περί ανέμων και υδάτων

ΠΕΤΑΩ ΜΟΝΟΣ...

ότι δεν μπορεί να μπει στις υπόλοιπες κατηγορίες...

ΠΕΤΑΩ ΜΟΝΟΣ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Απρ 20, 2004 1:52 pm

Πετάω μόνος,
ελπίζοντας να μην σε τραυματίσω,
με ότι γράφω…

Μπορείς όμως να γράψεις κι εσύ
για πράγματα "ασήμαντα" της καθημερινότητας
που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα...

Μπορείς να έρχεσαι και να καταθέτεις
όποτε το θελήσεις
μια εικόνα
μια σκέψη
μια αφορμή να οργιστώ
ή να χαμολελάσω...

Στη Λαμπρινή.
Εικόνα
Τελευταία επεξεργασία από messinian και Πέμ Αύγ 31, 2017 11:08 pm, έχει επεξεργασθεί 2 φορά/ες συνολικά
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό atomant » Τρί Απρ 20, 2004 3:20 pm

Ο γλάρος κι ο καρχαρίας.

Πιο διψασμένος από ποτέ για ήλιο κι αλάτι

Πίσω μου η πόλη θολή.

Ζέχνει νέφος, χαφιέδες και νεόπλουτους κι αταξικά κωθώνια.

Γύρω τους οι λαϊκές συνοικίες, χλιαρά τριάρια και στριμωγμένες μονοκατοικίες, σπίτια - Δραπετσώνες - με στεγαστικά, στον τρίτο όροφο, στον τέταρτο, αλλά περιέργως πιο ταπεινωμένα από τότε που ο Καζαντζίδης τραγουδούσε του Μίκη τα «Σαββατόβραδα».

Συνοικίες, πέτρινα τραίνα -οι Τερμίτες, χλωμοί κι αμήχανοι στις καφετέριες το βραδάκι του Σαββάτου μετά την τρομερή εργασία της εβδομάδας -φορτίο η εργασία· κι ο Τερμίτης μαρκαρισμένος απ' τη στατιστική, το 40% φέτος δεν έχει διακοπές - φορτίο η στατιστική.

Πιο διψασμένος από ποτέ για ήλιο ο γλάρος για αλάτι ο καρχαρίας κι εγώ που θέλω να βάλω στραβό καπελάκι τα πίσω μου και να ξεφύγω απ' τις λαϊκές συνοικίες.

Ποτέ δεν μπορώ να τους ξεφύγω γιατί δεν ζω εκεί!

Μάλιστα ζω σε ένα χαρούμενο προάστιο, υψηλόμισθος εργάτης γαρ τα βολεύω.

Ούτε είμαι αλληλέγγυος με τους φίλους μου που έζησαν και ζουν εκεί· πάντα με κατέτρυχε η μελαγχολία των περασμάτων μου -φοιτητής ή αλάνι- απ' τα μεσημέρια των λαϊκών συνοικιών με το άτονο κρεμασμένο κουρτινάκι και τη διαρκή προσμονή του ωραίου, του δυνατού, της περιπέτειας αν όχι απόψε το βράδυ, αύριο! -η σημαδιακή συνάντηση, η πριγκίπισσα της ντισκοτέκ, η δική σου Τερμίτω - αποστάσεις των 2 ευρω, δυο βότκες πορτοκάλι...

Τι κι αν στα σπίτια των λαϊκών συνοικιών, έσφυζε το πραγματικό, άνθρωποι που ήξεραν να αγαπούν ο ένας τον άλλον, γενναίες ψυχές κι όνειρα ένα-ένα να γίνονται: κομπιούτερ ο μικρός της αδελφός, επιτέλους λίγο περίσσευμα απ' τη σύνταξή της η μάνα, καινούργια τηλεόραση η Τερμίτω - εγώ τους αγαπούσα, θα τους αγαπώ πάντα κι έφευγα, θα φεύγω πάντα με 160 km/h πανικό.

Για την αποδώ μεριά, ποια μεριά; τη μέσα του καθενός. Για αυτό που νομίζει ότι είναι η ζωή του· οι κωδικοί της ζωής του...

Αυτήν τη βδομάδα ο κωδικός είναι: πιο διψασμένος από ποτέ ο γλάρος για ήλιο κι ο καρχαρίας για αλάτι.

Υπάρχει καιρός που χάνεται και καιρός που ζει.

Καιρός ξεχασμένος και καιρός στολισμένος σαν βυζαντινή κορώνα.

Πέτρινα τραίνα οι Τερμίτεςτα Σαββατόβραδα στις συνοικίες με τις πιο ωραίες πριγκίπισσες του κόσμου! Πολιορκημένοι από διαφημίσεις κι ενέσεις, ανεξήγητα χαρούμενους ηλεκτρικούς γλόμπους τις νύχτες που, το ίδιο ανεξήγητα, νοιώθεις τις ώρες να περιμένουν η μία την άλλη να φύγει -ευτυχείς μόνον όσοι ανασαίνουν ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου- οι άλλοι περιμένουν να ξημερώσουν οι νέες στατιστικές, οι νέες εκπομπές, οι νέες διαφημίσεις, το νέφος της πόλης γεμάτο χαφιέδες και νεόπλουτους κι αταξικά κωθώνια.

Απλά πράγματα, γλαρόνια μου! Οταν κλείνεις τα μάτια, πετάς σαν γλάρος - κανείς δεν μπορεί να σου πάρει την πτήση. Υπάρχει καιρός για τον καιρό της ρομφαίας του ωραίου, της μάχαιρας του καλού, της ευωχίας των καταφρονημένων.

Υπέρ αρμονίας και γαλήνης στο κάποτε...
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Απρ 20, 2004 3:49 pm

Η μαργαρίτα στο μπαλκόνι μου,
που έχει ήδη εφτά λουλούδια
και αμέτρητα μικρά μπουμπούκια...
Η τριανταφυλλιά,
μια κόκκινη τριανταφυλλιά
που από μέρα σε μέρα
προσμένω ν' ανοίξει και να δώ
το πρώτο της τριαντάφυλλο...
Μήνες τώρα
το πρώτο πράγμα που κάνω κάθε πρωί
με το που θα ξυπνήσω
είναι να βγω και να ποτίσω τα λουλούδια!
Από τα "μικρά" και "ασήμαντα" που μου φτιάχνουν τη μέρα!
Κάθε μέρα!
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Παρ Απρ 23, 2004 1:37 pm

.
Τελευταία επεξεργασία από messinian και Κυρ Ιαν 15, 2017 7:08 pm, έχει επεξεργασθεί 2 φορά/ες συνολικά
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό taksidiotissa » Παρ Απρ 23, 2004 4:23 pm

προτιμώ να σου πω κάτι, για να χαμογελάσεις μαζί μου!
γιατί τα καταθλιπτικά χρώματα τα βλέπω καθημερινά και με κουράζουν!
ένα χαμογελάκι μικρού παιδιού,2,5 χρονών, που με κοίταξε στα μάτια και πονεμένο ακόμα, μου είπε: κυρία , σε ευχαριστώ και μοιάζεις στην μαμά μου!
Μέσα στην ένταση γέλασα...συγκινήθηκα και συνέχισα να παίζω τον αυστηρό μου ρόλο!
Κι όμως, ήδη, ήμουν καλύτερα!
taksidiotissa
new member
 
Δημοσιεύσεις: 8
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 13, 2004 12:34 pm

Δημοσίευσηαπό messinian » Παρ Οκτ 15, 2004 10:23 pm

Πετάω μόνος
Και δεν με νοιάζει παρά η πόλη
Που τόσο λάτρεψα αλητεύοντας μες στη βουή της
Στους άναρχους δρόμους της που άλλοτε οδηγούν σε παρακμιακά (παρακμιακός κατ' εμέ είναι τίτλος τιμής) ταβερνάκια με πολύχρωμα τραπεζομάντηλα όπου δεσπόζουν τα καραφάκια με τις ρακές
Κι άλλοτε στον Κουλέ (που επιμένουν όλοι να τον λένε Κούλε...)
Θα σου πω κι άλλα για την πόλη...
Προς το παρόν κοιτάζω βορειοδυτικά και γνέφω στην άλλη αγαπημένη
Που ερωτοτροπεί με τον γαλανομάτη μεσσηνιακό κόλπο
Ξαπλωμένη στα πόδια του Ταϋγέτου...
Να γελάς! Και να χορεύεις στου δρόμου τη μέση
Προπάντων αν νιώθεις επί ξύλου κρεμάμενη!
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Μικρα καθημερινα δικα μου.

Δημοσίευσηαπό smarties » Τετ Οκτ 27, 2004 7:18 pm

Ειναι Φθινοπωρο, και πειρα ενα φυλλο απο χαμο, και το στολισα στο σπιτι. Ειναι πανεμορφο. Καφε, προς κοκκινο. Κεραμιδι? Αλλα οχι,εχει και κατι χρυσο μεσα. Θα χορευε καμια κοπελα μαλλον.

Δεν με εκανε να χαμογελασω ομως. Απλα ειναι οι λεπτομερειες που γεμιζουν την ζωη μεταξυ της, γεννησης-της αγαπης-και του θανατου.

Δεν χαμογελασα.


Μαργαριτα.
η αγάπη ίσως ξέρει πού είναι το μαγικό κλειδί.
Άβαταρ μέλους
smarties
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 434
Εγγραφή: Τετ Σεπ 15, 2004 9:09 pm
Τοποθεσία: mesa sth guala mazi me to xrusopsaro

Δημοσίευσηαπό messinian » Κυρ Νοέμ 14, 2004 3:00 pm

Πετάω μόνος
Επιστρέφοντας εκεί απ' όπου έφυγα
Φεύγοντας από εδώ όπου είχα επιστρέψει
Σχεδόν αποδιωγμένος
Αναχωρητής κι Ερχόμενος
Ερωτοφωτοπότης ταξιδευτής
Να γελάς!

Δεν σου ζητάω τίποτα απ' το να γελάς!
Και να σκέφτεσαι θετικά
Έτσι όπως λαμβάνεις
Και το γνωρίζω αυτό διότι προέρχεται από εμένα
Μέσω των νυμφών
Τις δικές μου σκέψεις
Τον τελευταίο καιρό
Στις πιο ανύποπτες στιγμές...

Ναι, μη φοβάσαι!

Γέλα μου!
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό atomant » Δευτ Ιαν 24, 2005 10:20 am

Η αγωνία της απογείωσης



Το αυτονόητο εμφανίζεται πάντα σαν το ανάποδο εκείνου που συμβαίνει.

Εχουμε φτάσει στα άκρα.

Το αυτονόητο δεν είναι μια απ' τις πολλές πιθανές πραγματικότητες, η οποία αποκτάει το πρωτείο επειδή συμφέρει τους κατασκευαστές της συναίνεσης, το αυτονόητο είναι το αντίστροφο της κατάστασης που οι πάντες αντιλαμβάνονται.

Κι ένα παιδί ακόμη ξέρει ή διαισθάνεται ότι η απογείωση , οπως το ταξίδι με αεροπλάνο, είναι επιθανάτια εμπειρία.

Το επιβεβαιώνουν τα κενά αέρος και η ναυτία, η κλειστοφοβική απειλή και επίγνωση του υποκειμένου ότι αποτελεί έρμαιο δυνάμεων εντελώς ανεξάρτητων απ' αυτό, καθώς στερείται την οιανδήποτε δυνατότητα αντίδρασης.

Τουλάχιστον, στον γήινο θάνατο μπορείς να πας καπνίζοντας.

Καταλαβαίνετε ότι, εδώ, δεν είναι δυνατόν να αναλυθούν οι αιτίες, για τον απλούστατο λόγο ότι οι αιτίες είναι απολύτως φυσιολογικές.

Τι θα μπορούσαν να σου πουν;

Οτι αν φοβάσαι να βρεθείς σε αναταράξεις, σε ύψος 30.000 ποδιών πάνω από τον Ατλαντικό, φταίει κάτι άλλο από τις ίδιες τις αναταράξεις;


ΥΓ. Είμαστε στον αέρα!, όπως λένε, ή το φοράω και πετάω: για να είσαι μοντέρνος, για να ανήκεις στον κόσμο του light, πρέπει να έχεις χάσει το έδαφος κάτω απ' τα πόδια σου.

Στην ουσία, το αίτημα που προσπαθω να παρηγορήσω είναι η νοσταλγία του ανθρώπου για τη γη και, ίσως, για τη Γη.

Το σώμα πλέον φοριέται και σαν αλεξίπτωτο.



Καλημέρα σας.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό messinian » Πέμ Φεβ 10, 2005 9:25 pm

Εν πλω για Ηράκλειο!

Αυτό θα πει ΚΑΥΛΑ
Επειδή κάπου
Μέσα σε όλα
Υπάρχει το Αιγαίο!

Κι αν ξεμακραίνω από τον Πειραιά
Αφήνοντάς σε πίσω
Αισθάνομαι ότι οφείλω να σου πω:

ΜΑΡΙΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣ!
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Επόμενο

Επιστροφή στο περί ανέμων και υδάτων

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron