ανθρώπινες σχέσεις

Χρυσοθήρες

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Πέμ Οκτ 12, 2006 5:41 pm

Πολυαγαπημένε μου Θανάση. Λείπω δυο μήνες από το αγαπημένο μου σάιτ και με μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω πως δεν εξαρθρώθηκε ακόμη. Και επειδή ΄ξέρω πόσο πολύ με αγαπάς και με εκτιμάς, γιατί αρκετές φορές σου ανέβασα την τηλεθέαση, θα σου πω μόνο αυτό, γιατί είσαι μικρότερος και δε γίνεται να γράφεις συνέχεια εμάς τους μεγαλύτερους εκεί που δεν πιάνει η μελάνη. Όταν μπαίνουν νέα μέλη λοιπόν, σπεύδεις να τους στρώσεις το κόκκινο χαλί και να τους πεις τα καλύτερα. Όταν όμως σου λέει κάποιος δυο κουβέντες σαν αυτές που σου είπε το φιλαράκι μου, ο 'Ό,τι βάλει ο νους', βγάζεις το χασαπομάχαιρο. Κρίμα. Γιατί αν αυτό εσύ το πήρες για κράξιμο, μάλλον κράξιμο δεν ξέρεις τί είναι. Σε παρακαλώ, να μη νευριάσεις τώρα μαζί μου, μη κοιτάς που κάποτε με έβγαλες απ' τα ρούχα μου και αναγκάστηκα να βγάλω το πμ στον αέρα. ʼσε που σαν καλός οικοδεσπότης έπρεπε να με προσεγγίσεις για να επανακάμψουν οι σχέσεις μας και δεν το έκανες. ʼσε λοιπόν ανθρώπους σαν τον εν λόγω κύριο να διατυπώσουν τις σκέψεις τους και μη βγάζεις δόντια. Όσο για μένα, σου έκανα καιρό τη χάρη να μη γράφω ποιήματα σε άσχετα με την ποίηση θέματα.
Αλήθεια, μήπως μπορείς να μου πεις και ποιό το όφελός μου από το σάιτ;...
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Οκτ 12, 2006 6:45 pm

Που σαι συ ρε κολλητήρι και σε χρειάζομαι;
Καλό κολλητηράκι,θέλεις να σου δώσω το επιδειξία και το αντιγραφιά και εσύ να δώσεις στο καπετάν φίλ το δήθεν πολύξερο ποιητή τον φωνακλά που σου είπε ο θανάσης,για να μου δώσει αυτός,ο φίλ,το σαχλαμάρα που τόσο πολύ το θέλω και δέν μου το δίνει;
ʼντε να γυρνάνε τα πράγματα να γίνεται νταραβέρι.































ʼντε μήν το πολυσκέφτεσαι σε συμφέρει.
Και εσένα καπετάν φίλ το ίδιο.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό feelgood » Παρ Οκτ 13, 2006 12:01 am

άκουσε ύπ-αρχε
θα σου δωσω ότι θες
μόνο και μόνο
επειδή είδα το κολλητηράκι
κι αμέσως αναπόλησα
εκείνη την νύχτα που ζήσαμε

!ΕΔΩ!

κι αφέθηκε
πάνω στη κουνιστή δερμάτινη πολυθρόνα μου
με μοναδικό φως
την F900P τη FLATROΝ
μπροστά στο κιτρινιασμένο σάιτ
του μίσσους και του αλληλοσπαραγμού

ακόμα θυμάμαι την ωδή
που με λυγμούς μου χάρισε
γυμνή
καθώς την έπαιζα στα γόνατά μου
προσπαθώντας να καταλάβω
εκείνη τη στιγμή

!ΓΙΑΤΙ!

γραφουμε?
τελικά...
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Παρ Οκτ 13, 2006 12:04 pm

εκεινοι οι βρωμεροι καταυλισμοι των χρυσοθηρων στην αγρια δυση ή στην αλασκα καταντουσαν ,μετα τις πρωτες επιτυχιες ,βρωμερες πολεις γεματες πουτανες και κωλομπαρα και τυχοδιωκτες

ολοι αυτοι ομως ηταν ωραιοι κι ελευθεροι να αναζητησουν οτι γουσταρουν

η συνταγη χαλουσε οταν ενας επιχειρηματιας, που ηξερε οτι η φλεβα χρυσου ειναι βαθυτερα , προσελαμβανε μια ομαδα πιστολαδων για να αναγκασει τους πτωχους τω πνευματι ,βρωμερους πλην ελευθερους χρυσοθηρες να υπακουσουν στους νομους αγοραζε τους τιτλους ολης της περιοχης για να εγκαταστησει στην περιοχη ενα ορυχειο χρυσου που θα λειτουργει με τους δικους του κανονες δηθεν για να εντατικοποιηση την εξορυξη του μεταλλευματος και να αναπτυχθει η περιοχη...

δηθεν λεω, γιατι στην πραγματικοτητα η εξορυξη δεν ειναι ποτέ η ουσια

στο βαθος δεν βρισκεται το μεταλλευμα αλλα η δυναμη της εξουσιας που πηγαζει απο αυτο... η οποία εξουσια γοητευει το ειδος των ανθρωπων που ειναι εν δυναμει εξουσιαστες

σ'αυτο το ειδος ανηκουν και οι βρωμεροι χρυσοθηρες και οι πιστολαδες και πολυ περισσοτερο ο επιχειρηματιας που θελει να βαλει ταξη για να βγαζει πιο πολυ χρυσαφι

στο δικο μας χωριο οι πουτανες , οι βρωμεροι χρυσοθηρες και τα μουλαρια τους που εχεζαν ολο τον τοπο , προλαβαν κι εφυγαν πριν τους μετατρεψει το συστημα σε εργατες ,που σκυβουν το κεφαλι μπροστα στο νομο φοβουμενοι μη χασουν αυτοματα τα οποια "δικαιωματα" τους
στο μεροκαματο
κι ετσι εμειναν μια για παντα τυχοδιωκτες και τυχοδιωκτισσες

και το χωριο ?
μα τα χωρια υπηρχαν παντα για τους ανθρωπους που ζουσαν σ'αυτα
χωρις αυτους ειναι χωρια φαντασματα
επισκεψιμα μεν , φαντασματα δε ....

ακομα κι αν καποτε οι τουριστες ,ενθουσιασμενοι απ' το φυσικο καλλος της περιοχης, αποφασισουν να εγκατασταθουν σ' αυτα ,ανακαινιζοντας ή αναπαλαιωνοντας , η ψυχη των χωριων αυτων παραμενει να ειναι οι πραγματικοι τους κατοικοι...τα φαντασματα των βρωμερων και αθλιων χρυσοθηρων , των πορνων , των πιστολαδων , των χαρτοπαικτων και των νεκροθαφτων ....που τριγυρνουν τα βραδυα ψαχνοντας στο σκοταδι να καταβροχθισουν τα μυαλα των τουριστων .

-------------------------------------------------------------------
ΥΓ. αυτο που υπαρχει στο βαθος και ποτε δεν θελατε να δειτε ,γιατι σας τρομαζε αγαπητοι και αγαπητες ...

(για να ειμαι δικαιος μερικοι το εβλεπαν παντα κι εχουν νικ οπως ασπικ φιλγκουντ γπλεφτυμποϊ και ισως κι αλλοι που καποτε εγραψαν οτι τελικα γραφουμε για να γαμησουμε)

...ειναι ο βαθυτερος εαυτος ολων μας ...

ενα αχορταγο για μυαλα ,ψυχες και σαρκες ζομπι ετοιμο να καταβροχθισει τον ζωντανο κοσμο με την πρωτη ευκαιρια . Στην αγριοτητα του κρυβεται η ομορφια του .Οι κανονες και οι νομοι υπαρχουν μονο για να συντηρειται η επιφαση που λεγεται ζωη σημερα .
Αληθεια ποιος λογικος ανθρωπος θα ηθελε να καταντησει το δικτυακο χωριο του μια προεκταση αυτης της επιφασης βαζοντας νομους και κανονες στη θεση της ανθρωπιας (και φυσικα οχι της "ανθρωπιας" οπως αυτη εμφανιζεται στην επιφαση που ζουμε) .

θαν μην τρομαζεις ...εμεις ειμαστε !
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό atomant » Παρ Οκτ 13, 2006 2:25 pm

«Είναι απαραίτητο να ταξιδεύεις», έλεγαν οι Ρωμαίοι, και ο μέρμηγκας, κληρονόμος, αναμφίβολα, της ρωμαϊκής εξωστρέφειας, καλπαζε όντως προς έναν οριακό εκμηδενισμό των αποστάσεων μέσα από το www….



Ξέροντας όμως ότι στην πραγματικότητα, κανείς δεν χρειάζεται να πάει πουθενά.


Όλη η δουλειά γίνεται ομως στο περιορισμένο εμβαδόν που διεκδικεί η κάθετη λειτουργία της κατανόησης των πραγμάτων, της στοργής μας γι' αυτά, της θέρμης που τα κρατάει ζωντανά.

Και αυτές οι μετακινήσεις μου στον χώρο του Ίντερνετ , πάση θυσία, διαρκώς, και όσο το δυνατόν ταχύτερα, εικονογραφουσε το γεγονός ότι κάτι μέσα στον ψυχισμό μου παράγινε τρομακτικό.




Ακομα και τώρα που το τελευταίο διάστημα κάθομαι ακίνητος ορμάει επάνω μου πάλι ένα κύμα ναυτίας προερχόμενο απ' όλα ταυτόχρονα τα ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν και δεν θα πατηθούν ποτέ σε κανένα εικονικό χώρο.

Αηδιασα.


Για αυτό προτιμώ να την αράζω σ' έναν ωραίο κήπο, με καλή παρέα ή μόνος μου, και να κουβεντιάζω ή να συγκεντρώνομαι σε μια χαλαρή σκέψη γύρω από το σπινθήρισμα των ελλείψεων της ζωής μου.

Ένας πυκνός κήπος, ένα μπαράκι, ένα συγκεκριμένο μέρος στο οποίο νιώθω αμέσως ότι θα ήθελα να μείνω για πάντα υπερέχει όλων των νευρικών σχεδίων της ομήγυρης να προλάβει την ανταπόκριση στις αμέτρητες υποτιθέμενες προκλήσεις, κι έτσι είμαι συνήθως κάποιος ο οποίος, προκειμένου ν' ακολουθήσει και το πλέον στοιχειώδες ακόμη πρόγραμμα, ξεριζώνεται απ' τη θέση του διά της βίας.

Έτσι λοιπόν όσο πιο συχνά με ξεριζώνουν οι φίλοι, για το καλό μου όπως λένε, τόσο πιο σταθερά, λοιπόν, ριζώνω στο εσωτερικό κείμενο της φιλίας μας, όπως οι Εβραίοι που, μη έχοντας πατρίδα, έκαναν πατρίδα τους το Γράψιμο και τις Γραφές.

ΥΓ. Ότι βάλει ο Νους σας και για χαρά.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Δευτ Οκτ 16, 2006 4:54 pm

Είμαι πολύ συγκινημένη Φίλ... επιτέλους είμαι κι εγώ μέρος της επιθυμίας κάποιου από τους άντρες αυτού του σάιτ... επιτέλους αποτελώ κι εγώ μια φαντασίωση, μια ελάχιστη ονειροπόληση. Ο ʼσπικ με απέριψε κάποτε, μα εγώ τον αγαπώ και τον θαυμάζω πάντα.
Και ξέρεις Φίλ... ξέρεις...
κι εγώ αναπολώ εκεινη τη νύχτα...
τη νύχτα εκείνη που ποτέ δε ζήσαμε...
γιατί μπορούμε να την πλάσουμε όπως θέλουμε Φιλ...
και τίποτα λιγότερο...
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Οκτ 16, 2006 9:30 pm

Κακώς άτομαντ μπήκες σε ένα τρομακτικό κυνήγι της ομήγυρης προσπαθώντας να ανταποκριθείς.
Έτσι και αλλοιώς τα τοπία είναι όπως τα περιγράφει με ευστοχία και έμπνευση ο λέφτυ και δέν άξιζε τον κόπο.
Και εγώ απο καιρό εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια ανταποκρισης.
Δέν πάνε να με πούνε γαιδούρι.
Δέν προλάβαινα.
Θα αποκτούσα ένα τρομακτικό ψυχισμό όπως λές εσύ,σπασμωδικό,άρυθμο και πανικόβλητο.
Διότι για να χουμε ισσοροπημένο ψυχισμό,πρώτο μας μέλημα είναι να σεβόμαστε,όσο μπορούμε,τους ρυθμούς του.
Μου στέλνει που λές, μύνημα στο κινητό τις προάλλες το κολλητηράκι και μου λεει να πάω στο κέντρο αμέσως γιατί ήλθε εκτάκτως και τυχαίως στην αθήνα για κανά δυό ώρες και άμα θέλω να γίνει τίποτα με αυτή την πίπα που λέμε εδώ και καιρό, να βιαστώ.
Πάρε μου μιά πίπα κολλητηράκι που θα έλθω έτσι ξαφνικά να μου πάρεις μιά πίπα,της απάντησα και εγώ με μύνημα.
Θύμωσε το κολλητηράκι μετά και δέν μου ξαναμίλησε επειδή δέν ανταποκρίθηκα αμέσως.
Αλλά της το χα πεί,δέν της το χα πεί νομίζεις;
Όποτε έρχεται στην αθήνα,να με ειδοποιεί από την προηγουμένη.
Τι θα πεί βρέθηκε στην αθήνα τυχαίως;
ʼντε να ξεχαστεί,να πάρει λάθος δρόμο,και αντί για το λευκό τον πύργο να βρεθει στη καμάρα και πώς τα λένε εκεί πάνω.
Αλλά να πάρει λάθος δρόμο και να βρεθεί αντί για τον πύργο τον λευκό,στην ομόνοια την μαύρη δέν γίνεται.
Πεντακόσια χιλιόμετρα είναι αυτά.
ʼς ειδοποιούσε εγκαίρως λοιπόν.
Εκτάκτως και με την ψυχή στο στόμα δέν πάω πουθενά.
ʼσε και που όλο για πίπες λέει και πιπες δέν είδαμε ποτέ.

Διότι όλη η μαγεία είναι να ξέρεις ότι αύριο θα σου πάρει πιπα το κολλητηράκι και να την φαντασιωθείς από τα πρίν με διάφορους τρόπους,σε διάφορα μέρη και σκηνικά και να πάς με το ραχάτι σου,έτοιμος και φτειαγμένος,έτσι που ακόμη και η πραγματική πίπα να μήν αξίζει,εσύ να έχεις περάσει ωραία έστω και στην φαντασία σου (για να μήν πούμε δηλαδή,ότι μόνο στην φαντασία μας περνάμε ωραία).
Αλλοιώς τι;
Έτσι και εσύ άτομαντ τρέχεις να ανταποκριθείς στην κάθε πιπα του διαδικτύου και δέν σου μένει χρόνος να τις φαντασιωθείς.
Και μετά σε παίρνει το παράπονο και απογοητεύεσαι.
Και γίνεσαι υπερβολικός.
Και πάς στο άλλο άκρο και ξεχνάς ότι καλή η παρέα στο κήπο,αλλά συχνά δέν σε ακούει κανείς τους.
Όλο, ναι,όχι μπράβο και τέτοια μονολεκτικά σου απαντάνε.
Έχεις ένα προσωπικό δίλλημα που σε τυραννάει ,( δέν ξέρεις άν είναι καλύτερο να πίνεις κατά την διάρκεια της δουλειάς, ή να δουλεύεις κατά την διάρκεια του ποτού) τους ζητάς την γνώμη τους και σου απαντάνε χωρίς κάν να πάρουν το βλέμμα τους από την τηλεόραση που κρεμάσαν στην μουριά: <να κάνεις αυτό που θέλεις περισσότερο.Ξέρεις εσύ>.
Ρε ηλίθιοι,εννοείται πώς θα κάνω αυτό που θέλω εγώ,και άν το ξερα ποιο είναι,δέν θα σας ρώταγα,τους απαντάς και μετά αρχίζουν τις κλάψες σάν το κολλητηράκι,πώς σε αγαπάνε και σε θαυμάζουν και δέν είναι σωστό να τους απορρίπτεις έτσι.

Βέβαια,όχι ότι και στο διαδίκτυο σε ακούνε περισσότερο,εδώ όμως τον λόγο σου δέν τον παίρνει το αεράκι του κήπου να τον σκορπίσει στους πέντε ανέμους.
Ο λόγος σου είναι βαρύς,έχει υποσταση και μορφή,έχει ιστορία και οντότητα και συνεπώς,μπορεί κανείς να μήν τον ακούει,τον ακούς όμως εσύ ο ίδιος.
Ο λόγος σου γίνεται θεός και δαίμονας.
Μοιάζει σάν τότε παιδιά,που όταν μας έπαιρνε το παράπονο,χανόμασταν στο πατάρι,ή στην αποθήκη ή στο πηγάδι και φτειάχναμε γύρω μας θεριά και τέρατα για να εκδικηθούμε τον πραγματικό κόσμο.
Αλλά που μετά από λίγη ώρα τον είχαμε ξεχάσει,συνεπαρμένοι από τους καινούργιους κόσμους τα πράγματα και τα θαύματα που είχα φτειάξει στο κεφάλι μας.
Απο τις εικόνες.
Σάν αυτές που δημιουργούμε και στο ιντερνέτ,όταν κρυβόμαστε σε αυτό,όχι για να εκδικηθούμε ή να αποκαταστήσουμε τον παλιό πραγματικό κόσμο,αλλά για να μας συνεπάρουν οι καινούργιοι.
Και που όλοι εμείς,ακόμη και άν δέν επικοινωνούμε,ακόμη και άν οι εικόνες μας είναι διαφορετικές,η ίδια αυτή κοινή διαδικασία για όλους, μας κάνει κατι σαν εικονοποιητούς (κατά το αδελφοποιητούς).

Για αυτό και εσύ άτομαντ,όταν ανέβεις ξανά από τα πλήκτρα στο πατάρι για να μείνεις μοναχός σου,δέν είναι σωστό να στενοχωρήσεις πάλι έτσι τα εικονοποιτάρια σου.
Και αυτά από τα πλήκτρα ανέβηκαν....








































...δέν βρέθηκαν εκτάκτως και τυχαίως εκεί όπως το κολλητηράκι στην αθήνα.

ΒΓ ένα: Για αυτά και για αυτά λοιπόν,αντιθέτως με το σκιάχτρο,δέν με αφορούν ελάχιστοι,αλλά όλοι.

ΒΓ και ένα δύο: Φίλ,δέν κατάλαβα.
Είμαι σαχλαμάρας τώρα,ή δέν είμαι;
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Οκτ 16, 2006 9:40 pm

ΒΓ και ένα ακόμη που ξέχασα τρία: και τελικά,το πιο ενοχλητικό με την συμμετοχή μας στην ομήγυρη είναι το κάπνισμα.
Κάθε λέξη και τζούρα,κάθε φράση και τσιγάρο.
Τι πράγμα είναι αυτό;
Δέν λειτουργεί το μυαλό,άν δέν καίνε από δυό τσιγάρα σε κάθε χέρι,και άλλα πέντε στο τασάκι.
Τώρα εκπαιδεύω και τα δάκτυλα των ποδιών να κρατάνε και αυτά από πέντε΄εξη.
Μήπως είναι που γερνάμε;
Δέν μπορώ να σκεφτώ,άν δέν καπνίσω.
Ακόμη και το όνομά μου να με ρωτήσουν,ανάβω ένα τσιγάρο για να το σκεφτώ.
Εσείς το έχετε αυτό το πρόβλημα;
Και πώς το αντιμετωπίζετε;








































Τι ήθελα και το γραφα και αυτό το βυθόγραφο;
Μάνι μάνι,τρία τσιγάρα έκανα ακόμη.
Πρέπει να το αποφασίσω τελικά,η να κόψω το τσιγάρο ή το διαδίκτυο.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Τρί Οκτ 17, 2006 2:26 pm

...γιατί όντως αυτοί που κατάλαβαν, κατάλαβαν...

Φιλάκια ʼσπικ! Την επόμενη φορά θα σε ειδοποιήσω εγκαίρως και ίσως σου χρεώσω και την πίπα...
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Οκτ 17, 2006 11:01 pm

Ορίστε ρε άτομαντ.
Δυό αράδες έγραψα και τα εισέπραξα τα φιλάκια.
Με την παρέα στο κήπο που λες όμως,ένα τρίωρο θα μιλάγαμε και όχι μόνο δέν θα πέρναμε φιλάκια,αλλά στο τέλος θα φεύγαμε σκοτωμένοι.
Εδώ στο διαδίκτυο,κάθομαι μπροστά στο πισί με το σώβρακο που λέει ο λογος,αχτένιστος,αξύριστος και απεριποίητος.
Ούτε να κάτσω να φτειάχνω ψεύτικα χαμόγελα,να προσέχω τις κινήσεις μου μήν τυχόν και φανώ αγενής η προσβλητικός,να φυσάω το καπνό ψηλά πάνω δεξιά μήν τυχόν και ενοχλήσω καμμιά οικολόγρια της παρέας και λοιπά και λοιπά.
Όπως θέλω είμαι και ότι θέλω κάνω.
ʼσε που ποσο να αντέξεις σε όλη αυτή την γνωστή υπερεγωτική σημειολογία των επικοινωνιακών τελετουργικών τυπικών της παρέας;
Θα σπάσεις κάποτε,και θα την πετάξεις την ειρωνία.
Δέν θα την πετάξεις;
Και μετά όλη η απόλαυση της βραδυάς στο κήπο,θα διαπνέεται απο ψυχροπολεμική τακτική που θα διακοπτεται κάθε τόσο απο θερμότερα επεισόδια.
Και καθώς η βραδυά θα περνά και άν δέν σε διακόψουν με τις διαμαρτυρίες τους για το προχωρημένο της ώρας οι πέριξ του κήπου ένοικοι,θα σηκωθείς θα δώσεις δέκα φάσκελα μπαιλντισμένος,θα σου δώσει άλλα δέκα και η παρέα του κήπου, και ο καθένας σπίτι του μετά να ψάχνει μεταμεσονύχτια το πιεσόμετρο.

Και αυτά στην καλύτερη.
Γιατί υπάρχει και η χειρότερη περίπτωση,αρκετά συχνή,που δέν έχεις τίποτα να πείς,βαριέσαι αφόρητα και αυτά που λένε οι άλλοι,κοιτάς το ρολόι και δέν έχει περάσει ούτε ένα μισάωρο από την ώρα που πήγες στον κήπο με την παρέα,και τι να τους πείς τώρα;
Ξεφυσάς και λές στον εαυτό σου, κουράγιο.
Ένα βράδυ είναι θα περάσει.

Έλα όμως που δέν περνάει με τίποτα.
Και παίρνεις αυτό το ρημάδι το κλειδί του αυτοκινήτου,και αρχίζεις να καθαρίζεις,σιγά σιγά, το νύχι του δείκτη.Και μετά του μέσου και του παράμεσου και του μικρού και του αντίχειρα,και αφού τελειώσεις πιάνεις και το άλλο χέρι.
Και κάθε τόσο,κοιτάς την παλάμη σου με καμάρι.
Δέν έχεις αφήσει ίχνος από μουστάκια στα νύχια.
Μετά κοιτάς το ρολόι σου και δέν έχει περάσει ούτε μισή ώρα ακόμη.
Φτού σου ρε πούστη μου,πώς μπλέξαμε έτσι και σήμερα,λές στο εαυτό σου.

Και μετά αρχίζεις,πάντα με το κλειδί,να ξύνεις αυτιά,μύτη,δόντια,μέχρι που η αυστηρή ματιά του φίλου-φίλης που σε κάλεσε σε αναγκάζει να σταματήσεις και να βάλεις το κλειδί στη τσέπη.
Τώρα πιάνεις το άδειο ποτήρι (έχεις πιεί ήδη τέσσερα πέντε ποτά και θα σε περάσουν αλκοολικό άμα βάλεις και άλλο).
ʼμα έχει πάνω του κανένα σχέδιο,κανένα πουλάκι,κανένα κλαδάκι,θα φάς κανένα τέταρτο να το χαζεύεις από διάφορες γωνίες.
Αλλοιώς θα αρχίζεις αμέσως να το στριφογυρίζεις.
Από δεξιά πρός τα αριστερά,και από τα αριστερά προς τα δεξιά.
Μετά θα το πλαγιάζεις,έχοντας πάντα τα δάκτυλα σε προσοχή,για να διαπιστώσεις άν θα πάει να πέσει ή να κάτσει κανονικά.
Μιά δυό φορές θα σου ξεφύγει και θα σου πε΄σει,τραβώντας την προσοχή της παρέας πάνω του,μέχρι που και πάλι το αυστηρό βλέμμα του φίλου φίλης που ανάθεμα την ώρα που σε κάλεσε,σε αναγκάσει να το παρατήσεις και να πιάσεις το άδειο πιατάκι σου.

Το στριφογυρίζεις και αυτό,προσεκτικά όμως μήν σου ξεφύγει.
Από αριστερά πρός τα δεξιά και από τα δεξιά πρός τα αριστερά.
Περνάει κανένα τέταρτο ακόμη στριφογυρίζοντας το αθόρυβα.
Κοιτάς παράλληλα την κυρία που συνεχίζει να μιλάει.
Μα τι λέει ρε παναγία μου;
Ποιόν ενδιαφέρουν όλα αυτά;
Κάπου κάπου,κάνει καμμιά παύση σάν να μήν έχει τίποτα άλλο να πεί,μιά αισιοδοξία σε κατακλύζει,μιά χαρά για την ζωή,την κοιτάς έντονα στα μάτια να την ψυχολογήσεις να σιγουρευτείς ότι τέλειωσε πιά....παύση για μερικά δευτερόλεπτα και ξαφνικά ένας καινούργιος χείμαρος ξεπηδά χωρίς κρατημό από το παχουλό στόμα της.
Έ,είναι αναπόφευκτο πιά το νευρικό τίναγμα στο χέρι σου που θα εκτοξεύσει με πιρουέτες το πιατάκι να διασχίσει όλο το τραπέζι,ανάμεσα από τασάκια,πακέτα τσιγάρα και ποτήρια για να σταθεί στο χείλος του,να ταλαντευτεί για ένα δυό δευτερόλεπτα,και να πέσει κάτω σπάζοντας με κρότο.
Την έκανες τη μαλακία πάλι.
Ο φίλος φίλη,δέν σε κοιτάει μόνο αυστηρά αυτή τη φορά αλλά δαγκώνει και τα χείλη του με φανερά αρνητικά συναισθήματα πρός εσένα.
Αποφασίζεις πιά να μήν ξανακουμπήσεις αντικείμενα για το υπόλοιπο της βραδυάς.
Σταυρώνεις τα χέρια σου γύρω από το στομάχι και περιμένεις.
Με την ώρα σκευρώνεις και λίγο τους ώμους,γέρνεις ελαφρά και το κεφάλι μπροστά,μοιάζοντας σάν αυτούς τους αλβανούς ταλαίπωρους σκαφτιάδες που μεταφέρουν στην καρότσα τα φορτηγά της δεη πρωί πρωί.

Δέν έχει περάσει κανένα πεντάλεπτο,όταν ξαφνικά συνηδειτοποιείς ότι δέν θυμάσαι τίποτα απο το δευτερόλεπτο που μόλις πέρασε.
Σάν νά μήν το έζησες ποτέ.
Πανικόβλητος σκέφτεσαι ότι μάλλον σε πήρε στιγμιαίως ο ύπνος.
Ανησυχείς.
Εν τω μεταξύ,δέν μπορείς να κρατήσεις τα χασμουρητά.
Σφίγγεις τα χείλια σου,παραμορφώνοντας το πρόσωπό σου καθώς προσπαθείς να τα καταπιείς.

Αμάν,θα κοιμηθείς σκέφτεσαι,και θα γίνεις ρεζίλι.
Θα κλείσεις τα μάτια σου και θα πέσεις με το κεφάλι στο τραπέζι ροχαλίζοντας.
Σε πιάνει κρύος ιδρώτας.
Τι είναι αυτό που ζώ σήμερα,σκέφτεσαι.
Έχεις μιά αίσθηση ότι εδώ,σε αυτό το κήπο,είναι όλη η ζωή σου.
Ότι δέν υπάρχει τίποτα άλλο μετά.
Οτι αυτή είναι όλη η αιωνιότητά σου.
Η κόλασή σου.

Παίρνεις το χέρι σου τώρα,το κολλάς στο μέτωπο και με ανοικτά τα δάκτυλα το κατεβάζεις τραβώντας παράλληλα τους μύες του προσώπου σου.
Έχει φθάσει το χέρι σου μπροστά στο στόμα,με τα δύο δάκτυλα δείκτη και μέσο να πλαισιώνουν την μύτη,όταν βλέπεις και παλι το φίλο φίλη σου που παίρνεις όρκο ότι άν σε ξανακαλέσει πάλι σε καμμιά βραδυά με παρέα του κήπου θα του τινάξεις τα μυαλά στον αέρα,να σε κοιτάζει συνωφρυωμένος τινάζοντας τα βλέφαρά του.
Καταλαβαίνεις το αστείο θέαμα που δείχνεις,και αφού μετακινήσεις τις κόρες των ματιών σου δεξιά αριστερά ανάμεσα από τα δάκτυλα για να δείς άν σε παρακολουθεί κανείς,κατεβάζεις το χέρι σου και παλι στο στομάχι που ήδη αρχίζει να σε πονάει.


Πιστεύεις πώς δέν θα αντέξεις άλλο.
Σίγουρα θα πάθεις έμφραγμα.
Εδώ στο κήπο θα είναι τα τελευταία σου.
Και καθώς τα μάτια σου έχουν ψιλογυρίσει ανάποδα και περιμένεις το αναπόφευκτο,μιά φωνή,μιά μουσική,μιά ψαλμωδία,ένα ουράνιο φώς φωτίζει τα σκοτάδια σου,για να σου θυμίσει ότι πάντα υπάρχει ελπίδα,ακόμη και σε μιά τέτοια βραδυά με την παρέα του κήπου.
Ο πιτσιρικάς,έχει διακόψει την χοντρή κυρία και μητέρα του,που μιλάει.
Θέλει να κοιμηθεί γιατί είναι αργά και νυστάζει.
Ποτέ άλλοτε δέν αγάπησες τόσο ένα παιδί.
Το κοιτάς με ευγνωμοσύνη.Θέλεις να το πάρεις αγκαλιά να το φιλήσεις.
Να του δώσεις ότι έχεις στο πορτοφόλι και στις τσέπες σου.

Καταλαβαίνεις ότι πρέπει να εκμεταλευθείς αυτή την ευκαιρία και σπεύδεις να συνηγορήσεις υπέρ του πιτσιρικά.
Και τότε διαπιστώνεις ότι και οι άλλοι αυτό κάνουν.
Και μετά με μιά πιο ψύχραιμη και προσεκτική ματιά,αντιλαμβάνεσαι ένα σωρό πιατάκια αναποδογυρισμένα,ποτήρια ριγμένα,κλειδιά πεταμένα.
Και αναρωτιέσαι:
Μα καλά,αφού όλοι θέλαμε να φύγουμε,τι στο διάολο καθόμασταν και καναμε αυτή την βραδυά στο κήπο;

Και καθώς όρθιοι πιά,καληχτιζόμαστε με συνοπτικές διαδικασίες,μιά μουνάρα ξεπροβάλλει από το σκοτάδι ερχόμενη πρός εμας:
<<ʼχ φεύγετε τώρα που ήλθα και εγώ;Δυστυχώς δέν μπόρεσα να έλθω νωρίτερα.
Μα καθήστε λίγο ακόμη για χάρη μου.Να σας γνωρίσω και εγώ και μου έχει πεί τόσα για σας η αδελφή μου .....>>.

Η τελευταία της φράση γυρνάει γύρω γύρω απο το κεφάλι σου, μέχρι που στέκεται μπροστά στο πρόσωπό σου και σου δίνει ένα δυνατό χαστούκι.
Ξυπνάς μονομιάς.
Οι ορμόνες τρέχουν και πάλι χαρωπές και σε ζωντανεύουν.
Ναι ναι να κάτσουμε λίγο ακόμη ρε παιδιά,λές με ενθουσιασμό.
Σε διακόπτει όμως ο πιτσιρικάς με ακόμη εντονότερες νυσταγμένες διαμαρτυρίες.
Δέν θυμάσαι,να έχεις μισήσει ποτέ περισσότερο ένα παιδί.
Θέλεις να το κάνεις μαύρο στο ξύλο το μαμόθρεφτο.
Τέλος παντων,μήν τα θέλεις και όλα δικά σου.
Φεύγεις πρός την έξοδο με τους άλλους.
Χαιρετάς και τον φίλο φίλη που σε κάλεσε,και του υπόσχεσαι να του το ανταποδώσεις το κάλεσμα,το συντομότερο δυνατό.
Πάς πρός το αυτοκίνητο,καθώς κοιτάς και τους υπόλοιπους που κάνουν το ίδιο,προσπαθώντας να συγκρατήσεις την φυσιογνωμία τους και τα ονόματά τους,για να φροντίσεις να μήν τους ξανασυναντήσεις ποτέ.
Μπαίνεις μέσα.
Τραβάς λίγο τα μαλλιά πίσω...ούφ πέρασε και αυτό,μονολογείς,και υπόσχεσαι στον εαυτό σου πώς ποτέ δέν θα τον ξαναφέρεις σε μιά τέτοια οδυνηρή θέση.
Ετοιμάζεσαι να βάλεις μπρός να φύγεις επιτέλους.
Αλλά....
Ψάχνεις,την τσέπη σου,μετά ψάχνεις και την άλλη.
Κατόπιν χώνεις το χέρι στην κωλότσεπη,στην άλλη κωλότσεπη,στη τσέπη του πουκαμίσου,ψάχνεις μέσα από το πουκάμισο και μέσα από το παντελόνι.Προσπαθείς να θυμηθείς τι έκανες και που το άφησες τελευταία φορά.Ψάχνεις στο στομα σου,στα αυτιά σου και στη μύτη σου που έξυνες,κοιτάς τα νύχια σου που καθάριζες.....αλλά δέν υπάρχει πουθενά.
Κοιτάς πίσω από το τζάμι του αυτοκινήτου.Ο κήπος και όλο το σπίτι είναι σκοτεινά και κλειδωμένα.
Τότε παίρνεις το χέρι σου,το κολλάς στο μέτωπο και με ανοικτά τα δάκτυλα το κατεβάζεις,τραβώντας παράλληλα τους μύες του προσώπου σου.
Και όταν φθάνει στο στόμα σου,με τα δυό δάκτυλα ,το δείκτη και τον μέσο να πλαισιώνουν την μύτη,κοιτάς τον εαυτό σου στο καθρεφτάκι του αυτοκινήτου.
Στην συνέχεια,χωρίς να κουνήσεις το κεφάλι σου,μετακινείς τις κόρες των ματιών δεξιά αριστερά,κοιτώντας τα σκοτάδια έξω από το αυτοκίνητο.
Αυτή η μαρτυρική βραδυά με την παρέα του κήπου,δέν θα τελειώσει ποτέ για σένα.





























Κολλητηράκι,να την πληρώσω την πίπα την πίπα δέν λέω,αλλά φρόντισε τουλάχιστον να είναι συναρπαστικότερη από την βραδυά με την παρέα του κήπου.
Να γυρίσω δηλαδή.
Μήν χάσω το κλειδί.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron