ανθρώπινες σχέσεις

Κομπασου κι εσύ, το κανουν ολοι!

έρωτας,φιλία,αγάπη...όλα ζουν εδώ

Δημοσίευσηαπό aspic » Πέμ Οκτ 07, 2004 9:17 pm

Δέν εξέφρασα καμμιά πικρία με το προηγούμενο μύνημά μου διανάθενα.
Κακώς κατάλαβες.
Απλώς δήλωσα απαντώντας στο φραστικό ....χαλάκι που μου έστρωσες,πώς φέτος εγώ δέν θα επιθυμούσα να συμμετάσχω σε φαίημ στόρυ και φάρμες εδώ στο μίσσος όπως έκανα τα περασμένα χρόνια.
Και ο λόγος είναι πώς τουλάχιστον απο πλευράς μου είναι πολύ ερμηνεύσιμες αυτές οι τηλεοπτικές συμπεριφορές και ημών και υμών και αυτών και των άλλων.Καταλαβαίνω απόλυτα τους λόγους δηλαδή,που ο καθένας μας γράφει και πράττει,αυτά που γράφει και αυτά που πράτει.Και τους δικαιολογώ όλους και εμένα μαζί.
Αυτό σημαίνει λοιπόν διανάθενα,πώς δέν υπάρχει αυτή η φαντασίωση για το άγνωστο και το απρόβλεπτο όπως παλιά,που φτειάχνει αυτές τις ενεργειακές ροές ηδονής που λέει και το μήλο,έτσι που να μπορούμε να εκφραστούμε πρωτοτυπα,δημιουργικά και κυρίως αυθεντικά.
Δέν υπάρχει έρωτας,δέν υπάρχει ηδονή,δέν υπάρχει ενέργεια δέν υπάρχει δημιουργικότητα.
Σε λίγο καιρό θα μοιάζουμε σάν δημόσιοι υπάλληλοι τελικά.

Αντ αυτού λοιπόν,θα προτιμούσα να τα βάλω με την φύση και με τον θεόπουστα,μακριά απο τους ανθρώπους και να απολαμβα΄νω μόνος μου το φαγητο μου στον καναπέ βλέποντας τα πορτραίτα των μεγάλων.Δηλαδή θα ήθελα να ασχοληθώ τελείως θεωρητικά,έξω απο συζητήσεις και διαμάχες.
Δέν γουστάρω θεατρικότητα για φέτος.Θέλω να την ψάξω θεωρητικά την δουλειά τώρα,γιατί κάπου νοιώθω πώς έχω αδειάσει από ιδέες.
Εξάλλου όπως έχω ξαναπεί,εμένα δέν με νοιάζει να σώσω τον κόσμο ή να συμβα΄λω στην σωτηρία του όπως εσείς.Χέστηκα για τον κόσμο.
Εμένα όλα αυτά με απασχολούν στα πλαίσια ενός διανοητικού παιχνιδιού,διότι άν τα δώ πιο σοβαρά,θα πρέπει να πάω να πέσω από τον πεμπτο που είναι τέταρτος τελικά.
Η προσωπική μου άποψη για το φόρουμ είναι ότι μπορεί να υπάρξει μόνο στα πλαίσια ενός διαλείματος,για ένα τσιγάρο,ένα καφέ και ένα αθώο πείραγμα στον άλλο.
Διότι είναι τοσο αλλοπρόσαλο,αποτελείται από τόσο διαφορετικούς ανθρώπους και απόψεις,που δέν μπορεί να γίνει μια συγκροτημένη συζήτηση που θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης ή και χαράς για τους άλλους.Αυτά γίνονται μόνο στα πλαίσια μιάς πολύ στενής παρέας με κοινούς κώδικες.

Όσο για σένα διανάθενα,επειδή όντως είσαι πολύ καλός και φιλοτιμος άνθρωπος,δυστυχώς όμως παρεξηγημένος απο τους περισσότερους εδώ μέσα για αυτο θα σου μιλήσω για μιά ακόμη φορά λίγο σκληρά.
Το λοιπόν διανάθενα όλα αυτά τα λές για το φόρουμ,επειδή απλούστατα είσαι τεμπέλα.Το ίδιο έχω πεί και στην κουήν.
Είσαι τεμπέλα,φυγοπονη,δειλή και ευθυνόφοβη και για αυτό αποφεύγεις συστηματικά να κάνεις αυτό που πρέπει και θέλεις να κάνεις και κάθεσαι να βρίσκεις άλλοθι σε ένα φόρουμ.Είναι και αυτός ο λόγος που εκνευρίζεις δικαιολογημένα ίσως και το σκιάχτρο,την δούναι,την τρουσί και άλλους πολλούς.
Παράτα λοιπόν τις δικαιολογίες στον εαυτό σου,μήν κρύβεσαι και πήγαινε ασχολήσου κανονικά με την λογοτεχνία που σου αρέσει.Πήγαινε σε περιοδικά,σε εκδοτικούς οίκους,σε διαγωνισμούς σε οτιδήποτε νομίζεις,αλλά πηγαινε.Ξεκουνήσου επιτέλους.
Αλλοιώς εδώ μέσα απομωνομένη σε ένα φόρουμ μαζί με ΄τις άλλες τις ψωνάρες εμάς,μοιάζει το πραγμα όπως σε αυτά τα περίφημα καλλιτεχνικά καφενεία που μαζεύονταν παλιότερα οι καλλιτέχνες και κόμπαζαν με το ανάλογο ύφος για την υποτιθέμενη αξία τους,αντί να κάτσουν όπως έπρεπε να την ανακαλύψουν και να την εκφράσουν.
Βγάλε αυτά που έχεις διανάθενα λοιπόν και μήν απλώς τα περιγράφεις και τα υποθέτεις μέσα απο ένα φόρουμ.
Στρώσε το κώλο σου κάτω και δημιούργησε και άσε τα δέν μπορώ και ο άτομαντ με κοίταξε στραβά,το μήλο κάτι ψιθύρισε πισω απο την πλάτη μου και τα τέτοια.Κλείσε τον υπολογιστή,τράβα και την κουρτίνα να μήν σε επηρεάζει το φώς του κόσμου (γιατί το σέξ και η τέχνη θέλουν σκοτάδι) και στρώσου στη δουλειά.
Και όταν ολοκληρώσεις την εργασία σου,βάλε και τα τυροπτάρια με τα δώδεκα αυγά σε μιά πιατέλα και έλα να μας κεράσεις,να το γιορτασουμε όλοι μαζί.
Θα φέρω και εγώ το μπούτι και ο άτομαντ τα κοκορέτσια και οι άλλοι το ίδιο.
Αλλά στα πλαίσια μόνο ενος χαρούμενου χάπενινγκ και τίποτα άλλο.
Μήν τα παίρνεις τα πραγματα τοσο σοβαρά.
Μιά μαλακία και μισή που λέγεται φόρουμ είναι,πρός χαρην εκμοντερνισμού.
Μόδα είναι θα περάσει.
Δέν κατάλαβες πώς έγινε η δουλειά;
Είμασταν όλοι κάτω απο τον πλατανο βαρευστημενοι πιά χωρίς να έχουμε να πούμε τίποτα άλλο μεταξύ μας και καποιος ήλθε και μας είπε πώς έχουμε μείνει πολύ πισω,ο κόσμος τώρα την περνάει ωραία και επικοινωνεί στο διαδίκτυο.
Πήραμε λοιπόν τις διαολομηχανές,μπηκαμε και στο ιντερνέτ και όλοι εμείς που είμασταν κάτω απο το πλατάνι,βρεθήκαμε και πάλι όλοι μαζί να μιλάμε μέσα απο τα φόρα.
Ξύπνα διανάθενα,οι ίδιοι είμαστε που σου μιλαμε μεσα απο την οθόνη σου.Εμείς που καθόμασταν σιμα στην βρύση και βαριόμασταν.Εγώ είμαι ο μπαμπης (δέν με γνώρισες; ) που κοιμόμουν συνέχεια με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό.
Μιά μας τραβάνε στα πλατάνια,μιά στα διαδίκτυα,μιά στα τηλεσωου,μιά από δώ και μιά αποκεί σε κίνηση να είμαστε.
Για αυτό σου λέω,άραξε διανάθενα.
ʼραξε.
Οι ίδιοι είμαστε.


ΥΓ Και εξ αφορμής της σύντομης επανεμφάνισης του κούκου και επειδή ξέρω πόσο τον εκτιμάς και ο κούκος το ίδιο εσένα,γιατί δέν συναντιέστε τελικά; δέν πρόκειται να σου βάλει χέρι ,είναι αξιοπρεπής ο κουκος.
Και εσύ ρε κούκε,γιατί δέν συναντάς την διανάθενα; δέν βλέπεις ποσο σε θαυμάζει και σε εκτιμάει; δέν είναι όλες οι γυναίκες για ένα γαμήσι επιτέλους.
ʼντε ανταλλάξτε τηλέφωνα και γρήγορα να συναντηθείτε.
Ο προφήτης μίλησε.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

plastic killer

Δημοσίευσηαπό de bording morning » Παρ Οκτ 08, 2004 11:27 am

άνοιξα το φώς
είδα το κορμί της
όμορφο
μαύρο
σκληρό
σε κίνηση

φοβισμένη έτρεχε ακόμα πιο γρήγορα
για να κρυφτεί
από μένα το μαλάκα υποκριτή θεατή πορείας προς τον υπόνομο

τόσο ξένη μου φάνηκε
κι εγώ τεράστιος δίπλα της

έχασε το δρόμο προς τον υπόνομο
και κρύφτηκε στο πλαστικό των πιάτων
de bording morning
super member
 
Δημοσιεύσεις: 295
Εγγραφή: Πέμ Οκτ 07, 2004 11:44 am

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Παρ Οκτ 08, 2004 12:42 pm

(γιατί το σέξ και η τέχνη θέλουν σκοτάδι)

Ασπικ

Γιαυτό σε παω* ρε μπαγάσα ραπανακιασμένε.
:shock:


* λέγε με και Χριστόκουκο
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Παρ Οκτ 08, 2004 7:37 pm

( εδώ έπρεπε να απαντήσω ή εκεί..;;; )





































(ούτε εδώ, ούτε εκεί... )

( αλλού! )

( είμαι αλλού ρε... )

allou fun park

( xalia eimai... )

( μια τελεία τελειωτική ρε γαμώτο... )
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Σάβ Οκτ 09, 2004 10:58 pm

Ασπικ επειδή είσαι καλός φίλος θα σου μιλήσω κι εγώ ειλικρινά.

Κατ αρχήν, δε περίμενα να σε ξαναδώ εδώ να συζητάς αφού δήλωσες ότι θέλεις να μείνεις μόνος σου μακριά από τους ανθρώπους.
Είπες ακόμα ότι δε θέλεις να πάρεις μέρος σε φορουμοσόου.
Αυτό έκανες όμως και θα καταλάβεις το γιατί λίγο παρακάτω.

Το να αναλάβεις την ευθύνη των ορθογραφικών λαθών σου όπως λες χαριτολογώντας είναι εύκολο, το να αναλαμβάνει κάποιος όμως την ευθύνη των λόγων του είναι δύσκολο πλην όμως απαραίτητο για να υπάρξει κάποια στοιχειώδης σοβαρότητα και να δρομολογηθεί μια σχέση ή συζήτηση. Μην επαναλάβεις εδώ το επιχείρημα περί μη παγιωμένων απόψεών σου, δικαίωμα αναθεώρησης στη στάση και τις απόψεις μας έχουμε όλοι αλλά τουλάχιστον πρέπει να υπάρχει μεταξύ δυο θέσεων ένα εύλογο διάστημα που θα επιτρέπει στον άλλον να σχηματίσει εικόνα για τον συνομιλητή του και τις προθέσεις του και ανάλογα να αναπτύξει και αυτός τη δική του στάση και θέση.

Παραδείγματος χάρη στη Ρόδο απέτυχα να κάνω μπίζνες με τους ζωγράφους όχι επειδή δεν έκανα σωστά τη δουλειά μου αλλά επειδή οι ίδιοι οι ζωγράφοι ήταν ακατάλληλοι να κάνουν μπίζνες. Δεν τους πήγαινε. Είναι κινούμενη άμμος. Το ίδιο νομίζω κάνεις κι εσύ. Λες κάτι μετά το αλλάζεις.

(Επ ευκαιρεία θα πω και κάτι που αφορά όλους μας. Εδώ στο διαδίκτυο δε μπορούμε να συνεννοηθούμε διότι εμπλέκουμε το θυμικό μας. Βέβαια αυτό γίνεται και στις κατά πρόσωπο συνομιλίες . Πχ φίλος πολύ καλός συζητητής γίνεται τελείως ακατάλληλος συζητητής όταν μιλάμε πολιτικά λόγω προσωπικού του δράματος (εξορίες κλπ)

Το θέμα είναι όμως να βρούμε την αλήθεια. Έτσι δεν είναι; Ας μην εμπλέκουμε λοιπόν φύλα, ηλικίες ή προσωπικά εξωφουρουμικά παρακαλώ).

ʼλλο παράδειγμα: το διαδίκτυο είναι μόδα είπες και θα περάσει. Προσωπικά νομίζω ότι είμαστε πρωτοπόροι. Ένα καινούργιο μέσο επικοινωνίας το εκμεταλλευόμαστε πιστεύω εδώ στο ε- μίσσος, σα βήμα. Εκεί πρέπει να εστιάσουμε περισσότερο λοιπόν. Βήμα για θεωρητικές συζητήσεις αλλά και βήμα του λογοτέχνη αφού λίγο ή πολύ όλοι γράφουμε.

Για όλα όσα είπες περί τεμπελιάς και ευθυνοφοβίας μου έχεις δίκιο;
Πολλές φορές καταλογίζω τα ίδια στον εαυτό μου. ʼλλες φορές νιώθω ένα σκουλήκι μέσα μου που μου προκαλεί αυτό το περίφημο σύνδρομο του αιώνα μας, τη ναυτία για όλη την διαδικασία της έκδοσης. Απέναντι από το γραφείο μου είναι μια βιβλιοθήκη με βιβλία. Δεκάδες βιβλία με κοιτούν, οι τίτλοι τους οι συγγραφείς τους μού φαίνονται άπειρες φωνές που με ζαλίζουν. Το ίδιο γίνεται και με τα ράφια των βιβλιοπωλείων. Φωνές ανθρώπων που πνίγονται που ζητούν να υπάρξουν μέσα από ένα βιβλίο.
Γιατί δε μπορούν απλά να υπάρξουν;

Ύστερα μ ενοχλεί πολλές φορές και η ματαιοδοξία αυτή του συγγραφέα που πρέπει να δικαιωθεί μέσα από ένα δικό του βιβλίο. ΔΙΚΟ ΤΟΥ. Πολύ θα μου άρεσε όμως οι πίνακες να χαρίζονται ανυπόγραφοι και τα γλυπτά να εγκαταλείπονται στους δρόμους. Πιστεύω ότι η Τέχνη πρέπει να είναι δωρεάν και να μην εκτίθεται ούτε σε ράφια ούτε σε αίθουσες. Το διαδίκτυο το έχει αυτό και μου αρέσει.

(λόγος που εκτιμώ τον Δήμου: έχει ανοιχτή γραμμή μέσω διαδικτύου..)

Μπορεί βέβαια να είναι δικαιολογίες όλα αυτά και απλά να θέλω το εύκολο και το γρήγορο γι αυτό να μου αρέσει το διαδίκτυο. Γράφω κάτι και το στέλνω αμέσως και αυτό μου χαρίζει άμεσα την επικοινωνία. Αυτό δε κάνει και ένα βιβλίο σε πιο αργούς ρυθμούς όμως;

Περισσότερο μου φαίνεται ότι ο συγγραφέας που εκδίδει αναζητεί ταυτότητα και θέση στη κοινωνία παρά την επικοινωνία των ιδεών του.

Βέβαια, ξέρω ότι αυτή η γρηγοράδα εμπεριέχει το κίνδυνο της κακής ποιότητας. Κάτι που γράφεται και στέλνεται αμέσως επειδή επιθυμείς να έχεις άμεσα την αντίδραση του αναγνώστη υστερεί σε ποιότητα από κάτι που έχει δουλευτεί και ξαναδουλευτεί πριν σταλεί στο τυπογραφείο.

Ύστερα είναι και κάτι άλλο. Η λέξη συγγραφέας έχει ένα βάρος ασήκωτο. Ένα ασήκωτο παρελθόν που σε κάνει να νιώθεις μικρός. Πίσω υπάρχει η γενιά του 30, η μεταπολεμική γενιά που τα έχει πει όλα. Τι να πει ο άσημος ανθρωπάκος της εποχής μας όπου τίποτα δεν έχει πια και τόση πολλή σημασία;

Αυτό δε κάνουμε εδώ στο φόρουμ; Μηρυκάζουμε το μεταμοντέρνο. Τη ναυτία μας. Δεν είναι και αυτό ένα βιβλίο; Με πρωταγωνιστές εμάς. Αυτός είναι και ο λόγος που πίστεψα στην έννοια της ομάδας και σε μια κοινή προσπάθεια ό,τι γίνεται εδώ να πάρει τη μορφή μιας έκδοσης. Κάποιο λογοτεχνικό περιοδικό με συζητήσεις, ιστορίες μας, κάτι τέλος πάντων που θα μας έδινε και την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι υπάρχουμε.


Αλλά για να ξαναγυρίσω εκεί απ όπου άρχισα. Υποστηρίζεις ότι χάθηκε ένα βασικό στοιχείο της δημιουργικότητας: το μυστήριο, ο έρωτας η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του άγνωστου που γεννά την ηδονή και επομένως την έμπνευση.

Αυτό εκτός του ότι είναι προσβλητικό να το λέει κάποιος στους συνομιλητές του, είναι και λάθος κατά τη γνώμη μου. Είναι σα να λέει κάποιος ότι βύθισε τις κεραίες του στο κρέας ρούφηξε όλο το ζωμό και μετά το άφησε σαν άχρηστο πια έδεσμα.

Έχεις δίκιο ότι το άγνωστο είναι δόλωμα ΑΛΛΑ και το γνωστό οικοδομεί όμως άσπικ.
Αντλούμε από το άγνωστο και το μυστηριώδες και μετά οικοδομούμε πάνω σε αυτό που αντλήσαμε. Αλλιώς διαπράττουμε το σφάλμα που μου καταλογίζεις. Γινόμαστε τεμπέλαροι και φυγόπονοι. Δε δουλεύουμε τις σχέσεις μας δηλαδή σαν καλοί γλύπτες όπως θάπρεπε αλλά φτιάχνουμε μόνο ένα σκαρίφημα και εγκαταλείπουμε μετά. Δεν είναι και αυτό χαρακτηριστικό δείγμα φυγοπονίας και εύκολης ηδονής;

Εξ άλλου, εμείς οι ίδιοι και συ ιδιαίτερα επιδιώκεις την επαφή με όλο το κόσμο. Μιλάμε, τηλεφωνιόμαστε, όλοι μας θέλουμε να μάθουμε ποιος είναι ποιος, πώς μπορούμε μετά να παραπονούμεθα ότι χάθηκε η γοητεία του άγνωστου;


Ας είμαστε λοιπόν σταθεροί στις θέσεις μας. Ασπικ σε αυτό δε είσαι καλός. Φοβούμαι ότι είσαι κι εσύ σαν τους ζωγράφους μου, κινούμενη άμμος.

Κατά δεύτερο λόγο, όλα όσα μου είπες έπρεπε να μου τα πεις ιδιωτικά. Δεν είναι ότι προσβλήθηκα που με είπες φυγόπονη και δειλή ούτε ότι έχασαν σε βάρος τα λόγια σου, έτσι είναι όσον αφορά την λογοτεχνική μου έξοδο στο κόσμο, είναι ότι κλονίστηκα ως προς την ιδέα που έχεις περί φιλίας.

Εξηγούμαι: όταν θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε κάποιον το παίρνουμε παράμερα. Τον βρίζουμε, τον χτυπάμε, τού τα χώνουμε κανονικά. Τότε μόνο το ενδιαφέρον είναι άδολο. Έτσι όπως το έκανες ένιωσα ότι γίνομαι ήρωας μιας θεατρικής παράστασης. Θα μπορούσα να μη σου ξαναμιλήσω ποτέ αλλά ξέρω ότι δε το έκανες από δόλο αλλά από την ανάγκη σου να «σκηνοθετείς» καταστάσεις. Το θέατρο με τη καλή έννοια του όρου, είναι η ζωή σου και έχεις ταλέντο. Στο είπε και ο Αλέξης μια φορά θυμάμαι και συμφωνώ απόλυτα. Και όλα όσα γράφεις είναι μικρά σενάρια για το σινεμά ή θεατρικά εργάκια.

Αντε λοιπόν στρώσου κι εσύ στη δουλειά και μη στοχεύεις μόνο πάνω μας γιατί θα πάθουμε κανένα έμφραγμα και θα μείνεις δίχως ήρωες. Γράψε θεατρικά όπως σου αρέσει να τα αναλύω εγώ να μας κοροϊδεύουν οι υπόλοιποι κι εκεί να δεις ζωή που θα πάρει το φόρουμ.....

Κι εγώ όλα αυτά βέβαια θα μπορούσα να στα πω ιδιωτικά και κινδυνεύω να γίνω κι εγώ τώρα σόου γούμαν όπως κι εσύ προχθές έγινες σόουμαν αλλά δεν έχω άλλη επιλογή για να περισώσω ότι αξιοπρέπεια μού απέμεινε από τη χοντροκοπιά σου αυτή. Η ευαισθησία μας άσπικ δε έγκειται στο να γράφουμε μόνο ευαίσθητα κείμενα αλλά και στο να «φροντίζουμε» τον άλλον.

Έχω και άλλα όμως να πω για τη «γυναίκα» οπότε μεταφέρομαι ( αν προλάβω σήμερα) στο ανάλογο τόπικ....
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό escobar » Κυρ Οκτ 10, 2004 12:23 am

ΜηΔέΝ
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Οκτ 10, 2004 1:01 am

....έλα εσκομπάρ δε σε παίρνει....

Αν δεν είχες κάνει τα ποστ της 21.9.04 θα είχες ΊΣΩς δικαίωμα βαθμολόγησης ....το ύφος τους όμως.....

Κακό πράγμα η εμπάθεια εσκομπάρ......προσπάθησε να γράφεις χαλαρά τη καρδία για να είναι η πένα σου σκληρή ειδεμή αυτομηδενίζεσαι.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Οκτ 10, 2004 10:57 am

Και εμπάσει περιπτώσει ρε Μπάμπη τι έχω γράψει εγώ δηλαδή.....όσο τα κοιτάω αυτά που έχω γράψει μια μαλακία και μισή μου φαίνονται άσε που όταν σερφάρω στο διαδίκτυο μέσα σε κάτι φιλολογικά περιοδικά και λογοτεχνικά σάιτς να κάτι βιογραφίες ανθρώπων με βιβλία, εργασίες μεταφράσεις και ξανά βιβλία και μεταφράσεις κάτι κατεβατά ολόκληρα...το πολύ πολύ λέω να πάω σε κανένα περιοδικό να γράφω καμιά ανάλυση δε προλαβαίνω σου λέω με πήρε ο χρόνος από κάτω.....άσε που μου έρχεται να τα κάψω όλα. ΟΛΑ! :(
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Δευτ Οκτ 11, 2004 10:37 pm

ʼλλο σώου και άλλο θεατρικότητα διανάθενα.
Σώου έχουμε όταν οι διάλογοι ή ο μονολογος ,αποσκοπούν σε μιά υποτιθέμενη αλήθεια.Πλαστή αλήθεια γιατί όλες οι αλήθειες είναι πλαστές.
Θεατρικότητα έχουμε,οταν οι διάλογοι ή ο μονόλογος ,αποσκοπούν σε μιά σειρά βασικών αιτημάτων.Εδώ δέν υπάρχει αλήθεια.Αγωνία υπάρχει για λύτρωση (που εντέλει ίσως να είναι αυτή η μία και μοναδική ανθρώπινη αλήθεια).
(η συζήτηση δηλαδή είναι λάθος να λέμε όπως υποστηρίζει ο άτομαντ,πώς καταλήγει ή θα πρέπει να καταλήγει στην αναζήτηση μιάς αλήθειας.Αυτή-η συζήτηση- είναι απλώς το μέσο για να διαχειριστούμε τις ατέλειες μας με τους άλλους και να θέσουμε τα αιτήματά μας.Ουσιαστικά συζητάμε για να πούμε στον άλλο πώς πεινάμε, διψάμε, κρυώνουμε κλπ.Για να καλύψουμε βασικές μας ανάγκες συζητάμε.Για τίποτα άλλο).

Εγώ δέν είμαι σώουμαν λοιπόν διανάθενα,όπως με λές εσύ,όπως με λένε και οι περισσότεροι εδώ μέσα,διότι απλούστατα δέν ψάχνω καμμιά αλήθεια(που σημαίνει δέν λέω και καμμιά αλήθεια,άρα δέν λέω και ψέμματα για να είμαι ένας σώουμαν).
Αιτήματα θέτω,για αυτό και είμαι ένας απλός ...υποκριτής.Αιτήματα δικά μου και δικά σας.
Για αυτό νομίζεις και εσύ πώς είμαι κινούμενη άμμος,διότι απλούστατα δέν έχω καμμιά σταθερή η πρόσκαιρη αλήθεια για να με αναγνωρίζεις μέσα από αυτήν.
Διότι κατ εμέ,όπως έχω πεί χιλιάδες φορές,τα πάντα ξεκινούν απο το τίποτα και εκεί καταλήγουν και αυτή είναι η μία και η μοναδική αλήθεια.




Μιά από τις αρχές της θεατρικότητας είναι η λύτρωση του κοινού,μέσα από την εσωτερική αναπαράσταση της αφηγηματικής δράσης,καθώς ταυτίζεται με τους πρωταγωνιστές,(πράγμα που λείπει παντελώς από το σώου).
Για αυτό υπάρχει και συγκίνηση.Διότι ο κάθε θεατής αναγνωρίζει τον εαυτό του στη σκηνή.


Όπως μιά από τις αρχές της θεατρικότητας είναι η λύτρωση,έτσι και μιά απο τις αρχές της ζωής είναι η θεατρικότητα(κατ εμέ πάντα).
Έτσι λοιπόν,ο δημόσιος λόγος,όπου και όποτε εκφέρεται,απευθύνεται στο σύνολο των ακροατών (μαρτύρων) αυτού και όχι απλώς και μόνο στον όποιον αποδέκτη του.
Όταν ρωτηθεί ο κατηγορούμενος στο δικαστήριο,για το πού βρίσκονταν την εικοστήν πρώτη του σεπτεμβρίου του δύο χιλιάδες τρία παραδείγματος χάρην,αυτή θα θεωρείται μια καθοριστική ερώτηση από τους δικαστές για την απόδειξη της ενοχής του ή όχι.
Ο κατηγορούμενος κάτι θα απαντήσει,ενδεχομένως να προσκομίσει και τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία για το που βρίσκονταν την συγκεκριμένη ημέρα και αναλόγως θα αθωωθεί ή όχι.
Επειδή όμως η ερώτηση έγινε δημοσίως,αυτό σημαίνει πώς παράλληλα με τον κατηγορούμενο (πρωταγωνιστή) και το οποιοδήποτε άτομο από το ακροατήριο(κοινό) θα αναλογιστεί και αυτό που μπορεί να ήταν την εικοστή πρώτη σεπτεμβρίου του δύο χιλιάδες τρία.
Και το συγκλονιστικότερο ξέρεις πιο είναι διανάθενα; πώς οποιοσδήποτε από τους θεατές της δίκης σηκωνόταν στο έδρανο και απαντούσε σε αυτήν την ερώτηση, θα κρινόταν ένοχος για το ίδιο ή ανάλογο αδίκημα με του κατηγορουμένου.
Και η ιστορία του κόσμου θα τελειώσει διανάθενα όταν ο δικαστής την ώρα που κάνει αυτήν την ερώτηση στον κατηγορούμενο,καταρεύσει κυριολεκτικά καθώς διαπιστώσει παράλληλα και για τον εαυτό του την καθοριστική κρισιμότητα αυτής της ίδιας ερώτησης που απηύθηνε στον κατηγορούμενο.Η διαπίστωση του δηλαδή πώς τίποτα δέν τον χωρίζει πιά από αυτόν τον ίδιο ταπεινό κατηγορούμενο,θα του επιφέρει τόσο μεγάλη εσωτερική συντριβή που καμμιά ερώτηση καμμιά απάντηση και καμμιά συζήτηση δέν θα μπορεί να γίνει πλέον σε κανέναν και από κανέναν.Το ίδιο θα νοιώθουν και οι άλλοι.Τα έδρανα,το εδώλιο, η δικαστική αίθουσα όλη θα έχει εκραγεί σε χιλιάδες άχρηστες ένοχες αθωώτητες και όλος ο κόσμος θα έχει φωτιστεί υπέροχα.
Μέχρι τοτε όμως,έχουμε ακόμη πολύ δουλειά και πολύ τρέξιμο για να αποδείξουμε που είμασταν στις εικοσιμία σεπτέμβρη του δύο χιλιάδες τρία.


Για να προκληθεί στο καθένα από το κοινό αυτή η εσωτερική δραματική αναπαράσταση όμως ,θα πρέπει αυτή η ίδια η ερώτηση να έχει συγκεκριμένο αποδέκτη- κατηγορούμενο.ʼν ο δικαστής ρώταγε έτσι γενικά και αόριστα: <ρε ακροατήριο,που είμασταν στις εικοσιμία σεπτέμβρη του δύο χιλιάδες τρία;> το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν να τον πάρουν στο ψιλό.


Με αυτή την θεατρικότητα λοιπόν σε είπα δειλή,ευθυνοφοβη,τεμπέλα και λοιπά και λυπάμαι πραγματικά που το πήρες τόσο προσωπικά (παρόλο που λές πώς είσαι φίλη μου και θα έπρεπε να με ξέρεις τόσο καιρό).Και σε έθεσα εσένα κατηγορούμενη,διότι εσύ έθεσες με την σειρά σου το συγκεκριμένο θέμα(είσαι υπεύθυνη δηλαδή).
Εννοείται πώς όλοι μας για τους ίδιους ή ανάλογους λογους είμαστε στο διαδίκτυο.Όλοι έτσι δειλοί και τεμπέληδες είμαστε.
Βέβαια οποιοσδήποτε θα διάβασε αυτά που σου καταλόγισα,θα είπε αμέσως <πώ πώ πώς βρίζει ο άσπικ την διανάθενα!! > και καθόλου δέν θα σκέφθηκε και ο ίδιος μήπως είναι έτσι ευθυνόφοβος και δειλός και αυτός.
Αυτός είναι μόνο ο λόγος που θα μπορουσα να έχω τύψεις (και έχω τύψεις),αφού μάλλον τελικά σε εξέθεσα άδικα στους άλλους.



Όσον αφορά για το άγνωστον και μυστηριώδες,αναφέρομαι σε αυτό σάν μιά κατάσταση που υπαρχει τώρα στο φόρουμ εν γένει και δέν νομίζω να διαχώρισα τον εαυτό μου,προσβάλοντας τους άλλους όπως λές.
Για όλους μας ισχύει αυτό και για μένα.

Νομίζω πώς επεξήγησα και διευκρίνησα ότι έπρεπε απο αυτά που σε ενόχλησαν και ελπίζω να ήμουν σαφής και κατανοητός και να σε ικανοποίησαν οι εξηγήσεις μου.
Φρόντισε τώρα όμως και εσύ διανάθενα,να διευκρινήσεις τι εννοείς όταν μου λές <Εξ άλλου, εμείς οι ίδιοι και συ ιδιαίτερα επιδιώκεις την επαφή με όλο το κόσμο. Μιλάμε, τηλεφωνιόμαστε, όλοι μας θέλουμε να μάθουμε ποιος είναι ποιος>.Νομίζω ότι ξέρεις πώς αραιά και πού έρχομαι σε επαφή με τους φορουμάνθρωπους,αφού μετά την δουλειά το μόνο που θέλω είναι να ξεκουραστώ,να ξαπλώσω και να κοιτάω το ταβάνι χωρίς να κάνω τίποτα.Και μάλιστα αυτή η απροθυμία μου για επαφή με τον κόσμο,κάνει πολλούς να μου λένε πώς είμαι γαιδούρι και αδιάφορος για τα προβλήματα των άλλων.
Αφού είμαι κουρασμένος ρε παιδιά,τι να κάνω τώρα και που να τρέχω;
Το λοιπόν,φρόντισε και εσύ να είσαι σαφής,κατανοητή και να με ικανοποιήσεις επισης με τις εξηγήσεις σου.
(Δούναι ετοιμάσου και εσύ,γιατί θα περάσω και από σένα στο άλλο τόπικ για τις ίδιες εξηγήσεις,άν όχι σήμερα,αύριο).


ΥΓ Τα υπόλοιπα που λές τα λογοτεχνικά και τα άλλα,μάλλον σε έχει εξαπατήσει και σένα το διαδίκτυο.Το μόνο που μας προσφέρει είναι μιά εφήμερη ικανοποίηση,τόσο εφήμερη και τόσο επιφανειακή που είναι σάν αγχωμένη μαλακία που λέει και το τραγούδι.

ΥΓ 2 Μυρίζει βροχή.Έρχεται βροχή έρχεται μπόρα.Το στέλνω γρήγορα γιατί θα πέσει το ρεύμα μου φαίνεται.
















Εσείς καλοί μου φορουμάνθρωποι,που είσασταν την εικοστήν πρώτην σεπτέμβρη του δύο χιλιάδες τρία;
Έεεεεεε;
Μιλήστε ζώα,πείτε τα όλα μπάς και σας συγχωρέσει ο θεόπουστας,γιατί ο εαυτός σας δέν σας συγχωρεί με τίποτα.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό atomant » Τρί Οκτ 12, 2004 8:48 am

Στο λαβύρινθο της ευρεσης της αληθειας ο τρόμος που συνοδεύει την απώλεια προσανατολισμού έπαψε να θυμίζει το βρυχηθμό του Μινώταυρου.

Κακά τα ψέματα, αυτό συμβαίνει διότι κανένας δεν αισθάνεται ούτως ή άλλως την επιθυμία να βγει στο φως και να αναπνεύσει.

Οχι μόνον επειδή γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο αλλά και επειδή η έξοδος δεν θα είχε κανένα νόημα πλέον, υπό την έννοια ότι το νόημα αρχίζει και τελειώνει στο ίδιο το σχέδιο του λαβυρίνθου.

Εν τω μεταξύ, αν εξοικειωθήκαμε προ πολλού με το γεγονός ότι «τα παντα ρει» δηλαδη μεταβάλλεται από εποχή σε εποχή, είτε εν μέρει είτε ριζικά, είναι αλήθεια πως εξαιτίας της επιτάχυνσης των εξελίξεων οδηγήσαμε την εξοικείωση πολύ κοντά στη μακαριότητα ή την αναισθησία.

Από εκεί, οι επιμέρους περιγραφές του κόσμου που μας φιλοξενεί σερβίρονται ζεστές ή ξαναζεσταμένες ώστε να καταναλωθούν σε μια χωρίς ανταγωνισμό αλληλοδιαδοχή γευμάτων, κατά το πρότυπο ενός menu επιλογών.
Δεν χρειάζεται καν να επιμείνουμε στη διαπίστωση ότι η φερεγγυότητα ορισμένων απ' αυτές τις περιγραφές εκπνέει αυθημερόν.

Εκείνοι που τις αποσύρουν από την κυκλοφορία, για να τις αντικαταστήσουν με την αμέσως επόμενη εκδοχή της αλήθειας, πράγμα που συνέβαινε ανέκαθεν, αν και στο μήκος περιόδων πολύ μακρύτερων, το κάνουν τώρα με πρωτοφανή αταραξία, η οποία σε προκαλεί παραπλανητικά να την εκλάβεις σαν μια στάση επαρκώς φιλοσοφημένη, σε πείσμα του χάους που βασιλεύει γύρω της και εξαιτίας της.


Θα 'ταν άχαρο να προσπαθήσει κανείς να αποφασίσει για το αν η κότα έκανε το αβγό ή το ανάποδο, δηλαδή αν δείχνουμε τέτοια ανοχή στην προσωρινότητα των επιστημονικών μοντέλων επειδή ο κόσμος μάς είναι αδιάφορος ή αν ο κόσμος είναι αδιάφορος επειδή ανεχόμαστε προβληματικούς ορισμούς της εκάστοτε πραγματικότητας.

Σημασία έχει ότι η σύγχυση μας τυφλώνει αρκετά όταν πρόκειται να αναρωτηθούμε για τις επιδράσεις της πάνω μας, ώστε να παραλείπουμε να αντιληφθούμε πως η ίδια η μοντέρνα πραγματικότητα, και δη με την υπογραφή της επιστήμης, ολοφάνερα νεομυστικιστικής, είναι ενταγμένη πλήρως στο φαντασιακό μας, με όλες τις προσόψεις της ανοιχτές στη δυνατότητα τροποποίησης κατά βούλησιν.

Δυνατότητα που δεν θα τη μειώναμε αν την ορίζαμε, απλούστατα, ως πιθανότητα, ως κάτι της τάξεως του τυχαίου.










Παροδική και εφήμερη, η εικόνα του κόσμου εισάγεται λοιπόν στη συνείδηση της επιστήμης σαν μακέτα μίας χρήσεως, ώσπου η επιστήμη, δίχως τύψεις, προπαντός χωρίς δάκρυα για τις χτεσινές αυταπάτες της, ούτε καν κροκοδείλια, προχωράει σημειωτόν προς το επόμενο μοντέλο, που οι ειδικοί, όπως τους βάφτισαν, της το παραδίδουν με το κλειδί στο χέρι.

Το έχουν συνήθως προαναγγείλει. Είναι ληξιπρόθεσμο από την κατασκευή του πλέον, προσωρινό με βούλα, και καθρεφτίζει θεαματικά την ταχύτητα απομάκρυνσης απ' αυτό που κάποτε υπήρξε ο έλεγχος του φαντασιακού μας από το Νόμο του σκέπτεσθαι.

Με την πληροφορική να οργιάζει, ελάχιστα κάθεται κάποιος να υπολογίσει τη δραματική επίπτωση αυτής της ρευστότητας, που έγινε κοινότοπη, πάνω στον ψυχισμό της επιστήμης, δηλαδή όλων μας, αφού η επιστήμη «εκλαϊκεύεται» κατευθείαν και σταθερά από την τεχνολογία, εν προκειμένω την τεχνολογία των ψευδαισθήσεων.

Τα πορίσματα δεν είναι πλέον πειστικά και εντούτοις, μ' έναν τρόπο διάχυτο αλλά και σαφή, ρυθμίζουν εκ των έσω, στο ποσοστό που τους αναλογεί, την τελική συνισταμένη των τωρινών μας πεποιθήσεων, περίπου όπως οι αντίκες ακτινοβολούν την επιρροή τους πάνω στο γούστο ενός συλλέκτη. Αυτό δηλώνεται στη διατύπωση «φαίνεται σήμερα ξεπερασμένη» με το ρήμα «φαίνεται», που αναφέρεται σε μιαν επιφανειακή κάλυψη ή, εντέλει, σε ομοιότητα.

Για να είμαστε ειλικρινείς.

Δεν υπολείπεται παρά να δούμε το αυτονόητο, μ' άλλα λόγια ότι η οπτική στοιχειώνει πουθενά και παντού σαν ένα απ' τα αμέτρητα φαντάσματα της ανθρώπινης διάνοιας που κυκλοφορούν μέσα στα ερείπια της ιστορικότητας. Η ισχύς της έχει ουδετεροποιηθεί, όμως η ίδια παραμένει ανά πάσαν στιγμή ανακλητή και δυνάμει ενεργός. Εδώ που τα λέμε, το ότι οι νόμοι του Νεύτωνα ισχύουν και δεν ισχύουν, μπορεί κάλλιστα να τρομάξει ένα παιδί.

ΥΓ. Οποιος περιπλανιέται στη βιβλιογραφία με σκοπό την εξακρίβωση της εμπειρίας αυτής της προσυμφωνημένης αβεβαιότητας, ξέρει πως τα μοντέλα της σκέψης, ανεξαρτήτως της επικαιρότητας που τους παραχωρούν οι θεσμοί , παρασιτούν σαν αιθέριες οντότητες μεταξύ ζωής και θανάτου, λήθης και εκταφής, αρχειοθέτησης και καινοτομίας -αμφοτέρων περιστασιακών.


Ρομαντισμός ή όχι, η πρόοδος, εν είδει βάναυσης εφόδου στο μέλλον, είναι η μόνη ιδεολογία που γίνεται πιστευτή.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο ανθρώπινες σχέσεις

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron