ανθρώπινες σχέσεις

ΑΝΤΕ, ΜΙΛΗΣΤΕ ΓΙΑ ΟΣΑ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΔΕ ΜΙΛΟΥΣΑΤΕ

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Σεπ 24, 2005 9:08 am

να πω κάτι που μου προέκυψε
στο τσακ μπαμ
και που είναι άσχετο ως συνήθως (αλλά αναλόγως και πώς το διαβάσει κανείς), τώρα που το διαβάζω στο μυαλό μου το παραβρίσκω άσχετο, αλλά είναι φοβερό, και μου ήρθε να σας το πω:
πήγα στην κέρκυρα.
με φιλοξένησε μια κυρία που δεν γνώριζα.
όχι μόνο αυτό,
ξέρετε, είμια μιας κάποιας ηλικίας, δηλαδή ετών 23 πάντα, με κάποιους πολλαπλασιασμούς, αυτή ήταν ετών 30 με κάποιους πολλαπλασιασμούς. συνήθως οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν τόσο παγώνουν, μέχρι που πεθαίνουν (αυτό είναι σφήνα), αυτή τέτοια ήταν που μου χάρισε τη φιλία της
δεν φανταζόμουνα ποτέ, πως μια φιλία μπορεί να κατακτηθεί σ' αυτά τα χρόνια, μέσα σε μιάμισυ μέρα.
ας έχει καλό.
την λένε αργυρή.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό asxeti » Σάβ Σεπ 24, 2005 10:42 am

epsilon έγραψε:να πω κάτι που μου προέκυψε
στο τσακ μπαμ
και που είναι άσχετο ως συνήθως (αλλά αναλόγως και πώς το διαβάσει κανείς), τώρα που το διαβάζω στο μυαλό μου το παραβρίσκω άσχετο



Ως άσχετη εχω εντρυφήσει αρκετά στη ασχετολογία και μπορλώ να πω οτι
μερικές φορές κάποια άσχετα ( σαν αυτό το δικό σου ) γίνονται περισσότερο κατανοητά και απο τα πλεον σχετικά.

......
asxeti
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: Κυρ Ιουν 05, 2005 2:23 pm

Η μεγάλη μυτη

Δημοσίευσηαπό feelgood » Πέμ Οκτ 06, 2005 7:41 pm

δε θελω να κουρασω τον ταλαιπωρο αναγνωστη που με πολύ κοπο δινει το τελευταίο του ευρώ στην, όλο προβλήματα, ντιαλ απ του σύνδεση, αλλά είναι γεγονός πως έχω μια μεγάλη... ΜΥΤΗ.

Εικόνα

Αποφάσισα να μιλήσω σήμερα γι αυτήν ελπίζοντας πως ετσι, ίσως μπορέσω, ν απαλλαγώ από το μειονεκτικό συναίσθημα που νιώθω φέροντας την σαν εμβλημα ακριβώς μπροστά στο κέντρο του -τολμώ να πω- πανέμορφου, κατά τα άλλα, προσώπου μου.

Αυτή η μύτη έχει σημαδέψει τη ζωή μου, είναι δε εκείνη που τελικά έχει συμβάλλει στη λήψη καίριων αποφάσεων που αφορούν τη πορεία μου σαν άνθρωπος σ αυτό που -κατά τον επαναστατικό κανόνα- ονομάζουμε "χώρο" και που με αυτόν τον όρο θα εννοήσω τον χώρο που κινούμαι (τα υπόλοιπα τα αφήνω στην ασθενέστατη φαντασιοπληξία σας).

Η μύτη μου είναι -κατά κανόνα- σταθερή και -κατά κοινή ομολογία- μεγάλη. Απέχει παρασάγκας από αυτό που θα ονοματίζαμε ως γαλλικό πρότυπο ενώ (εδώ λίγη προσοχή παρακαλώ) ΔΕΝ είναι ένδειξη αυξημένων σεξουαλικών προσόντων. Παρόλους τους μύθους και τις λαικίζουσες σοφιες, αυτή η μύτη κατάφερε να με κάνει να δω επιστημονικά το θέμα του σεξ και να καταλάβω πως ο "λαός" ΔΕΝ κάνει τεκμηριωμένη δουλειά και βιάζεται να βγαλει συμπεράσματα που ουδεμία σχέση έχουν με τη -σκληρή- πραγματικότητα.
Η αλήθεια είναι πως απογοητεύτηκα στην αρχή αλλά μετά από καιρό προσπάθησα να αντιστρέψω την πικρή χαρά της ανακάλυψής μου. Ετσι, ενώ στην αρχή διέλυα το "μύθο" που έσερνε μαζί της, στη πορεία άφησα να πλανάται στον αέρα εκείνο το ερωτηματικό που θα έπειθε το ασθενές φύλο να "εξερευνήσει" προκειμένου να το αντικαταστούσε με θαυμαστικό ή 3 μικρές τελίτσες μετά από επιτόπια έρευνα.
Ασχέτως του τελικού αποτελέσματος (που δεν ήταν το θαυμαστικό) εγώ μπορούσα να ωφεληθώ της -τοπικής- εξερεύνησης και να ζήσω -εφήμερα είναι η αλήθεια- σαν τον νοητό μικρό άτολμο βοηθό της λάρα κροφτ -που ομολογουμένως είναι πολύ σέξυ (η λάρα, όχι ο βοηθός ανόητε).

Δεν ήθελα να στρέψω τη συζήτηση εκεί αλλά να που έγινε. Και έγινε γιατί -όπως πολλάκις έχουμε αναφέρει σ αυτο εδώ το φόρουμ- όλα γίνονται για σεξ και εξουσία.

Μεγαλώνοντας και γεμίζοντας τον αγελλικά πλασμένο συναισθηματικό μου μικρόκοσμο, είδα κι άλλες μύτες τριγύρω μου. Πολλές από αυτές ήταν μεγάλες, άλλες μικρές, άλλες στραβές και πάει λέγοντας. Εκανα όμως μιαν ακόμα χαρούμενη ανακάλυψη. Είδα πως -συνήθως- οι "πνευματικοί" άνθρωποι έχουν ΟΛΟΙ μεγάλη μύτη. Αυτό μου έδωσε θάρρος και κατάλαβα τη θέση μου. Επρεπε να υπηρετήσω το πνεύμα και γι αυτό εργάστηκα σκληρά στη ζωή μου.
Εβλεπα τα "μοντέλα", τους "φουσκωτούς", τα "καμάκια" να αθλούν το σώμα τους, να είναι άνετοι αλλά μόλις άνοιγαν το στόμα τους έβγαιναν πράσινα βατράχια. Αντίθετα, οι άνθρωποι του πνεύματος έβγαζαν από το στόμα τους ποίηση, λογοτεχνία, φιλοσοφία, ιδεολογία, επαναστατικότητα κι ας έμοιαζαν με βάτραχους.

Ετσι λοιπόν κι εγώ προσπάθησα σκληρά για την εκγύμναση του πνευματικού μου κορμιού, αφήνοντας στην άκρη το πραγματικό μου σώμα. Παράλληλα βέβαια φρόντισα να ενδυναμώσω και το εικονικό μου κορμί, μιας κι αυτό ήταν -τελικά- δημιούργημα του πνεύματός μου.

Δυστυχώς όμως, παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες μου, κάθε φορά που πέρναγα από τον καθρέφτη, το πρώτο πράγμα που έβλεπα ήταν η μύτη μου. Χειρότερα βέβαια ένιωθα όταν καταλάβαινα πως, στρίβοντας σε κάθε γωνιά, το πρωτο πράγμα που αντιλαμβανόντουσαν οι "άλλοι" ήταν -πάλι- η μύτη μου.

Προσπάθησα να εντοπίσω το πρόβλημα και να το περιορίσω στο κεφάλι μου -που εκεί ήταν τελικά το πρόβλημα- αλλά η αυτοεκτίμησή μου δεν βελτιώθηκε ούτε στο ελάχιστο.

Εζησα πολλά χρόνια έτσι. Κρυβόμενος, αγνοώντας τον εαυτό μου, μισώντας αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μου, μη μπορώντας να αποδεχθώ πως -τελικά- ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ -που τελικά όμως ήμουν.

Μέχρι που ανακάλυψα κάτι σημαντικό. Η εικονική μου μύτη (που ήταν βέβαια καρφωμένη στον εικονικό μου εαυτό) ήταν ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΜΕΝΗ! Ηταν δηλαδή κάτι σαν του πινόκιο. Μονο που δε μεγάλωνε όταν έλεγε ψέμματα αλλά μικραινε!

Τι ευτυχία!

Υπήρχε ένας χώρος δηλαδή -ο εικονικός- μέσα στον οποίο η μύτη μου μπορούσε να γίνει μικρή, να ομοιάσει θα έλεγα με τη γαλλικη με την προυπόθεση πως αντί να λέω τα πραγματα όπως είναι θα έπρεπε να τα λέω όπως με βολεύουν. Και μάλιστα ανάποδα.
Κατόπιν βέβαια αντιλήφθηκα πως τελικά αυτό ήταν ο "εικονικός" χώρος. Ενας χώρος που μπορούσες να απαλλαγείς από τα μειονεκτήματα του "πραγματικού" ή, τέλος πάντων, να τα εξαλείψεις.

Η επόμενή μου ανακάλυψη ήταν πως μπορούσα να "διορθώσω" κι άλλες ατέλειες όπως π.χ. τα σεξουαλικά μου προσόντα ή -ακόμα- το "εικονικο" μου κορμί. Μπορούσα να δημιουργήσω δηλαδη έναν "εικονάνθρωπο" σύμφωνα πάντα με τις επιθυμίες μου (και το τι τράβαγε κάθε στιγμή στην "αγορά").

Πραγματικά εκπληκτικό!

Υπήρχε όμως ένα μειονέκτημα. Μαζί με το παραμύθι του πινόκιο (αντεστραμμένο όπως προείπα) πήγαινε καπάκι και το παραμύθι της σταχτοπούτας. Κάθε φορά που έφευγα από τον εικονικό μου κόσμο, κάθε φορά που έπρεπε ο εικονικός κόσμος να "πατήσει" στον πραγματικό, να υπάρξει δηλαδή η "μετάβαση", ότι είχα χτίσει εξαφανιζόταν. Οταν σταματούσα να κοιτάζω την οθόνη του υπολογιστή και κοίταζα τον καθρέφτη του μπάνιου μου, ένιωθα σαν να εκανα αναγκαστική προσγείωση σε σε-130 φορτωμένο μεχρι τα μπουνια με τεθωρακισμένα ανάποδα στην οδό Ιπποκράτους, καθημερινή και σε ώρα αιχμής.

Ενιωσα ενα διαστημα πραγματικα χάλια.
Ειχα μια μεγαλη μύτη. Αυτο δε μπορουσα να τ αλλαξω.
Ειχα εναν εικονικό εαυτο στον οποίο μπορουσα να του δωσω μια άλλη μυτη αλλά δε μπορουσα να χαρω "πραγματικά" αυτο που του έδινα. Γιατι άλλωστε, ακόμα κι οταν κοιταζα πολλες ωρες την οθόνη, ίδρωνα, αλλά -σημειωστε το αυτο- ΠΟΤΕ δε μου επεφταν τα γιαλιά (το προβλημα της μυωπίας θα το συζητήσουμε αναλυτικά μαζί με αυτο της σεξουαλικοτητας, της προωρης εκσπερματωσης και της πλατυποδίας σε άλλα τοπικ) τα οποία βεβαια στηριζόντουσαν σε γερή και απαστραπτουσα κατασκευή, τη μεγάλη μου μύτη.

Μέχρι που, ως εκ θαυματος, ανακάλυψα αυτό εδώ το φόρουμ το οποιο και ελάτρεψα.

Στην αρχή δε μπορούσα να το πιστεψω αλλά με τον καιρό αυτο που διαπιστωσα πως συμβαινει εδω μεσα με εκανε να χαρω σαν μικρό παιδί.
Ολοι οι συμμετέχοντες -οι οποίοι ήταν πνευματικά δημιουργήματα των υπολοίπων ανθρώπων- είχαν ΜΕΓΑΛΗ ΜΥΤΗ! Δηλαδή όλοι όσοι συμμετείχαν εδώ μέσα δημιούργησαν εικονικούς εαυτούς τους έχοντας σαν χαρακτηριστικό τη μεγάλη τους μύτη -παρόλο που μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Ηταν ένα φόρουμ που ΤΙΜΟΥΣΕ και ΕΤΙΜΑΤΟ από όσους ένιωθαν πως είχαν μεγάλη μύτη (μιλώ για την εικονική πάντα).

Αποφάσισα να συμμετέχω κι εγώ ενεργά σ αυτό εδώ το χώρο. Εφτιαξα λοιπόν κι εγω την εικονικότητά μου χρησιμοποιώντας μια τεράστια μύτη, ίσως και λίγο μεγαλύτερη της πραγματικής. Ετσι ήταν ο μονος χώρος που αισθανόμουν περηφανος για τη μυτη μου αλλλά και που μπορουσα να τον "ακουμπήσω" στον πραγματικό μου ανα πάσα στιγμή ΧΩΡΙΣ να σερνω μαζί τα παραμύθια της σταχτοπουτας και του πινοκιο.

Οπως εκαναν όλοι δηλαδή.

Η όπως νομισα πως εκαναν.

Ομως τελικά κι εδώ μπορω να πω πως ενιωσα μιαν απογοητευση ακόμα. Οι ανθρωποι εδω μεσα χρησιμοποιουσαν την εικονικα μεγαλη τους μυτη για να παιξουν, να σατυρισουν ή να στηριξουν τα γιαλιά τους. Σε καμμια όμως περιπτωση δεν είχαν τετοιες μυτες και στον πραγματικο τους εαυτό.
Τελικα, όλοι αυτοι που νομιζα σύντροφοι εδω μεσα, ήταν απο αυτους που ΚΟΡΟΙΔΕΥΑΝ οσους ειχαν μεγαλη μύτη. Ετσι αρχισα να νιωθω ασχημα. Γιατι όταν καθομαστε σ ενα τραπεζι και πεταγεται ενας απο αυτους κοιταζοντας το διπλανό του και λεει "πως εισαι ετσι ρε μαλακα!" δειχνοντας του τη μεγαλη του μυτη, όλοι οι άλλοι σκανε στα γελια. Κι εγω γελάω βεβαια για να μη δειξω πως πληγωθηκα, αλλα στη πραγματικοτητα μου ρχεται να βαλω τα κλαμματα σαν τη Καθυ.

Κατάλαβα δηλαδη πως ήταν ενα εικονικό πάρτυ μασκε όπου όλοι φοραγαν μασκες με μεγαλη μυτη που μεσα όμως ήταν κουφιες.

Ολες... εκτος απο τη δικια μου.

Αφου το σκεφτηκα απο δω κι απο κει, αποφασισα να γραψω αυτο το ποστ. Αποφάσισα να σας πω τι κρυβεται κάτω απο τη μασκα της μεγάλης μυτης.

Μια ακόμα μεγάλη μυτη.

Ετσι, διατηρώντας την αρχική μου θλιψη, καταλαβα πως, παρόλη την ευκαμψία και το ευμετάβλητο του εικονικου χωρου που μας περιβάλλει, δεν μπορω ν απαλλαγω από το χαρακτηριστικό μου -μεχρι σήμερα- γνώρισμα...

την μεγάλη μου μύτη...
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Οκτ 06, 2005 9:01 pm

αγαπητέ φιλ,
δεν μπορώ να διαβάζω σεντόνια, ακόμη και εμπριμέ και καλής ποιότητος ποπλίνα σαν τα δικά σου, αλλά κάτι πήρα πρέφα να μιλάς για μεγάλη μύτη. εγώ πάντως που σε θυμάμαι σ' εκείνο το ξενοδοχείο που ανταμώναμε πέρσι, δε σε θυμάμαι με μεγάλη μύτη.
θυμάμαι μόνο πως είσουν ντέντεκτιβ...
ευτυχώς που έχεις μεγάλη μύτη, και τη διατηρείς.
έχω μια φίλη που είχε μεγάλη μύτη και την έκανε κομματάκια και τη μοίρασε στους φίλους της. από τότε τίποτε δεν έφτανε μέχρις αυτήν...
η άπομόνωση τελικά. έπρεπε να έχει μεγαλύτερη μύτη ακόμη για να της φτάνει...
δόξα τω θεώ.
έχω κι εγώ μύτη. 3Χ3, σαν το καμαράκι του πουλόπουλου.
φιλιά
πάνω στη μύτη.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Παρ Οκτ 07, 2005 6:20 pm

O Βαγγέλης είναι ένας άντρας 37 χρονών με εγκεφαλική παράλυση. Περπατάει μόνο στηριζόμενος σε κάποιον, με δυσκολία πιάνει αντικείμενα και δε μιλάει καθαρά με αποτέλεσμα να τον περνάνε για καθυστερημένο, αν και το μυαλό του λειτουργεί μια χαρά.
Φυσικά χρειάζεται βοήθεια στα πάντα απ'το ντύσιμο μέχρι την τουαλέτα.
Του αρέσει το θέατρο και η μουσική.
Για οχτώ μέρες ήμουν τα χέρια του σε όλα και τον έζησα όπως ίσως δεν έχω ζήσει και φίλους μου ακόμα.
Την πρώτη φορά που πήγα να τον κρατήσω, επειδή είμαι και κοντή, έπεσε κάτω.
Σε κάθε στραβό συνήθιζε να χαμογελάει και να κάνει πλάκα, που όμως οι άλλοι δεν καταλάβαιναν πάντα, επειδή δε μιλούσε καθαρά.
Ούτε που μπορεί να μετρήσει κανένας πόσες φορές την ημέρα λέει ευχαριστώ.
Ο Βαγγέλης μου έμαθε πως και το να περπατάς και το να σκουπίζεσαι μόνος σου στην τουαλέτα ακόμα είναι τύχη.

Ο Νικόλας είναι ένα ψυχωτικό παιδί, τώρα θα μπαίνει στην εφηβεία.
Το μυαλό του ήταν γεμάτο βασιλιάδες και μάγους.
Ο κόσμος ήταν για κείνον τη μια στιγμή καλός, μπορούσε να κουρνιάζει για ώρες με το δάχτυλο στο στόμα και να μοιάζει με άγγελο.
Όταν όμως ο κόσμος γινόταν κακός, ο Νικόλας μπορούσε να διαλύσει τα πάντα και τους πάντες ανεξαιρέτως και να δυσκολεύονται ακόμα και δυο τρεις να τον βάλουν κάτω.
Ο Νικόλας μου έμαθε πως ανάμεσα στα μέσα που βρισκόμαστε, υπάρχουν δυο άκρα, και αυτά μάλλον λέγονται κόλαση και παράδεισος και είναι αληθινά.

Ο Αντώνης είναι ένας άντρας 35 χρονών, που δεν ξέρω ακριβώς τι έχει, ψυχολογικά πάντως. Στο δρόμο μια φορά σ'ένα ταξίδι έπαθε κρίση και άρχισε να χτυπάει περαστικούς. Στο επόμενο ταξίδι ήμουν η τυχερή. Για εφτά μέρες άκουγα το ροχαλητό του, που όμοιο του, δεν υπάρχει, μπορεί να το ακούγατε κι εσείς και να νομίζατε ότι περνάει τρένο.
Ο Αντώνης μου έριχνε τρια κεφάλια και κάποια στιγμή έπρεπε μόνη μου να τον ηρεμήσω, παρ'όλο που έτρεμε το φυλλοκάδι μου.
Για καλή μου τύχη ο Αντώνης με είχε ερωτευτεί και με έλεγε μπουμπουίτσα και έτσι τη γλίτωσα.
Ο Αντώνης μου έμαθε, πως όταν ξεπερνάω το φόβο μου, μπορώ να είμαι περήφανη για τον εαυτό μου, αλλά και το ότι μερικές καταστάσεις είναι επικίνδυνες και εκεί ίσως θα ήταν καλύτερα να παίρνεις το βαλιτσάκι σου και να φεύγεις αντί ν'ακούς τον καθένα ή αντί να το παίζεις θαραλλέος.

Ο Μιχάλης είναι ένα αυτιστικό παιδί, δε θυμάμαι πόσο χρονών, γιατί ποτέ δεν το συμπάθησα. Πέρασα ένα εφιαλτικό σαββατοκύριακο μαζί του, σαν να βγάζεις ένα άγριο ζώο στην πόλη, ο Μιχάλης τρόμαζε με το παραμικρό, χοροπηδούσε σαν γοριλάκι και με δάγκωνε. Επίσης, μύριζε πολύ άσχημα, αλλά σ'αυτό δεν έφταιγε εκείνος. Όταν τον έκανα μπάνιο, νομίζω τον συμπάθησα. Λίγο πριν το εφιαλτικό σαββατοκύριακο τελειώσει, ξέρασε πάνω μου και μετά έκανε διάρροια στα καπάκια. Ήταν τόσο πράσινος, που για λίγο τον λυπήθηκα.
Δεν ξέρω τι μου έμαθε ο Μιχάλης, πάντως έτσι, οφ δε ρέκορντ, ο Μιχάλης έχει και μια αυτιστική αδερφή.

Θυμάμαι, επίσης, μια οικογένεια φαντασμάτων κάθε Δευτέρα στο γραφείο ενός ψυχιάτρου, ένας μαθηματικός πατέρας, ο πιο ταλαιπωρημένος άνθρωπος που έχω δει και η γυναίκα και ο γιος του με μανιοκατάθλιψη.

Ο ʼγγελος ήταν ένα παιδί εφτά χρονών, που δεν είδα ποτέ, αλλά άκουσα όλο το ιστορικό του. Το ιστορικό του τελείωνε σε βιασμό από τον ξάδερφο του. Εκεί δεν ξέρω, αν μπορεί να υπάρχει καθίκι ειδικός, που να μπορεί να νιώσει έπαρση ή οίκτο, οι τέσσερις πάντως που είδα εγώ, απλά τα είχαν χάσει.

Και αυτά είναι κάποια απ'όλα τα σοκ και τα ηλεκτροσοκ.

Δεν ξέρω τι πιστεύετε για μένα και δε με νοιάζει.
Εγώ πιστεύω ότι η ζωή είναι δώρο.
Ίσως να κλώτσησα πολύ τον εαυτό μου, αλλά όταν τα βλέπεις αυτά και κυρίως όταν γίνεσαι μέρος τους, γιατί όταν εξαφανίζεσαι 13 μέρες απ'τη ζωή σου και τρέχεις στου διαόλου τη μάνα μ'αυτά σ'ένα πούλμαν, γίνεσαι μέρος και ΔΕΝ μπορείς να μην το παίζεις δυνατός.
Και δεν μπορείς να μην είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου.
Νιώθεις πως κολυμπάς στη γελοιότητα αλλιώς.
Σίγουρα αυτή είναι μια όψη μόνο της πραγματικότητας και μια όχι τόσο συχνή όψη, αλλά εγώ την πήρα σε μεγάλες δόσεις και αναγκαστικά μου έφτιαξε την κοσμοθεωρία μου.

Πείτε με μητέρα τερέζα, δε με νοιάζει, ξέρω πως δεν είμαι.
Πείτε με ψώνιο και αλλαζόνα, και πάλι δε με νοιάζει, επίσης, ξέρω πως δεν είμαι.
Πείτε με ψωροεπιστήμονα, α, αυτό σίγουρα δεν είμαι!

Αυτά, επειδή άκουσα ένα τραγούδι τώρα και θυμήθηκα τα ηλεκτροσοκ.
Παλιά τους έβλεπα συχνά στον ύπνο μου, πέρσι όμως απείχα και νόμισα τους ξέχασα.

Δεν ξέρω αν μπορώ να σας πείσω και να σας κάνω να καταλάβετε τους λόγους για τους οποίους πιστεύω τόσο πως είναι δώρο η ζωή και το υπερασπίζομαι και τόσο.

Και μακάρι να μπορούσατε να καταλάβετε πόσο υπέροχο πράγμα είναι η επικοινωνία για να χαλιέται έτσι σε προσωπικά παραμιλητά και καυγάδες.
Κι ένα αυτιστικό παιδί που δε μιλάει, θα βρει τρόπο να σου πει αυτό που θέλει, και θα το καταλάβεις μόνο αν το αποδεχτείς, αν δεχτείς πως είναι εντελώς διαφορετικό από σένα και πως έχει άλλη γλώσσα.
Όταν βγεις απ'τον εαυτό σου, θα μπορέσεις να καταλάβεις τι σου λέει και αυτό είναι υπέροχο.
Η ανταλλαγή μηνυμάτων ανάμεσα στους ανθρώπους με οποιοδήποτε τρόπο είναι υπέροχη.
Κι εδώ ενδείκνυται ο χώρος και όχι, ρε φιλ, δεν είναι μόνο σεξ και εξουσία, δεν είναι όλα σεξ κι εξουσία, ρε γαμώτο, μετρήστε πόσα διαφορετικά συναισθήματα έχετε νιώσει, να δείτε.

Πείτε με και ʼννα Δρούζα, αν θέλετε, και σατυρίστε με αλύπητα, κι εγώ μπορεί να με έλεγα στη θέση σας.
Αλλά εγώ δεν τα είδα στο γυαλί.
Όταν έφυγα μετά από τρια χρόνια απ'το σύλλογο αυτό, ήταν σαν να χώριζα, ακόμα κι αν είχα απίστευτα μπουχτήσει.

Αν μου κάνετε καλή σάτυρα πάντως, μπορεί να γελάσω κι εγώ, ξέρετε πόσο εκτιμώ το καλό χιούμορ.

Αυτά, καλό σαββατοκύριακο να έχετε και να περνάτε όσο πιο όμορφα μπορείτε!
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό swos » Σάβ Οκτ 08, 2005 11:11 pm

Είναι ένας τύπος που προχωράει ανέμελος στο δρόμο. Όχι τριαλαλο και τέτοια, αλλά προχωράει απλά, όπως ένας κανονικός άνθρωπος, πως να το πω. Κάποια στιγμή λοιπόν του έρχεται στα μουτρα μια γροθιά απο το πουθενά. Είναι τόσο χαλαρός αυτός και τόσο δυνατή η γροθιά που είδε το χριστό φαντάρο.
Του σπάει ένα δόντι. Πέφτει κατω λέμε.
Συνεχίζει να περπατάει,αλλά έχει αίμα στο στόμα.
Θέλει να το φτυσει και δεν έχει που αλλου να το κάνει παρα μόνο στο σεντόνι που είναι απλωμένο στα πόδια του όσο προχωράει. Ένα λευκο σεντόνι.
Η φτυσιά του αίματος προσγειώνεται με μεγαλοπρέπεια.
Κάποιος πήρε το σεντόνι και το έκανε πίνακα ζωγραφικής. Λασπωμένα βήματα,ένα δόντι παραδίπλα και μια σημαία της Ιαπωνίας τσαλακωμένη παραδίπλα.

*Διάβασα το παραπάνω κείμενο και είδα αυτό το όνειρο.
username swos
password 12345

Ελα, δοκίμασε
Άβαταρ μέλους
swos
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 27
Εγγραφή: Τρί Απρ 22, 2003 12:27 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Κυρ Οκτ 09, 2005 12:33 pm

(ψιιιτ...ζκιάχτρο? εσύ που είσαι και μουσικόφιλο και κινηματογραφόφιλο και αυτός είναι ένας απ'τους λόγους που σε συμπαθώ τόαο εδώ μέσα, γιατί κανείς άλλος δεν ασχολείται με τραγούδια και με ταινίες (γλύψιμο), μπορώ να σου ζητήσω μια χάρη?
μετά το λαϊκό γλέντι, κι όταν όλοι οι θαμώνες θα βρίσκονται τέζα στα τραπέζια, με τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα (κόψτε το τσιγάρο!) και με ό,τι έχει μείνει από κρασί και θα παραμιλάνε, εσύ η τι τζέι θα πρέπει να βάλεις κάτι ξενέρωτο για να τους διώξεις, γιατί έχουμε και μάζεμα.
Θα βάλεις, λοιπόν, τρία τραγουδάκι που άκουσα χθες από ένα σιντι που είχα ν'ακούσω πολύ καιρό και που πολύ μ'αρέσουν, ε, ζκιάχτρο?
Υπόσχομαι να κάτσω ήσυχα και αθόρυβα στη γωνία μου χωρίς να μιλάω, να γελάω ή να κλαίω.
Σου παραθέτω τα τραγούδια, είναι του πολυαγαπημένου μου θηβαίου)

Τραγούδι πρώτο:

ΜΙΑ ΧΑΡΑΜΑΔΑ ΠΑΝΙΚΟΥ

Κράτα τη σιωπή μου που χρεώθηκες
ό,τι σε τύφλωσε και σώθηκες
σαν πίστη ακριβή
κι άκου ότι αφουγκράστηκε το αίμα σου
ό,τι ξοδεύτηκε στο ψέμα σου
μέσα σε μια στιγμή.

Ό,τι μας κλώτσησε στο φως
είναι αυτοσχέδιος μηχανισμός
όπως το γέλιο ενός παιδιού
μια χαραμάδα πανικού.

Δωσμου τον ιδρώτα σου και τη στεριά
να βαφτιστώ σε μια δικιά σου θέλω μαχαιριά
κι ας μη μου το χρωστάς
κι άκου ό,τι ορκίστηκε στην πλάνη σου
ό,τι ξοδεύτηκε για χάρη σου
και μην τα παρατάς.

Ό,τι μας κλώτσησε στο φως
είναι αυτοσχέδιος μηχανισμός
όπως το γέλιο ενός παιδιού
μια χαραμάδα πανικού.

Πες μου, τα χείλη της καρδιάς σου άνοιξε
τη μέρα μου έλα και δάγκωσε
και μη με λυπηθείς
σπείρε στο χορτάρι σου το άπειρο
και πότισε το μια γουλιά νερό
όταν με θυμηθείς...

Συνεχίζουμε τραγούδι δεύτερο:

ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΥΝΗΓΑΩ

Λατρεύω ό,τι μ'αρρωσταίνει
ό,τι προδόθηκε μα ο τσαμπουκάς του επιμένει
να αρπάζεται απ'τη φωνή μου
γι΄αυτό και τραγουδάω
για να γιατρευτώ.

Ό,τι αγάπησα με σπρώχνει
να ξεχάσω ό,τι μισώ
είμαι αυτό που κυνηγάω
κι ας μην αρπάζω ό,τι αγαπώ.

Να ήμουν χρώμα ή χαλίκι
να ήμουν για λίγο της ψυχής σου χαρτζιλίκι
απάνω μου ν'ακουμπούσες
το κουρασμένο σου το βλέμμα
σαν ευχή.

Ό,τι αγάπησα με σπρώχνει
να ξεχάσω ό,τι μισώ
είμαι αυτό που κυνηγάω
κι ας μην αρπάζω ό,τι αγαπώ.

Όσα μου πήρες μαγκιά σου
μακάρι να είχα κι άλλα για ν'αφήσω στην ποδιά σου
να άφηνα ό,τι μου λείπει
και να έρθω πάλι κάποια μέρα να το βρω.


Τραγούδι τρίτο:

ΧΟΡΕΥΩ

Κάτω στο βυθό μες στην πολιτείας την τσιμεντένια ψυχή
κάτω από τις επιλογές του, βλέπω τον καθένα μας
να προσπαθεί να σωθεί...τσίρκο αναμμένο
είναι ο τόπος κι εμείς σχοινοβάτες
σ'αυτό το κλουβί.

Και χορεύω χορεύω χορεύω
και τη μοίρα μου μες του χορού της στροφές
ξεγελάω και την παρασέρνω.

Καθημερινά άλλοι αποφασίζουν για μένα σ'αυτόν τον κλοιό
σκύβω στην εφημερίδα κι είναι σαν να σκύβω
ανέμελος σ'ένα γκρεμό
μέσα στην αρένα το θέαμα κι ο θεατής είμαστε εμείς.

Και χορεύω χορεύω χορεύω
και τη μοίρα μου μες του χορού της στροφές
ξεγελάω και την παρασέρνω.

Χορεύω χορεύω χορεύω και άναρχος
μες στου χορού τις στροφές τη μοίρα μου
εγώ κοροιδεύω.

Χορεύω και με δικαιώνω
και τη μοίρα μου που μου την έχει στημένη
στο γλέντι μου απάνω σκοτώνω.

Αυτά απ'το σιντι του πολυαγαπημένου μου θηβαίου, που τελείως τυχαία βρήκα και έβαλα χθες να ακούσω, γιατί τόσο καιρό νόμιζα πως κάπου το είχα δανείσει ή το είχα χάσει.
Το τελευταίο τραγούδι δεν είναι χορευτικό, άλλωστε, ποιός να χορεύει τώρα τέτοια ώρα, με το πρώτο θα έχουν ξενερώσει όλοι και θα την έχουν κάνει για άφτερ.

Και επειδή, ζκιάχτρο, εσύ θα μείνεις να μαζεύεις στο τέλος, να σου δώσω ένα τραγουδάκι να παίξεις, που πιστεύω θα σ'αρέσει, αν έχω υπολογίσει καλά τα μουσικά σου γούστα.
Στις ταινίες πάντως συμφωνούσαμε απ'την πρώτη στιγμή και στα βιβλία απ'τη δεύτερη.
(χα, χα, καλό, αλλά υποσχέθηκα να μη γελάσω, αφού το ζήτησε η διεύθυνση)

Λοιπόν, ζκιάχτρο, παρτο το τραγουδάκι και καλό μάζεμα, αν θέλεις βοήθεια, βάλε μια φωνή.

DREAM THEATER

ANOTHER DAY


Live another day
Climb a little higher
Find another reason to stay
Ashes in your hands
Mercy in your eyes
If you’re searching for a silent sky...

You won’t find it here
Look another way
You won’t find it here
So die another day

The coldness of his words
The message in his silence
’face the candle to the wind...’
This distance in my voice
Isn’t leaving you a choice
So if you’re looking for a time to run away...

Live another day
Climb a little higher
Find another reason to stay
Ashes in your hands
Mercy in your eyes
If you’re searching for a silent sky...


You won’t find it here
Look another way
You won’t find it here
So die another day

The coldness of his words
The message in his silence
’face the candle to the wind...’
This distance in my voice
Isn’t leaving you a choice
So if you’re looking for a time to run away...

You won’t find it here
Look another way
You won’t find it here
So die another day


They took pictures of our dreams
Ran to hide behind the stairs
And said maybe when it’s right for you, they’ll fall
But if they don’t come down
Resist the need to pull them in
And throw them away
Better to save the mystery
Than surrender to the secret

You won’t find it here
Look another way
You won’t find it here
So die another day



They took pictures of our dreams
Ran to hide behind the stairs
And said maybe when it’s right for you, they’ll fall
But if they don’t come down
Resist the need to pull them in
And throw them away
Better to save the mystery
Than surrender to the secret

You won’t find it here
Look another way
You won’t find it here
So die another day
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό Το Κολλητηράκι » Κυρ Οκτ 09, 2005 2:32 pm

Υπάρχουν τόσες και τόσες ιστορίες λοιπόν, που σα τις διαβάζεις, δεν έχεις παρά να πεις 'η ζωή είναι μια καλά αμπαλαρισμένη με κορδέλες φάρσα'. Τρελλαίνομαι γι' αυτή τη λέξη. Φάρσα. Φ, όπως φαιδρό, Α όπως αστείο, Ρ όπως ρέον, Σ όπως στατικό. Και μετά πέφτει η κορδέλα από πάνω. Τα δοκάρια που σου σπάνε το κεφάλι είναι ξύλινα, η κορδέλα είναι πάντα φτιαγμένη από απαλό και στιλπνό σατέν. Ένα βαρύ, κρύο και αποπνικτικό σατέν. Ένα σατέν ασφυκτικό και δροσερό σαν αεράκι. Πασχίζεις για όλη την υπόλοιπη ζωή σου να μη ξεφτίσουν οι άκριες του. Έτσι έγινε και με τη Μ. Της χαρίστηκε σε μια εξαιρετική συσκευασία. Υπάρχει πιο όμορφο δώρο από το να γίνεσαι μανούλα στα 19; Όλα κυλάνε τόσο τέλεια. Και τόσο ύπουλα έ; Κάπως σα τη ζωή. Και κει κάπου, πέφτει η δοκαριά. Ο γιος της Μ. σκοτώνεται σε ατυχές συμβάν. Όλα τα συμβάντα είναι πάντα ατυχή. Και τυχαία είναι. Φανταστείτε, η Μ. είχε επιλέξει να μη σπουδάσει στο πανεπιστήμιο, που τόσο πολύ ήθελε να περάσει - και κατάφερε -, μόνο και μόνο για αυτό το παιδί. Μα το πανεπιστήμιο είναι πάντα εκεί. Γερό και επιβλητικό, σαν όπως είναι τα κτίρια. Ενώ η ζωή είχε γίνει σκόνη και νερό. Σαν όπως είναι η ζωή.
Η Μ. δεν είχε χρόνο για χάσιμο. Τράβηξε κατευθείαν για το κουτί. Σιγά που θα το σκεφτότανε. Μήπως να το φιλοσοφούσε; Μπα. Η σύγκρουση ήταν μετωπική. Ακόμη και η μετέπειτα ζωή της Μ. μια μετωπική είναι. Το αστείο είναι πως ενώ ήθελε να σκίσει σχεδόν το κουτί και να το πατήσει κάτω, στο τέλος βρέθηκε να προσπαθήσει να λύσει την κορδέλα με κινήσεις χειρουργού. Τί έκπληξη, σαν έβγαλε όλη τη χαρτούρα έξω... τίποτα. Το Ε, όπως ευκαιρία, δεν ήταν εκεί. Το Κ, όπως κουράγιο, έλειπε. Το Α, όπως αντοχή, ίσα που το διέκρινες σα να ήταν σκιά. Το Δ, όπως δάκρυ, είχε παγώσει στον πάτο αφήνοντας μια κιτρινωπή στάμπα. Και το Κ; ʼχ το Κ, όπως καρδιά. Δε χτυπούσε το Κ. Μόνο το Κ της κορδέλας ήταν ακόμη μαλακό και επίτηδες ζωηρόχρωμο...
στο τσακ την προλάβανε τη Μ.. Είχε κάνει θηλιά την κορδέλα και κατάφερε να κρεμαστεί απ' το πολύφωτο. Και ο καιρός συνέχισε να περνά όπως πάντα κάνει ο καιρός.
Λίγο καιρό μετά, ένας ειδικός ζήτησε κάτι τρελλό από τη Μ.. Μα ήταν ένας εξαιρετικός ειδικός. Όπως δεν είναι πάντα οι ειδικοί. Η Μ. δε μπορούσε να πιστέψει ότι έκανε βόλτα μέσα στο παιδιατρικό τμήμα νοσοκομείου για καρκινοπαθείς. Μόνη της όμως. Έπρεπε να είναι μόνη της. Και έπρεπε για πρώτη φορά μετά από καιρό να φορά ρολόι. Μισή ώρα έπρεπε. Έπρεπε.
Έτσι πέρασε και άλλος καιρός. Η Μ. δεν τα κατάφερνε καλά στη ζωή της. Πάντα εμπόδια. Κι ένας αιώνιος κόμπος στο στομάχι. Σα να είχε καταπιεί την κορδέλα του κουτιού. Όποτε το άνοιγε, μόνο Κ έβρισκε μέσα. Δε τα προλάβαινε τα Κ. Κ, όπως κατραπακιά. Κι όπως κουράγιο. Είχε μάθει να το κάνει τόσο καλά όσο λίγοι το κουράγιο.
Τα χρόνια πέρασαν. Η Μ. σήμερα, στα 34, είναι τόσο διαφορετική. Αγαπάει τόσο πολύ τους ανθρώπους. Μα τους φέρεται σκληρά. Γράφει για τη ζωή και ξέρει ότι γράφει καλά. Μα δε μπορεί να καταλάβει πως αγαπάει τη ζωή και μένει μακριά της. Τα γραπτά της θα μείνουν κλεισμένα μέσα σε κουτιά με φανταχτερές κορδέλες. Κι απ' την άλλη, έχει ωριμάσει σα παλιό κρασί. Δε θυμώνει πια που η ζωή φέρεται καλά σε λίγους. Αυτοί μιλάνε πολύ. Διαβάζουν πολύ, μα η Μ. δεν έχει αντοχές. ʼλλωστε τα πιο πολλά από αυτά που διαβάζουν μάλλον τα έζησε. Και ποιός μπορεί να κατηγορήσει τη Μ. που έμαθε να κλαψουρίζει και να είναι μελό; Αυτά έμαθε, αυτά έκανε. Και τώρα προσπαθεί να το κόψει. Αυτό είναι πιο δύσκολο απ' τη βόλτα στο νοσοκομείο. Κανένας ειδικός δε μπορεί να της το μάθει. Κι όταν το καταφέρει η Μ., όλα θα είναι αλλιώς. Μέχρι να γίνει αυτό, αποφάσισε να μη μιλά πολύ. Και ευτυχώς γι' αυτήν, έχει τόσους που την αγαπάνε. Μα κρίμα γι' αυτούς που δε τους δείχνει τη δική της αγάπη.
Το κουτί έχει τοποθετηθεί ψηλά. Δε θα το ξανανοίξει προτού γεμίσει με γράμματα. Μάλιστα αποφάσισε να κάνει συνέχεια δώρα στους φίλους της, χωρίς περιτύλιγμα. Για να αγγίζει. Α, όπως άγγιγμα.
... χθες η Μ. συνάντησε την Κ.. Έκαναν παρέα τότε που η Μ. ήταν παντρεμένη. Την θαύμαζε την Κ.. Βέβαια η Κ. δεν έγραφε ποιήματα όπως αυτή, ούτε της άρεσαν οι φιλοσοφικές συζητήσεις και το σινεμά. Είχε όμως τρία παιδιά η Κ. και καρκίνο για τα τελευταία χρόνια. Η Μ. χάρηκε που την είδε όρθια. Μόνο που η Κ. δεν ήταν χαρούμενη. 'Ο Γ. είναι με καλπάζουσα μορφή στο νοσοκομείο. Μέσα σε μια βδομάδα. Στα καλά καθούμενα'. Ο Γ. ήταν ο άντρας της. Η Μ. ένιωσε το έδαφος να χάνεται. Ο Γ.. Ο πιο αισίοδοξος άνθρωπος του πλανήτη. Που έφτασε να κάνει τρεις δουλειές για να βγαίνουν τα έξοδα όταν η Κ. μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία. Να μεγαλώνει τρία παιδιά. Και να ισχυρίζεται πως η ζωή είναι δώρο. Ντράπηκε η Μ.. Κάποτε ο άνθρωπος αυτός της είπε πως αυτό που της συνέβη, ήταν το χειρότερο για άνθρωπο. Μα τώρα που κοιτούσε μέσα στα μάτια την Κ., αδυνατούσε να αντιληφθεί τί μπορεί να είναι το χειρότερο. Και πια δεν ήταν σίγουρη. Μόνο αν έβλεπε τα μάτια του Γ. θα καταλάβαινε... τί όμως;
... ποιό είναι το χειρότερο ή αν η ζωή είναι δώρο;...
...έγραψε πολύ εκείνο το βράδυ η Μ.. Το κουτί την παρακολουθεί πάντα. Ξέρει και η ίδια ότι το ίδιο δε θα της απαντήσει ποτέ. Μα πιστεύει πως είναι κοντά.
Τώρα πια ξέρει και η ίδια όλα θα αλλάξουν στα μάτια της με μια μόνο απάντηση.
Όλη μας η ζωή για μια μόνο απάντηση.



Υ.Γ. Η ζωή είναι επιλεκτική. Και σου τη σπάει τόσο ώρες - ώρες. Δε κάνει τα ίδια δώρα σε όλους.

Υ.Γ. 2ο: Δεν είναι πουθενά γραμμένο ότι όταν έχεις φύγει απ' τη ζωή σου για 13 μέρες ή 13 χρόνια, οφείλεις να είσαι δυνατός επειδή έτυχε κάτι πέρα απ' τις δυνάμεις σου. Δεν έχεις αντοχές και φεύγεις, γιατί όχι; Και τελικά, ποιός μπορεί να φανεί δυνατός ανάμεσα σε 2 ή 500 αναπηρικά καροτσάκια; Κάποιος που έχει βιώσει παρόμοια ή χειρότερα απ' αυτά ή κάποιος που το κουτί της ζωής του δεν του έπεσε ποτέ στο κεφάλι; Ούτε η Μ. έχει δύναμη να πάει να δει τον Γ.. Ακόμη κι αν ξέρει ότι ένας άνθρωπος που φεύγει είναι και ο μόνος ίσως που μπορεί να της απαντήσει. Ένας πολύ καλός άνθρωπος όμως.

Υ.Γ. 3ο: Το παρόν κείμενο έχει σχέση με την πραγματικότητα. Αποτελεί μέρος της αλήθειας της γραφούσης. Γνωστά σε αρκετούς βεβαίως. Δε βαριέσαι.

Υ.Γ. Πάω στην Πλάκα για να πιω χυμό. Στο τσακίρ κέφι, μια μπύρα χωρίς αλκοόλ, αν βρω.
Κι όταν η ζωή απαγορεύεται δια ροπάλου
παλεύεται τελικά δια πυρός και σιδήρου;...

Στην υγειά σας!
'...sorry, i forgot your beauty... my life goes on, absolutely...'

Salento
Άβαταρ μέλους
Το Κολλητηράκι
super member
 
Δημοσιεύσεις: 268
Εγγραφή: Τετ Αύγ 31, 2005 1:18 pm
Τοποθεσία: Ο Κλαυσίγελος Της Τυρόπιττας Και Ο Πήδουλος Της Μελιτζάνας...

Δημοσίευσηαπό swos » Δευτ Οκτ 10, 2005 6:42 pm

κοιτα πως έχει το πράγμα. Αν ήμουν σκηνοθέτης θα έπαιζες σε κάθε μου ταινία. Θα ήσουν η μούσα μου πες τους. Θα μέναμε σε ένα φωτεινό σπιτι μεγάλο . Δε θα είμαστε παντρεμένοι , θα συζούσαμε ίσως και μια ζωή. Θα αναλάμβανες τη διακόσμηση του σπιτιού μας μιλάμε. Αλλά φυσικά εσυ θα το ομορφαινες περισσότερο. Θα είχες και ένα φωτεινό δωματιάκι που θα ζωγράφιζες. Τους πίνακες θα τους βάζαμε σε όλο το σπίτι. ( δεν ξέρω αν ζωγραφίζεις) . Δε θα μαλώναμε ποτέ γιατί δε θα υπήρχε λόγος. Με ένα χαμόγελο και μια πλακίτσα όλα θα έφτιαχναν. Αν πίναμε θα πίναμε παρέα και θα κάναμε τρέλλες ( είμαστε καλλιτέχνες) Όταν θα έβρεχε θα καθόμασταν κάτω , πάνω στο χαλί δίπλα στο τζάκι και θα χαζεύαμε τη βροχή. Θα ζήλευε ο ένας τον άλλον παράφορα. Για τα ερωτικά δεν μιλάω.Πάντως σε κάποια φάση θα μας χάριζες 2 δίδυμα κοριτσάκια που θα είχαν την ομορφιά σου και θα τους έκανες όμορφα κοτσιδάκια. Αλλά.. δεν είμαι καλλιτέχνης, δεν έχω λεφτά, δεν το ένα δεν το άλλο. Αλλά ένα πραγμα ισχύει. Εσυ είσαι νεράιδα. Και ως νεράιδα , θα διαπραγματεύσαι τα πάντα.
username swos
password 12345

Ελα, δοκίμασε
Άβαταρ μέλους
swos
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 27
Εγγραφή: Τρί Απρ 22, 2003 12:27 am

Προηγούμενη

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες

cron