ανθρώπινες σχέσεις

ξέρετε τίποτα για το ''ευ θνήσκειν'' ?

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Τετ Νοέμ 30, 2005 10:30 am

Δε θα σου ανταποδώσω χαρακτηρισμό κε Φίλγκουντ. ʼλλωστε, τα ευγενικά σου αισθήματα απέναντί μου, είναι εμφανή. Το τί ακριβώς σε πείραξε στην αναφορά μου στην έκτρωση, μόνο εσύ το ξέρεις. Εγώ για τον εαυτό μου, θεωρώ απλά πιο τίμιο να αναγνωρίζω πως σκοτώνω κάποιον εκείνη την ώρα. Βέβαια, φαντάζομαι πως μάλλον σε ενοχλεί γενικά η παρουσία μου, αλλά δείξε κι εσύ μια υπομονή, μια ανοχή βρε αδερφέ! Έτσι συμβαίνει σε οικογένειες σαν τη δική μας. Εσύ με αυτούς, εκείνος με τους άλλους, κάποιοι μόνοι τους. Και τελικά αυτοί που στέκονται μόνοι τους ενοχλούν και περισσότερο.

Κατά τ' άλλα, αν δε βρήκατε επιχειρήματα στο ποστ μου, ή τουλάχιστον δε σας καλύπτει όπως επιθυμείτε, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα. Στον Μόρνινγκ απευθυνότανε. Και βέβαια, κακώς ίσως που ασχολούμαι τώρα μαζί σας - μας βρίσατε κιόλα -, γιατί η έκτρωση σε μάρανε, το μπουρδέλο 'θάνατος - ζωή - δικαίωμα - επιλογή', δε σας προβλημάτισε καθόλου. Μιλάω για την παράγραφο την οποία σχολίασα. Μόρνινγκ, εσύ έπρεπε να με βρίσεις, πώς σου διέφυγε;

Όσο για τα επιχειρήματα ζωής, τα δικά μου δηλαδή τα οποία και ειρωνεύεσαι, εγώ όντως μόνο με αυτά στέκομαι εδώ μέσα. Έχω και πολλά, τί να κάνουμε; Και μάλιστα τις απόψεις μου για το θάνατο άρχισα να τις διαμορφώνω σε πολύ νεαρή ηλικία, πράγμα που δε συνηθίζεται.
Γι αυτό κι εγώ, αγαπητέ μου συμφορουμιστή, σας προτρέπω να με λέτε συνεχώς 'παπάρα', απ' το να προσπαθήσω να σας κάνω να καταλάβετε το πως βιώνει κανείς το θάνατο σε νεαρή ηλικία, έτσι όπως μου συνέβη εμένα.

Κρατήστε τη θέση σας στο κλαμπ των φιλοσοφημένων. Είστε άνθρωπος που τη μελετάτε τη ζωή, μπράβο σας. Φαίνεται κι απ' τις βαθυστόχαστες αναλύσεις σας. Επίσης μπράβο σας, και δε σας ειρωνεύομαι. Αφήστε όμως και στους άλλους το χώρο τους. Και την επόμενη φορά που θα με χαρακτηρίσετε, έχετε υπόψιν σας πως τα δικά μου επιχειρήματα δεν σας αναλογούν κύριε.

Υ.Γ. Φαντάζομαι τί θα σκέφτεστε για μένα όταν βλέπετε τα ποιήματά μου, αν τα διαβάζετε. Καλέ μη μου πείτε, γιατί πραγματικά θα στεναχωρεθώ...

Καλημέρα.
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Νοέμ 30, 2005 11:27 am

Το Κολλητηράκι έγραψε:Θα καλησπερίσω και θα ξεκινήσω, μιας και το για το θέμα αυτό - δυστυχώς ή ευτυχώς για μένα - έχω οπωσδήποτε να καταθέσω άποψη. Χαμίνι, χαίρομαι ι διαιτέρως για αυτό που έγραψες και ζήτησες αν δεν κάνω λάθος, Και σχώρα με αν δεν ενθυμούμαι καλώς, αλλά χρειάζεται να διαβάζω σχετικά γρήγορα σε σχέση με το λιγοστό μου χρόνο. Χαμίνι που λες, εγώ τα προσωπικά μου τα έχω βγάλει σχεδόν όλα στα φόρα, οπότε κανένα πρόβλημα. Ξεκινάω λοιπόν από αυτό του Σκιάχτρου:

'(και ευελπιστώ αυτή τη φορά να γίνει κατανοητό οτι η υπερβαση των προσωπικών "θέλω" και "πρέπει" είναι ένδειξη αγάπης αλλά και αν δε γίνει δεν τίθεται θέμα ...)'.

Και πολύ καλά κάνεις και ευελπιστείς Σκιάχτρο, γιατί μόνο τέτοια ένδειξη είναι και τίποτα λιγότερο ή περισσότερο. Μάλιστα θα προσθέσω ότι προσωπικά, δε δέχομαι ούτε καν άλλη 'μετάφραση', ...



Εσύ Κολλητηράκι, είσαι εντάξει με τον εαυτό σου... Εγώ προσωπικά δεν ξέρω αν αυτό είναι ένδειξη αγάπης ή ένδειξη εγωισμού… Αν βάλω τον εαυτό μου στη θέση σου, ή στη θέση του θείου, θα βρεθώ μπροστά στην ίδια «άδικη» θέση, γιατί είναι μια απόφαση που δεν αφορά τη δική μου αυτοδιαχείριση.

Το να αποφασίζουμε για τη ζωή και το θάνατο είναι, πιστεύω, κάτι που μας εντάσσει σε μια κατάσταση «θεϊκή» κι εμείς δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να φτάσουμε να αντιμετωπίζουμε τους εαυτούς μας ως θεούς. Πόσο μάλλον να θεωρούμε πως μπορούμε να δημιουργήσουμε ζωή, και με το δεδομένο αυτό να μπορούμε, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη να την αφαιρέσουμε…

Αφού, λοιπόν, φυσικά, από τη φύση μας δηλαδή, δεν έχουμε τέτοιες γενετικές οδηγίες (ή μήπως έχουμε; Ας μας πει κάποιος, αν ξέρει) τότε βλέπω απόλυτα φυσιολογικό, ο καθένας από μας, αν βρεθεί σ’ αυτό το δίλημμα, να πάρει την απόφαση που του υποδεικνύει η δική του, η προσωπική του ηθική και να σηκώσει γενναία και με απόλυτη συνείδηση το βάρος της απόφασής του. Έτσι όπως θα έπρεπε να συμβαίνει κι όταν κάποιος από μας αποφασίζει πως μπορεί να σηκώσει το βάρος και να γίνει ο φυσικός και ηθικός αυτουργός του να φέρει μια άλλη ζωή στον κόσμο. Κι αυτό είναι κάτι που μπορείς τελικά να το αντιμετωπίσεις, μόνο όταν εμφανισθεί φάτσα κάρτα στην πραγματικότητά σου. Πιστεύω, πως κι εσύ ενδόμυχα, είχες ήδη πάρει μια απόφαση, απλά δεν χρειάστηκε πιεστικά να την εφαρμόσεις…
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Re: 3Μ

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Νοέμ 30, 2005 11:34 am

de bording morning έγραψε:
χαμίνι έγραψε:
feelgood έγραψε:
χαμίνι έγραψε:Τι λέτε;
Αρχίζουμε;


Αγαπητό μου χαμίνι ν αρχίσουμε, δε λέω, αλλά αντί να σε σκοτώσω για να σ απαλύνω τον πόνο (ΕΞΟΥΣΙΑ), λέω να σ αρχίσω στο μασάζ (ΣΕΞ) που νομίζω πως στην δικιά σου περίπτωση θα χει θεαματικά και γρήγορα αποτελέσματα! Αφού τελειώσουμε μπορούμε να παίξουμε και μια παρτίδα τάβλι...




Αγαπητέ μου φιλ,

Ξεκίνα εσύ, γιατί η περίπτωσή μου είναι υψηλών προδιαγραφών και για να δεις θεαματικά αποτελέσματα ίσως χρειαστεί να συμμετέχεις κιόλας, κι εγώ αναλόγως τις επιδόσεις σου θα σου χαρίσω και μια παρτίδα πλακωτό, έτσι, βρε, γιατί είμαι γενναιόδωρη...

Α, και τα ούζα δικά μου, οκ?






Χμ...




Τι; Λες να έπρεπε να διαλέξω την (EΞΟΥΣΙΑ); Μ' έβαλες σε σκέψεις τώρα...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Τετ Νοέμ 30, 2005 11:51 am

Καλημέρα σου Χαμίνι. Συμφωνώ με αυτό που λες. Ούτε κι εγώ ξέρω αν είναι της δικαιοδοσίας μας να αποφασίσουμε για άλλον. Ένα μόνο ξέρω να σου πω. Αν ο θάνατός μου μου επιφυλλάσσει αυτό τον πόνο, εύχομαι να αναλάβει κάποιος για μένα, να κάνει αυτό που έκανε ο θείος μου. Δε σου κρύβω πως το έχω συζητήσει ήδη με δικά μου πρόσωπα, εκτός από τη μητέρα μου. Για λόγους που καταλαβαίνεις ασφαλώς. Μάλιστα, έχω ακούσει πως γίνεται να 'μεταβιβάσει' κανείς σε άλλο πρόσωπο, το οποίο έχει δεχτεί ασφαλώς, αυτή την ας πούμε ύστατη επιθυμία του, μέσω συμβολαιογραφικής πράξης.
Έτσι είναι Χαμίνι. Καλώς ή κακώς, έρχεται η στιγμή που αρχίζει να μας απασχολεί το θέμα. Και είτε χαρακτηριστεί σωστή ή όχι η τοποθέτησή μου σε αυτό, όντως το έλυσα. Κι ας σκεφτεί κανείς από αυτούς που σπεύδουν να χαρακτηρίζουν τον καθένα, πόσους θανάτους μπορεί να έζησε στη ζωή του αυτός ο καθένας, αν υπήρχε συμμετοχή του σε αυτούς, και κυρίως ποιά ήταν αυτή. Τους δικούς μου τους ζύγιασα και αποφάσισα πως το έλυσα. Δεν έχω κάτι άλλο να σου πω.

:(
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό feelgood » Τετ Νοέμ 30, 2005 1:33 pm

παπάρα η [papára] O25 :
1. κομμάτια ψωμιού βουτηγμένα σε νερό, σε γάλα, σε σούπα κτλ.: Tο παιδί έφαγε την ~ του. M΄ αρέσει τη σούπα μου να την κάνω ~. ΦP τρώω ~, υφίσταμαι έντονη παρατήρηση, επίπληξη, κατσάδιασμα.
2. (μτφ.) (συνήθ. πληθ.) ανόητα, επιπόλαια, υπερβολικά λόγια: Aυτά που λες είναι παπάρες. [ιταλ. (διαλεκτ.) pappara]

Αντιλαμβάνομαι πως πολλές φορές μπορεί να μαι περισσότερο απότομος σε ανθρώπους που δεν μου έχουν δώσει "δικαίωμα" (όπως εσύ ρε κολλητήρι) αλλά μη στέκεσαι στη λέξη που χρησιμοποίησα. Πολλές φορές μπορεί να ποστάρω αυθόρμητα χωρίς να σκεφτώ τις λέξεις ή τον τρόπο γραφής μου. Αν σ ενοχλεί το "παπάρας" καλά, το παίρνω πίσω.

Η παρουσία σου ΔΕΝ μ' ενοχλεί και σταμάτα να το "παίζεις" συνέχεια θιγμένη απ' όλους και να κλείνεσαι "δήθεν" στο καβούκι σου. Από τη στιγμή που βγαίνεις κι εκθέτεις δημόσια τις απόψεις σου, θα "φας" και τη κριτική, την ειρωνεία, τη κακία ή τη καλοσύνη κι όλα τ΄άλλα που όλοι "τρώμε" στο "μαγειρείο" τούτο. Μπορείς βέβαια και να μη διαβάζεις ότι σου προσάπτουν οι άλλοι ή να θεωρείς πως όλοι συνομωτούν εναντίον σου (όπως πιστεύει τελικά κι ο αγροτόπουλος πως γινεται).

Αν στάθηκα στο κομμάτι εκείνο του κειμένου σου που αφορά τις εκτρώσεις το κανα επειδή είμαι πέρα για πέρα αντίθετος μ αυτά που έγραψες, τα οποία θεωρώ αναχρονιστικά και με βγάζουν από τα ρούχα μου. Το να γράφεις πως "σκοτώνονται" "ζώντες οργανισμοί" κι αυτό είναι "δολοφονία" μου φαίνεται ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Τι επιχειρήματα να σου δώσω για το αυτονόητο? Θα μου πεις βεβαια πως μπορώ να προσπαθήσω κι ας μη τα δεχτείς και θα 'χεις δίκιο. Αλλά είπαμε, είμαι πολλές φορές αυθόρμητος...

Οσο για τα επιχειρηματα "ζωής" (που είναι τα προσωπικά σου βιώματα) αφού γουστάρεις να στέκεσαι σ αυτά, στάσου. Μα μη περιμένεις να κερδίσεις λύπηση, οίκτο (ή ΑΝΕΧΕΙΑ, όπως αναφέρεις στο προηγούμενο ποστ σου) από μένα.
Οπως άλλωστε δεν περιμένω το ίδιο κι από σένα.
Δέχομαι ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ την ειρωνία σου "περί βαθυστόχαστων αναλύσεων" και χαμογελώ χασκογελώντας.



ΥΓ
σκιάχτρο --> Δημοσιεύθηκε: Τρι Νοέ 29, 2005 4:20 am
ντε μπο --> Δημοσιεύθηκε: Τετ Νοέ 30, 2005 4:54 am

Ρε παιδιά κόντρες κάνετε ποιος θα γράψει πιο αργά? Την νύχτα οι ανθρωποι δεν πρεπει να ασχολουνται με το ευθνησκειν αλλά το ευζειν!
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Νοέμ 30, 2005 4:03 pm

ʼσχετα πάντως περί αποφάσεων και επιλογών, αγάπης ή εγωϊσμού, θάρρους ή δειλίας, το ιδανικό θα ήταν να πεθαίναμε ευδαίμονες. ʼσχετα αν αυτό θα ήταν αποτέλεσμα λήψης ουσιών, ψυχολογικής κατάστασης, ωριμότητας, ή βρε παιδί μου κορεσμού (υπάρχει και τέτοιο στη ζωή, εκτός αν η γιαγιά μου μας δουλεύει ψιλό γαζί)... Αυτό θα είχε νόημα να το ονομάσουμε "ευθνήσκειν". Τώρα ο ευφημισμός είναι, συνήθως συνειρμικά, έως και γελοίος...

Αν το καταλάβω πως έρχεται η ώρα μου λέω να χαπακωθώ ή να χτυπήσω καμιά ένεση από μόνη μου, γιατί αν περιμένω απ' τους άλλους να λύσουν πρώτα τα διλήμματά τους, το "ευ" θα γίνει "φευ"!!!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Τετ Νοέμ 30, 2005 7:25 pm

Ρε τί πάθαμε! Συνενόηση μπουζούκι Φίλγκουντ! Εμ πες το μου αδερφέ μου πως μου μιλάς χύμα, για να πάρω κι εγώ λίγο θάρρος που με έχει ρημάξει αυτός ο πληθυντικός. Δηλαδή ρε μεγάλε να σου μιλώ όπως μιλώ και στον Κιτσούλεν ένα πράμα; Οκ, έτσι θα σου μιλώ. Και πότε ρε παπάρα θα καταλάβεις δηλαδή πως όλα τα περί θιγμένου εγωϊσμού, και ότι δε δέχομαι να μου τη λένε και τα συναφή, δεν ισχύουν; Ρε μ' αρέσει να κλαίγομαι, το διασκεδάζω, πώς το λένε; Και μη μου λες εμένα για συνομωσίες, αυτά τα βλέπει μόνο ο αρχοντοχωριάτης και μη με συγκρίνεις με δαύτον. Και όπως δεν κατάλαβα εγώ ότι με πειράζεις, ας το πω έτσι, έτσι δεν κατάλαβες κι εσύ ότι δε σε ειρωνεύομαι. Πάντως, και για να συμμαζευτούμε λίγο, ακόμη κι αν δεν ανεχόσουν την παρουσία μου ή άλλων, κι αυτό λογικό το βρίσκω. Επίσης, από σένα ή άλλον, δεν περιμένω κάτι. Αυτό πάλι που το είδες; Αυτά τα ολίγα. Όσο για την έκτρωση, μια και πιαστήκαμε, θα σου πω το εξής. Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι μπορείς να με πείσεις. Χρειάζεται όμως να καταλάβεις κι εσύ ότι και να θέλω, δε γίνεται να δω διαφορετικά το συγκεκριμένο θέμα. Λόγος υπάρχει για αυτό. Δεν ξέρω όμως αν μπορεί να χαρακτηριστεί κάπως αυτός. Είναι ιδιαίτερος και μάλλον δε μπαίνει κι αυτός σε κατηγορίες.
Κοίτα να μη πεις πάλι πως κακομοιριάζω, για θα σφαχτούμε. Γιατί φίλε μου - ρε κολλητοί θα γίνουμε στο τέλος -, τί φταίω εγώ αν κάποιες απόψεις μου για τη ζωή και το θάνατο είναι πολύ ιδιαίτερες και δυσκολοχώνευτες;
Αφού ιδιαίτερα ήταν αυτά που μου συμβήκανε, τί θες να κάνω; ʼντε μη με συγχύζεις άλλο τώρα που τα βρήκαμε εδώ χάμω.

Υ.Γ. 1: Ελπίζω να μη μου την πεις πάλι επειδή παραπήρα θάρρητα. Βόηθα κι εσύ να βρω τη μέση οδό, είμαι των άκρων.

Υ,Γ. 2: Χαμίνι;... θα μπορείς μωρέ να περπατάς για να φτάσεις μέχρι την ένεση; ʼσε που μπορεί να σε μαγκώσουνε, να στην πάρουνε για να μη κάνεις... κακό στον εαυτό σου. Πρέπει να βρούμε άλλη λύση. Θα σκεφτώ και θα στο ξεφουρνίσω κάποια στιγμή. Σκέψου κι εσύ, γιατί εκείνη την ώρα μας βλέπω νά 'μαστε 'βόηθα με να σε βοηθώ, να δεχτούμε το γκρεμό...'.

ʼντε γειά σας και χαρά σας!
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τετ Νοέμ 30, 2005 8:26 pm

χαμίνι έγραψε:
Το να αποφασίζουμε για τη ζωή και το θάνατο είναι, πιστεύω, κάτι που μας εντάσσει σε μια κατάσταση «θεϊκή» κι εμείς δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να φτάσουμε να αντιμετωπίζουμε τους εαυτούς μας ως θεούς. Πόσο μάλλον να θεωρούμε πως μπορούμε να δημιουργήσουμε ζωή, και με το δεδομένο αυτό να μπορούμε, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη να την αφαιρέσουμε…




Πολλές απόψεις κατατέθηκαν αλλά διαλέγω αυτήν τη μικρή παράγραφο από το χαμίνι, επειδή αφ ενός δίνει μια καινούργια διάσταση στην έννοια του « αυτοδιαχειριζόμενου» που έθεσε πρώτος ο κύριος ντεμπόρντιγκας ( ορίστε αγαπητέ...και κύριος και με ....μουστάκι, πιο αρρενωπό δε γίνεται :lol: ) εφ ετέρου γιατί συνοψίζει τα ερωτηματικά περί δικαιώματός μας ζωής και θανάτου πάνω σε άλλους.

Και αρχίζω:

Και βέβαια χαμίνι, το να αποφασίζουμε για τη ζωή και το θάνατο το δικό μας αλλά και του άλλου είναι μια κατάσταση θεϊκή την οποία όσο και να ακούγεται παράδοξο, έχουμε κατακτήσει μετά πόνων και δακρύων πολλών.

Και αυτό, διότι δεν έχουμε δυστυχώς αυτοδιαχείριση του εαυτού μας ούτε στον έρωτα ούτε στη γονική ιδιότητά μας Στον έρωτα, το ερώμενο πρόσωπο είναι θεός. Ο πατέρας, η μάνα είναι θεοί. Κατά συνέπεια και εμείς σαν εραστές ή γονείς είμαστε θεοί.


Όταν δε η ερωτική σχέση χορέψει και το χορό του ησαΐα, έχουμε και την επισφράγιση του νόμου ( εξουσίας) σε αυτή την παραχώρηση ( σε περισσότερο ή λιγότερο βαθμό) της διαχείρισης του εαυτού μας στον άλλον ή έστω της αλληλοδιαχείρισής μας. Με αυτό βέβαια, δεν υποστηρίζω ότι δε πρέπει να κάνουμε παιδιά ούτε ότι δε πρέπει να συνάπτουμε σχέσεις, απλά σημειώνω ότι σε αυτές τις 2 αισθηματικές μας εκφάνσεις ,είμαστε θεοί τρόπο τινά για κάποιον τρίτο.

Παραδείγματος χάρη, στη γονική σχέση με το παιδί μας, με το πρόσχημα της ανατροφής κυριολεκτικά και με το νόμο, δια- χειριζόμαστε κάποιον άλλο και μάλιστα χωρίς να έχουμε το ερωτηματικό, διότι θεωρείται δεδομένο. ʼπαξ και το γεννήσαμε δηλαδή, « οφείλουμε» να το διαχειριστούμε και αν δεν το κάνουμε ή το κάνουμε εσφαλμένα έχουμε και συνέπειες από το νόμο. Και σαν αρωγό σε αυτήν την διαχείριση, έχουμε μάλιστα και την επιστήμη – παιδοψυχολογία, κοινωνικούς λειτουργούς, δασκάλους κλπ- εν άλλοις, ένα ολόκληρο κοινωνικό σύστημα το οποίο ρυθμίζει σύμφωνα κατά το επικρατέστερη « θεωρία», τις ιδανικές προϋποθέσεις – ή και επιταγές- αυτής της διαχείρισης. Το κατά πόσο προσφέρουμε όμως σε αυτά τα παιδιά ένα « ευ ζην» ή ένα -ας μου επιτραπεί η έκφραση - « κακώς ζην» είναι συζητήσιμο. Επίσης το μέχρι πού απλώνεται η διαχείριση του γονέα πάνω στο « παιδί», που μπορεί να έχει εν τω μεταξύ αγγίξει και το 30ο έτος της ηλικίας του, είναι πάλι συζητήσιμο.

ʼλλο σημείο όπου έχουμε παραχωρήσει την αυτοδιαχείριση του εαυτού μας, είναι βέβαια η Επιστήμη στην οποία έχουμε αποθέσει με εμπιστοσύνη την υγεία μας και αναφέρω ενδεικτικά, την άμετρη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων, τις χειρουργικές επεμβάσεις, τη ψυχοθεραπεία και βέβαια την αισθητική που επεμβαίνει στη « φόρμα» - την εμφάνισή μας- εκτός της « ουσίας» μας- εγκέφαλο- όργανα- ψυχή- που είπαμε είναι «αντικείμενα» της ιατρικής.

ʼλλοι παράγοντες που συμβάλλουν στην αυτοδιαχείριση του εαυτού μας, είναι όλες οι βλαβερές έξεις – συμπεριλαμβανομένης αυτής με την οποία τόσο λογοτεχνικά « τελείωσε» η τοποθέτηση του κυρίου ντεμπορντιγκ στο προηγούμενο πόστ του- όπως τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το κάπνισμα. Βέβαια εδώ μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι εμείς επιλέγουμε να καπνίσουμε, να πάρουμε ναρκωτικά ή να γίνουμε αλκοολικοί αλλά δυστυχώς η έννοια της έξης, αυτή ακριβώς είναι: μπορεί μεν να είμαστε εμείς που στην αρχή επιλέγουμε να καπνίσουμε, να αρχίσουμε το ποτό ή τα ναρκωτικά αλλά όταν εθιστούμε δεν επιλέγουμε πλέον εμείς αλλά αυτά αν θα τα συνεχίσουμε, οπότε χάνουμε και την αυτοδιαχείρισή μας.

Και έρχομαι στο σπουδαιότερο: τη γέννηση και το θάνατο.

Είναι σαφές ότι τη γέννησή, τη δική μας, δεν την επιλέγουμε.
Τη γέννηση του άλλου ( του παιδιού μας εν προκειμένω) την επιλέγουμε εν μέρει.

Διότι μπορεί βέβαια να διαθέτουμε το μηχανισμό για να κάνουμε παιδί, πλην όμως δε σημαίνει ότι θα τεκνοποιήσουμε κιόλας, καθότι άλλοτε μια εγκυμοσύνη καταλήγει σε γέννα και άλλοτε σε αποβολή. Για να μην αναφέρω τη στειρότητα ή τη περίπτωση που κάποιος γυναίκα ή άνδρας δεν βρίσκει κατάλληλο σύντροφο για να τεκνοποιήσει. Διότι δεν τεκνοποιούμε με τον οποιοδήποτε, έτσι; Γι όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, λέω ότι η αυτοδιαχείρισή μας όσον αφορά την τεκνοποίηση εξαρτάται από άλλους εξωγενείς παράγοντες, της φυσιολογίας μας ή κοινωνικούς, άσχετους από τη θέλησή μας, άρα η αυτοδιαχείρισή μας είναι σχετική.

( η κλωνοποιήση; Πολλά τα ερωτηματικά δύσκολα και αναπάντητα προς το παρόν...)

Ας εξετάσουμε τώρα το θάνατο.
Είναι σαφές ότι δεν το χειριζόμαστε εμείς αλλά αυτός εμάς.
Διότι όσο έχουμε την υγεία μας, μας δηλητηριάζει με τον φόβο του.
Όσο είμαστε ασθενείς, τον γευόμαστε.
Και όταν είμαστε τελείως ανήμποροι με το ένα πόδι στο τάφο όπως λέμε, καλούνται άλλοι, έτεροι, εσπευσμένα να αποφασίσουν για εμάς.


Και τίθεται πλέον το ερώτημα: έχει αυτός ο « άλλος» το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να μας « ταξιδέψει» σπλαχνικά στον άλλο κόσμο;

Η απάντησή μου σε αυτό το δίλημμα είναι κάθετη.
ΝΑΙ, έχει το δικαίωμα όταν είναι αυτός στον οποίο έχω δώσει « όταν καταλάβαινα», το δικαίωμα να με διαχειρίζεται, επειδή τον « αγαπούσα». Ακόμα και αν δεν το έχω κατοχυρώσει σε συμβολαιογράφο αυτό το δικαίωμα, το έχει. Διότι σε κανένα συμβολαιογράφο δεν κατοχυρώνουμε βέβαια ούτε την γονική ούτε την ερωτική σχέση κατά τις οποίες διαχειριζόμαστε άλλους ή μας διαχειρίζονται.

Με άλλα λόγια, θεωρώ τελείως υποκριτικό, τα ερωτηματικά περί ευθανασίας να στριφογυρίζουν κάποιον, τη στιγμή του θανάτου μου, όταν δεν έχω πλέον καμιά βούληση, ενώ καθ όλη μου τη ζωή, όταν είχα βούληση, τα ίδια ερωτηματικά περί αυτοδιαχείρισης ήταν απόντα εκατέρωθεν.

Είναι εξ ολοκλήρου ερωτηματικά της « μεταμοντέρνας» σκέψης, στην οποία περιήλθε ο άνθρωπος επειδή ξέφυγε από τη φύση του. Είναι προβληματισμός και όχι πρόβλημα.


Καθότι η Φύση είναι απόλυτη και στη γέννηση και στο θάνατο.

Αυτή αποφασίζει πότε θα έχω τη πρώτη μου ωορρηξία ή τη πρώτη μου στύση , πότε δηλαδή είμαι ικανός να κάνω παιδί. Αυτή αποφασίζει και πότε θα πεθάνω.

Αν ζούσα στη ζούγκλα, αν ζούσα σε μια πρωτόγονη φυλή, αν ήμουν νομάδας μιας άλλης εποχής, κανένα τέτοιο ερωτηματικό δε θα είχα. Θα έκανα ελεύθερα έρωτα. Θα γεννούσα πιθανόν όσα παιδιά θα έρχονταν και θα πέθαινα στη σκηνή μου, στο μέρος που έζησα.

Επομένως, είναι η πρόοδος και η απομάκρυνσή μου από τη φύση μου που με φέρνουν αντιμέτωπο με τέτοια ερωτηματικά που είναι κίβδηλα.
Είναι ο δυτικός τρόπος του σκέπτεσθαι και η επιλογή του ανθρώπου να ζήσει σε οργανωμένη κοινωνία που γεννά όλα αυτά τα ερωτηματικά, ενώ τα ερωτηματικά δεν υπάρχουν.

Διότι στη δυτική τύπου κοινωνία μου, δεν υπακούω πλέον στους νόμους της φύσης.
Δεν κάνω σεξ όποτε θέλω (ηθική)
Δε γεννώ το παιδί που τόσο θέλω ( δε βρίσκω κάποιον « κατάλληλο» )
Δε κάνω όσα παιδιά θέλω ( στη Ιαπωνία πριμοδοτούν το ΕΝΑ παιδί και επιβάλλουν φορολογικές κυρώσεις για περισσότερο του ενός).
Δε τα αναθρέφω όπως θέλω.

Γενικά κάνω αυτό που μου επιτρέπεται και όχι αυτό που θέλω (αυτοδιαχείριση).

Επίσης, δεν ορίζω τις σχέσεις μου με τους άλλους παρά μέσω συμβολαίων που πριμοδοτούνται από την εξουσία ( γάμος- εργασία- θρησκεία).

....αφού λοιπόν η δυτική τύπου κοινωνία μου, μού επιβάλλει τους νόμους της ( εξουσία), περιορίζει- καθορίζει τις φυσικές μου λειτουργίες επεμβαίνοντας στη φύση μου και ΕΓΩ έχω το ΔΙΚΑΙΩΜΑ και ΟΦΕΙΛΩ να ορθώσω το δικό μου ΒΟΥΛΟΜΑΙ, που είναι ΟΧΙ στην ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη μου, για να μπορέσω να επιβιώσω μέσα στις απάνθρωπες και κόντρα στη φύση μου συνθήκες, που ΕΚΕΙΝΗ μου επέβαλλε.


Όσο για το θάνατο του άλλου...

.....αφού ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος δεν διαχειρίζεται τον εαυτό του έτσι κι αλλιώς, αφού έχει βάλλει τόσους διαμεσολαβητές ( συμβόλαια- επιστήμη- έξεις) καταντώντας πλέον συνένοχος με αυτούς τους τρίτους μεσολαβητές, είναι φυσικό επακόλουθο και αναμενόμενο να είναι ΑΥΤΟΙ οι τρίτοι που θα αποφασίσουν τελικά για τον εαυτό του και όχι ο ίδιος.

Βέβαια όταν αυτή η εγκατάλειψη του εαυτού μας στους διαμεσολαβητές φτάσει στο έπακρο και εκδηλωθεί η ανίατη αρρώστια, πρώτη - πρώτη θα κλιθεί να αποφασίσει η Επιστήμη ( παλιά ήταν και οι παπάδες, τα ευχέλαια κλπ) και όταν σιγήσει αυτή, ο ʼλλος, ο τρίτος.

Κάλπικο και υποκριτικό λοιπόν μου φαίνεται το ερωτηματικό μετά από τόσους « διαχειριστές» .
Πολύ καθυστερημένα τίθεται.
Και άδικο για τον τελευταίο διαχειριστή που κουβαλά στους ώμους του, όλους τους προηγούμενους διαχειριστές που κρύβονται ένοχα ( πρώτη πρώτη η επιστήμη που του ζητά να υπογράψει κιόλας για να μην έχει ευθύνη).

Οπότε αυτός ο τελευταίος διαχειριστής, όχι μόνο έχει το δικαίωμα να βγάλει το σωληνάκι αλλά πρέπει να έχει και τη παλικαριά να το κάνει.
Να σου δώσει δηλαδή την χαριστική βολή, σαν να βάζει επιτέλους μια τελεία σε αυτή τη φοβερή κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι μετά από τόσα χρόνια " παραίτησης από τη διαχείρηση" του εαυτού σου,

Ειδεμή είναι σκληρότητα, όπως εκείνη του « καβαλάρη» ( σύστημα) που αφού « ίππευε» το άλογο μια ζωή, το αφήνει τη στιγμή του θανάτου του, αβοήθητο να σφαδάζει, με το ερωτηματικό « έχω το δικαίωμα να πατήσω τη σκανδάλη;»


Οπότε ψεύτικο είναι το ερωτηματικό.
Είναι θάλεγα η στιγμή όπου καλείσαι στο ταμείο να πληρώσεις το τρόπο ζωής σου.
Και δεν ξέρεις πώς να το κάνεις..... και ρωτάς "πώς πληρώνουν εδώ"; :shock:







Υγ σιγά το παράπτωμα κύριε ντε μπορντιγκ ....συνάδει με 2 ταφ και είναι και το πιο «δημοσίως» ενασκούμενο και μάλιστα με δικούς μας, διότι δεν λέει να μιλάς με τελείως αγνώστους, μου το απαγορεύει η .....μαμά μου. Χμ .....και για τον τσομπάνη τι να πω! ʼμα δώσεις θάρρος στο χωριάτη θα ανέβει στο κρεβάτι. Αυτά ανιψιέ!



.....α και ξέχασααααα δε « νομίζω» ότι αποτελούν πεποίθησή σου αυτά που κατέθεσες ούτε και νοιάζομαι αν είναι. Τα βρήκα εδώ και ενθουσιάστηκα γιατί με αντιπροσωπεύουν σα θέση. Οκ;
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Δεκ 01, 2005 12:26 pm

Το Κολλητηράκι έγραψε:Θα καλησπερίσω και θα ξεκινήσω, μιας και το για το θέμα αυτό - δυστυχώς ή ευτυχώς για μένα - έχω οπωσδήποτε να καταθέσω άποψη. Χαμίνι, χαίρομαι ι διαιτέρως για αυτό που έγραψες και ζήτησες αν δεν κάνω λάθος, Και σχώρα με αν δεν ενθυμούμαι καλώς, αλλά χρειάζεται να διαβάζω σχετικά γρήγορα σε σχέση με το λιγοστό μου χρόνο. Χαμίνι που λες, εγώ τα προσωπικά μου τα έχω βγάλει σχεδόν όλα στα φόρα, οπότε κανένα πρόβλημα. Ξεκινάω λοιπόν από αυτό του Σκιάχτρου:

'(και ευελπιστώ αυτή τη φορά να γίνει κατανοητό οτι η υπερβαση των προσωπικών "θέλω" και "πρέπει" είναι ένδειξη αγάπης αλλά και αν δε γίνει δεν τίθεται θέμα ...)'.

Και πολύ καλά κάνεις και ευελπιστείς Σκιάχτρο, γιατί μόνο τέτοια ένδειξη είναι και τίποτα λιγότερο ή περισσότερο. Μάλιστα θα προσθέσω ότι προσωπικά, δε δέχομαι ούτε καν άλλη 'μετάφραση', ας το πω έτσι, για αυτή την πράξη. ʼκου λοιπόν Χαμίνι, τη μικρή μου ιστορία. Το Καλοκαίρι που μας πέρασε, έχασα τον πατέρα μου. Ευτυχώς για τον ίδιο, η ταλαιπωρία κράτησε έναν μήνα ακριβώς. Είναι βέβαια αστείο ίσως, αλλά μάλλον για την κατάσταση στην οποία ήτανε, ο χρόνος πια δεν είχε καμιά αξία. Για μένα ο ίδιος χρόνος ήταν αμείλικτος. Έπεσε όλο το βάρος πάνω μου, και ήμουν όλη μέρα κοντά του. Η επαφή με το Θάνατο ήταν απότομη και αδυσώπητη. Το μυαλό δε βίωνε τίποτα άλλο. Μάλιστα, το πιο γαμημένο πράγμα που θα κουβαλώ μέχρι να πεθάνω κι εγώ, είναι το αν με αναγνώριζε τις στιγμές που με κοίταζε. Κι αν πόναγε. ʼλλο ένα αστείο, αφού ποτέ η επιστήμη δε μπόρεσε να απαντήσει σε κάτι τέτοιο. Σε όλο αυτό το διάστημα, είχα παρέα και βοήθεια από τον αδερφό του και θείο μου. Ερχόταν καθημερινά για πολλές ώρες, σε σημείο που αναγκοζόμουν να τον διώχνω κάποιες φορές, λόγω του προχωρημένου της ηλικίας του, και λόγω της αυξημένα ευαίσθητης ιδιοσυγκρασίας του. Κάποιο βράδυ λοιπόν, ήταν ιδιαίτερα ανήσυχος. Ήρθε και με βρήκε στο χώρο που πηγαίνουν οι επισκέπτες για κάπνισμα, όπου είχα αράξει για λίγο πίνοντας και το μπυράκι μου. Ο άνθρωπος πνιγότανε, το είδα καθαρά. Μου ζήτησε τσιγάρο. Ήξερα ότι το έχει διακόψει εδώ και 16 χρόνια και αρνήθηκα να του δώσω. Σχεδόν μαλώσαμε. Ευτυχώς όμως, που ήθελε να μιλήσει και όχι να καπνίσει. Το δεύτερο θα ήταν επικίνδυνο. Εκεί λοιπόν μου εκμυστηρεύτηκε την ύστατη πράξη αγάπης που προσέφερε ο ίδιος στη γυναίκα του, δυο χρόνια πριν. Ο άνθρωπος μίλαγε και έκλαιγε. Ήθελα να φύγω, δεν άντεχα στο βάρος. Μου είπε επίσης, πως οι γιατροί κατάλαβαν, ασφαλώς, την παρεμβολή του στο γεγονός του θανάτου, αλλά δε δημιουργήθηκε κανένα θέμα. Δεν έχει νόημα να σας γράψω εδώ το πως μου περιέγραψε με λόγια όλο αυτό που ένιωθε τη στιγμή που πήρε αυτή την απόφαση. Αυτά τα κρατάω. Είναι μοναδικά και μόνο δικά του. Και τιμή για μένα που έλαχε, λόγω καταστάσεων και τίποτα παραπάνω, να τα ακούσω. Πέρα λοιπόν από τη φιλοσοφική διάσταση του πράγματος, εδώ μιλάμε για πράξη απίστευτης αγάπης. Ο άνθρωπος τη λάτρευε και τον λάτρευε. Αν τολμήσει κανείς από αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι ο,τιδήποτε άλλο εκτός από αγάπη αυτό που έγινε, να του πει τίποτε, βλέπω μόνο ένα ενδεχόμενο. Να ορμά να τον ξεσκίζει. Ο ίδιος δε το έριξε ούτε στη φιλοσοφία, ούτε στα πολλά αναγνώσματα, ούτε στο πως το βλέπει ο ένας και ο άλλος. Το έζησε μπαινοβγαίνωντας μαζί της για πάνω από 18 χρόνια στα νοσοκομεία. Και ίσως, ίσως λέω, κανένας από μας δε ξέρει πώς είναι να βλέπεις την αγάπη σου να λιώνει μέρα με τη μέρα, για τόσο μεγάλο διάστημα. Προσωπικά, τον συγχαίρω και τον θαυμάζω, όπως και όλους όσοι έπραξαν ή θα πράξουν το ίδιο. Εύχομαι απ' τα βάθη της ψυχής μου, να μη ΄χρειαστεί ποτέ να καταλάβω και να βρω αυτό το κουράγιο. Ένα πολύ ιδιαίτερο κουράγιο. Αν τυχόν κανείς με ρωτήσει γιατί γράφω την ιστορία και όχι την άποψή μου, τότε μάλλον δεν έχει καταλάβει ότι άποψή μου είναι η ιστορία. Ο Θάνατος πάντως πρόλαβε τον δικό μου άνθρωπο, και έτσι δε γνωρίζω αν τελικά θα έπραττα το ίδιο με τον θείο μου ή όχι. Αλλά μάλλον γι' αυτό με πρόλαβε.

Επίσης, το Σκιάχτρο λέει:
'και στα παπάρια μας ο άλλος που ανεβαίνει ένα Γολγοθά που ζει σε ενα διαρκή πόνο,που δε μπορεί να αναπνεύσει,που...'.

Επίσης συμφωνώ. Για τον διαρκή πόνο. Κάπου είδα επίσης να γράφεται ότι ο πόνος είναι το στάδιο πριν τον Θάνατο. Στάδιο; Πριν; Εδώ μιλάμε για ζωή. Συνεχιζόμενη. Με διαρκή και σταθερό πόνο πολλές φορές. Για ζωή μιλάμε πάντως. Στάδια και ξεστάδια δεν έχει.


' "Είναι "τυφλός" και αδυνατεί να δει την Αλήθεια" '.

Αυτό πάλι; Είναι τυφλό το ανθρώπινο ον στη στιγμή της πλήρους συνειδητοποίησής του; Στο ότι είμαστε το τίποτα και όλα; Στο ότι ο πόνος αυτός είναι έξω απ' τα όριά μας; Πώς μιλάμε για αυτοδιαχείριση αυτού όταν είναι πέρα από μας; Ο Θάνατος δεν είναι παρά μόνο μια στιγμή. Όσο υπάρχουμε εμείς, δεν υπάρχει αυτός. Το φόβο μας για το Θάνατο μπορούμε σε ένα μέρος να τον δουλέψουμε. Τον πόνο όμως αυτό, και δε μιλώ για τον διαρκή όσο ζούμε αλλά γι' αυτόν ανάμεσα στη ζωή και στη στιγμή του Θανάτου, αδυνατούμε. Είναι πέραν της δικαιοδοσίας μας. Το να ζητάς βοήθεια για κάτι που δε μπορείς να κάνεις μόνο σου, είναι δικαίωμα. Το να μη σου την προσφέρουν επειδή θεωρούν ότι δε βλέπεις καθαρά, είναι υποκρισία. Εγκληματικής φύσης. Εξ αμελείας σαφώς, όχι εκ προθέσεως. Το κωμικό είναι πως πηγάζει από το ότι δε θέλουμε να διανοηθούμε και κατά συνέπεια να παραδεχτούμε, ότι κάποτε μπορεί και μεις να πονέσουμε τόσο. Γιατί; Μα είπαμε. Γιατί είναι έξω από μας.


'Ο πόνος με τη σειρά του κι αυτός πρέπει να εκδιωχθεί. Κι όταν βιώνεται τόσο βαριά στην απλούστερή του ακόμα μορφή όπως ο πονοκέφαλος ή ο πονόδοντος που λες, στις πιο δυνατές του μορφές που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί, το μόνο γιατρικό δεν μπορεί παρά να είναι ο θάνατος. Κι εδώ ο θάνατος όπως και η ζωή δεν είναι δικαίωμα ούτε επιλογή όπως είναι άλλες πράξεις- για παράδειγμα η άμβλωση ή η αυτοκτονία- αλλά πρόκειται περισσότερο για παραίτηση και εύκολη λύση, ντροπή του ανθρώπου απέναντι στον πάσχοντα εαυτό του και ντροπή των άλλων απέναντι σ’ αυτόν'.

Εδώ πραγματικά αδυνατώ. Γουάτ; Χαρακτηρίζουμε την άμβλωση τί; Δεν ξεκαθαρίζετε. Δικαίωμα ή επιλογή; Παραβλέπουμε δηλαδή πως έχουμε να κάνουμε με έναν ακόμη ζώντα οργανισμό εξόν της αφεντιάς μας; Επιλέγουμε λοιπόν να τον σκοτώσουμε ή μήπως πήραμε το δικαίωμα από... 'κάπου'; Ας είμαστε τουλάχιστον ευθείς. Ας αναφέρεται και η λέξη 'έγκλημα', ή δολοφονία ή όπως αλλιώς μπορεί να λεχθεί τέλος πάντων. Αλλά ας αναφέρεται. Είναι πιο τίμιο να πει κανείς 'το σκότωσα επειδή δεν είχα άλλη επιλογή' απ' το να πει 'έχω το δικαίωμα της έκτρωσης'. Σιγά μαντάμ μην έχετε και το δικαίωμα της... γκάστρωσης. Αν και πλάκα - πλάκα, η όλη και καθαρή σας επιλογή ήταν μόνο εκεί. Και μάλιστα χωρίς θύματα έ; Επίσης, το ίδιο μπλέξιμο στην παραπάνω παράγραφο, υπάρχει και με τη ζωή και με το θάνατο. Και μιας και αναρωτιέστε, για το αν είναι είτε το ένα είτε το άλλο, σκεφτήκατε ποτέ ότι μπορεί να είναι... υποχρέωση; Όλοι χρωστάμε έναν θάνατο αγαπητέ συμφορουμιστή. Όταν πρωτάκουσα αυτή την ατάκα, την αγάπησα αμέσως. Και την κατάλαβα. Φανταστείτε πως είστε μπροστά σ' ένα ταμείο - στο δικό μου. Προσοχή, δαγκώνω λίγο. Ξεκινάτε βγάζοντας τα πράγματά σας. Τα 'περνάτε'. Και δε φεύγετε αν δεν πληρώσετε. Ο θάνατος είναι η αποπληρωμή. Γιατί όντως η ζωή είναι δικαίωμα. Μόνο που το χρωστάμε κάπου. Εκεί δε, που μπλέκεται περισσότερο το ζήτημα, είναι στην αυτοκτονία. Οι περισσότερες, είναι αποτέλεσμα παραίτησης και εύκολης λύσης, και όχι δικαίωμα και επιλογή. Ελάχιστες είναι αυτές. ʼλλωστε, η εύκολη λύση για να χαρακτηρίσει κανείς την... εύκολη λύση της αυτοκτονίας, είναι η... εύκολη λύση του να ισχυρίζεται πως είναι... δικαίωμά του. Τί; Δε με καταλάβατε Μπορ-Μορνέ; Μα είναι βαθιά φιλοσοφημένο αυτό που σας λέω. Αλλά κυρίως σας το λέω εκ προσωπικής πείρας. Πιστέψτε με.
Και τελειώνω με αυτό το απίστευτο που ειπώθηκε, περί... ντροπής. Μα έλεος. Έχετε διανοηθεί για τί πόνο μιλάμε εδώ; Σας είπα, είναι πέρα από μας. Είναι αξιοθαύμαστος ένας άνθρωπος που το περνά αυτό. Και το αντέχει. Χαρακτηρίζετε μόνος σας έναν... δύσκολο θάνατο, ως... εύκολη λύση; ʼτοπον. Ως παραίτηση; ʼτοπον. Δηλαδή αντέχει κανείς αιωνίως να πονά; Δε φθείρεται το σώμα του; Αλλά να, είναι το σημείο για το οποίο πιστεύετε πως το σώμα δε μας ανήκει. ʼλλο να μας εγκαταλείπει κάτι και άλλο να μη μας ανήκει. Μα δε τά 'παμε; Μπροστά απ' το ταμείο το σώμα σας κουβαλάτε. Η διαδικασία έχει αρχή, μέση και τέλος. Βέβαια, μια και μιλάμε για ταμείο, το πολύ - πολύ να σας εγκαταλείψει το πνεύμα σας με το άκουσμα του λογαριασμού, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Και καταλήγω με ένα μικρό σχόλιο για τα ινστιτούτα και τα χειρουργεία. ʼλλο να κάνω χειρουργείο επειδή έχω πρόβλημα υγείας, κι άλλο να φορτώνω σιλικόνη τσάμπα και βερεσέ. Είπαμε, υπάρχουν όρια στη δικαιοδοσία της αυτοδιαχείρισης του σώματός μας. ʼλλωστε τα μεν, τα πράττουμε επειδή στην ουσία φοβόμαστε το θάνατο και μόνο γι' αυτό. Ενώ το να γίνουμε καλά από κάτι, έχει να κάνει με ανάμικτο συναίσθημα. Όσο για το 'φοβάμαι το θάνατο', δε σημαίνει και απαραίτητα πως 'αγαπάω τη ζωή'.


ʼντε μπάφιασα!

Υ.Γ. ʼσχετο, προς Λέφτυ. Κάτι ήθελες να μου πεις εσύ σε άλλο τόπικ, αλλά... δε τό 'πιακα φίλε μου. Μη με μπλέκεις με αυτά που λες. Εγώ αυτά που ήθελα να πω εκεί τα είπα.

Καλό βράδυ!






Το να παρουσιάζουμε σε ένα φόρουμ σάν πρότυπον συμπεριφορά πρός μίμηση,την πράξη του θείου μας ή του εξαδέλφου μας ή του πατζανάκη μας,άν μήν τι άλλο είναι αφελές.
Και εκβιαστικό είναι επίσης,όταν με μιά προσωπική μας εμπειρία γινόμαστε απόλυτοι με τους άλλους απαξιώνοντας το λογο τους,σάν θεωρητικολογία και λοιπά,όπως εννόησε και υπονόησε το καλό μας το κολλητηράκι.
Διότι χαμίνι μιά τέτοια προσωπική συζήτηση που ζήτησες,μάλλον σε ένα τηλεοπτικό σώου του μικρούτσικου μπορεί να καταλήξει και πουθενά αλλού.
Διότι και πάλι χαμίνι,άν εγώ απαντήσω πώς κατά την γνώμη μου ο θείος του κολλητηριού με αυτή του την αποφαση την δική του ψυχοσυναισθηματική ισσοροπία ήθελε να κρατήσει,τότε γίνομαι προσβλητικός και εισχωρώ στην ιδιωτικότητα αυτού του κολλητηριού.
ʼρα ή δέν πρέπει να απαντήσω τίποτα,ή να συμφωνήσω με το κολλητηράκι.
Η να φιμωθώ δηλαδή,ή να έχω ένα ψεύτικο πλαστικό συγκαταβατικό χαμόγελο και να σκορπάω κούφια φιλιά στον αέρα.
Αυτό όμως δέν είναι πραγματική συζήτηση.
Είναι παράσταση.

Διότι και πάλι, και ξαναπάλι διότι χαμίνι,αλλά και κολλητηράκι,δέν σημαίνει ότι όποιοι θεωρητικολογούν και κρατάνε μιά απόσταση από τα πράγματα,αυτό σημαίνει πώς δέν έχουν πάντα και προσωπικά βιώματα.
Ίσα ίσα που πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο και όλα αυτά που ακούγονται θεωρητικά στα αυτιά σας, είναι το αποτέλεσμα του προσωπικού τους πόνου και της οδύνης που βασανίζει το μυαλό τους.
Αυτό όμως δέν σημαίνει ότι θα εξουσιάσουν τους άλλους μέσα από τον προσωπικό τους πόνο,ούτε και ότι θα τον μοστράρουν στην βιτρίνα (τον πόνο τους) προσελκυοντας τον σχολιασμό του κάθε κακόβουλου ή και καλοβουλου άσχετου.
Διότι η θεωρητικούρα που σνομπάρετε, πολλές φορές είναι ο σεβασμός στα προσωπικά τα δικά μας και των άλλων.
Μήν είστε φρουντουλιάρηδες λοιπόν και μήν πετάτε μεγαλοστομίες έτσι αβέρτα.

Και άν θέλετε οπωσδήποτε να βρείτε μιά ιστορία πάνω στην οποια θα στηρίξετε τις απόψεις σας,πάρτε μιά από ένα βιβλίο ,από μιά κινηματογραφική ταινία ρε παιδιά.
Για αυτό υπάρχουν και αυτά και δόξα τω θεώ είναι πλήρης η γκάμα στην αγορά.
Ορίστε εγώ θα πάρω σάν παράδειγμα την ωραία και καλή ταινία <η θάλασσα μέσα μου>.
Η ταινία αυτή λοιπόν (όσοι δέν την έχετε δεί,τρέξτε να την δείτε) καταλήγει σαφώς υπέρ της ευθανασίας.Μας πείθει πραγματικά εμάς τους θεατές,ότι όντως τον ήρωα θα πρέπει να τον κάνουνε για τους ουρανούς.
Δυστυχώς όμως η ταινία επιλεγει να τεκμηριώσει αυτή την πεποίθηση με έναν αστείο διάλογο του ήρωα με τον παπά της περιοχής και κάποιες χοντροκομένες αντιδράσεις του αδελφού του,αποφεύγοντας να θέσει σοβαρότερα επιχειρήματα από την πλευρά των ....αντιφονούντων (υπάρχει ρήμα αντιφονώ ρε παιδιά; ).
Μειονέκτημα της επίσης είναι ότι κεντράρει αποκλειστικά και μόνο στον ήρωα,αγνοώντας άλλα τραγικά πρόσωπα στην ιστορία και τέλος πάντων τα δεδομένα που θέτει η ταινία είναι μάλλον ελλειπή και κάπως μονόπλευρα (κατά τα άλλα όμως η ταινία είναι άριστη).
Και για αυτό μάλλον τελικά ο σκηνοθέτης φαίνεται να εξελίσει έτσι την ταινία για να υποστηρίξει την εκ των προτέρων άποψή του.

Διότι είναι εμφανές τελικά,πώς στο ζήτημα της ευθανασίας δέν μπορεί να υπαρχει καμμιά τεκμηριωμένη άποψη.
Και οποιοσδήποτε βρεθεί σε μιά τέτοια θέση,ούτε τι έκανε ο θείος του κολλητηριού θα σκεφθεί,ούτε τι έκανε ο ήρωας τις ταινίας,ούτε τι λένε οι νόμοι και λοιπά.
Διότι το θέμα είναι αυστηρά προσωπικό και δέν σηκώνει καθοδήγηση από κανέναν και πουθενά παρά μόνον από τον θεόπουστα.
Για αυτό και ο κορυφαίος της συγκεκριμένης συζήτησης,ο ανηψιός έθεσε το θέμα πολύ ωραία και σωστά σε αναρχικά πλαίσια αφού καμμιά εξουσία δέν μπορεί να επηρεάσει τους δυστυχείς πρωταγωνιστές,
Χρρρρρρρ....φτούουου σου καμάρι μου που το σκέφτηκες!!

ΥΓ Φίλ,είπα να προσέχετε τον αλέξη και με την έννοια του ενδιαφέροντος αλλά και με την έννοια της επιφυλακής μήν μας την φέρει.
Διότι ο αλέξης άλλα λέει και άλλα εννοεί,αλλού σου δείχνει και αλλού σε πάει.
Και ναι μέν νομίζεις ότι κρατάει το σκόρ στην παρτίδα,αλλά ουσιαστικά αυτό που θέλει να μας πεί,είναι πώς κάνουμε αντικανονικό παιχνίδι,αφού τον τελευταίο καιρό συμπεριφερόμαστε σάν αγέλη εδω μέσα και την πέφτουμε στα ανυπεράσπιστα θύματά μας ομαδικώς.
Για να σκορπιστούμε λίγο λοιπόν.

ΥΓ 2 Και πάλι στις ιστορίες που μας είπε ο φίλ με την πιπίτσα,θα μπορούσαμε να βάλουμε την ηρωίδα και σε μιά ακόμη περίπτωση,όπου αυτή είναι και πάλι έγκυος,θέλει να το ρίξει αλλά λίγο πρίν κάνει την έκτρωση παθαίνει ένα σοβαρό ατύχημα.
Η πιπίτσα μεταφέρεται στην εντατική λοιπόν υποστηριζόμενη από τα μηχανήματα.
Το έμβρυο όμως δέν έχει παθει τίποτα.
Η πιπίτσα είναι καταδικασμένη σε θάνατο,είναι σχεδόν νεκρη και μόνο τα μηχανήματα είναι αυτά που την κρατούν σε αυτή την υποτυπώδη ζωή,παρόλαυτά αποφασίζεται από τους γιατρούς να κρατηθεί σε μιά τέτοια κατάσταση πρός χάρην του μωρού ελπίζοντας να τα βγάλει πέρα σε μιά τέτοια ακραία κυοφορία.
Εδώ λοιπόν το μυαλό του θεατή γεννάει σίγουρα κάποια αρκετά ενδιαφέροντα σχόλια:
Όπως ότι πρίν λίγο το μωρό θα χανόταν και θα ζούσε η μάννα,τώρα χάνεται η μάννα και ζήσει το μωρό.
Και άν συμβεί αυτό,τότε αρκετοί προληπτικοί θα συμπεράνουν πως το μωρό εκδικήθηκε την μάνα.
ʼν όμως τελικά η μάνα ανήκει σε αυτήν την απειροελάχιστη πιθανότητα αυτών που συνέρχονται ζούν φυσιολογικά,τότε θα λέμε πώς το μωρό έσωσε την μάνα.
Θα αναρωτηθούμε επίσης,άν κάποιος ήξερε για την απόφαση της μάνας να ρίξει το παιδί,άν θα κοινοποιούσε αυτή της την επιλογή στους γιατρούς.
Και άν το κοινοποιούσε και άν δέν ήταν παράνομη η έκτρωση βέβαια σε αυτούς τους μελλοντικούς καιρούς που βάζουμε την ιστορία μας,αυτοί οι γιατροί τι θα έπρεπε να κάνουν;
Να σεβαστούν την απόφαση της μητέρας ή όχι.
Το αυτονόητο είναι όχι βέβαια,αλλά γιατι η απόφαση είναι έγκυρη και σεβαστή σε κάποιον που είναι υγιής και όχι και σε κάποιον που βρίσκεται στην εντατική ετοιμοθάνατος;
Ποιά είναι τα διαχωριστικά όρια στην νομική πολιτική υπόσταση των ανθρώπων;
Και γεννάται το ερώτημα επισης,άν το παιδί μεγάλωνε και του αποκαλυπταν όλη την ιστορία,πώς θα ένοιωθε,όταν διαπίστωνε ότι ωφείλει την ύπαρξή του στο ατύχημα και κατ επέκτασην στο θάνατο,της φυσικής του μητέρας;
Και τι είναι αυτό που το γέννησε άραγε αφού η μητρική άρνηση δέν μπορεί να φέρει στον κόσμο ένα παιδί;
Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσαμε να βρούμε να σχολιάσουμε,όμως μάλλον ήλθε η ώρα να κατέβω για τον βυθόγραφο.
Και κατεβαίνω λοιπόν σάν το διαφημιστικο σποτάκι και εγώ......








και κατεβαίνωω










και κατεβαίνωω








και κατεβαίνωω











και κατεβαίνωωωω
Είδατε;
Έφθασα στο κατώτερο βασικό συμπέρασμα πώς η ζωή είναι μιά τυχαιότητα και εμείς τυχαιότητες είμαστε,τίποτα δέν ξέρουμε και τίποτα δέν μας ξέρει και το μόνο που μας μένει είναι απλά να ΥΠΟΜΕΝΟΥΜΕ την γαμημένη την ζωή που βιώνουμε.
Εσείς θα ΑΝΑΜΕΝΕΤΕ ακόμη σε μιά ανώτερη σκοπιμότητα της ζωής και στον ψηλό εγωισμό σας;
Πώς θα ξοφλήσετε αύριο;
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Δεκ 01, 2005 1:26 pm

aspic έγραψε:Διότι και πάλι, και ξαναπάλι διότι χαμίνι,αλλά και κολλητηράκι,δέν σημαίνει ότι όποιοι θεωρητικολογούν και κρατάνε μιά απόσταση από τα πράγματα,αυτό σημαίνει πώς δέν έχουν πάντα και προσωπικά βιώματα.
Ίσα ίσα που πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο και όλα αυτά που ακούγονται θεωρητικά στα αυτιά σας, είναι το αποτέλεσμα του προσωπικού τους πόνου και της οδύνης που βασανίζει το μυαλό τους.
Αυτό όμως δέν σημαίνει ότι θα εξουσιάσουν τους άλλους μέσα από τον προσωπικό τους πόνο,ούτε και ότι θα τον μοστράρουν στην βιτρίνα (τον πόνο τους) προσελκυοντας τον σχολιασμό του κάθε κακόβουλου ή και καλοβουλου άσχετου.
Διότι η θεωρητικούρα που σνομπάρετε, πολλές φορές είναι ο σεβασμός στα προσωπικά τα δικά μας και των άλλων.
Μήν είστε φρουντουλιάρηδες λοιπόν και μήν πετάτε μεγαλοστομίες έτσι αβέρτα.


:oops:

Σε συνάρτηση και με το ποστ περί παθογένειας του διαδικτύου, ρίχνω τα ωραία μου μουτράκια και ζητώ συγγνώμη αν έγινα αιτία έστω και να διανοηθεί κανείς να κάνει τέτοιου είδους κριτική σε κάποιον, έστω και εικονικό, συνάνθρωπο.

Και όπως πάντα, ευχαριστώ σενιόρ, για τα καλοπροαίρετα και "to the point" σχόλιά σας.

Θα επανέλθω στο θέμα... (μην το παίρνετε σαν απειλή!) :wink:
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron