ανθρώπινες σχέσεις

<<Ερωτικές επιστολές>>

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό aspic » Σάβ Ιούλ 28, 2007 9:50 pm

Εγώ πάντα το έλεγα ότι ο ιζνογκούντ είναι καλό παιδί και με ευαισθησίες.
Μπράβο ιζνογκούντ!!!
Είδατε ρε ζώα,άμα έχει μνήμη ο άνθρωπος.....του λείπετε όλοι σας λέει.
ʼν και δέν νομίζω να του λείπετε περισσότερο από ότι λείπετε εσείς οι ίδιοι από τον εαυτό σας,θα συμπλήρωνα εγώ.

Αλλά δέν μου λές καλό μου παιδί ιζνογκούντ,γιατί είσαι τόσο μπίζυ αυτό το καιρό και μάλιστα σε απίστευτο βαθμό όπως μας λές;
Πυροσβέστης θα είσαι και δέν θα προλαβαίνεις με τόση δουλειά που έχει πέσει το φετινό καλοκαίρι ε;
Τι προάλλες που λές,τσακώθηκα με κάτι συναδέλφους σου και μάλιστα δυό φορές.
Γιατί βλέπεις δέν είναι όλοι ευαίσθητοι σάν και σένα ,υπάρχουν και γαιδούρια στο χώρο σου.
Είχαμε πάει με κάτι παιδιά στο διπλανό χωριό που καιγόταν το βουνό,και την είχαμε στήσει σε ένα πέρασμα μπάς και περάσει κανένα πανικοβλημένο από τη φωτιά αγριοκούνελο, να το αρπάξουμε.
Περιμέναμε κανένα μισάωρο,όταν ξαφνικά βλέπουμε πίσω από ένα λαμπαδιασμένο πουρνάρι,ένα με καπνισμένη ουρά να πετάγεται πρός το μέρος μας.
<<Έλα δώ ρε τσουρουφλισμένο του λέμε>> και το παίρνουμε στο κυνήγι.
Το είχαμε στριμώξει σε μιά γκοριτσιά που καιγόταν και ετοιμαζόμασταν να κάνουμε βουτιά να το πιάσουμε,όταν ένας πίδακας νερού παρενεβλήθη ανάμεσα σε εμάς και το ζώο,κάνοντας το τελευταίο να βρεί την ευκαιρία να ξεφύγει.
Γυρνάμε πίσω να δούμε τι συμβαίνει,και βλέπουμε τρείς πυροσβέστες που πάλευαν με μιά μάνικα να μήν τους ξεφύγει,να μας κοιτάνε θυμωμένοι.
--Τι τρέχει; τι κάνετε εκεί; μας ρωτάνε.
--Τι κάνουμε; κυνηγάμε να πιάσουμε το κουνέλι,τους απαντάμε εμείς.
--Καλά δέν έχετε τσίπα πάνω σας; εδώ καίγεται το σύμπαν και αντί να πάρετε και εσείς καμμιά θαλειά να βοηθήσετε, κυνηγάτε θηράματα;
--Γιατί που είναι το πρόβλημα; Ετερον εκάτερον. Εσείς κοιτάχτε την χλωρίδα που είναι της αρμοδιότητός σας και αφήστε μας να κάνουμε ότι θέλουμε εμείς με την πανίδα που είναι της δικής μας αρμοδιότητας.
--Το ξέρετε ότι άμα θέλουμε σας τυλίγουμε σε μιά κόλα χαρτί και σας πάμε αυτόφωρο;
--Με ποιά κατηγορία θα μας πάτε αυτόφωρο; Το κυνήγι επιτρέπεται αυτή την περίοδο.Και στο κάτω κάτω δέν είστε θηροφύλακες,πυροσβέστες είστε,τους απαντήσαμε εμείς και τους γυρίσαμε την πλάτη για να φύγουμε.
--που πάτε; μας ρωτάνε αυστηρά.
--στην πάρνηθα να την στήσουμε για κανένα κόκκινο ελάφι,τους απαντάμε εμείς ειρωνικά.
--ʼρε αναίσθητοι,μας φώναξαν και έπιασαν πάλι να σημαδεύουν με την μάνικα την γκοριτσιά που ήδη είχε γίνει κάρβουνο.

Κατάλαβες ιζνογκούντ;
Έχουνε φάει ήττα με τις φωτιές και κοιτάνε να βγάλουν την εξουσία τους σε εμάς τους αμέριμνους πολίτες που θέλουμε λίγο να ξεσκάσουμε.

Τέλος πάντων μήν στα πολυλογώ,δέν περνάμε μερικές μέρες και λέμε πάλι με τα παιδιά να ανέβουμε στο καμένο πλέον δάσος να μαζέψουμε καυσόξυλα.
Έχεις κάνει ποτέ μπάρμπεκιου με ξύλα από καμένο δάσος;
Καλά δέν ξέρεις τι είναι!!!!
ʼλλο πράγμα!!!
Και μάλιστα άν μαζέψεις καμμένα ξύλα,από κεί που πέρασε κανένα κα(π)νανταίρ και έριξε νερό,έ τότε είναι το κάτι άλλο!
Δεν φαντάζεσαι τι άρωμα παίρνουν τα ψητά!!!
Θα πρέπει να είναι το αλάτι ή το ιώδιο που έχει το θαλλασινό νερό που ρίχνουν (ο τσαπαρίκος μάλιστα έχει να το λέει,πώς μιά φορά που μάζευε ξύλα στο καμένο δάσος,βρήκε καμιά δεκαριά τεράστιες γαρίδες, το ένα νούμερο θα μπορούσαμε να πούμε, και μάλιστα μισοψημένες.
Τις καθάρισε και τις έφαγε επί τόπου.Τέτοιες γαρίδες δέν έχει ξαναφάει στη ζωή του, λέει, και ούτε πιστεύει πώς θα ξαναφάει).
Και μάλιστα επειδή έχω γίνει εξπέρ στο θέμα,το καμένο θυμάρι ταιριάζει πολύ ωραία να ψήσεις ζυγούρι ή και προβατίνα.Το πουρνάρι πάει πολύ με φιλέτο,αλλά αυτό που είναι άλλο πράγμα,είναι η καμένη αγριορίγανη.Να ψήσεις ψάρια με αυτήν,δέν θα πιστεύεις τι τρώς.
Εξαίσιο σου λέωωω (είχα ψήσει παλιά σαργούς με καμένη αγριορίγανη και είχε σηκωθεί όλη η γειτονιά στο πόδι.Περνάγαν όλοι και ρωτάγανε τι ψήνω).
Πάντως το πεύκο δέν θα στο συνιστούσα ιδιαίτερα για να ψήσεις κάτι,καλύτερα κράτα το για το τζάκι,ενώ η ελιά ταιριάζει καλύτερα να ψήσεις ψωμί.
Του δίνει πλούσια γεύση.

Όπως σου έλεγα λοιπόν μαζευτήκαμε πάλι,πήραμε και το ανατρεπόμενο φορτηγό του μητσοπανουριά και την κάναμε για το καμένο βουνό να μαζέψουμε αυτά τα τόσο ωραία και ιδιαίτερα αποκαίδια.
Κάτσαμε αρκετή ώρα αλλά το γεμίσαμε.
Βάλαμε και πολλά άλλα ξύλα,όπως πεύκα, αγριελιές,συκιές και κοτσιναπιές,για τα τζάκια και τις ξυλόσομπες.
Γεμίσαμε προμήθειες για όλο το χειμώνα δηλαδή.
Τέλος πάντων,είχαμε πάρει τον χωματόδρομο της επιστροφής,όταν ακούμε πίσω μιά σειρήνα.Σταματάμε,και βλέπουμε πίσω ένα πυροσβεστικό τζιπ με τον οδηγό του να ξεπροβάλει το κεφάλι του από το τζάμι και να μας ρωτάει: Τι τρέχει; τι κάνετε εκεί;
Αμάν,λέμε,το ίδιο σενάριο θα παιχτεί πάλι,όπως με το κουνέλι.
Σταματάμε,κατεβαίνουμε και πάμε πίσω στους πυροσβέστες.
--Τι να κάνουμε,λίγα ξύλα μαζέψαμε να ψήσουμε καμμιά μπριζόλα.
--Λίγα ξύλα τα λέτε αυτά; Εσείς καθαρίσατε όλο το λόφο.
--Έ καλά τώρα, υπερβολές.
--Το ξέρετε ότι απαγορεύεται;Έχετε άδεια;
--Τι άδεια και γεμάτα μας λέτε τώρα; Καμμένα ξύλα μαζέψαμε,γιατί να απαγορεύεται;
--Γιατί είναι περιουσία του δημοσίου και δέν έχει κανένας δικαίωμα να τα κόβει.
--Περιουσία του δημοσίου ήταν άμα τα κρατάγατε χλωρά και ζωντανά.Τώρα που τα αφήσατε και καήκανε,γίνανε κάρβουνο ψοφήσανε,πάπαλα,τώρα ανήκουν στο θεό.

Τέλος πάντων μήν στα πολυλογώ,αφού μας είπανε και αυτοί ότι θα μας πάνε αυτόφωρο,άρχισαν να φωνάζουν να τα αφήσουμε γρήγορα.
Μας ανέφεραν μάλιστα, για να μάς δείξουν πόσο γαιδούρια είμαστε,και μιά περίπτωση που τους είχαν πεί κάποιο συνάδελφοί τους πρίν λίγες μέρες,με κάποιους αχαρακτήριστους που κυνήγαγαν καμένα αγριουκούνελα.
Που να ήξεραν ότι είμασταν οι ίδιοι.
Εμπάσει περιπτώσει,καθότι πέσαμε σε περίεργους πυροσβέστες,καταλάβαμε γρήγορα ότι δέν γίνεται να συννενοηθούμε μαζί τους,και σηκώσαμε την καρότσα,αδειάσαμε τα ξύλα στην μέση του δρόμου και φύγαμε,και άστους να δούμε τι θα τα κάνουν και πώς θα τα βγάλουν από κεί.

Ξανακατάλαβες ιζνογκούντ;
Επειδή φοράνε στολή,νομίζουν ότι τους ανήκουν τα πάντα.Χλωρά και καμένα,ζωντανά και μαραμένα.
Και να ταν μόνο οι πυροσβέστες....έχει γεμίσει ο τόπος μίζερους,μυστήριους και χλεχλέδες.
Δέν τους βλέπεις και στην τηλεόραση πώς κάνουν;
Αντί να κάτσουν,να απολαύσουν το υπερθέαμα,να κοιτάξουν να βιώσουν αυτό που γίνεται,να συμμετέχουν στα δρώμενα να αφήσουν τους εαυτούς του να εκφραστούν,να αυτοσχεδιάσουν με ευρηματικότητα,φαντασία και αυθεντικότητα,κοιτάνε να μυξοκλαίνε στα κανάλια ή να εκστομίζουν διάφορες ρητορίες άνευ περιεχομένου.
Παλιά θυμάμαι,όταν ήμουν πιτσιρικάς,τηλεόραση δέν είχαμε,σινεμά είχαμε μα λεφτά δέν είχαμε,όταν έπιανε καμμιά φωτιά ήταν η καλύτερη διασκέδαση...που είχαμε και δέν είχαμε.
Αλλά και οι μεγάλοι,και οι αυτοσχέδιοι πυροσβέστες της εποχής και ο κόσμος όλος,όλοι με πειράγματα και αστεία ζούσαν μέσα στο γέλιο και στη χαρά.
Η πυρκαγιά,ήταν μιάς πρώτης τάξεως ευκαιρία να πλησιάσει ο ένας τον άλλο,να νοιώσουν την αγάπη και την ανθρωπινότητα.
Μιά πυρκαγιά και ένα πανηγύρι είχαμε στο χωριό να διασκεδάσουμε.
Τι άλλο;
Αφού άν κανένα καλοκαίρι δέν είχε ο κοινοτάρχης λεφτά να φέρει την κομπανία με την μαυράκη,μαυράκια έκανε τα πουρνάρια γύρω από την χωματερή και την περνάγαμε πρώτα.
Τέλος πάντων,τι να λέμε τώρα έτσι όπως γίναμε.
Μέσα την τα΄ξη και στην βλακεία ζούμε,μέσα στην ηθικολογία,την φημολογία και την παντογνωσία,με ένα μύθο που μας φουσκώνει τα μυαλά.
Και δέν είναι μόνο με τις φωτιές,παντού έτσι γίνεται.
Δέν αναγνωρίζω πιά τον κόσμο που είναι γύρω μου.
Πώς έγινε έτσι!!!
Για αυτό φέτος δέν πάω πουθενά διακοπές.
Εδώ θα κάτσω στο σπίτι,θα αγοράσω και ξυλοκάρβουνα από το εμπόριο (τι να κάνω έτσι όπως καταντήσαμε; ) να ρίχνω κανένα χοντρό και ίσα ίσα θα μπαίνω καμμιά φορά στο μίσσος να γράφω καμμιά μαλακία,που δέν υπάρχει κανένας πιά επιτέλους και την περνάω φίνα μόνος μου.
Τι τους θές τους μίζερους και εσένα που σου λείπουν;
ʼμα δέν καταλαβαίνει ο άλλος και λέει συμφορά την καλοτυχία του,τότε άστον να κλαίει μονάχος του.
Έ,καλά δέν λέω;



































































ʼ,και ξέχασα να σου πώ,πώς καμένο δεντρολίβανο και αγριολεβάντα από πρόσφατα πυρπολημένο δάσος,τουλάχιστον μηνός,,άμα τα αφήσεις δυό τρείς ώρες στο νερό με πράσινο σαπούνι,κάνουν το καλύτερο αφρόλουτρο,με φρέσκο άρωμα καμένου δάσους.
Να δείς που θα το πάρουνε χαμπάρι και θα το βγάλουν στην αγορά κάποτε και μάλιστα με σήμα τον πυροσβέστη.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Σάβ Ιούλ 28, 2007 11:21 pm

ʼσπικ σ' αγαπώ...
... πόσο καιρό είχα να στο πω;...

... τώρα που τά 'καψες όλα παλιοκουφάλα, άρχισες να θυμάσαι πάλι τους φίλους σου έ;...

Υ. Γ. Γειά σου Ιζνογκούντιε...
... λουφάζουμε στων καιρών τα σημεία...
... και το αργά τρυπώνει ανάμεσα στο τότε και στο ακόμη...

... είθισται λένε οι πολλοί...

(... ωραίο ποίημα... δικό σου;)...

:(
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Σεπ 16, 2007 6:53 pm

θα σε θυμάμαι πάντα, αγάπη μου.
νιώθω ορφανή που με άφησες, που πέταξες γι'αλλού, μα πώς να ξεχάσω τις καλές μας στιγμές, την παρουσία σου στη ζωή μου...
πάντα θα σε θυμάμαι.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό smarties » Πέμ Δεκ 06, 2007 6:58 pm

αγαπημένε μου...
είσαι τέλειος στο να με κάνεις να συνειδητοποιώ οτι κάνω λάθος που σε αγαπώ. μου είπανε πολλές φορές πως η αγάπη είναι στα σκατά αφιερωμένη, μα δεν το πίστευα....το υποψιαζόμουν όμως, μέχρι που μου το απέδειξες έμπραχτα εσύ.
είσαι τόσο τέλειος στο να με κάνεις να νιώθω οτι είμαι μια χαζοβιόλα εκκεντρική, με καλοσύνη για εσένα μόνο και καθόλου για μένα. για να είμαι ειλικρινής μαζί σου σε μισώ τώρα πλέον. πάρα πολύ. όσο δεν μου μιλάς , τόσο σε μισώ. με όλη μου την καρδιά. με πρόδωσες. θα σε προδωσω και εγώ. πώς? ακριβώς έτσι ---> θυμάσαι όταν σου έλεγα πώς πάντα θα σε αγαπώ οτι και να συμβεί μεταξύ μας? ε, δεν θα το κάνω. δεν θα το κάνω. και ξέρω οτι δεν σε νοιάζει. αλλά και πάλι η υπόσχεση μου την πετάω δεν με νοιάζει ούτε και μένα. σε βαρέθηκα. σε μισώ. μυστικοπαθή μαλάκα. τελικά όντως είσαι λύκος. και πάντα έλεγες...μια φορά και ένα καιρο ήταν ο κακός ο λύκος...και ήθελες να το συμπληρώσω. θα το συμπληρωσω τώρα και θα πω, πως έκανε τον λυπημένο ο κακός ο λύκός, διοτι απλα ήθελε την κοκκινοσκουφιτσα να την κατασπαράξει. ένα ελεος...τι λύπη ηταν αυτη? ...σε μισω όπου και να εισαι. και μισω και τα χριστούγεννα μαζι και τα παντα. βλακα./
η αγάπη ίσως ξέρει πού είναι το μαγικό κλειδί.
Άβαταρ μέλους
smarties
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 434
Εγγραφή: Τετ Σεπ 15, 2004 9:09 pm
Τοποθεσία: mesa sth guala mazi me to xrusopsaro

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Απρ 11, 2008 8:10 pm

τι να τις κάνεις τις λέξεις, σα στρακαστρούκες σε παιδικά χεράκια τη νύχτα της ανάστασης
τι να τις κάνεις...
τις φοβάμαι τόσο που τις αφήνω και φεύγουν μόνες τους, κατηφορίζουν σα δεντράκια την πλαγιά, σαν πυγολαμπίδες τη νύχτα, σαν πύργοι και τρελοί στο σκάκι των μεγάλων, ποτέ δεν κατάλαβα τις να τις κάνω.
τις είχα εκεί πέρα και χάζευα
έχασκα και ποτέ δε διορθώθηκε τίποτα στο χαίνον μηδέν. μονάχα απορία από λέξεις που και που μου θύμιζαν ότι την αλήθεια, άρνηση τελικά τη χτίζει;
και πάλι φοβόμουνα
την αλήθεια, άρνηση τη στηρίζει;
και τον έρωτα;
στο άρον τον σταυρόν πάει,
ή μήπως στο θέλω τα λάμδα και τα ρο, των αστεριών στα σκοτεινά σου μάτια παραπέτασμα.
κοίτασμα,
παραπέτασμα
λαχτάρα
μιας καταχθόνιας διαδρομής που δε θα τελειώσει ποτές.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Ιουν 29, 2008 8:32 pm

σου γράφω εδώ, για να μη σε βρει κανείς, αγαπημένε μου.
εσύ, ίσως. αν και δεν ξέρω τίποτα.
τότε γιατί γράφω;
είναι ένα ερώτημα.
γράφω από πόθο
ξέρεις αλήθεια πόσο μακριά είναι ο πόθος;
είναι 'θεν,
που λένε: πανταχόθεν,
τουτοποθεν
ουτόποθεν
ουταπία θεν
αλλά έγραψα θαν και το διόρθωσα
να μπορούσα για έρωτα να μιλήσω χωρίς να μιλήσω για θάνατο!
θεν, θαν, αχ, αγαπημένε μου θαν, που στηρίζεις τούτο το φόρουμ
ποτέ δε θα πάψω να σου χρωστώ ευγνωμοσύνη
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Ιούλ 10, 2008 11:03 pm

τώρα εγώ ξαναγράφω.
με την ίδιαν ανέχεια, με την ίδια φτώχεια.
θα εισπράξω την περιούσια ντροπή ομολογώντας
ότι ποτέ
κατακόκκινο δεν είχα πρόσωπο.
το αίμα έπεφτε πάντα στα πόδια,
και τρέχαμε.
μια εγώ, μια εσύ. κάτι σα σαύρες πάνω σε πυρακτωμένες πέτρες. κάτι σαν άνθρωποι
πληγωμένοι.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Αύγ 08, 2008 10:41 pm

όμως ο έρωτας είναι ένα κολεόπτερο.
δεν ξέρω τι είναι το κολεόπτερο. το φαντάζομαι σαν ένα ανεμόπτερο του ζωικού βασιλείου
σαν να λέμε μια απλή απλή μηχανή που ανασαίνει πάνω από το κύμα,

αυτό να είναι ο έρωτας. ένα μηχανικό μολύβι που κοιτάζει ένα σκίτσο, μα δεν μπορεί ούτε γραμμή να στήσει.

ο έρωτας είναι ένα έντομο.
όμως το πανί που σκίζει για να γίνει πεταλούδα είναι πιο μαλακό απ'τα χάδια σου, πιο στιλπνό απ'τα μαύρα σου μαλλιά, πιο ζαρκάδι από οποιοδήποτε πανώριο στίχο στο στόμα σου
ι
ο έρωτας είναι ό,τι δεν πόθησα στο σωστό χρόνο
ο,τι φοβήθηκα,
ό,τι κρύφτηκε για να πεθάνει αφήνοντας πίσω του το πιο μαγικό το πιο όμορφο το πιο εξαίσιο χαρτί για να γράψει τη ζωή του ο κόσμος.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Αύγ 23, 2008 9:06 pm

αγρίμι, ο έρωτας δαγκώνει τ' αχείλι μου μ' όλα τα χρώματα της στρατόσφαιρας.
ανασαίνω τόξα,
βυζαίνω γαλάζιο
στεριώνω δέντρα καταπράσινα...

μιλώ
μ' απίστευτη αφέλεια
με την αθωότητα της πόρνης που εγκαταλείπεται σαν περνά ο καιρός
κι ο καιρός
παραμονεύει να ξαναρθεί, λες κι οι εποχές προτάσσουν επαναλήψεις
αγρίμι
ο καιρός ματώνει τ' αχείλι μου, καίς στην απομόνωσή σου
περνάς χωρίς να το ξέρεις απέναντι
κι εγώ
δεν ξέρω πια να γράφω.

αγρίμι είναι μια δίπατη λέξη. ένας ιπτάμενος εωσφόρος και γδέρνει αγάπη τους δρόμους του.
εωσφόρος είναι μια ύστατη λέξη
δεν μπόρεσα
δεν μπόρεσες
ποτέ να υποκριθείς.

πάλι μλκίες είπα, γιατί σ'άκουσα.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Κυρ Αύγ 24, 2008 9:52 pm

http://www.youtube.com/watch?v=w9zoB41Iyqo

(... γειά σου Έλενα... άκου Έλενα... προχτές, στις 22, κράτησα νεογέννητο στην αγκαλιά μου... μετά από 18 χρόνια ρε Έλενα... έ;... τί είπες;... τα καταφέρνω καλά έ;... ανηψιός, ο πρώτος μου... και ίδιος Έλενα... ίδιος...)


:?
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron