ανθρώπινες σχέσεις

Το Αγόρι της Φωτογραφίας

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Το Αγόρι της Φωτογραφίας

Δημοσίευσηαπό ColdHardBitch » Παρ Δεκ 15, 2006 1:40 pm

Το Αγόρι της Φωτογραφίας

Θυμάμαι ένα αγόρι. Είχε ξανθά μαλλιά για φαντάσου. Και τα μάτια του. Είχαν ένα χρώμα γαλάζιο , σαν να έβρεξε ο ουρανός και να ξέπλυνε τη μπλε τέμπερα της θάλασσας. Πρέπει να ήταν ένα όμορφο αγόρι. Ναι τώρα που το σκέφτομαι, ήταν ένα πολύ όμορφο αγόρι. Φορούσε κάτι γυαλάκια μικρά και στρογγυλά με ένα λεπτό χρυσό σκελετό.
Θυμάμαι που πάντα μου έκαναν εντύπωση τα ξανθά του ματοτσίνορα… Αναρωτιόμουν αν ο ήλιος το συμπαθούσε περισσότερο από τα υπόλοιπα παιδιά και ακουμπούσε συνεχώς πάνω του. Ναι αυτό πρέπει να ήταν. Στα σίγουρα είχε πιάσει φιλίες με τον ήλιο.
Ξαναείδα το αγόρι σε μια φωτογραφία. Η φωτογραφία έγραφε : 6/7/1998 . στεκόταν εκεί καμαρωτό, σε στάση προσοχής με ένα καταλερωμένο κίτρινο μπλουζάκι και ένα μπλε στρατιωτικό παντελόνι. Γελούσε. Κι είναι σαν να άκουσα και τώρα το γέλιο του. Δίπλα του ένα κορίτσι. Κάτι μου θυμίζει. Νομίζω πως κάπου τη συναντώ κάθε μέρα. Έχει αλλάξει μα έχει μείνει τόσο ίδια. Νομίζω πως ξέρω ποιο είναι εκείνο το κορίτσι με τα καστανά μαλλιά που πέφτουν στους ώμους. Εκείνο το κορίτσι είναι το παρελθόν του ειδώλου που συναντώ κάθε μέρα στον καθρέφτη μου. Είναι το παρελθόν μου. Και το αγόρι άλλαξε όμως. Στο μυαλό και στο ύψος. Μα ακόμη έχει ξανθά ματοτσίνορα που πάντα θα μου κάνουν εντύπωση … ο ήλιος παραμένει ο καλύτερός του φίλος.

Αφιερωμένο στον παιδικό μου φίλο,
Νίκο,
στο αγόρι της φωτογραφίας
~Κάτω Τα Παγόνια~
ColdHardBitch
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 20
Εγγραφή: Πέμ Νοέμ 16, 2006 3:04 pm
Τοποθεσία: Koumasiland

Δημοσίευσηαπό epsilon » Κυρ Δεκ 31, 2006 6:50 am

το αγόρι της φωτο ούτε που το είδα.
αν δεν ήταν φίλος του ο ήλιος, όσο βρώμικα ρούχα και να φόραγε, δε θα το πρόσεχα.
μα ήταν κι αυτό ένας σπούτνικ που κάνει εκκωφαντικό θόρυβο, σαν τα μπαλόνια που μας έπαιρνε ο πατέρας μου τέτοιες μέρες. τα ονόμαζαν σπούτνικ. ήταν μεγάλα μπαλόνια, με μια μύτη στην άκρη. ο πατέρας τα φούσκωνε, και τ' άφηνε να φύγουν, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του κοριτσιού που ήμουν κάποτε. και το μπαλόνι με εκκωφαντικό θόρυβο άγγιζε το ταβάνι και μετά έπεφτε στα μαγεμένα χέρια μου
το βλέμμα σου και σένα είναι μαγεμένο, καθώς βλεπεις στον καθρέφτη σου ένα είδωλο και μια μεγάλη μνήμη. μν
μένω.
πού μένεις;
στην ψυχή του.
στο αγόρι της φωτογραφίας.
μν, μνήμη, μεν,
κι ένας άντρας.



αφιερωμένο σε σένα, από την κουμάσιλαντ.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Μάιος 01, 2007 9:26 am

επίστευσα, διο ελάλησα. πας άνθρωπος ψεύστης.
επίστευσα, όταν άρχισα να μιλώ.
πως η γραφή είναι λόγια που τα πετάς στο χαντάκι της αγάπης και μένουν εκεί, στα αζήτητα. ένα νεκροτομείο η γραφή, με τα λόγια να μη σαπίζουν ποτέ.
η κατάλληλη θερμοκρασία της ανωνυμίας.
η παρηγορία της σκοτεινής οθόνης.
ένα μαύρο.
γύρω γύρω άσπρο που δεν είναι προβατάκια.
δια δίκτυ
ο.
κάθε ψάρι που πιάνεται στο διαδίκτυο, αν δεν είναι μοναχικό, που το νομίζω, είναι μοναδικό.
και γράφει μόνο του.
εκτός από τους τυχόν αυνανιζόμενους που αντιγράφουν μιαν ερωτική πράξη χωρίς να τη ζούνε.
μα αυττό είναι πια άλλη υπόθεση, γράφεις δε γράφεις εδώ, είναι μια άλλη υπόθεση που συνάδει και με τη ζωή έξω.
αυτή η ζωή εδώ που δεν είναι η ζωή έξω, έχει κάτι το διαφορετικό.
κατ'αρχάς δεν έχει χρόνο.
έρχεσαι όποτε θες.
όταν ο χρόνος αρχίσει και εισχωρεί, τότε... άστα. την έχεις πατήσει.
όταν όμως δεν έχεις χρόνο, δλδ δε σκέφτεσαι το χρόνο, τότε το δίκτυ είναι ελεύθερο και σε ελευθερώνει.
ιδέα δεν είχα απ'όλα αυτά.
τώρα έχω.
τι με νοιάζει, τι έγινε, αν τα'χω ή δεν τα'χω ξαναγράψει!
άλλωστε, ένας λόγος δεν είναι ποτέ ίδιος, ούτε καν ένας ήχος, λένε οι φωνολόγοι.
ε, κι εγώ λέω, ακόμη κι αν μια λέξη την έχεις ξαναπει, γράψει, εκφράσει στο διαδίκτυο, δεν είναι η ίδια. τα δάχτυλα που την είπαν έχουν άλλο σκέβρωμα κάθε φορά.
όπως το διάστημα.
στο διάστημα, σκοτάδι.
κι ο χρόνος ονομάζεται 'έτη φωτός'.
διασταυρώνεσαι μ'ένα άλλο αστέρι, που είναι στο δικό του χρόνο. στη δική του τροχιά.
περπατάς για λίγο μαζί του.
το συν-αντάς.
αντάρτες κι οι δυο, πως λέει "παντρεμένοι κι οι δυο", συναντάς και μετά φεύγεις και φεύγει.
είναι δύσκολο να μένεις.
όχι ότι δεν έχει νόημα, μπορεί να έχει, μα είναι δύσκολο.
το πιο αστείο είναι να λες ότι είναι δύσκολο να φεύγεις. αυτό μην το ξανακούσω, άκου με, είναι απλό. γιατί είναι απλό; μα, λόγω ποσοστών μικρό μου, γιατί συνήθως, πάντα, φεύγουν όλοι...
φεύγω κι εγώ. και ξανάρχομαι.
ένα διάλογο τον ανασύρω απ'το μηδέν.
κι ο άλλος τον ξαναπάει στο μηδέν.
και τι έγινε;
εκείνο το αγόρι της φωτογραφίας πάντα μένει.
το τοπίο της φωτογραφίας,
το πληκτρολόγιο της φλυαρίας, το αποτύπωμα της στιγμής.
ό,τι έχει πεθάνει μένει.
εμείς, φεύγουμε.
είμαστε ζωντανοί. μπορεί να είναι καλό.
πω, πω, συνδιαλέγομαι τώρα.
έχω βάλει την κεραία των κυμάτων και ο ατλαντικός μαζεύει με κόλλα τις σκέψεις. είναι στην άκρη του γιβλαλντάρ, ένα μυθικό μέρος που δεν έχω πάει, κάθεται κει ο ατλαντικός, και περιμένει. όταν θα σταματήσω, θα σταματήσει και τα κύματα. δε θα έρχονται προς το μέρος μου. όλοι ατλαντικοί είμαστε. δορυφόροι ενός αυτοδημιούργητου τίποτε.
ξέρεις τι είναι το αυτοδημιούργητο τίποτε; είναι ελευθερία.
ε, κάπου υπάρχει ελευθερία.
κάπου υπάρχει η αγάπη μου, μα α δεν ξέρω πού ου. να τη γυρέψω ...

εδώ ξέχασα τη λέξη, μου περίσσεψε. δε θέλω να τη γυρέψω.
εγώ είμαι εδώ.
καλημέρα σας. ελένη κονδύλη του γεωργίου και της αφροδίτης, το γένος τέντε, με γενεά-λογικό δέντρο οπωροφόρο. κάποτε γερνάνε αυτά τα δέντρα και παύουν να έχουν καρπούς. βρίσκονται σε κτήματα ή αυλές. άντε σε πεζοδρόμια. ποτέ σε δάση. ίσως σε φυτείες. πάντως εγώ φυτό δεν είμαι, ποτέ δεν είμουνα φυτό.
καλημέρα σας.
και καλό μήνα.
και χρόνια πολλά.
και καλή αργία.
α, όχι, αλλιώς μου το είπαν:
και καλή απεργία.
τέλος πάντων.
πάω να ετοιμάσω παγωτό για την άννα...
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am


Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron