ανθρώπινες σχέσεις

Η Οδύσσεια του μαθητή (τελειώνει όταν δεν είναι πια μαθητής)

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Η Οδύσσεια του μαθητή (τελειώνει όταν δεν είναι πια μαθητής)

Δημοσίευσηαπό onMYnerves » Σάβ Οκτ 29, 2005 9:34 pm

Συνάντηση παλιών συμμαθητών. Ποτέ μου δε την είχα πάρει τόσο στα σοβαρά, ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί πόσο μπορεί να είχαμε αλλάξει από τότε που ήμαστε εκείνα τα κοντοστούπια του Δημοτικού και πλακωνόμαστε κάθε μέρα άνευ λόγου και αιτίας στο προαύλιο του προπολεμικού (για να μην πω παλιαολιθικού) σχολείου μας. Και βρέθηκα ξαφνικά μπροστά σ' ένα μάτσο άγνωστους -;- αναπολούμενη τα παλιά, τότε που δε μας καιγόταν καρφί για τίποτα.
Θαυμάσια χρόνια τότε. Ο ήλιος κάθε μέρα να φωτίζει το ετοιμόρροπο και απαισιοβαμμένο σχολείο μας κι εμείς ανέμελοι, στον κόσμο μας... Μααα, ντιιιιπ στον κόσμο μας...
Και ξάφνου βρέθηκα μπροστά του. Δε χρειάστηκε να πούμε τίποτα. Ανεξήγητο το πώς, αλλά αμέσως αναγνωριστήκαμε. Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα. Είχε κρύο, ψόφο, φύσαγε ένας παγωμένος άνεμος απ' την ανταριασμένη θάλασσα... κι ας ήταν κιόλας καλοκαίρι!
Δεν ήξερα τι ένιωθα. Δε τον ρώτησα τι ένιωθε. Και, όχι, δεν πρόκειται για έναν απ' τους πρώτους μου (ή έστω και τελευταίους) μαθητικούς έρωτες, εκεινών οι συνέπειες ήταν πάντοτε κωμικοτραγικές... Δεν ήξερα αν ήταν έρωτας, δε ρώτησα αν ήταν έρωτας, δε μ' ένοιαζε τίποτα εκείνη τη μαγική στιγμή...
Όταν με πρωτοείδε μου χαμογέλασε κι άστραψε όλο το πρόσωπό του. Ένα πρόσωπο με πολύ έντονα χαρακτηριστικά, κάτι μεταξύ γελοιογραφίας και καρτούν, αλλά μελαχρινό και λαμπερό, με μια ασυνήθιστη ομορφιά, έτσι που που μόνο σ' έναν τίμιο και αλτρουϊστή θα μπορούσε να ανήκει.
Έπεσα πάνω του κι αυτός τα ίδια. Μ' έσφιξε στην αγκαλιά του, μια αγκαλιά απίστευτα ζεστή, άπλωσε τα χέρια του στοργικά πάνω μου και τότε είδα να αστράφτει μια άσπρη ηλιαχτίδα ανάμεσα στα μαύρα (ή έστω περίπου μαύρα) σύννεφα, καταμεσής του ουρανού. Το πόσο είχε ψηλώσει δε λέγεται. Ποτέ δε το περίμενα ότι αυτός θα μπορούσε να γίνει πάνω από 1.75...
Ένιωσα ένα δάκρυ του -συγκίνησης, το ορκίζομαι- να τρέχει καυτό πάνω στο μάγουλο μου. "Δε χρειάζεται να κλαις για μένα", του είπα, "Τόσα χρόνια τίποτα δε σου 'χα δώσει". Δε μου απάντησε τίποτα, αλλά δε χρειάστηκε. Μου τα εξήγησε όλα με το βλέμμα του. Εγώ, η θεοκίτρινη με τη σιταρόχρωμη μούρη, δεν ξέρω πώς έγινε αυτό, εκείνη τη στιγμή κοκκίνησα τόσο πολύ, μα τόσο πολύ, και πυρετό 42 να είχα ανεβάσει και 50 αιματοκρίτη να είχα λιγότερο κόκκινη θα ήμουν. Ούτ' εδώ μπορώ να εξηγήσω το γιατί. Θες απ' την ξαφνική ζέστη που βρέθηκα σε επαφή μ' ένα άλλο έμβιο ον, θες απ' τη συγκίνηση... Απ' οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να ήταν εκτός απ' τη ντροπή. Δεν υπήρχε πια κανένεας λόγος να ντρέπομαι. Ποτέ στη σημερινή εποχή δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι, εφόσον ξέρεις τις συνέπειες απ' αυτά που κάνεις και είσαι ρεαλιστής...
Οι άλλοι πίνανε κουτάκια μπίρες, παίζανε με τα κατακαίνουργια κινητά τους, μιλάγανε με τον αρκετά μεγάλο πλέον αλλά πάντα ενημερωμένο δάσκαλό μας, λέγανε ό,τι μαλακία από σόκιν κυκλοφορεί το τελευταίο δίμηνο (όχι ο δάσκαλος, ε!), χαμπάααρι αυτοί και χαλαροί, ακριβώς όπως στο Δημοτικό.
Δεν ξέρω εμείς απ' την άλλη τι κάναμε, δεν ξέρω γιατί κάναμε αυτό το τίποτα πολύ περίεργο που κάναμε, το μόνο που κατάλαβα είναι ότι άξιζαν και για τους δυο μας τόσα χρόνια στην απόλυτη δυστυχία (γιατί από τότε που χωριστήκαμε -τότε ακριβώς ήταν τα χρόνια που κάθε χαβαλετζής μαθητής θεωρεί τα καλύτερα προτού γνωρίσει τα πραγματικά καλύτερα...- μόνο δυστυχία ζήσαμε, αν και δεν ευθύνεται το γεγονός αυτό για τη δυστυχία) για να γίνει το όνειρο μας πραγματικότητα: το όνειρο δυο περίεργων κι αταίριαχτων φίλων που όσο ξαφνικά χωρίστηκαν, άλλο τόσο φυσιολογικά ξανανταμώνουν.
Πέρασε η ώρα, βράδιασε για τα καλά, ε, πέταξε κάποιος την -πόσο απρόσμενη (!!!)- ιδέα να βγούμε αναμνηστική φωτογραφία, όπως δηλαδή γίνεται σε κάθε ανάλογη περίσταση. Βγάλαμε όλοι τα κινητά μας εκτός απ' αυτόν , που έμεινε να κοιτάζει σα χαζός και έκανε ένα βήμα πίσω.
"Τι είναι, ρε, εσύ κινητό δεν έχεις;;;" άρχισαν να τον πειράζουν κάποιοι πολύ πρώην συμμαθητές μας -καλά που τους λέγανε "καλά παιδιά" και "τίμια" και δεν ξέρω τι άλλο, αλλά τόσα χρόνια απ' το Δημοτικό κι ακόμα μυαλό δεν έβαλαν;;;- κι αυτός δεν απάνταγε τίποτα. Ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα ετοιμόλογος νομίζω, αυτό να λέγεται. Και τότε μου 'ρθε η επιφοίτηση, αν και θα 'πρεπε να μου είχε έρθει πολλά χρόνια πριν: "Μωρέ δεν πα' να μην έχει κινητό, αυτός έχει πολλά περισσότερα από σας, άλλο που εσείς πέρα απ' αυτά που σας δίνουνε στο πιάτο τίποτα δε λογαριάζετε." Όλοι άρχισαν να γελάνε πονηρά και να αλληλοψιθυρίζουν διάφορα. Εγώ δεν είπα τίποτα, αυτός με κοίταγε με κάτι μάτια μεγάλα κι ορθάνοιχτα σαν πιατάκια του τσαγιού, γυαλιστερά σαν καθρέφτες. Και λένε μετά ότι καταγόμαστε από τους αρχαίους Έλληνες, με τον τόσο αξιόλογο πολιτισμό και τις φιλοσοφίες τους κι "η αναβίωση των αρχαίων θεσμών" και των "Ολυμπιακών αγώνων"...
Μόλις πήγα σπίτι έβγαλα το γυαλιστερό (αν και παλιό) κρεμαστό που μας είχαν δώσει με χαραγμένη την ημερομηνία της συνάντησης και το πέταξα στο γραφείο μου όσο πιο δυνατά μπορούσα, αρκεί να μην έβγαινε απ' την αλυσίδα, να 'χω κάτι να θυμάμαι. Δε το χρειαζόμουν πια...
-------------------------------------
Και τώρα, μαζί εγώ κι αυτός, να κάθόμαστε σ' ένα καφέ, ορθάνοιχτο από πάνω, από παντού μπάζει ο ήλιος, κάτι από Πελοπόννησο μου θυμίζει αυτό το καφέ, όλα έτσι είν' εκεί, και προσπαθούμε να εξηγήσουμε ο ένας στον άλλο τα ανεξήγητα, όσο εξηγείται με λόγια ό,τι εξηγείται και αν εξηγείται.
Κι όχι, δεν γνωρίσαμε καμία ρομαντική ιστορία αγάπης, δεν παντρευτήκαμε, δεν κάναμε παιδιά, δε ζήσαμε πανευτυχείς μια ρόδινη, ξεκούραστη και πλούσια ζωή.
--------------------------------------
Λυπάμαι, φίλε μου που ήμουν κι εγώ σαν τους ηλίθιους γύρω-τριγύρω που το παίζουν μοντέρνοι και υψηλός πολιτισμός και δεν μπορούν να καταλάβουν καμία βαθύτερη έννοια.
Συγνώμη που έδινα βάση στο φαίνεσθαι, που ήθελα να είμαι με το κοπάδι, που ήθελα να κάνω ό,τι έκαναν για να με εκτιμάνε.
Δεν ξέρω αν ήξερες τι είχες κάνει τόσα χρόνια, αλλά ειλικρινά εκτιμάω το θάρρος που ποτέ κανείς δεν έδειξε να σου αναγνωρίζει.
Λυπάμαι ειλικρινά και καθαρά για όλα.
Το κακό είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να γυρίσεις το χρόνο πίσω.
Προσπάθησα να σου δώσω ό,τι μπορούσα, αλλά δεν μπορούσα.
Σου εύχομαι να μην αλλάξεις ποτέ για κανέναν εκτός αν εσύ πραγματικά το θες για τον εαυτό σου.
Κι ας πάνε οι άλλοι να κάνουν ό,τι θέλουν...
Στο φίλο μου με το τεράστιο χαμόγελο,
αυτή που δε θέλει να γράψει δημοσίως όνομα :D
-----------------------------
Τώρα αν η παραπάνω διήγηση είναι αλήθεια, ρωτήστε τον εαυτό σας, ΄χοι εμένα.
onMYnerves
new member
 
Δημοσιεύσεις: 15
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 29, 2005 8:22 pm

Δημοσίευσηαπό evaluna » Κυρ Οκτ 30, 2005 9:14 am

μερικοί άνθρωποι έχουν συνομιλήσει τόσες φορές με τον εαυτό τους, που πλέον δεν έχουν άλλα εγκεφαλικοκαρδιακά κύτταρα για τέτοιες επικοινώνιες και το μόνο που θέλουν είναι να έρθει κανένας φίλος τους να τους μιλήσει να τους δώσει λίγο κουράγιο
evaluna
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 47
Εγγραφή: Παρ Οκτ 21, 2005 8:11 pm

Απάντηση

Δημοσίευσηαπό onMYnerves » Κυρ Οκτ 30, 2005 2:56 pm

evaluna έγραψε:μερικοί άνθρωποι έχουν συνομιλήσει τόσες φορές με τον εαυτό τους, που πλέον δεν έχουν άλλα εγκεφαλικοκαρδιακά κύτταρα για τέτοιες επικοινώνιες και το μόνο που θέλουν είναι να έρθει κανένας φίλος τους να τους μιλήσει να τους δώσει λίγο κουράγιο

------------------------------------
Ελπίζω να κατάλαβα καλά αλλά άμα είναι έτσι δεν έχω όρεξη να πατάω καβγάδες ούτε φυσικά και να εξηγάω.
Η αυτής μεγαλειότης (???),
onMYnerves
onMYnerves
onMYnerves
new member
 
Δημοσιεύσεις: 15
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 29, 2005 8:22 pm

Δημοσίευσηαπό onYOURnerves? » Κυρ Οκτ 30, 2005 5:40 pm

νομίζω πως μερικοι άνθρωποι το μόνο που θέλουν είναι καυγάδες
onYOURnerves?
new member
 
Δημοσιεύσεις: 8
Εγγραφή: Κυρ Οκτ 30, 2005 5:30 pm

Κανένα.

Δημοσίευσηαπό onMYnerves » Τετ Νοέμ 02, 2005 3:39 pm

Παρότι το τελευταίο τρίμηνο δεν την έχω βγάλει με τίποτ' άλλο εκτός από καυγάδες, στην ουσία αυτό δεν είναι δα κι ο σκοπός της ζωής μου...
onMYnerves
onMYnerves
new member
 
Δημοσιεύσεις: 15
Εγγραφή: Σάβ Οκτ 29, 2005 8:22 pm

Δημοσίευσηαπό danai » Δευτ Δεκ 05, 2005 3:12 pm

Εγώ ένα πράμα ξέρω.


ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΛΥΚΕΙΟΥ, ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΕΣΤΙ ΖΩΗ!
DARE TO BE DIFFERENT
Άβαταρ μέλους
danai
full member
 
Δημοσιεύσεις: 142
Εγγραφή: Δευτ Απρ 26, 2004 3:14 pm

Δημοσίευσηαπό female_spider » Παρ Μαρ 10, 2006 11:18 am

Να'ναι καλά η/ο OhMyNerves που έγραψε αυτό το κειμενάκι μου θύμισες όμορφες και ξέγνιαστες εποχές, γιατί όλοι τότε θέλαμε να μεγαλώσουμε?

Δόξα το θεό που έχω και την μικρή μου αδερφή και είναι σαν να ζω αυτές τις καταστάσεις 2 φορές.

Όλοι μου έλεγαν μεγάλωσε να πας Πανεπιστήμιο να ζήσεις σαν φοιτητής να δεις τι όμορφα που είναι όμως θα έρθω να συμφωνήσω με την danai έαν βεβαίως κατάλαβα το πνεύμα του ποστ της (εάν όχι συγχώρα με και διορθωσέ με) ότι τα μαθητικά χρόνια του λυκείου είναι τα πάντα.

Το μεγάλο σχολείο είναι όντως το σχολείο?
:?:
Φέρτε μου μία λεπίδα,
να χαράξω μια ελπίδα,
στο προσωπό μου,
το χαμογελό μου ...
female_spider
super member
 
Δημοσιεύσεις: 204
Εγγραφή: Τρί Μάιος 13, 2003 8:20 am


Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron