ανθρώπινες σχέσεις

ΤΙ ΔΕ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΠΟΤΕ

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

ΤΙ ΔΕ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΠΟΤΕ

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Οκτ 12, 2005 8:56 pm

Λοιπόν...ήρθε η ώρα να σας πω πέντε πραγματάκια παλιομαλάκες άνθρωποι, άνθρωποι παλιομαλάκες.

Δεν ξέρετε για τη ζωή αυτή τίποτα.
Γιατί το λες αυτό?
Έτσι, διαισθητικώς πάντα...

Λοιπόν, σκάστε κι ακούστε παλιομαλάκες.

ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟ

ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Τα ξέρετε?
Ναι, μωρέ...πόνος, χαρά, λύπη, ενοχές, θυμός, κουτουλου

Μπράβο σας, παλιομαλάκες, κλαπ κλαπ!

Τα ξέρετε, θέλετε να μου πείτε?
Δηλαδή τα αναγνωρίζετε κάθε στιγμή?
Και τα δέχεστε?
Πηγαίνετε στον καθρέφτη και λέτε "είμαι θυμωμένος", "είμαι λυπημένος", "είμαι απογοητευμένος"?
Αλλά όχι γενικά, παλιομαλάκες.
Όχι γενικά.
Νιώθω σκατά, η ζωή μου είναι άδεια, δεν αξίζω τίποτα κουτουλου.
Αυτά, ουυυ, τα λένε όλοι.
Πρωτοτυπείστε λίγο, μπάζα, μην παρασύρεστε απ'το πλήθος .

Πείτε ας πούμε, είμαι θυμωμένος (ή ό,τι άλλο) γιατί συνέβη αυτό.
Και γιατί συνέβη?
Ποιοί παράγοντες επηρέασαν?
Ποιά είναι η ευθύνη μου σ'αυτό?
(προσοχή, εδώ, παλιομαλάκες, γιατί υπάρχει κίνδυνος ενοχής).

Η ΕΝΟΧΗ παλιομαλάκες, είναι άλλο πράγμα απ'την ΕΥΘΥΝΗ.
Με την ενοχή τι κάνει ο άνθρωπος?
Αχ, τι σκατόψυχος που είμαι, τι ανίκανος, όλα τα κάνω λάθος κουτουλου
Τι παίρνεις με την ενοχή?
ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ.

Η ΕΥΘΥΝΗ είναι άλλο πράγμα, παλιομαλάκες.
Αναγνωρίζω πως μπορώ να κάνω κάτι να βελτιώσει ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ την παλιοκατάσταση που βρέθηκα.
Πιστέυει κανείς σας στο θεό?
Μπα, όλοι βλάσφημοι είστε, σας έχω δει.
Έχετε δει ποτέ σας κανένα θαύμα?
Όχι.
Ε, τότε με τη μικρή σας ευθύνη στον κόσμο, τι αλλαγές κοσμοιστορικές περιμένετε?
Σιγά σιγά γίνονται όλα.
Ένα τέμπο, ένα ρυθμό, ν'αρχίσεις να αλλάζεις την παλιοκατάσταση.
Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει, τα έεεελεγε ο σοφός λαός, αλλά ποιός τον άκουγε.
Αλλιώς, ξαναπιστέψτε στο θεό και τα λέμε στην τήνο το δεκαπενταύγουστο.
Αλλά, η ΕΥΘΥΝΗ ΕΥΘΥΝΗ.
Χεράκια, ποδαράκια, κεφαλάκια, ό,τι έχετε.
Γι'αυτό μας τα έδωσε ο θεός, για να τα ενεργοποιουμε.

Έχετε ΕΥΘΥΝΗ παλιομαλάκες να προστατεύσετε τον εαυτό σας.
Ο καθένας με τον τρόπο που χρειάζεται.
Και είναι ΕΥΘΥΝΗ σας να τον βρείτε τον τρόπο.
Τι περιμένετε, συνταγές της γιαγιας?
Ξέρει ο άλλος, ρε πουλάκι μου, τι ανάγκες έχεις εσύ?
Όχι.
Ε, τότε, τι γκρινιάζεις?
Εσύ ξέρεις?
Όχι.
Ε, κάτσε βρες, πρώτα και φτιάξε τη συνταγή.
Αυτοσχεδιάστε λίγο με τη ζωή σας.
Είστε και καλλιτεχνικές φύσες τρομάρες σας.

Και ΟΧΙ ΕΝΟΧΕΣ.
Πόσο παλιομαλάκες είστε που πιστεύετε ότι σε σας οφείλονται τα πάντα?
Αν το πιστεύετε αυτό, επίσης τα λέμε το δεκαπενταύγουστο στην τήνο, να ρθω να σας ζητήσω κανένα θαύμα.

Κοινώς, όταν σας έρχετε το Α αρνητικό συναίσθημα, αντί να βάζετε τα κλάμματα σαν εμένα, που πολύ ευσυγκίνητη είμαι, πάρτε τον καθρέφτη.
Κολλήστε τον στη μούρη σας.
Τι σκατά θέλει αυτό το ον απέναντι σας?
Ελάτε τώρα που δεν ξέρετε...
Ρωτήστε τον πιο καθαρά.
Αν είναι παλιομαλάκας και θέλει τα πάντα, να του πείτε να πάει να γαμηθεί, γιατί κανείς δεν έχει τα πάντα και αυτά δικαιολογίες είναι να μην κουνάμε τον κώλο μας.
Μην τον βρίζετε πολύ, όμως, και πάθει ενοχή.
Με το μαλακό.
Σκάστε του ένα χαμογελάκι.
Τι να κάνουμε, αυτός σας έτυχε, αυτός και ό,τι σούρνει μαζί του.
Θα τον πετάξετε στο δρόμο?
Κοιτάξτε τον με λίγη αγάπη, παλιομαλάκες.
Αν δεν τον κοιτάξετε εσείς με αγάπη, ποιός θα βρεθεί να τον κοιτάξει, νομίζετε?
Οι άλλοι βλέπουν αυτό που βλέπετε εσείς, μαλάκες είστε, δεν το έχετε καταλάβει ακόμα?
Μην τον βρίζετε όλη την ώρα, δεν είναι και θεός.
Τα παίρνει μετά και δεν κάνει τίποτα και άδικο έχει?

ʼντε, καθρέφτες ψηλά και εξονυχιστική ανάκριση.
Τι νιώθεις?
Γιατί?
Τι μπορεί να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα?
ΕΓΩ τι μπορώ να κάνω για σένα, αγαπημένε εαυτέ?

Ε, άμα δε σας χαμογελάσει αμέσως, εντάξει αφήστε τον.
Μπορεί να έχει τις μαύρες του.
ʼνθρωπος κι αυτός.
Και μπορεί να έχει και δίκιο που έχει τις μαύρες του.
Δώστε του λίγο χρόνο.

ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ.
ΚΑΙ ΑΚΟΥΤΕ ΤΟΝ.

Σας μιλάει, ξέρετε πόσο καιρό τώρα?
Ουυυυυ...
Γι'αυτό σας τον έδωσαν για να σας μιλάει.
Κι εσείς του γυρίζετε επιδεικτικά την πλάτη και καπνίζετε, πίνετε, έχετε στομαχόπονους, πονοκέφαλους, τη βγάζετε όλη την ώρα εδώ μέσα, βλέπετε τηλεόραση, κάνετε ηλίθιες σχέσεις, ξέρω γω τι κάνετε...
Αφού σας μιλάει, λέμε...
Χαμπάρι εσείς...

Ε, μα τέτοια αγένεια πια?

Σε ποιό σχολείο σας έμαθαν τρόπους?

συνεχίζεται...
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Οκτ 12, 2005 9:12 pm

ΜΑΘΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ

ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ


Είσαι ένας ΜΑΛΑΚΑΣ.
Είσαι ένας μαλάκας.
Είσαι ένας μαλάκας.
Είσαι ένας μαλάκας.

Είμαι ένας μαλάκας.
Είμαι ένας μαλάκας.
Είμαι ένας μαλάκας.
Είμαι ένας μαλάκας.

Κλαααααααααααααααααααααααααααααααψ......

Είμαι ένας μαλάκας.

Κάτσε λίγο, ρε μαλάκα!

Είμαι όντως μαλάκας?

Εσύ τι λες?

Δεν ξέρω ρε συ...εγώ γιατί νομίζω είμαι άνθρωπος?

Τι σημαίνει αυτό?

Ε, σημαίνει, έχω τα καλά μου, έχω και τα κακά μου.

Πολλά κακά?

Ε, αρκετούτσικα...

Ε, πάρε τα καλά στα χέρια.

Λες?

Λεώ.

Πως δηλαδή?

ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΕ!

Δύσκολο...

Ε, μείνε με τα καλά στις τσέπες και τα κακά στα χέρια.

Όχι, ρε, δε θέλω.

Ε, βρες τρόπο.

Καλά, θα το σκεφτώ, θέλει χρόνο.

Όσο θες.

Είμαι μαλάκας?

ΟΧΙ ΡΕ, ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

(μες στους ανθρώπους, βρες επιτέλους τη θέση σου σε αυτόν τον απαίσιο κόσμο)

ʼρα δεν είμαι μαλάκας που μου λέγανε?

Όοοοχι λέμε...

ʼνθρωπος μες στους ανθρώπους?

Μμμμμμμμ

Είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Τι ωραία ταμπέλα!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΕΑΥΤΕ ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΠΡΟΣΦΩΝΗΣΩ ΠΟΤΕ ΑΛΛΙΩΣ

συνεχίζεται
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό feelgood » Τετ Οκτ 12, 2005 10:12 pm

ξερεις απο πονο ε?
εσυ?
ΕΣΕΙΣ?

ΣΚΑΤΑ ΞΕΡΕΤΕ!
τιποτα δεν εχετε ζησει.
τιποτα.

εικοσι ολόκληρα χρόνια.
είκοσι ολοκληρα χρόνια καθηλωμένος σ αυτην τη καρέκλα.
εκείνος ο μπεκρής του σαββατόβραδου έστειλε στον τάφο τον γερο πατέρα μου και την αλήτισσα μάνα μου.

είκοσι χρόνια πέρασαν κι ακόμα ζω τον εφιαλτη εκείνης της νύχτας.

τον εφιάλτη της ζωής μου.
αυτόν που με κάνει να πετάγομαι τρέμοντας τα χαράματα και να φοβαμαι ν

ανοιξω τα μάτια μου.
και να πονώ.
μονάχα να πονώ.

είκοσι ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από τότε.
τότε που κατάλαβα τι σημαίνει να σαι σ ενα νοσοκομείο για μήνες.
κι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος να ναι η καθαρίστρια το πρωί.
η μόνη που ταν ίδια.
και γκρίζα, σαν τους τοίχους που καθαριζε.

ενα ολοκληρο χρόνο εκανα στο κρεβατι, κι αλλον ενα σε μοναδα

αποκαταστασης.
εκεί γνωρισα τη ναντια.
τον αγγελο που με βοηθησε να μη καω τοσο γρηγορα στη κολαση.
μερα με τη μερα, μπορεσα να κουναω τουλαχιστον τα χερια μου.
και σ αυτη οφειλω τη ψυχη μου.
ειναι ο δικος μου θεος.
ο αγγελος με εκεινα τα κοριτσιστικα μπουκλωτα καστανοξανθα μαλλια.
τα πρασινα ματια και τα κατακκοκινα χειλια.
που μοιαζαν σαν απο κρασι φτιαγμενα.

εκεινο το χρονο ανοιγα τα ματια μου μα δε ξυπναγα.
εμενα ακινητος περιμενοντας.
περιμενοντας τον αγγελο μου.
το δικο μου αγγελο.

κι οταν ερχοταν εκανα σα μικρο παιδι.
ολο ναζια και παρακαλια.
μα μικρο παιδι δεν ημουνα τοτε?
κι ομως, σα να χα γερασει μετα απο κεινο το ματωμενο σαββατο.

η ναντια μου, η δικια μου ναντια, δε μπορεσε να κανει τιποτα με τα ποδια

μου, αλλωστε το ξεραν κι οι γιατροι αυτο.
ομως μ εκανε να μπορω να κουνω τα χερια μου.
ν ακουμπω.
ν αγγιζω.
και μεσα πο το αγγιγμα να παιρνω αισθησεις.
χαρα.
ζωη.


και το πρωτο πραγμα στη ζωη μου που αγγιξα πραγματικα ήταν το δικο της

προσωπο.

ενα χρονο παλεψαμε μαζι.
εκεινη δουλευε αλλα δεν ηταν δουλεια, ηταν αναγκη της.
για μενα ηταν απλα ζωη.
ζω χαρη σ αυτη.
νιωθω χαρη σ αυτη.

ενα χρονο ήταν μαζι μου και καναμε πολλα.
μεχρι εκεινο τον οκτωβρη.
σαν σημερα.
καταραμενη μερα.

η δευτερη χειροτερη στιγμη στη ζωη μου.
οτι μισω.
κεινο το απογευμα την εχασα για παντα.
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

ειχα μολις ξυπνησει.
εκανε κρυο αλλα οχι πολυ.
σκεπασμενος, φορωντας εκεινη τη ρομπα του χειρουργειου.
θα με πηγαινε για μια -ακομα- αξονικη.
καταραμενη μερα σ ενα γκριζο μονοκλινο θαλαμο -ακομα μια φορα.

και να τη που φαινεται βαζοντας το κεφαλι της στη πορτα.
να βλεπω εκεινα τα μπουκλακια να μου χαμογελουν.
ήμουνα κατσούφης -και ποιος δεν θατανε στη θεση μου αλλωστε.
καθησε διπλα μου στο κρεβατι.
καταλαβε πως κατι εχω.
οπως παντα.
εβαλε το ενα της χερι στο μετωπο μου και τ αλλο στη κοιλια μου κι εσκυψε

να μου δωσει ενα φιλι στο μαγουλο.
ομως εγω δεν αντεχα.
ενα ολοκληρο χρονο ξεχωριζα μοναχα τη μυρωδια της, ανεπνεα την ανασα της,

ελιωνα στα χειλια της.

και το κανα.

χιλιες φορες το χω μετανιωσει και χιλιες φορες θα το ξανακανα.
εσπασα.
και πατησα οτι ειχα πιο ιερο.
το δικο μου αγγελο.

εβαλα το δεξι μου χερι πισω στο λαιμο της.
την τραβηξα.
ατσαλα.
εκεινη αντισταθηκε λιγο.
τη φιλησα στα χειλια.
σ ενα φιλι αιωνιο.
καταραμενο.
βγαλμενο απο τη κολαση.
αμαρτωλο.
ενιωσα τη γλωσσα μου να χωνεται στα χειλια της.
βιαια.
χιλιοστο το χιλιοστο.
τη κρατησα σταθερα.
ενιωσα κατι υγρο στο μαγουλο της.
δακρυζε.
δεν αντιστεκοταν πια.
μ αφηνε.
χωθηκα μεσα στο στομα της.
ενιωσα τον ουρανισκο της.
ζουληξα τα δοντια της.

με το αλλο μου χερι επιασα το δικο της.
το οδηγησα μεσα απο τις κουβερτες.
χαμηλά.
κατω απο τη κοιλια μου.

πηγε να ψελλισει κατι.
ενιωθα να τρεμει.
αναφιλητά.
ομως δεν εφυγε.

πεταξα τη κουβερτα απο πανω μου.
ακινητος στο δικο μου νεκροκρεβατο.
με σακατεμενα ποδια.
της εσπρωξα το κεφαλι προς τα κατω.
ενιωσα να με γδερνει ο πονος της.
να μ αγγιζουν τα μαλλια της στο στηθος μου.

ενιωσα να μου φιλα τη κοιλια.
κι εγω εσπρωχνα.
τυφλωθηκα.
αλλαξα.

ανοιξα τα ματια μου.
την ειχα σκυμμενη πανω μου.
μ εγλυφε κλαιγοντας.
εμενα.
το σακατη.
αδυναμος, ακινητος, ανημπορος.
δε ξερω.
ισως ηταν ιδεα μου.
μα καποια στιγμη ενιωσα σα να χα ποδια.
σα να μπορουσα να κουνηθω.
να περπατησω.
να τρεξω.
να πεταξω.







έχυσα.
πάνω σ εκεινα τα χειλια π αγαπησα.
σ εκεινο το προσωπο που πικρανα.
αμαρτησα.






θολωσα.
αληθεια θολωσα.






την επιασα απο τα μαλλια και την εφερα μπροστα στο προσωπο μου.
τη κοιταζα στα ματια.
κατι ηθελε να πει.
δεν την αφηνα.
δεν ηθελα να τελειωσει αυτη η στιγμη.
της εσφιγγα το λαιμο.
εκλεισα τα ματια.
κι εσφιγγα μ ολη μου τη δυναμη.
οσο μπορουσα.
οσο μπορουσα πιο δυνατα...






δε ξερω αν ακουσα κατι.
μα δεν την ενιωθα πια.
ανοιξα τα ματια μου.
το προσωπο π αγαπησα μπροστα μου.
χυμενο.
νεκρο.
με αδεια ματια.
με αδεια ζωη.



κι εγω ακινητος.
ζωντανος-νεκρος.




κατουρηθηκα.





λιποθυμησα.










αύριο βγαίνω.
δεν εχω που να παω.
τοσα χρονια στη φυλακη και σακατης.
εχω τρομαξει.
δε ντρεπομαι απλα τρομαζω.



και δε μπορω πια να κοιμηθω.



δε ξερω τελικα αν θα βγω αυριο...
δε μπορω να μαι ανθρωπος αναμεσα σ ανθρωπους...














υγ
κόπηκες στα δύο
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Οκτ 13, 2005 6:01 am

Δεν έχω κοπεί πουθενά.

Απομυθοποιείστε με, επιτέλους.

Αντί να κατεβάζετε ασυναρτησίες για την πάρτη μου, κοιτάξτε να φτιάξετε καμια συνάρτηση για τη ζωή σας.

Εγώ τη ζωή μου, την έχω.

Απλά μου έμαθαν ή ανακάλυψα μόνη μου πράγματα που είναι τόσο απλά όσο τίποτα και που κανένας σε αυτό τον ηλίθιο κόσμο δε βγαίνει να τα πει.

Ξεκολλήστε από μένα πια.

Ό,τι βλέπετε σε μένα είναι εσείς.

Ό,τι σας αγγίζει απ'αυτά που λέω, είναι τα δικά σας όνειρα.

ΞΥΠΝΑΤΕ!

Και τώρα σας αφήνω, η ζωή με καλεί.

Εγώ έχω πολλά να πω, αν θέλετε να τα πω, σταματήστε να κάνετε σαν ηλίθιοι έφηβοι και μετά από μένα ακούστε τον εαυτό σας.

Αν συνεχίσετε το ηλίθιο παραλήρημα, πάω σε άλλο φόρουμ.

Να έχετε μια πολύ όμορφη μέρα με ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΟΝΕΙΡΑ στο μυαλό.

Τα λέμε και μη γυρίσω και διαβάσω πάλι κατεβατά, θα γίνει χαμός!
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Οκτ 13, 2005 7:55 am

προς φιλγκουτ:
\

ώστε με πρόδωσες;

ΠΑΛΙΑΝΘΡΩΠΕ!!!!

και πώς θα το ξεπεράσω;εεεεε;


ωστόσο πολλά φιλιά σε όλους.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Οκτ 13, 2005 1:39 pm

Με έχετε συγχίσει όλοι σας ακόμα μια φορά.
Είστε τόσο παλιομαλάκες.
Με κουράζετε.
Με κουράσατε.
Ειλικρινά.
Τα πιάνω με τη δεύτερη, αλλά τα πιάνω (προς την παρέα που χρησιμοποίησε τη μαιευτική τις προάλλες).
Είστε πολύ μαλάκες.
Βασικά του αστυνόμου μπέκα του μυρίζει ψέμα και σκηνοθετικά κόλπα.
Και αυτό δεν του αρέσει καθόλου.
Έχει συγχιστεί απίστευτα πάλι.
Αλλά δεν πρόκειται να ασχοληθεί.

Αφού δεν αξίζω καμια αλήθεια, δεν αξίζετε κι εσείς τη δική μου.

Μου χαλάσατε κάθε έμπνευση, αν εμπνευστώ από τίποτα στο δρόμο πάλι, τα ξαναλέμε.

Δε θα κάνω εγώ το παιχνιδάκι σας, παλιομαλάκες.

(τα παραπάνω ερμηνεύονται ανάλογα με τις αρετές του διαδικτύου)
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Οκτ 13, 2005 1:41 pm

Και κρίμα, γιατί είχα σκεφτεί ένα πολύ ωραίο μάθημα για σήμερα.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Οκτ 13, 2005 3:02 pm

Τέλος πάντων, θα πω και το σημερινό μάθημα και από αύριο βλέπουμε.

Πάντως ΜΙΑ αλήθεια, τουλάχιστον, τη δικαιούμαι, αλλά ποιός βρίσκει δικαίωση σε αυτόν το κόσμο?
(κρατήστε το αυτό, υπάρχει περίπτωση να μη δικαιωθείτε ποτέ για τίποτα, αν κι εγώ πιστεύω σε μια περίεργη δικαιοσύνη, θα δώσεις, θα πάρεις, τώρα πότε, τώρα που, γι'αυτό υπάρχει η ΥΠΟΜΟΝΗ και η ΕΠΙΜΟΝΗ)

ΜΑΘΗΜΑ ΤΡΙΤΟ

Ο ΠΟΝΟΣ

Το παιδάκι ξαφνικά εκεί που έτρεχε μες στην τρελή χαρά, σκόνταψε σε κάτι σκοινιά που δεν είχε δει.

ΒΕΒΑΙΑ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΑ ΣΚΟΙΝΙΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΄Η ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΟΡΑΤΑ ΣΚΟΙΝΙΑ, αυτό στη θεωρία που αυτή τη στιγμή διαμορφώνω λέγεται "ΗΛΙΘΙΑ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ" ή αλλιώς "ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΤΑΜΠΕΛΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΠΡΟΣΟΧΗ, ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ?".

Τέλος πάντων, δεν τα είδε τα σκοινιά, ΑΝΘΡΩΠΟΣ και το παιδάκι, σκόνταψε κι έπεσε.

Και χτύπησε.

Και πόνεσε.

Και άρχισε να κλαίει.

Έκλαιγε, έκλαιγε το παιδάκι, επειδή πόναγε και να σου όλο το σόι τρέχει ξαφνικά πάνω απ'το κεφάλι του.

"Έλα, ηρέμησε, θα περάσει"

"Έλα, τα μεγάλα παιδιά δεν κλαίνε"

"Έλα, συμβαίνουν αυτά"

"ʼντε, θα το ξεπεράσεις"

"Σταμάτα πια να κλαις όλη την ώρα!"

ΜΑ ΕΓΩ ΧΤΥΠΗΣΑ ΚΑΙ ΠΟΝΑΩ!
ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΑΨΩ! φώναζε το παιδάκι.

Τελικά αναγκαστικά, παρασύρθηκε απ'τους άλλους και σταμάτησε να κλαίει.

Αλλά, ρε γαμώτο, πόναγε λίγο ακόμα.

Ε, εκεί που άλλαζε ο καιρός.

Και μια άλλη μέρα, λοιπόν, να σου άλλα σκοινιά.
(τα σκοινιά μπορεί να έρθουν και τελείως ξαφνικά και σε αυτή την περίπτωση ΔΕ ΦΤΑΙΕΙ το παιδάκι.
Το παιδάκι φταίει μόνο όταν τα ΒΛΕΠΕΙ τα σκοινιά και κάνει το μαλάκα)

Τέλος πάντων, δεύτερη τούμπα.

Χτύπημα στο ίδιο σημείο πάλι.

Εκεί να δεις πόνος.

Οδυρμός.

Αφού δεν είχε κλείσει το τραύμα.

Και άντε πάλι οι άλλοι γύρω.

Το παιδάκι καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να τους παίρνει τ'αυτιά όλη την ώρα.

Σε μια κοινωνία ζούμε πουτάνα, αν όλοι έσκουζαν όταν πονούσαν, θα είχαμε τρομερή ηχορύπανση.
ʼσε που το σόι απ'την ανησυχία και μόνο, κινδυνεύει από εγκεφαλικοκαρδιακές κακώσεις.
Ε, κι αυτό δε φταίει που δεν πρόσεχε το παιδάκι ή που τέλος πάντων έπεσαν ξαφνικά μπροστά του τα σκοινιά?
Φταίει?
Από ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ και το σόι, να μην κάνει κανά λάθος κι αυτό?

Τι να κάνει τώρα, δεν μπορεί και να σηκωθεί?

Αρχικά την καρδιά του πέτρα για λίγο.

Να σηκωθεί, να μπουσουλήσει, να συρθεί, να περπατήσει με τα χέρια, ό,τι μπορεί τέλος πάντων (ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ) και να παει λίγο πιο κει.

ΚΙ ΕΚΕΙ ΝΑ ΒΟΓΚΗΞΕΙ.

Αλλά να βογκήξει, όμως, όχι δακρυάκια και μαλακίες.

Μόνο του, με την ησυχία του.

Να βογκήξει μέχρι να μην υπάρχει τίποτα μέσα.

Αυτό το μέσα που λέγεται ΠΟΝΟΣ, έχει μια μαγική ιδιότητα, την οποία επειδή κανείς δε σας έμαθε, απ'ότι καταλαβαίνω, θα σας τη μάθω εγώ.

Η μαγική ιδιότητα του πόνου είναι η εξής.

ΠΡΟΣΟΧΗ, μετά το βογκητό, όταν πια ο ουρανός δείχνει και πάλι μπλε.

Τέλος πάντων, παίρνεις αυτό το πράγμα που λέγεται πόνος.
(ΠΡΟΣΟΧΗ, κάποιες φορές ίσως πρέπει να τον πάρεις απ'το κεφάλι, το στομάχι ή το δόντι ή όπου αλλού στο σώμα βρίσκεται και να αναγνωρίσεις πρώτα ότι είναι πόνος και φυσικά όταν το αναγνωρίσεις να βογκήξεις όσο χρειάζεται)

Όταν, λοιπόν, ο ουρανός είναι και πάλι μπλε, τον παίρνεις και τον κοιτάς ΨΥΧΡΑΙΜΑ καλά καλά.
Τον γυρίζεις από δω, τον γυρίζεις από κει, τον ψιλαφίζεις, τον μυρίζεις κουτουλου.
Κάπου σίγουρα υπάρχει ένας ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ.

Όταν βρεις τον καθρέφτη, ξαφνικά ο πόνος από σκληρός και άκαμπτος θα αρχίσει να λιώνει σιγά σιγά.

Αυτή είναι μια μεγαλειώδης στιγμή που μπορεί να θυμάσαι και για πάντα.

Και τότε παίρνεις τα χεράκια ή τον εγκεφαλάκο σου και τον κάνεις ΓΝΩΣΗ.

Ουάου...

Μη χαίρεσαι, έχει κι άλλο.

Τη ΓΝΩΣΗ μπορείς να την κάνεις ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ.

Μη χαίρεσαι, έχει κι άλλο.

(γι αυτό λέμε, πρέπει πρώτα να έχεις βογκήξει πολύ, αλλιώς θα σε πεθάνουν οι μικροβόγκοι και δε θα ολοκληρώσεις τη διαδικασία)

Αφού, λοιπόν, τον ΠΟΝΟ, τον έχεις κάνει ΓΝΩΣΗ και αφού τη ΓΝΩΣΗ, την έχεις κάνει ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ.....


ταραραραρα....

παίρνεις την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ και την κάνεις ΔΥΝΑΜΗ.

Ουάου...

Τι λες, ρε παιδάκι μου?

Όλα αυτά από τον πόνο?

Όλα αυτά από τα σκοινιά? (ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΣΑΙ)

Ναι, ρε σου λέω.

Προσοχή.

Μη βιαστείτε και μπείτε στη διαδικασία με τα μούτρα κι έχουμε άλλα.

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

πρώτον

Για να βογγήξεις, πρέπει να έχεις το θάρρος να θυμηθείς.

δεύτερον

Καλύτερα να βογκήξεις μόνος σου, γιατί αν βογκήξεις παρέα με άλλους, το πιο πιθανό είναι αρχίσουν να βογκάνε κι αυτοί επειδή βογκάς εσύ.
Και επειδή αυτοί βογκάνε, εσύ θα βογκήξεις πιο πολύ.
Αυτό στη θεωρία που αυτή τη στιγμή δημιουργώ, λέγεται "ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΒΟΓΚΟ, ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΟΤΑΝ ΤΟ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΩΣ ΒΟΓΚΑΣ ΜΗΝ ΠΙΑΝΕΙΣ ΚΟΥΒΕΝΤΑ, ΟΤΑΝ Ο ΑΛΛΟΣ ΒΟΓΚΑΕΙ ΜΗΝ ΤΟΥ ΜΙΛΑΣ ΑΣΤΟΝ ΝΑ ΒΟΓΚΗΞΕΙ ΗΣΥΧΟΣ".

(ένα καλό μέρος να βογγήξετε είναι μπροστά στη θάλασσα, που εμένα είναι το αγαπημένο μου μέρος για βόγγο και για χαρά και αν βογκήξετε πολύ θα σας κουνήσω και το χέρι απ'τα ανοιχτά και θα σας πω και κανένα ανέκδοτο μετά να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα)


τρίτον

Δε χρειάζεται άγχος.

Τέικ γιορ τάιμ.

Ο χρόνος είναι άπλετος.

Δε χρειάζονται βιασύνες.

Επίσης, ο καθένας έχει το χρόνο του.

Κάθε βόγκος και άλλος χρόνος.

ΕΥΘΥΝΗ σας είναι να βρείτε το ρυθμό του βόγκου σας.

Και ΕΥΘΥΝΗ σας είναι να του δώσετε και χρόνο.

Αν βιαστείτε και η διαδικασία δεν επιφέρει δύναμη, μην είστε παλιομαλάκες και μου ζητάτε τα λεφτά σας πίσω.

ΕΥΘΥΝΗ σας είναι να βρείτε το λόγο ή τους λόγους που θα βογγήξετε.

Να εντοπίσετε τα σκοινιά και την ΕΥΘΥΝΗ σας, ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΧΙ ΕΝΟΧΕΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

ΕΥΘΥΝΗ σας είναι να βρείτε το μέρος που θα βογκήξετε.

Και ΕΥΘΥΝΗ σας είναι να ΒΟΓΚΗΞΕΤΕ αθόρυβα, για να μη δημιουργήσετε επιπλέον βόγκους στις σχέσεις σας με τους άλλους.

Επικεντρωθείτε λοιπόν στο ΒΟΓΚΟ και μετά ακολουθούν η ΓΝΩΣΗ, η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ και η ΔΥΝΑΜΗ.

Σας εύχομαι με όλη μου την καρδιά καλό βόγκο, μην ανησυχείτε για τίποτα, ο θεός είναι μαζί σας κι αν δεν είναι ο θεός είμαι εγώ, το θαλάσσιο πλάσμα που ΕΣΕΙΣ φτιάξατε καθώς και όλοι οι υπόλοιποι συμφορουμιστές σας, που πολύ σας νοιάζονται και σας αγαπούν.

Μακροσκελές αυτό το μάθημα μεν, αλλά έχει ζουμί και ΠΡΟΣΟΧΗ, είναι η βάση.
Αν δεν το περάσετε αυτό, δεν περνάτε στην άλλη τάξη, η οποία επικεντρώνεται περισσότερο σε αυτό το πράγμα που λέγεται ΠΑΡΟΝ και που σε κανένα σχολείο δε μαθαίνεται, μιας και όλα τα σχολεία ή την ιστορία ξαναθυμούνται ή το μέλλον φτιάχνουν.

Δέχομαι και απορίες, καθώς και προτάσεις επί των θεμάτων που θα μάθουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ σε αυτό εδώ το σχολείο, τα αιτήματα μπορούν να είναι διαμορφωμένα και σε ποιήματα ή ιστορίες, θέλω μόνο λέξεις-κλειδιά (φιλ, βοήθα με) και φυσικά όποιος μαθητής έχει να προσθέσει κάτι σε αυτά που λέω, δεν έχει παρά να πεταχτεί, εδώ δεν είμαστε παραδοσιακό σχολείο και δε σηκώνουμε χέρια.

Και πάλι καλούς βόγκους, να θυμάστε σας σκέφτομαι όλους με αγάπη.

υπογραφή

ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΤΕΡΑΣ
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό fbl » Πέμ Οκτ 13, 2005 5:14 pm

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΤΗΛΕΘΕΑΤΕΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΙΣ ΟΘΟΝΕΣ ΤΟΥΣ




ΟΙ ΥΣΤΕΡΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΡΑ-ΚΑΤΙΝΑΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΟΥΝ ΕΠΙ ΜΑΚΡΟΝ
ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ...



θερμη παρακληση στους θεατες να μη ξεχνουνε οτι τα κοσμητικα επιθετα που χρησιμοποιει η Κυρα-Κατινα στους διαλογους-μονολογους της δημιουργουνται με αποκλειστικη ευθυνη του παραμορφωτικου καθρεφτη της που δεν αποχωριζεται ποτε ως γνωστον....











to be cotinued















































tiny mini erotisi...
















η ναρκισσιστικη φιλαυτια τι ειναι;
























παντως προσωπικα το μονο που μπορω να υποστηριξω με θερμη ειναι :


Ι LOVE BLUE SEE MONSTERS
press alt + f4 after read..
Άβαταρ μέλους
fbl
super member
 
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Τρί Φεβ 15, 2005 1:47 am

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Πέμ Οκτ 13, 2005 9:26 pm

Από ό,τι φαίνεται, κάθυ, κανείς δε σου έμαθε επίσης ότι η βία –ακόμα και η λεκτική- είναι ίδιον των αδυνάτων … και γιατί να δώσει κανείς σημασία στα λεγόμενα κάποιου χωρίς δύναμη?

Δεν χρειάζεται ούτε να (μας) βρίζεις, ούτε να καταχτυπιέσαι για να ακουστείς. Φυσικά και είσαι ελεύθερη να λες και να φωνάζεις όσο θέλεις, όμως το ίδιο ελεύθεροι είναι και οι υπόλοιποι να σε θεωρούν απλά ηχορύπανση.

Μπορείς να πεις αυτά που θέλεις ήσυχα κι όποιος έχει τη διάθεση να σε ακούσει θα το κάνει, οι υπόλοιποι, λυπάμαι, αλλά θα συνεχίσουν να κωφεύουν. Πάντως με αυτή τη συμπεριφορά γίνεσαι περισσότερο μια ακόμα γραφική καρικατούρα από αυτές που πλεονάζουν ήδη εδώ μέσα, παρά ακουστή.

Υ.Γ. Είτε με πεις παλιομαλάκα είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι για μένα μετράει περισσότερο η δική μου άποψή για τον εαυτό μου από τις υστερίες ενός … (συμπλήρωσε μόνη σου τον χαρακτηρισμό … φαντασία φαίνεται να έχεις)
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Επόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron