ανθρώπινες σχέσεις

<<Ερωτικές επιστολές>>

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό ColdHardBitch » Παρ Νοέμ 17, 2006 5:37 pm

πιστεύεις πως ότι γράφουμε χρειάζεται εξηγήσεις και αναλύσεις; και δεν το λέω αυτό αρνητικά γιατί δεν θέλω να το κάνω.... απλώς θέλω να μου πεις πως το σκέφτεσαι εσύ πρώτα... :)
~Κάτω Τα Παγόνια~
ColdHardBitch
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 20
Εγγραφή: Πέμ Νοέμ 16, 2006 3:04 pm
Τοποθεσία: Koumasiland

Δημοσίευσηαπό danai » Δευτ Νοέμ 27, 2006 2:57 pm

ΣΑΣ ΕΛΕΙΨΑ;;;
-------------------------------------------------------------------------------------

Συγνώμη.
Δε μπορώ ούτε θέλω όμως να στην πω από κοντά.
Εγωισμός, άμυνα, ή μήπως ΄διάθεση για συνέχεια της μάχης;
Και ποιος θα βγει ζωντανός;
DARE TO BE DIFFERENT
Άβαταρ μέλους
danai
full member
 
Δημοσιεύσεις: 142
Εγγραφή: Δευτ Απρ 26, 2004 3:14 pm

post-classic

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Τετ Ιαν 10, 2007 8:21 pm

«έβαλες ένα τοίχο ανάμεσα σε μένα και τα πράγματα»
«εγώ έγινα ο τοίχος, εμένα βλέπεις όπου κι αν πας... μέχρι να με γκρεμίσεις»
κι άρχισε να βρέχει από τα μάτια ακατανόητα κι άρχισε το νερό να καίει τις κόρες ώσπου άκουγα μέσα από ξένα αυτιά την επιθυμία να σε κατασπαράξω
«περίμενε»
«αυτό δεν ξέρω να το κάνω»
«προετοιμάσου»
θα πονάς μέχρι η όσφρηση καθαρή να μοιάζει χυδαία
θα ρωτάς ξανά το ίδιο
θέλω πολύ
γιατί?
γιατί έτσι


μου ρχεται να μιλάω με δεν
δεν υπάρχει αντικείμενο
δεν υπάρχει ανταπόδοση στο βλέμμα
δεν υπάρχει ιδιοτέλεια

κοιτώ στη λέξη χάνομαι: ρήμα
«θα ταν πιο εύκολο να πεις πως χάθηκες»: υποκείμενο εσύ
«φοβάμαι μη χαθώ μες στην επιθυμία»: υποκείμενο εγώ
«φοβάσαι μη χαθεί η επιθυμία»: υποκείμενο επιθυμία

φοβάμαι, φοβάσαι
δεν φοβάται

αναρωτιέμαι ως συνήθως μέχρι πότε η σκέψη θα κάνει την ηλίθια

O χρόνος αργεί.
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

Δημοσίευσηαπό tanil alex » Πέμ Ιαν 18, 2007 7:19 pm

Θυμάμαι εκείνον, τον πρώτο χωρισμό...

Στην κόλαση μου
εσύ πάντα ήσουν ο Θεός που βασίλευε,
με χάρη και θαύματα παραδείσου...
και εγώ πάντα πιστή ιέρεια
των επιθυμιών σου,
προστατευμένη απ τους δαίμονες
του έξω κόσμου....
το ναό των αλλαγών σου υπηρετούσα
με αφοσίωση και δέος,
χωρίς όνειρα εκτός της κυριαρχίας σου.
Μα τώρα θέλω να βγω
από τον παράδεισο που για αίμα μου πουλάς,
μακριά από τους διπρόσωπους αγγέλους σου να φύγω,
να ρισκάρω τη ζωή στην κόλαση που έξω περιμένει,
θύμα περιπλανώμενων δαιμόνων να πέσω,
να γευτώ την εξορία και την παντοδυναμία της άθεης υπόστασης μου.
Θέλω και γω Θεά να γίνω,
χωρίς πιστούς
και τελετές αιώνιας αφοσίωσης
μόνο θυσίες..
στο βωμό του σήμερα...
Στον παράδεισο σου μεγαλόκαρδε Θεέ μου
ποτέ δε θα επιστρέψω,
ακόμα και αν η πίστη στην ύπαρξη σου
είναι η μόνη που μέσα την ψυχή μου θα απομείνει.
Χαιρετάω το Βασίλειο σου
με φόβο και ανυπομονησία
για αυτά που αγνοώντας με υπάρχουν.
tanil alex
new member
 
Δημοσιεύσεις: 3
Εγγραφή: Τρί Δεκ 12, 2006 11:48 am

Δημοσίευσηαπό Σαπφώ » Τετ Ιαν 24, 2007 3:02 pm

Καλώς ορίσαμε πίσω και που επιστρέψαμε καλώς ορίσαμε
Η αλήθεια είναι πως δεν φύγαμε ποτέ πότε πότε περιδιαβαίνουμε στις σελίδες τάχα να ξεγελιόμαστε
Και μ΄αρέσει που το πότε με το ποτέ χωρίζονται μόνο από μια μικρή οξεία.
Ερωτικές Επιστολές...
Ξέρω, μα επιλέγω ξανά το όνειρο. Κ.Μ.
Άβαταρ μέλους
Σαπφώ
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Τετ Μαρ 01, 2006 10:43 pm

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Μαρ 16, 2007 6:59 am

πού είσαι σαπφώ;
θέλω πιο πολύ κόκκινο.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό female_spider » Παρ Μάιος 18, 2007 3:26 pm

γεια σας!!!!
δεν ήξερα που να βάλω την ακόλουθη ιστοριούλα μου από μία σειρά ιστοριών που έχω γράψει και τιτλοφορούνται ερωτικές επιστολές.... βρήκα αυτό το τόπικ που είναι ομότιτλο με την επιστολή μου αυτή και σας την παραθέτω....

ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Έρχομαι…


«ʼγγελε μου,

όνομα και πράγμα ήσουν, αγγελικά τα φιλιά σου στον ουρανό με ανέβαζαν. Μου έδιναν φτερά και εγώ πετούσα σε μέρη μακρινά και όμορφα… σε μέρη ονειρικά… σε μέρη μαγευτικά.

Μαγευτική και η ματία σου και η φωνή σου η πλανεύτερα την καρδιά μου ξεγέλασε και το μυαλλό μου έκλεψε. Τα φιλιά σου για μένα τεχνιτή αναπνοή. Τα μάτια σου τα γκρι σαν τον ουρανό πριν την βροχή. Με κοιτούσαν έτοιμα να λυτρώσουν την ψυχή μου και να ξεπλύνουν κάθε τι άσχημο και ανεπιθύμητο.

Κλείνω συχνά τα μάτια και σε φέρνω μπροστά μου. Μου χαμογελάς και με φιλάς συχνά και άλλες φορές απλά με κοιτάς και μετά με χαιρετάς και φεύγεις. Πάντα αυτό το γεια του αποχαιρετισμού με σκότωνε αλλά ήταν βάλσαμο το ότι ήξερα ότι θα σε ξαναδώ. Το ίδιο λέω και τώρα… το ίδιο ελπίζω και τώρα μόνο που ίσως χρειαστεί να περιμένω παραπάνω αυτή την φορά.

Θυμάσαι τις ατελείωτες μέρες μας; Και τα καυτά μας βράδια; Πόσες φορές ευχήθηκα να μην φύγουν ποτέ… να μην τελειώσουν ποτέ; Και να που όμως τελείωσαν. ʼδοξα μεν, αλλά τελείωσαν. Ακόμα με πονάει αυτό το τέλος καλέ μου. Αναρωτιέμαι εάν και εσένα σε πονάει.

Ήρθα πολλές φορές εδώ που είπαμε το στερνό μας γεια και κοιταχτήκαμε στα μάτια για τελευταία φορά. Είχα και έχω ακόμα την ελπίδα ότι θα σε ξαναδώ. Ότι θα νιώθεις κι εσύ την ίδια ανάγκη να έρθεις να μου πεις το «γεια» της συνάντησης. Χεχ, δεν είναι αστείο; Θυμάσαι που το συζητάγαμε; Το τραγελαφικό της λέξης αυτής; Την διπλή σημασία που έχουν δόσει οι άνθρωποι σε αυτήν την λέξη;

Γεια είπαμε τότε, έστω με τα μάτια. Γεια περιμένω να σου πω και εγώ εδώ τώρα. Θα περιμένω μέχρι να πέσει ο ήλιος. Μερικές φορές φωνάζω το όνομά σου μπας και είσαι παραπέρα και με ψάχνεις και έχεις χαθεί. Αλλά ακόμα περιμένω να σε δω μπροστά μου ή έστω μία απάντηση.

Θυμάμαι τις όμορφες γραμμές που σχημάτιζε το χαμόγελο στο πρόσωπό σου. Μακάρι να ήξερα ότι θα τελείωναν αυτές οι στιγμές και πίστεψέ με θα τις ρουφούσα αυτές τις στιγμές ως το μεδούλι. Δεν θα άλλαζα τίποτα αλλά θα τις ζούσα όσο πιο δυνατά και ολοκληρωτικά θα μπορούσα.

Ακόμα θυμάμαι την χαρά που κάναμε τότε που για πρώτη φορά μετά από χρόνια μαζί καταφέραμε να πάρουμε την ίδια μέρα άδεια. Το πόσο το παλέψαμε να βρούμε το ιδανικό μέρος για τις διακοπές μας. Το τι σου έκανα για να κερδίσω εγώ. Αχ, αγάπη μου γλυκιά γιατί να με αγαπάς τόσο και να μην μου χαλάς κανένα χατήρι; Γιατί να μου φορτώσεις έστω και άθελά σου τώρα το βάσανο αυτό; Τον Γολγοθά τον ατελείωτο που καθημερινά ανεβαίνω και δεν λέει να τελειώσει; Και όσο και να κοιτώ προς τα πάνω δεν βλέπω το τέλος του δρόμου παρά μόνο ανήφορο… ατελείωτο ανήφορο. Βάσανο και φορτίο βαρύ φορτώθηκα στο πείσμα της δικής μου επιμονής.
Σου άρεσε όμως η ιδέα μου, πλούσιο το μέρος για να ξεχυθείς με την φωτογραφική σου. Ξέφρενα τα βράδια μας στο νησί. Μεθυσμένη από το αλκοόλ και την ζάλη των φιλιών σου… των δικών σου μοναδικών φιλιών. Θα πέθαινα και τώρα για ένα δικό σου φιλί. Τρελλά τα βράδια μας στην ακρογιαλιά. Ατελείωτες οι τρέλλες μας. Εσύ μεθυσμένος από το κόκκινο των χειλιών μου που τόσο λάτρευες και εγώ ζαλισμένη από το φλας του φακού σου. Ακόμα να θυμηθώ τα πάντα που κάναμε αυτές τις λίγες μας μέρες στο νησί. Το πότε ξημέρωνε και το πότε νύχτωνε δεν μπόρεσα ποτέ μου να το καταλάβω. Πάντα το πάθαινα αυτό μαζί σου. Και τώρα χώρια σου νιώθω ότι η μέρα είναι χρόνος και ο χρόνος αιώνας.

Ήθελες πολύ εκείνη την ημέρα να φωτογραφίσεις εμένα, την μούσα σου με τα κόκκινα χείλη στο αρχαίο κάστρο. Εγώ η μεθυσμένη και ξεμυαλλισμένη δεν μπορούσα να σου αρνηθώ σε σένα που εκτόξευσες τον ναρκισσισμό μου στα ύψη. Σε σένα που με λάτρευες σαν θεά. Έβαψα τα χείλη μου κόκκινα και χάραξα ένα μονοπάτι μάυρο στα χείλη, φόρεσα το άσπρο το λινό μου και φύγαμε. Πήραμε το μηχανάκι που είχαμε νοικιάσει και ξεκινήσαμε σαν τα έφηβα παιδάκια που πάνε για σκανδιαλιές κρυφά από τους καθηγητές στην πενταήμερη. Έτσι ένιωθα τότε μαζί σου. Σε αγάπησα και σε λάτρεψα για την ένταση και το πάθος των στιγμών μας. Ήμουν πλέον σίγουρη ότι ήθελα να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου μαζί σου… μοναδικιέ μου.

Η αγάπη όμως αυτή, το πάθος και ο πόθος αυτός που νιώσαμε δεν μας άφησε να φτάσουμε στην κορυφή του βουνού καλέ μου. Γιατί καλέ μου να με αγαπάς τόσο; Γιατί καλέ μου να μην μπορείς να με χορτάσεις με ένα φιλί και να θές και άλλο; Και άλλο… και άλλο…

Ήθελες τελικά τόσο πολύ να μάθεις πως πέταξε ο Ίκαρος; Στο είχα πει αγάπη μου πολλές φορές, δεν άντεξαν τα φτερά του όπως και τα δικά σου τότε. Είμασταν εκεί δίπλα δίπλα κοιταζόμασταν κατάματα. Τα δάκρυα των ματιών μου παρέσυραν το κόκκινο το χειλιών μου. Το κόκκινο των χειλιών μου είχε ξεχυθεί παντού ολόγυρά μας. Κόκκινο βαθύ σαν το χρώμα της αγάπης μας. Κόκκινο παντού. Μέσα από το κόκκινο πέπλο των ματιών μου σε είδα να κάνεις μία απεγνωσμένη προσπάθεια να συρθείς δίπλα μου. Έπιασες το χέρι μου και μου ψέλλισες …

«Μην φοβάσαι αγάπη μου, εγώ είμαι εδώ… σ’αγαπώ»

Ακόμα το ακούω όπως τότε να ηχεί στα αφτιά μου. Βαθιά πολύ βαθιά καθώς ο πόνος μου με λύγιζε ένιωθα το χέρι σου να σφίγγει το δικό μου και κάτι να μου λέει δεν μπορούσα όμως να το ακούσω. Ήθελα όμως να το ακούσω και έτσι γύρισα πίσω από την λήθη που στιγμιαία με έιχε τραβήξει μέσα βαθιά της. Ήμουν όμως άλλου και όχι μέσα στο πορφυρό που μας είχε τυλίξει και όχι δίπλα σου.

Εσύ δεν ήσουν δίπλα μου είχες έρθει να με βρεις στην λήθη μου, να είσαι και εκεί μαζί μου γιατί δεν με είχες χορτάσει. Δεν γύρισες όμως ποτέ πίσω καλέ μου. Προσπάθησα αλλά δεν μπορώ να σε φέρω δίπλα μου ξανά. Μόνο το ολόγραμμά σου βλέπω πίσω από τα κλειστά μου βλέφαρα. Μόνο αυτό όμως δεν είναι αρκετό.

Σ’αγαπώ μωρό μου, σε θέλω πίσω μωρό μου, ψυχή μου… Αγγελέ μου.

Φανή»
Τα δάκρυα στα μάτια της ίσα ίσα που της επέτρεπαν να βλέπει την θάλασσα την απέραντη. Η Φανή στεκόταν εκεί στην άκρη του γκρεμού που την χώρισε από τον ʼγγελο την μοιραια εκείνη μέρα που το πάθος των κόκκινων χειλιών της των είχαν ξεμυαλλίσει τόσο που τον οδηγησάν εκεί σε ελεύθερη πτώση.

Κόκκινα και τώρα τα χείλη της, άσπρα λινά τα ρούχα της εκείνη ήταν ίδια όπως τότε. Μόνο τα σημάδια μπορούσαν να μαρτυρήσουν πως πόνεσε τότε. Ο πόνος όμως της ψυχής της δεν φαινόταν. Η καρδιά της είχε πάψει να χτυπάει εκείνη την ημέρα που σταμάτησε και η καρδιά του ʼγγελου.

Έτσι όπως στεκόταν εκεί στην άκρη του γκρεμού ένα απαλό αεράκι σαν χάδι σηκώθηκε. Αναστέναξε. Της θύμισε τα χάδια του.

«ʼγγελεεεεεεεεεεεεεεεεεε…», φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε.

Ένιωθε πως αυτός ήταν εκεί και την χάιδευε ολόκληρη. Πόσο λαχταρούσε ένα του φιλί μόνο η ίδια το ξέρει. Ένα του χαμόγελο ένα του χάδι μία του ματία ήταν όλα όσα ζητούσε και μετά ας πέθαινε. Θα έδινε όλη της την ζωή για μία στερνή στιγμή μαζί του.

Έτσι όπως στεκόταν στην άκρη του γκρεμού που έκοψε την ζωή της στα δύο με τον ζεστό αέρα να της χαιδεύει απαλά τα μαλλιά έγυρε σιγά σιγά το κεφάλι της προς τα πίσω ανοίγωντας ταυτόχρονα τα χέρια της. Στο αριστερό της χέρι κρατούσε το γράμμα που είχε γράψει στον ʼγγελο. Πόσες άραγε φορές του είχε στείλε με ταχυδρομείο τον άνεμο γράμμα ούτε η ίδια θυμάται πλέον. Έτσι όπως στεκόταν εκεί θυμίζοντας το άγαλμα του Χριστού από το Ρίο άνοιξε την αριστερή της παλάμη αφήνωντας τον άνεμο να πάρει το γράμμα. Ήξερα αυτός που να το πάει. Πολλές φορές του είχε αναθέσει αυτή την αποστολή.

Τα δάκρυα πλέον στεγνά στο προσωπό της αλλά η αλμύρα τους δεν είχε σβήσει ακόμα. Δίπλα της ακουμπησμένα ένα μπουκάλι ουίσκι και ένα πακέτο τσιγάρα. Τα αγαπημένα του. ʼδεια και τα δύο τα απολάμβανε εκείνη για αυτόν παρόλο που η ίδια κάποτε ούτε κάπνιζε ούτε έπινε ουίσκι. Τώρα όμως πλέον είχαν γίνει και δική της συνήθεια… για χάρη του.

Όπως στεκόταν εκεί άφησε ένα τελευταίο δάκρυ να κυλήσει και ψελλίζοντας

«Σ’αγαπώ…», έγυρε προς τα μπρος δοκιμάζοντας και τα δικά της φτερά.

Πέρασαν μάλλον αιώνες, ίσως και μία χιλιετία. Πονούσε παντού, πονούσε πολύ. Πορφύρα στα μάτια της, πορφύρα γύρω της για μία ακόμα φορά το κόκκινο των χειλιών της ξεχύθηκε παντού. Όταν πλέον άρχησε να συνηθίζει λίγο την πορφύρα αυτήν κατάφερε να τον δει… να τον διακρίνει. Προσπαθούσε να την πλησιάσει. Μπορούσε να δει το κόκκινο των χειλιών της επάνω του… στο προσωπό του…

«Μην φοβάσει αγάπη μου, εγώ είμαι εδώ… σ’αγαπάω», της ψέλλισε όσο εκείνη βυθιζόταν στην λήθη. Την μισούσε αυτή την λήθη θανάσιμα που έτσι με την βία την πήρε από κοντά του. Είναι όμως γλυκιά η λήθη. Εκείνη όμως δεν ήθελε να μείνει εκεί ήθελε να ακούσει τι της έλεγε ο Αγγελός της και άρχισε να τρέχει να ξεφύγει…

«Φανή;», άκουσε ξαφνικά όπως έτρεχε να γλιτώσει από την λήθη που με μανία την κυνηγούσε.

Σταμάτησε απότομα και γύρισε και τον είδε εκεί. Ήταν ίδιος με εκείνο το πρωινό πριν ξεκινήσουν για το αρχαίο κάστρο. Δάκρυα ξεχύθηκαν σαν χείμμαροι στα μάτια της και πλέον τυφλή από τα δάκρυα και με οδηγό την καρδιά της κατέληξε στην αγκαλιά του και κλαίγοντας κατάφερε να ψελλίσει το όνομά του και να τον φιλήσει. Δεν μπορούσε να το πιστέψει πως τον ακουμπούσε, πως τον ένιωθε… πως ήταν εκεί μαζί της. Μήπως ήταν όνειρο;… Ή μήπως ήταν νεκρή; Δεν την ένοιαζε τίποτα πια αρκεί που ήταν αγκαλιά με τον Αγγελό της.

«Καλως ήλθες… άργησες… σε περίμενα καλή μου», της είπε εκείνος και την φίλησε τρυφερά όπως έκανε πάντα…

«Σ’αγαπώ», ψέλλισαν σχεδόν ταυτόχρονα και γίνανε πάλι ένα…

Η Φανή ξεψύχησε την ίδια μέρα, την ίδια ώρα, στο ίδιο σημείο όπου ένα χρόνο πριν είχε ξεψυχίσει ο ʼγγελος. Τώρα πλέον είναι ένα για πάντα.
[/b]
Φέρτε μου μία λεπίδα,
να χαράξω μια ελπίδα,
στο προσωπό μου,
το χαμογελό μου ...
female_spider
super member
 
Δημοσιεύσεις: 204
Εγγραφή: Τρί Μάιος 13, 2003 8:20 am

Δημοσίευσηαπό isnogood » Πέμ Ιούλ 19, 2007 10:24 am

Λατρεμένη

Σου ζητώ ταπεινά συγνώμη για την χθεσινή συμπεριφορά μου στο τηλέφωνο.
Δεν έπρεπε να αντιδράσω έτσι. Δεν είχα το δικαίωμα να κάνω κάτι τέτοιο.
Να ξέρεις όμως ότι το έκανα αυθόρμητα, από αγάπη, αλλά κι από το τυφλό μου πάθος για να γευτώ το κορμί σου.
Νομίζω όμως ότι αυτό που με οδήγησε να σου μιλήσω έτσι – λες και ήμουν ο εραστής σου!- ήταν η καταπράσινη…ζήλια μου!
Βλέπεις δεν μπόρεσε ο μικρός μου εγωισμός, να δεχτεί τη νίκη των γαλάζιων ματιών ενός αγοριού είκοσι επτά ετών!
Δε μπόρεσα να δω ο τυφλός τη δίψα σου για τρυφερό δέρμα…
Που είναι ίδια με τη δική μου!
Στο κάτω κάτω γλυκιά μου, εγώ έκανα τα δικά μου μεγάλα ή μικρά λάθη, γιατί να μη τα κάνεις κι εσύ;
Και άσε εμένα να σέρνομαι έξω από την πόρτα σου και να σου δίνω τις γέρικες συμβουλές μου!
Ο ζηλιάρης!
Μόνο που εγώ έχω ανάγκη την αγκαλιά σου.
Τη χρειάζομαι για να ζήσω, για να συνεχίσω.
Ενώ τα γαλάζια μάτια μπορούν να φύγουν ένα πρωί και να γυρέψουν άλλη αγκαλιά…
Εγώ που να πάω;
Σε ποιο φανάρι να σταθώ να ζητιανέψω;
Ποιος θέλει ένα κουτσό γέρικο άλογο, με μόνο ίχνος ζωής την έπαρση στα μάτια;
Σηκώθηκα το πρωί και ήθελα να πάρω πάλι το τηλέφωνο για να ακούσω τη φωνή σου, για να …
ʼνοιξα όμως το <<κουτί>> και άρχισα να γράφω, στην αρχή ασυνάρτητα αισθήματα, πληγωμένα, δακρυσμένα και μετά τα έσβηνα και τα ξανάγραφα και…
Δε θα σου τηλεφωνήσω ποτέ ξανά!
Ζητώ συγνώμη για την μάταιη παρουσία μου τις τελευταίες βδομάδες στη ζωή σου!
Συγνώμη…
Ήμουν τυφλός και εξακολουθώ να είμαι…
Πήγα να παίξω το μεγάλο ρόλο της ζωής μου σε ένα θέατρο που δεν είχε θεατές!
Ούτε καν πρωταγωνίστρια!
Μόνο η κρύα και άδεια σκηνή…
Κι εγώ να μονολογώ!
Ο ανόητος!
Ξέρω ότι με αυτά που σου γράφω, μπορεί να μη σε ξαναδώ ποτέ ξανά.
Το αξίζω άλλωστε…
Αλλά γλυκιά μου νιώθω ένα πνίξιμο στο στήθος την ώρα αυτή.
Ένα βάρος τεράστιο.
Νομίζω ότι είναι το όνειρο που φεύγει…
Κάτι τέτοιες στιγμές τα όνειρα ζυγίζουν χιλιάδες τόνους και μπορούν να σε θάψουν!
Ιδίως αυτά τα όνειρα που έβλεπα εγώ και είχαν το χρώμα των ματιών σου και τη δροσιά του κορμιού σου…
Λατρεμένη…
Τα δάκρυα της καρδιάς μου με πνίγουν!
Χύνονται στο βούρκο του πάθους μου και γιγαντώνουν τον πόθο μου για σένα!
Κι όμως πίστεψα και το πιστεύω ακόμα!
Πως μπορεί κάποτε να σε γευτώ…
Ο ανόητος
Επώδυνη συνουσία ονείρων το κορμί σου
ασελγεί στην κόλαση του πάθους μου...
Άβαταρ μέλους
isnogood
full member
 
Δημοσιεύσεις: 172
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 05, 2003 12:16 am
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

Δημοσίευσηαπό Antonio » Πέμ Ιούλ 19, 2007 2:13 pm

bre strwste to kokkino xali grigora...


















toso dromo ekane o xalifis gia na ftasei ws edw!
Antonio
full member
 
Δημοσιεύσεις: 177
Εγγραφή: Τετ Φεβ 22, 2006 5:31 pm

Δημοσίευσηαπό isnogood » Παρ Ιούλ 27, 2007 11:24 am

ικέτης

Ταπεινός προσκυνητής
μπροστά στη θεία σου μορφή
σέρνω γονατιστός το σώμα
στα χέρια κρατώντας την ψυχή, ικετεύοντας.

Της άρνησης μαρτύριο
Οι ανοιχτές πληγές
κλαινε αγιάτρευτες μπροστά
στο παγερό σου βλέμμα.

Ω εσύ του πόθου Ιερουσαλήμ
τα άγια χώματά σου, άσε μονάχα μια στιγμή
το πονεμένο μου κορμί να τα φιλήσει
κι ας έλθει του θανάτου το σπαθί!
















































Στους παλιούς και στους νέους φίλους...
Χάθηκα, γιατί οι υποχρεώσεις μου έχουν μεγαλώσει σε απίστευτο βαθμό
(παιδιά, παιδιά, παιδιά...)
Μου λείπετε όλοι!
Καλές διακοπές...
(Για όσες και όσους πάνε...)
Επώδυνη συνουσία ονείρων το κορμί σου
ασελγεί στην κόλαση του πάθους μου...
Άβαταρ μέλους
isnogood
full member
 
Δημοσιεύσεις: 172
Εγγραφή: Τετ Νοέμ 05, 2003 12:16 am
Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron