου, που βραδύνει το ταχύ και ταχύνει το βραδύ, με τέτοιον τρόπο που ολόκληρο το φορτίο της ζωής που σηκώνουμε, αν είναι γνήσιο, αν είναι πηγή, να φτάνει σε τέτοιο απώτατο άκρο ώστε να μας βαρύνει ακριβώς όσο και η έλλειψή του...

ΘΑ έπρεπε ίσως κάποτε να βρεθεί ένα είδος ναού που να αξιοποιεί το φως και να δίνει πράσινο φυλλαράκι στα ράμφη των ανθρωπων.

Κάτι τέτοιο θα είναι ασφαλώς πολύ δύσκολο για τον σημερινό αρχιτέκτονα, που και βέβαια δίκιο έχει να μην αντιγράφει των παλαιών καιρών τ' αρχοντικά, δίκιο έχει να εξαίρει μερικά γυάλινα ή ελαφρά μεταλλικά συγκροτήματα στη Νέα Υόρκη ή το Τόκιο.

Μένει όμως, για τον λόγο αυτό, καταδικασμένος να μικροβελτιώνει μεγαλοπολυκατοικίες.

Δεν είναι αστεία.

Είναι μια καταδίκη που η έκτασή της δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί.



Ο ΚΟΣΜΟΣ τυλιγμένος στα ναρκωτικά σεντόνια δεν έχει τίποτε άλλο να προσφέρει / παρά τούτο το τέρμα. Στη ζεστή νύχτα / η μαραμένη ιέρεια της Εκάτης / με γυμνωμένα στήθη ψηλά στο δώμα / παρακαλά μια τεχνητή πανσέληνο, καθώς / δύο ανήλικες δούλες που χασμουριούνται / αναδεύουν σε μπακιρένια χύτρα / αρωματισμένες φαρμακείες. / Αύριο θα χορτάσουν όσοι αγαπούν / τα μυρωδικά. Το πάθος της και τα φτιασίδια / είναι όμοια με της τραγωδού ο γύψος τους μάδησε κιόλας (απ' το «Θερινό Ηλιοστάσι» του Γιώργου Σεφέρη).

ΚΑΙ μερικά στοιχάκια του Νίκου Καρούζου αφιερωμένα ………

«Θρύμματα ευσεβείας».

Στοχάζομαι τη μεγάλη ωραιότητα όπου ταξιδεύω

σαν το πάτημα της φωτιάς

σκιά το αίτιο της σκιάς

ω άνθος που σε κλειδώνει

και πάλι σ' ελευθερώνει

ο βιαστής αέρας

Τα βάσανα κληρώθηκαν στην ψυχή μου και χαώδης εγώ φάνηκα στους υλικούς ανέμους.

Ομως η ψυχή

γυρίζει πάλι στον Πατέρα

με τον έρωτα των πραγμάτων τολμηθέντων

κρατώντας ολόκληρη

συντρίμμια την έριδα

Μεσ' απ' τις γλώσσες του πυρός

τρέχει η παντοδύναμη σκιά

των φοβουμένων έλεος με τ' άνθη της σινδόνης

Μοναστηρήσιο τρέχει το νερό στο ρείθρο

περ' απ' τα βηματίζοντα μεσάνυχτα της έρημης Αθήνας

Οταν ο δρόμος ταπεινός μονάζει

Στα πελάγη του σώματος ένας ήλιος λάμπει
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Δευτ Απρ 05, 2004 5:49 pm

......μήπως θα ήταν προτιμότερη η κατανόηση αντί της συγχώρεσης;
Η συγχώρεση δίνει στον συγχωρούντα την αίσθηση ότι είναι ανώτερος.Αυτοτοποθετείται σε μια θέση ισχύος και πάντα με δόλωμα τον παράδεισο.
Δεν είναι λίγες οι φορές που συνοδεύεται απο ενα αίσθημα υπερηφάνιας εντελώς αντίθετης με την ταπεινότητα.
Να νοιώθεις,να κατανοείς και τότε είναι περιττή η συγχώρεση.....


υγ...Δίκοπη και Διανάθηνα
μεγαλώνοντας,νοιώθεις το θάνατο να σε περικυκλώνει..
βιώνοντας μέσα απο "ξένους" θανάτους τον δικό σου...
...και ύστερα είναι και κείνοι οι αποχωρισμοί.Οι αμετάκλητες αναχωρήσεις...
και κείνη αίσθηση κενού μπροστά στις άδειες θέσεις.
(και πόσο πονάνε κάποιες εικόνες.......και στοιχειώνουν το μέλλον....το "τρύπιο" μέλλον).
Τελευταία .....
παρηγοριέμαι με την ιδέα ότι είμαστε μέρος του σύμπαντος...
οτι μετά το τέλος αυτής της οργανωμένης μορφής θα σκορπιστούμε σε κομμάτια και θα ζήσουμε χωρίς συνείδηση-ελεύθεροι,ως τμήματα διαφορετικών όντων..
Όπου το μόριο του άνθρακα που κάποτε υπήρξε στο κορμί μου θα βρίσκεται στην ίδια οργανική ένωση με ενα μόριο άνθρακα κάποιου αγαπημένου....σ'ενα κύτταρο ,σε μια αμοιβάδα,ενα κορμό δέντρου,σ'ενα πορτοκάλι..
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Απρ 05, 2004 8:44 pm

Στην φράση που λές δίκωπη,το όλο πρόβλημα δέν είναι στη λέξη <τίποτα>,αλλά στη λέξη <συλλάβει>.

<Συλλάβει> και <υπάρχω>:
Υπάρχουμε και ξέρουμε ότι υπάρχουμε.
ʼρα είμαστε κάτι.
ʼν υπήρχαμε όμως και δέν ξέραμε ότι υπήρχαμε,όπως μιά αμοιβάδα η ένα μόριο του άνθρακα που λές σκιάχτρο,νομίζετε ότι πάλι θα είμασταν κάτι;
Όχι βέβαια,διότι αφού δέν θα το ξέραμε,τίποτα πάλι θα είμασταν και δέν θα είχαμε καμμιά διαφορά από κάτι που δέν υπάρχει στα αλήθεια.

Έτσι λοιπόν,βλέπουμε πώς το <υπάρχω>, τίποτα δέν είναι από μόνο του,αφού μπορεί και σάν <υπάρχω> να μήν <υπάρχει>.
Για να υπάρχουμε,θα πρέπει και να το ξέρουμε ότι υπάρχουμε.

Από την άλλη,κάτι που δέν υπάρχει και δέν το ξέρει ότι δέν υπαρχει,είναι επομενο να μήν υπαρχει όντως.
Κάτι που δέν υπάρχει όμως,αλλά το ξέρει ότι δέν υπάρχει...νομίζετε ότι και αυτό δέν υπάρχει;

Αυτό που αλλάζει τα πράγματα,δέν είναι η ύπαρξη ή η ανυπαρξία,το κάτι ή το τίποτα,αλλά η συνείδηση ή η μή συνείδηση μιάς οποιαδήποτε κατάστασης,υπαρκτής η ανύπαρκτης.
Και όπως είδαμε πιο πάνω,καθόλου δέν σημαίνει πώς συνείδηση θα έχει μόνο κάτι που υπάρχει.
Συνείδηση μπορει΄να έχει και το τίποτα.
Δυστυχώς λοιπόν καλά μου παιδιά,η ανθρώπινη τραγωδία,δέν είναι στον θάνατο,αλλά στην αιωνιότητα.
Θα υπάρχουμε για πάντα,σάν κάτι ή σαν τίποτα,αλλά γνωρίζοντας πως είμαστε κάτι η τίποτα και δέν θα τελειώνει ποτέ αυτός ο εφιάλτης.
Θα παρακαλούμε να ξεχάσουμε,να πάψουμε πιά να συνειδητοποιούμε και να αντιλαμβανόμαστε και δέν θα μπορουμε.
Και εδώ σε αυτό το σημείο όταν η συνείδηση μας τα παίζει,παρεμβαίνει σωτήρια η τριτοβάθμια επιτροπή του συμπαντικού αιγινητείου και μας κάνει μιά ένεση ναρκωτική να κοιμηθούμε για να ξεχάσουμε τον εφιάλτη μας.
Να θεραπευθούμε από την πίεση που μας δημιουργει η αιωνιότητα.
Και μετά ....εγέννετο φώς.
--Πώ πώ τι ωραίο μωράκι!
Πόσα κιλά γεννήθηκε;



















Που σημαίνει καλή μας διανάθενα,πώς απλώς του καλού σου αγαπημένου θείου,έφθασε η ώρα να πάρει εξιτήριο από την γήινη ψυχιατρική μονάδα που έκανε θεραπεία.
Και πάλι στον σύμπαν ο θείος σου λοιπόν,ελεύθερος και αναζωογονημένος.
Μήν τον κλαίς.
Τον ευατό σου κλάψε και εμάς,που έχουμε καιρό ακόμη μέχρι να μας αφήσουν.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

πάντα μου την έδιναν τα δακρύβρεχτα..

Δημοσίευσηαπό amadryas » Δευτ Απρ 05, 2004 9:39 pm

και πάντα όταν οι άλλοι εξέφραζαν τις συμπάθειές τους, εγώ σιωπούσα...

αγαπητή Διάνα (ή όπως αλλιώς λέγεσαι), άσε το χρόνο να παρει τη θλίψη σου ...

όσο για τη συγγνώμη, καλό θα είναι να λέγεται στην ώρα της κι όχι εκ των υστέρων...
μιλάω εκ πείρας, γιατι όταν κάποτε χρειάστηκε να τη ζητήσω , ήταν ήδη πολύ αργά...ο παραλήπτης της ξεψυχούσε !!!
από τότε έμαθα να τη ζητάω συνέχεια, κάθε φορά που πίστευα ότι είμαι λάθος...
ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει δυνατότερο...
Άβαταρ μέλους
amadryas
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 31
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 7:48 pm

Επόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron