ανθρώπινες σχέσεις

ΧΟΡΟΣ ΓΥΡω ΑΠΟ ΤΟ ΤωΡΑ

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

ΧΟΡΟΣ ΓΥΡω ΑΠΟ ΤΟ ΤωΡΑ

Δημοσίευσηαπό escobar » Δευτ Ιουν 05, 2006 12:39 am

σήμερα η μέρα μου πήγε χαράμι
44 τετραγωνικά
καφές και τηλεόραση
τρώγωντας μεσα στην απαγωγη των φυλακών κορυδαλού
ακούω σπονδές για την τραγωδεία του μικρού αλέξη
την εικόνα της μάνας του σφιχταγγαλιάζοντας

τώρα όμως χορεύω
όπως ο χρόνος κάθε μέρα με χορεύει στο ταψί
τώρα όμως χορεύω
στον χορό μου έλα και εσύ

καμία φωνή δεν ακούστηκε στον ύπνο μου
κανένα τηλέφωνο δεν διέκοψε την λιακάδα του απογεύματος
η νύχτα έφτασε δίχως κανείς να το καταλάβει
τι μέρα και η σημερινή
όπως όλες οι άλλες
πήγε χαράμι

τώρα όμως χορεύω
μόνος μου δεν μένω στην μέρα αυτή
τώρα δες με χορεύω
σήκω επάνω,μην με κοιτάς, έλα να χορέψουμε μαζί
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό escobar » Τετ Ιουν 07, 2006 11:32 am

οι καταλήψεις συνεχίζονται για τέταρτη εβδομάδα
οι συνελεύσεις στα πανεπιστήμια γίνονται μαζικές
η τηλεόραση επιμένει να μην παίζει τίποτα
πλένει των διαφόρων την μπουγάδα

δημόσια Δωρεάν παιδεία
κοινή γνώμη
πλασμένες συνειδήσεις
όλη η Ελλάδα
καθηλωμένη
στου Χατζηνικολάου τις ειδήσεις


τι εθισμός που είναι η τηλεόραση
να σου πουλάει όλη μέρα μαρμελάδες
απο τα χείλη του κάθε ντενεκε να κρέμεσαι
και το μυαλό σου να γεμίζει με ραγάδες

σήκω επάνω άνοιξε το παράθυρο
κάνε μια βόλτα στης πόλης τη βουή
χόρεψε με τον κόσμο όλο Χόρεψε
κάνε την κάθε μέρα μια μικρή γιορτή

σήκω και εσύ έλα να Χορέψουμε
να συζητήσουμε στους δρόμους στις αυλές
το νεοελληνικό μας το μυαλό να ξεκολλήσουμε
να απαιτήσουμε νέες μορφές
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό escobar » Δευτ Ιουν 12, 2006 5:41 pm

του δρόμου η βοή
στης νιότης την τριγύρα
χορδή που πάλεται σιωπηρά
δίχως να ψάχνει κάτι

απ'άκρη σ'άκρη το όνειρο
να μοιάζει κάθε μέρα
ανάρπαστο συναίσθημα
να καίει την καρδιά

εσύ να κάθεσαι κοντά
κοντά με κάποιον άλλο
που δίχως όνομα θαρρώ
προσέχει να κρυφτεί

η πόλη έγινε αφορμή
κανείς δεν ανασαίνει
την μέρα τρέχεις να σωθείς
στου κόσμου την πλημύρα

ενώ το βράδι στου Ψυρή
λιλά βαμμένα μάτια
σε πρόφτασαν απ'το πιοτό
να γλυκοκοιμηθείς

μην έρθεις ψεύτη να μου πεις
μες τον χορό που στήνεις
πως απ' την ζώνη του ουρανού
μπορείς να κρεμαστείς
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό escobar » Κυρ Ιουν 25, 2006 3:15 am

ο χορός της βροχής

το υπόστεγο
στέγη κάτω απ'τη στέγη
πνίγει της βροχή
τον χορό

χορεύω
μεθάω μες την ασφυξία

το χέρι δεν απλώνεται
στο χέρι
το χέρι είναι μονάχα
μανιασμένο

το χέρι
απλώνεται
να βρεί το χέρι

να γίνουν τα χέρια
μανιασμένα
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό monolingual corpus » Τρί Φεβ 26, 2008 2:55 pm

Ειπώθηκαν τα πάντα αναδυόμενα μέσα απο κραυγές , βορβορυγμούς και ψιθυρίσματα.Ειπώθηκαν όλα ,με ήχους ,με εύγλωττες και δεικτικές σιωπές.
Κίβδηλοι λόγοι σ'ενα νταραβέρι ιδεοπρέζας για μια βραχύχρονη φαντασιωτική διαφυγή απο τις προκαθορισμένες τροχιές.
Ειπώθηκαν όλα και μείναμε αγκαλιά με τα φαντάσματα και τις φθαρμένες ιδέες -διάκοσμους του κουτιού της μοναξιάς μας,ιδρυματοποιημένοι σ'αυτή, ψυχαναγκαστικά μετρώντας αντίστροφα το χρόνο
μα η αλήθεια που συμπυκνώνει το χτες και το αύριο περιδινίζεται στα θερμικά κύματα του παρακείμενου κορμιού
τις νύχτες
τις νύχτες των άηχων φόβων,τωναυτόχειρων ονείρων
monolingual corpus
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τετ Φεβ 27, 2008 10:19 am

monolingual corpus έγραψε:Ειπώθηκαν τα πάντα αναδυόμενα μέσα απο κραυγές , βορβορυγμούς και ψιθυρίσματα.Ειπώθηκαν όλα ,με ήχους ,με εύγλωττες και δεικτικές σιωπές.
Κίβδηλοι λόγοι σ'ενα νταραβέρι ιδεοπρέζας για μια βραχύχρονη φαντασιωτική διαφυγή απο τις προκαθορισμένες τροχιές.
Ειπώθηκαν όλα και μείναμε αγκαλιά με τα φαντάσματα και τις φθαρμένες ιδέες -διάκοσμους του κουτιού της μοναξιάς μας,ιδρυματοποιημένοι σ'αυτή, ψυχαναγκαστικά μετρώντας αντίστροφα το χρόνο
μα η αλήθεια που συμπυκνώνει το χτες και το αύριο περιδινίζεται στα θερμικά κύματα του παρακείμενου κορμιού
τις νύχτες
τις νύχτες των άηχων φόβων,τωναυτόχειρων ονείρων



με όλο το συμπάθειο...
αυτό δεν είναι τραγούδι.
είναι οπτικοακουστική αναμετάδοση
"αυτοκτονικού ιδεασμού" :(

_____
Μ
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό m.c. » Τετ Φεβ 27, 2008 1:32 pm

Ανταποδίδοντας τη συμπάθεια

να σας πληροφορήσω
τη σύνθεση των κομματιών της εικόνας του κόσμου κάνουν οι νοητικές διεργασίες ~ έχοντας βέβαια πάντα στη διάθεση τους ελάχιστα κομμάτια.
Κοινώς :

"Ανακαλύπτει" κανείς αυτό που μπορεί ή περιμένει να βρεί.
m.c.
 

Δημοσίευσηαπό Mihalis » Παρ Φεβ 29, 2008 11:54 am

έχοντας βέβαια πάντα στη διάθεση τους ελάχιστα κομμάτια.

Exartatai apo to anoigma tou nou , etsi den einai ;
Mihalis
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Κυρ Μαρ 16, 2008 3:27 am

Γεννήθηκα με βραγχιακές σχισμές στα πλάγια του λαιμού μου.Κατέβαιναν παράλληλες απο την άκρη των λοβών μέχρι τη λακούβα που σχηματίζει η ένωση των κλειδών.Τυλιγμένος στη χλιαρή ακινησία του υδάτινου κόσμου κρατήθηκα ακούσια μακριά απο τον κοινό "μέσο όρο" που αποτελεί μέτρο του "φυσιολογικού" και αδηφάγα μηχανή του αποκλίνοντος απο αυτό.
Ο ρυθμικός καρδιακός παλμός αντικαταστάθηκε απο τα τρεμίζοντα νερά που κατέληγαν σε κίτρινα ,ασαφούς περιγράμματος,αδιαπέραστα όρια, καθώς ξεβράστηκα σε μια νέα πλαστική κίτρινη μήτρα .Εγώ,μια μάζα ζωντανών κυττάρων που ορίζονταν απο ένα πλήθος αντανακλαστικών αντιτιθέμενα στο κύρος και στην ισχύ των φυσικών νόμων.
Καθώς έβλεπα το κορμί μου να μακραίνει, τα τείχη έγιναν λευκά με μια μαύρη τάπα στον πάτο.Η μεταβίβαση απο την κιτρινη μήτρα στην πάλευκη και η οδύνη μου έσφιξε το χέρι.
(ανασκαφές στους βάλτους της μνήμης)
Ο χρόνος διεστάλλει καθώς οι βραγχιακές μου σχισμές πάλλονταν ανοίγοντας διάπλατα, σχίζονταν ψάχνοντας ίχνη οξυγόνου κι εικόνα του λευκού σταθερού φωτός εξεράγει σε χιλιάδες κόκκινες φυσαλίδες πίσω απο τα βλέφαρά μου.
Κι ύστερα ήρθε,για μια ακόμη φορά, το χλιαρό νερό προτάσσοντας ως ασπίδα το μαστό του οικείου απέναντι στη φαλτσέτα του αγνώστου.Απο αυτόν τον ζωοδότη μαστό αρπάχτηκα και συνεχίζω να κρατιέμαι μέχρι αυτή τη στιγμή που η σκιά ενός θολού ονείρου αναδύεται απο το διάφανο ταβάνι του κόσμου μου, κατευθυνόμενο προς το τρεμάμενο φως που δεσπόζει πάνω απο γαλάζια πλακάκια.
Σε αυτό το όνειρο είμαι εγώ ως ένας άλλος.


Lux Aeterna
Επισκέπτης
 


Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron