επικαιρότητα

Χριστούγεννα, Πρωτούγεννα, Πρώτη γιορτή του χρόνου!

σχολιασμός γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας

Συντονιστής: Xenia

Χριστούγεννα, Πρωτούγεννα, Πρώτη γιορτή του χρόνου!

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τρί Δεκ 16, 2003 3:46 pm

Χριστούγεννα.


Παλιά στο σχολείο όταν είμαστε παιδιά οι δάσκαλου μας έβαζαν να γράψουμε αυτές τις μέρες μια έκθεση για τα Χριστούγεννα. Στολίζαμε την τάξη μας. Συνήθως φέρναμε όλοι κάτι από το σπίτι γιατί τότε δεν υπήρχαν σύλλογοι γονέων να τα φροντίζουν όλα. Ζητούσαμε μια μπάλα από τη μητέρα μας, λίγο βαμβάκι που κολλούσαμε στα τζάμια αντί για χιόνι και με το ψαλίδι μας φτιάχναμε μικρές φιγούρες για τη φάτνη. Παίζαμε σκετς, μαθαίναμε τα τροπάρια και κοινωνούσαμε. Ήταν δηλαδή τα Χριστούγεννα μια καθαρά χριστιανική γιορτή. Τα δώρα τα έφερνε ο ʼγιος Βασίλης τη πρωτοχρονιά. Και ήταν λιγοστά θα έλεγα, πιο πολύ είδη πρώτης ανάγκης, ρούχα παπούτσια κανένα παλτουδάκι παρά παιγνίδια.

Αυτή η θρησκευτικότητα των Χριστουγέννων είχε περάσει και στη Λογοτεχνία. Χριστούγεννα στη στάνη του Παπαδιαμάντη μαζί με τα ζωντανά, ταπεινά, φτωχικά και μοναχικά, παρέα με ψαλμούς που νόμισε ότι άκουσε ο βοσκός να ψάλουν άγγελοι μέσα στην ερημιά του βουνού. Πλήθος χριστουγεννιάτικα διηγήματα και θρύλοι για καλικάντζαρους, πνεύματα, ξωτικά, βγαλμένα από τη φαντασία των ανθρώπων που συμμετείχαν μ αυτό τον τρόπο, βίωναν, τη γέννηση του θεανθρώπου. Την κοσμούσαν με τις εμπειρίες που είχαν σ αυτήν τη γη, την έφερναν στα μέτρα τους ώστε να την καταλάβουν γιατί οι παλιοί άνθρωποι ήταν αισθαντικοί. Περισσότερο αισθάνονταν τα πράγματα τα ακατανόητα παρά προσπαθούσαν να τα αναλύσουν όταν δε τα καταλάβαιναν.

Ο παπάς του χωριού τους μιλούσε για το συμβολισμό των Χριστουγέννων, το μήνυμα της ελπίδας, τη γέννηση του θεανθρώπου που θα τους εξιλεώσει αργότερα με τα Πάθη του από την Αμαρτία κι αυτοί τα άκουγαν με σκυμμένο κεφάλι και δε πολυκαταλάβαιναν σα τι τάχα ήταν τα Πάθη και η Αμαρτία και η Θυσία του θεανθρώπου. Γι αυτούς τα Χριστούγεννα ήταν ένα πιο προσεγμένο φαγητό, ένα καθαρό πουκάμισο να πάνε στη λειτουργία, ένα χοντρό κούτσουρο στη φωτιά, ένα Χριστόψωμο με το καρύδι στη μέση για να είναι εύφορη η χρονιά. Του «Χριστού» την ονόμαζαν την γιορτή αυτή και γέμιζε το στόμα τους. Τη γιορτή αυτή την έβαζαν σαν ορόσημο, σαν τελευταίο όριο προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες της ζωής. Να είναι χορτάτα τα ζωντανά, να υπάρχουν ξύλα, να έχουν τα σεντούκια μήλα και καρύδια, λίγα πορτοκάλια αν ήσαν τυχεροί, να δώσουν από ένα στα παιδιά που θα βροντήσουν στη πόρτα για τα κάλαντα. Η μέρα αυτή ήταν κάτι σαν εξετάσεις για να αποκτήσουν το τίτλο του νοικοκύρη! Δηλαδή του ανθρώπου που δούλευε έναν ολόκληρο χρόνιο με τα χέρια του για να μπορέσει να «κάνει Χριστούγεννα», να είναι αυτάρκης συν κάτι παραπάνω για να δώσει σ αυτούς που δεν ήταν αυτάρκεις. Και το έδινε αυτό το κάτι με ανοιχτή καρδιά, σαν να όφειλε να το δώσει γιατί ήταν «του Χριστού» και ο μοναδικός τρόπος για να τιμήσεις την ημέρα ήταν αυτός ακριβώς: να δώσεις από αυτό που σου έδωσε ο Χριστός. Γιατί έτσι το πίστευαν. Ότι τα πράγματα δηλαδή τους είχαν παραχωρηθεί και δεν τους ανήκαν πραγματικά. Δάνειο ήταν Εκείνου που όφειλαν να το διαθέσουν όπως ήθελε εκείνος ο Υπέρτατος Δανειστής των πραγμάτων της ζωής και της ψυχής.


Δε γράφαμε τίποτα από όλα αυτά στις εκθέσεις μας. Αλλά τα νιώθαμε. Στον αέρα. Στη σειρά των εργασιών. Στο εθιμοτυπικό. Στη επιμονή της μητέρας να νηστέψουμε, να μη μαγαριστούμε τρώγοντας πριν τα Χριστούγεννα γλυκά, να κοινωνήσουμε, να εξομολογηθούμε έστω μπροστά στο εικόνισμα. Τα ζητούσαν αυτά οι μεγάλοι και τα τηρούσαν με ευλάβεια γιατί απλά έτσι τα είχαν βρει. Εστω κι αν δεν ένιωθαν ούτε εκείνοι πλέον, μια γενιά ακριβώς πριν από μένα, την κατάνυξη των ημερών όπως οι πιο παλιοί, οι γέροντες .
Κι αυτή ακριβώς η σχολαστικότητα στους τύπους έσωζε την ουσία.
Μας γέμιζε αναμονή. Από κει πήγαζε η χαρά.


Μετά το β παγκόσμιο πόλεμο τα πράγματα άλλαξαν. Οι γερμανοί έφεραν στην Αθήνα το δένδρο. Αυτοί το στόλιζαν. Εμείς στολίζαμε καράβια. Καράβια είχαμε, αυτά στολίζαμε. Ελατά δε είχαμε. Λίγα υπήρχαν πολύ ψηλά και τα φυλάγαμε.
ʼλλαξαν τα κάλαντα. Λέγαμε κάλαντα θρησκευτικά γεμάτα Αγίους, Καισάριες, νηστευτές, πρόδρομους, φωτισμό, φωτιά, παραγώνια, κόρες, αρχοντόπουλα. Δε μιλάγαμε για έλατα ούτε για φωτάκια. Και η μουσική ήταν απλή όπως ταίριαζε σε απλά χέρια παιδικά, αδέξια, ένα τριγωνάκι. Η, άλλοτε ήταν μια μικρή κομπανία, η πίπιζα πήγαινε μπροστά και το νταούλι πίσω, γύριζε στους λασπωμένους δρόμους τα Φωτα ή το βράδυ της Πρωτοχρονιάς.


Το σπουδαιότερο ήταν όμως αλλού. Οταν τελείωναν τα Χριστούγεννα η ζωή ξαναγυρνούσε στην καθημερινότητα ομαλά. Ηταν δηλαδή όλα τούτα τόσο φυσιολογικά, τόσο καλά ενταγμένα μέσα στη ζώη του ανθρώπου, θρησκευτικότητα δηλαδή και βιοπάλη που όταν έφευγαν οι «γιορτές» οι άνθρωποι δεν ένιωθαν κενό. Δεν κυνηγούσαν δηλαδή κάποια αυταπάτη που γεύονταν όσο κρατούσαν τα Χριστούγεννα. Δεν « έκτιζαν» γύρω από τα Χριστούγεννα κανένα λαμπερό περιτύλιγμα, απλά απελευθέρωναν μια πλευρά της ταυτότητάς τους. Της πραγματικής. Αυτής που τους συνόδευε όλον τον υπόλοιπο χρόνο. Δεν προσποιούντο ότι είναι πλούσιοι ενώ ήσαν φτωχοί. Δεν παρίσταναν τους ταξιδευτές ενώ δεν ήσαν. Δεν πήγαιναν στην εκκλησιά μόνο εκείνη την ημέρα, όλο τον χρόνο πήγαιναν. Δεν κατανάλωναν. Δεν χρεώνονταν. Δεν αγχώνονταν να περάσουν καλά. Δεν έψελναν για να νιώσουν. Έψελναν επειδή ένιωθαν.


Σήμερα τα πράγματα έχουν πια αλλάξει δραματικά. Δε θα επαναλάβω εδώ τα γνωστά για τη κατάντια των Χριστουγέννων περί εκμετάλλευσης, ξέφρενο εμπόριο και εμπορευματοποίηση της πεθαμένης προ πολλού θρησκευτικότητας της γιορτής. Είναι τόσο μεγάλη η καταστροφή που κινδυνεύει να πλήξει και το θρησκευτικό συναίσθημα του ανθρώπου αν δε το έχει πλήξει ήδη. Ο άνθρωπος είναι πια άθεος, έρημος τριγυρνά και προσπαθεί να αγοράσει τόσο εορταστικότητα στους δρόμους με το χριστουγεννιάτικο διάκοσμο και τις παραφορτωμένες βιτρίνες όσο και θρησκευτικό συναίσθημα στις εκκλησίες τρέχοντας σε ξεχασμένα χωριά, παρεκκλήσια, μοναστήρια ελπίζοντας ότι θα αναβιώσουν εκεί κάποιες παλιές φιγούρες του Παπαδιαμάντη ή της Αγίας Γραφής.


Δηλαδή, όπως παλιά έτσι και τώρα τα Χριστούγεννα αποκαλύπτουν τον τρόπο ζωής μας, τη ταυτότητά μας. Μόνο που τώρα η ταυτότητά μας είναι πλάστή. Είναι δήθεν! Για 15 μέρες οι άνθρωποι ζούνε το όνειρο. Αυτό που δεν είναι τις υπόλοιπες 350 μέρες του έτους. Προσφέρουν πληρώνοντας στους άλλους και στον εαυτό τους το ψέμα. Το ρούχο που δεν μπορούν να αγοράσουν τον υπόλοιπο χρόνο, το χρόνο που δεν διαθέτουν τον υπόλοιπο χρόνο και φυσικά το συναίσθημα που δεν δίνουν τον υπόλοιπο χρόνο. Για 15 μέρες! Όσο κρατήσει το πυροτέχνημα. Έχετε δει πως πετάγονται στην άκρη του δρόμου τα χριστουγεννιάτικα δένδρα μόλις εκπνεύσου οι γιορτές; Σαν κουφάρια ονείρων δίπλα στους κάδους με τα αμπαλάζ της γιορτής.

Και τα φαρμακεία πουλούν. Αντικαταθλιπτικά στο ύψος των πωλήσεων μετά τις γιορτές. Φουσκώνει το μπαλόνι και στις 8 του μηνός η επιστροφή στη καθημερινότητα το σπάει άτεχνα.

Ο τύπος ΔΕΝ σώζει πλέον την ουσία. Γιατί η ουσία της ζωής μας είναι πια το ψέμα.

Το παραμύθιασμα των Χριστουγέννων δηλαδή αποδίδει πολύ καλά το προφίλ ενός άλλου παραμυθιάσματος: αναμονή, ψευδαίσθηση, απομυθοποίηση. Δε μοιάζει με το πως γεννιέται, κορυφώνεται και πως ξεπέφτει στα μάτια του ανθρώπου το όνειρο της ζωής;

Ετσι, τα χριστούγεννα δεν εορτάζουν πια. Καταγγέλλουν. Γι αυτό είναι θλιβερά στα μάτια πολλών ανθρώπων.

Με κυνηγούσαν τα Χριστούγεννα για χρόνια. Ώσπου να καταλάβω τι γίνεται. Για κάμποσα χρόνια ήμουν προφυλαγμένη από το ψέμα τους γιατί πίστευα. Τώρα έχω υψώσει ένα ψηλό χαράκωμα και τα βιώνω με το δικό μου τρόπο. Κάνοντας όλα τα τελετουργικά, τα παλιά, όσα θυμάμαι από μικρή αλλά με μια διαφορά. Ξέρω ότι έχουν πεθάνει όλα αυτά. Το ξέρω συνειδητά και το αποδέχομαι. Διασκεδάζω με τους ανθρώπους γύρω μου που τρέχουν πανικόβλητοι. Πραγματικά είναι διασκεδαστικό πια, άμα έχεις καταλάβει τι γίνεται.

Και τα βιώνω μόνη μου εσωτερικά. Αυτό είναι όμως μια άλλη ιστορία.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τρί Δεκ 16, 2003 3:55 pm

ΨΕΜΑ ΕΙΝΑΙ......

αλλά αν το νιώθετε αφήνετε σ αυτό το τόπικ και κανένα δωράκι για τον συνφορουμιστή σας.....
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Δεκ 16, 2003 10:07 pm

Όταν ήμουν μικρός,απορούσα με την βαρβαρότητα του ηρώδη.
Μα είναι δυνατόν να υπήρχε ένας τόσο σκληρός άνθρωπος,που να αρπάζει τα παιδάκια μέσα από τις αγκαλιές των μανάδων τους και να τα σφάζει μιά και έξω χωρίς δεύτερη κουβέντα; (ακόμη και ένα κοτόπουλο να σφάξεις,θα πρέπει να κάτσεις δυό ώρες να το προετοιμάσεις ψυχολογικά).
Και τόσο αλλαζόνας ήταν που να θέλει να σφάξει και τον νεογέννητο θεάνθρωπο;
Ευτυχώς σκεπτομουν, που είμασταν κωλόφαρδοι εμείς οι άνθρωποι και του ξέφυγε ο χριστούλης για να μας χαρίσει τη σωτηρία των αιώνων.
Μας την χάρισε;
Παπαρια μας χάρισε.

Όσο μεγάλωνα, τόσο και μισούσα περισσότερο τον ηρωδη,τόσο και ένοιωθα αγαλίαση στο άκουσμα του χριστούλη και των χριστουγέννων και της φάτνης και λοιπά και λοιπά και τόσο μου ανακατεύονταν τα άντερα όταν έβλεπα την εμπορευματοποίηση των χριστουγέννων και την κατάντια του ανθρώπου και το ψέμμα του και τα δήθεν του που λέει και η διανάθενα και άλλα πολλά που δέν λέει και η διανάθενα και πάντα μονολογούσα: <ά ρε καταραμένε ηρώδη πώς κατάντησες έτσι τον άνθρωπο!>.
Μέχρι που κάποια χριστούγεννα και ενώ σιγοψυθίριζα τα ίδια για τον ηρώδη καθώς περπατούσα με τα χέρια στις τσέπες χαζεύοντας το χριστουγενιάτικο δέντρο της πλατείας του χωριού,μιά λάμψη άστραψε στο δεξί μου μάτι,ένα ρίγος μούδιασε το αριστερό μου χέρι , μιά ιδέα μου έσκισε το μυαλό και μιά σκληρότητα μου τίναξε το πουλί (έτσι πάντα μου συμβαίνει και με την ίδια σειρά.Μάτι-χέρι-μυαλό-πουλί):
Ρε τι φταίει ο ηρώδης; αναρωτήθηκα.
Αφού τελικά δέν βρήκε να τον σφάξει τον θεάνθρωπο και επέζησε αυτός και βασίλευσε στους ανθρώπους,γιατί κατηγορούμε τον ηρώδη;





Τελικά τώρα στα σαράντα μου και κατάλαβα τον ηρώδη γιατί ήταν τόσο βάρβαρος,αλλά το κυριότερο, αναγνώρισα αυτόν και στον ευατό μου.
Αυτό όμως που με συγκλόνισε ήταν ότι ο ηρώδης με είχε καταλάβει προτού ακομη γεννηθώ και το όλο πρόβλημα δέν ήταν να καταλάβω εγώ τον ηρώδη οπως νόμιζα μικρός,αλλά να καταλάβω πώς αυτός είχε καταλάβει,πώς εγώ θα προσπαθούσα στο μέλλον να τον καταλάβω.
Όπως είχε καταλάβει και εσένα και εσένα και εσένα και όλους μας μα όλους μας, που μεγαλώνοντας γινόμαστε ηρώδηδες και προσπαθούσε να μας σώσει από αυτήν την κατατρακύλα, σκοτώνοντάς μας από μικρά παιδιά.
Και πρώτα από όλα προσπαθούσε να σκοτώσει το θεάνθρωπο-τερατάνθρωπο,που μας αναγκάζει να γινόμαστε ηρώδηδες.
Γιατί ρε ηρώδη δέν ήσουν πιο προσεκτικός και να είχαμε γλυτώσει τώρα μιά και καλή;
Κρίμα!
ʼ να χαθείς ανίκανε,όλο φιγούρα ήσουν και αποτέλεσμα μηδέν (ο τζιοβάνι να δείτε που θα είναι απόγονός του).


Για αυτό,άντε γαμήσου δούναι εσύ και οι καλές σου οι γιορτές,άντε γαμήσου και εσύ διανάθενα,εσύ και οι καλές σου οι γιορτές.
Καλές ψωλες εύχομαι και στις δυό σας και άς είναι και στην στάνη του παπαδιαμάντη.




























Τα καλύτερα χριστούγεννα τα πέρασα στην κλινική του σινούρη.
Μα τι χριστούγεννα ήταν αυτά;
Τι μου είχαν βάλει μέσα στον ορό οι τρελλογιατροί;
Ρε τι μπαμπάκια και μπάλλες και μίζερα πράγματα μου λέτε εσείς;
Σεραφείμ και χερουβείμ κατέβαιναν από το ταβάνι και με έπαιρναν στις φτερούγες τους και πετάγαμε στον ουρανό,πάνω από μαγικές πολιτείες με φωτεινούς ανθρώπους.
Και όταν με γυρίζαν πίσω στο κρεββάτι, μου έπαιρνε μιά πίπα και η βάλια η νοσοκόμα.

Και όταν ερχόταν οι συγγενείς μου να με δούν,τους έπαιρνα χαμπάρι και έτρεχα προτού περάσουν την κεντρική πύλη και: <ΟΥΣΤ κωλοσογο> τους έλεγα και αγαλίαζε η ψυχή μου.
Τι χρόνια πολλά και καλές γιορτές και τέτοια μίζερα πράγματα μου λέτε τώρα;
Και στην επιστροφή μου,όπως ήμουν όλο ευτυχία και χαρά,μου έπαιρνε και μιά πίπα και η νάντια η νοσοκόμα για την επιβράβευση του πράγματος δηλαδή.


Τώρα κάθε χριστούγεννα,γυρνάω στα φαρμακεία και φτειάχνω χαρμάνια μπάς και πετύχω αυτόν τον μαγικό χριστουγενιάτικο συνδυασμό.
Τίποτα όμως.
Και φέτος από ότι φαίνεται,πάλι αποτυχία θα είναι το πράγμα.
Μα τι μου έβαζαν μέσα στον ορό οι πούστηδες τελικα;
Τουλάχιστον να έβρισκα καμμιά νοσοκόμα να μου πάρει μιά χριστουγεννιάτικη πίπα κάτι θα ήταν και αυτό.
Αλλά που!
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Δεκ 16, 2003 10:11 pm

Έλα ντέ,που!
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Δεκ 16, 2003 10:38 pm

Πού;
Τώρα θα σας πώ που,αλλά και πώς.

Το ότι ζείτε μέσα από τις ζωές των άλλων,είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός για όλους σας εδώ μέσα και για όλους σας εκεί έξω και καλό θα είναι να το αποδέχεστε αυτό...ειρηνικά και χωρίς ενοχές.
Και ώς εκ τούτου καλό θα είναι επίσης να αποδεχτείτε την μετριότητά σας σαν την αιτία των παραπάνω,αυτή την μετριότητα που αυτοαποδεικνύει την ύπαρξή της,μέσα από την λαχτάρα να ταυτιστεί με τους ήρωες των ταινιών,των βιβλιων και των τραγουδιών,να αντιγράψει στίχους, ατάκες,τρόπους και ιδέες,καταχωνιάζοντας στα σκοτεινά υπόγεια του εγώ της την βασική ερώτηση:μήπως απο αυτό που κάνει κάποιος να ζεί μέσα απο τις ζωές των άλλων δηλαδή,άξιζε περισσότερο να βιώνει την αυθεντική του μετριότητα.

Δυστυχώς,η απάντηση σε αυτήν την ανομολόγητη ερώτηση που κρύβεται όλοι μέσα σας,είναι ΟΧΙ.
Διότι και στην καλύτερή της ακόμη,η μετριότητά σας,δέν μπορεί να ξεπεράσει τα προτυπά σας που ταυτίζεστε.

(Καταλάβατε ένα ακόμη λόγο που γίνεστε ηρώδηδες όταν μεγαλώνετε;
Όχι;
Έμ άν το είχατε καταλάβει δέν θα είσασταν μετριότητες,έ μετριότητες).





Μιά ακόμη ερώτηση που προκύπτει από τα παραπάνω,είναι ότι άν όλοι ζούμε μέσα από τις ζωές των άλλων,τότε αυτοί οι άλλοι ποιοί είναι και που βρίσκονται επιτέλους;

(καταλάβατε έναν ακόμη λόγο που γίνεστε ηρώδηδες όταν μεγαλώνετε;
Όχι;
Έμ άν το είχατε καταλάβει,δέν θα είσασταν μετριότητες,έ μετριότητες).





Και θα μπορούσαμε ακόμη να θέσουμε μιά ερώτηση,ότι αφού όλοι ζούμε μέσα από τις ζωές των άλλων και κανείς δέν ζεί την δική του ζωή,τότε θα πρέπει να εφεύρουμε Αυτόν ή Αυτούς που έχουν δική τους ζωή αποκλειστικά και από τους οποίους ξεκινάει όλη αυτή η αλληλουχία.

(καταλάβατε έναν ακόμη λόγο με την παραπάνω ερώτηση που γίνεστε ηρώδηδες όταν μεγαλωνετε;
Όχι;
Έμ άν το είχατε καταλάβει,δέν θα είσασταν μετριότητες,έ μετριότητες).




Και όταν ανακαλύψουμε Αυτόν ή Αυτούς,που έχουν δική τους αποκλειστικά ζωή και τους οποίους εμείς τους φτειάξαμε,αλλά μετά το ξεχάσαμε ότι το κάναμε αυτό,τι πιο φυσικό και λογικό,να τους σκοτώσουμε για να μήν μαθευτεί ποτέ το μυστικό μας,αλλά και για να τους κλέψουμε την αυθεντική ζωή τους για τον ευατό μας;

(καταλάβατε έναν ακόμη λόγο με την παραπάνω ερώτηση που γίνεστε ηρώδηδες όταν μεγαλώνετε;
Όχι;
Έμ άν το ειχατε καταλάβει,δέν θα είσασταν μετριότητες,έ μετριότητες).





Και γιατί τελικά όμως,δέν σκοτώνουμε αυτόν τον Αλλο ή Αλλους;

(καταλάβατε έναν ακόμη λογο με την παραπάνω ερώτηση που γίνεστε ηρώδηδες όταν μεγαλώνετε;
Ναι; η απάντηση είναι ο φόβος;
Εμ αυτό το καταλάβατε,για αυτό είσαστε και μετριότητες,έ μετριότητες).



































Και άν μου πείτε,πώς καλά ρε άσπικ εσύ γιατί δέν είσαι σάν και μάς μιά μετριότητα,αλλά με έπαρση σε δεύτερο πληθυντικό,τότε εγώ θα σας απαντήσω,ότι εσείς είστε οι άλλοι και σας σκοτώνω για να ξεπεράσω την μετριότητά μου.
Να ορίστε κοιτάχτε πώς θα χαθείτε:Πίφ!
Πάνε χάθηκαν,δέν υπάρχει τίποτα πια.Όλα ήταν ψέμματα και σκιές.
(ακόμη και το πίφ που τους εξαφάνισε μέτριο ήταν.Μετριότητες έ μετριότητες).
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τετ Δεκ 17, 2003 12:59 am

Το ότι ζείτε μέσα από τις ζωές των άλλων,είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός για όλους σας εδώ μέσα και για όλους σας εκεί έξω και καλό θα είναι να το αποδέχεστε αυτό...ειρηνικά και χωρίς ενοχές.
Και ώς εκ τούτου καλό θα είναι επίσης να αποδεχτείτε την μετριότητά σας σαν την αιτία των παραπάνω,αυτή την μετριότητα που αυτοαποδεικνύει την ύπαρξή της,μέσα από την λαχτάρα να ταυτιστεί με τους ήρωες των ταινιών,των βιβλιων και των τραγουδιών,να αντιγράψει στίχους, ατάκες,τρόπους και ιδέες,καταχωνιάζοντας στα σκοτεινά υπόγεια του εγώ της την βασική ερώτηση:μήπως απο αυτό που κάνει κάποιος να ζεί μέσα απο τις ζωές των άλλων δηλαδή,άξιζε περισσότερο να βιώνει την αυθεντική του μετριότητα.


Κείμενο τελείως αυθαίρετο Ασπίκ. Βασισμένο ολόκληρο σε λάθος συλλογισμό.
Το ότι ζούμε μέσα από τις ζωές των άλλων είναι λάθος. Ο καθένας ζει τη δικιά του ζωή και υπάρχουν μηχανισμοί και φιλοσοφίες που σου μαθαίνουν πως να μη ζεις μέσα από τις ζωές των άλλων που πράγματι είναι μιζέρια και κατάντια.
Εκτός αν εννοείς ότι ζούμε μέσα από τους άλλους. Οπότε το νόημα είναι τελείως διαφορετικό. Και αυτό δεν είναι βέβαια μιζέρια ούτε μετριότητα αλλά αντίθετα εκεί βασίζεται το μεγαλείο του ανθρώπου και ένα από τα σπουδαιότερα αισθήματα που τον χαρακτηρίζουν: η ταπεινοφροσύνη.

Και ζούμε βέβαια μέσα από τους άλλους στηριζόμενοι στην αρχή της ανταλλαγής και όχι της ταύτισης όπως εσφαλμένα λες. Εμείς ειδικά που γράφουμε. Γράφουμε δεν αντιγράφουμε. Δημιουργούμε δηλαδή κάτι που έρχεται από μέσα μας. Και που το έβαλε εκεί ο εξωτερικός κόσμος, ο πραγματικός και που απλά το καταθέτουμε εδώ να το διαβάσει κάποιος άλλος που κι αυτός θα μας αντιγυρίσει σαν αντίδωρο κάτι από το δικό του πραγματικό. ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ γίνεται εδώ Ασπικ.

Κύκλωπας.

Στο σαλόνι του καραβιού που με πηγαίνει πάνω στη καλοκαιρινή θάλασσα, πάντα κάθεται ένα πλήθος.
Είναι παντού βουερά αραδιασμένο πάνω στα καθίσματα. Εδώ κι εκεί πρόχειρα τακτοποιημένα μπαγκάζια. Γιαγιάδες από τη Κάρπαθο με τη φορεσιά και το σκαμμένο πρόσωπο, οι ίδιες που αν κατέβαινες στο νησί θα σ έπιαναν από το μανίκι και θα σε ρωτούσαν - θες δωμάτιο; Φορτηγατζήδες μπλεγμένοι σε συζητήσεις για υδραυλικά φρένα και δισκόφρενα, μαμάδες με μυξιάρικα που προσπαθούν να τους φορέσουν ένα ζακετάκι για το κρύο και έξω... Α! έξω είναι νέα παιδιά με λεπτές μέσες, τζην κι εκείνες οι ονειρεμένες ξανθές γκόμενες με τα χαμηλά καλτσάκια και το μισάνοιχτο μπούστο που τρελαίνουν τα αρσενικά. Μια παρέα φαντάρων επίσης, αναπτυγμένη στα παγκάκια με κλεφτές ματιές να ζυγίζει τη κατάσταση, τις πιθανότητες με τόσους πολίτες ένα γύρο. Μπα μεγάλος ο συναγωνισμός κι αυτοί μια μικρή παρεξηγημένη μειονότητα! Και δώς του οι μπύρες κα τα χαζά πειράγματα μεταξύ τους. ʼτιμη ζωή γιατί δε δίνεις τις ίδιες ευκαιρίες; Βέβαια, μαζί με τους νέους πάνε πάντα και οι γύφτοι, με τα παρδαλά τα χρώματα, τα παράταιρα ρούχα, τις σκασμένες φτέρνες και τα αναιδέστατα γατιά τους, τα ξυπόλητα.

Μα πιο πολύ μ αρέσουν τα καράβια όταν μπαίνουν στο λιμάνι. Μοιάζουν με πλωτά διαστημόπλοια. Εμφανίζονται μεγαλοπρεπή και ολόφωτα και φεύγουν εξ ίσου μεγαλοπρεπή πάνω στη σκοτεινή θάλασσα ενώνοντας δυο ξηρές όσο διαρκεί στο αυτί ο χαμηλός θόρυβος της μηχανής τους. Όσο όμως είναι στο λιμάνι, ώσπου να πιάσει ο καπετάνιος, παρακολουθώ τις μανούβρες με κομμένη την ανάσα μπας και από λάθος υπολογισμό, βγουν στη προβλήτα. Και τότε θα παρασύρουν κάτω από τη χοντρή κοιλιά τους όλο αυτό το στοιβαγμένο πλήθος πίσω από τα κάγκελα που ανυπομονεί ν ανέβει να τα κατακτήσει. Με τις κιθάρες και τα σακίδια και αυτή τη κρατημένη αναμονή που πλανάται στο αέρα για ξεφάντωμα. Τη μυρίζεις στα μαλλιά, στα στριμωγμένα κορμιά μέσα στα τζην και τα δεμένα πουκάμισα, να έτσι κόμπο, ακριβώς πάνω από το χρυσό ομφαλό.

Και κάπου εκεί, περιμένοντας κι αυτός το καράβι, είναι ο ξένος άνδρας. Κατάγεται σίγουρα από τους Βίκινγκς κι όμως στο βλέμμα του διαβάζεις το δέος καθώς παρακολουθεί αυτό το μυθικό τέρας, το ελληνικό, να πιάνει κάβο. Σίγουρα σκέπτεται αν είναι ασφαλές, πού θα τον πάει. Ίσως στο νησί της Κίρκης και τότε δε θα γυρίσει ποτέ πια στη σκοτεινή πατρίδα του ή μπορεί πάλι να τον περάσει μέσα από τις συμπληγάδες. Μπορεί να είναι και οι Σειρήνες εκεί να τον πλανέψουν. Να ξεχάσει τις άλλες, τις ψυχρές, τις διανοούμενες με τα γυαλιά και τα σακάκια και να μείνει θεέ μου, για πάντα ανάμεσά τους, πλεγμένος μες τ αρώματα από τα φύκια που αποπνέουν τα κορμιά τους.

Είναι ψηλός, πανύψηλος, τόσο που απορείς που βρήκε τα ρούχα που φορεί. Ίσως σε κάποιο κατάστημα ημίθεων που έκλεισε πια, γι αυτό είναι τόσο φθαρμένα κι είναι μια φθορά αυτή που έχει τη πατίνα του χρόνου. Κάθε μικρή ξυραφιά πάνω στο πέτσινο είναι και ένα ταξίδι, μια περιπέτεια. Κι όλες μαζί, συνεννοημένες, κάνουν αυτό το όμορφο που θες να το αγγίξεις, να νιώσεις την απαλή ζεστασιά που αφήνει πάνω στο πλατύ στέρνο που ανεβοκατεβαίνει αργά, ανυποψίαστο ότι το κοιτάς. Και από τα ρουθούνια βγαίνει ο καπνός. Δεν είναι ρουθούνια αυτά. Είναι σπηλιές που οδηγούν από ένα εσωτερικό δρόμο, πλακουτσωτό, στα μάτια. Και αυτά πάλι είναι γυάλινες πράσινες θύρες που απορροφούν το φως κα το εκπέμπουν ύστερα γλυκύτατο από ένα τρίτο μάτι καλά ριζωμένο πάνω σ ένα φωτεινότατο μέτωπο. Εκεί, μέσα στα στάχυα τα μαλλιά, να μη τρομάζουν οι άνθρωποι- και βλέπει μακριά, πάνω από το τόξο των φρυδιών. Γι αυτό και ένα γύρο, σκαμμένο λες από βαθύ άροτρο, το δέρμα ράγισε σε τρεις τέσσερις επιβλητικές ρυτίδες. Η ευωδιαστή πίπα που κρατά πηγαινοέρχεται μηχανικά στα χείλη και από κει ανεβαίνουν σιωπηλές χίλιες δύο υπάρξεις στοπ, φύγαμε πάλι, πλανάρουμε αργά, στρέφουμε το βλέμμα, δε καθόμαστε πουθενά κι άλλη μια ρουφηξιά, πιο μικρή, πιο λαίμαργη και τώρα μια πιο βαθιά μέχρι να φτάσει χαμηλά στα πνευμόνια. Και πάει έφυγε ο νους, ελευθερώθηκε.




Κύκλωπας στέκεις εκεί. Και περιμένεις το καράβι να σε ταξιδέψει. Λίγο χαζός . Λίγο παιδί. Λίγο χαμένος μες τα όνειρα της προηγούμενης νύχτας Δε γνωρίζεις τη γλώσσα μου. Ούτε εγώ τη δική σου. Αν γλιστρήσω ανεβαίνοντας στο καράβι, σίγουρα θα μου αφήσεις με τη χερούκλα σου ένα μελανό ενθύμιο στο μπράτσο. Επειδή διάβασες μέσα στις τρομαγμένες κόρες μου την ανάγκη να με συγκρατήσεις και μετά θα τραβηχτείς απότομα, όλο ενοχή, καταντροπιασμένος για τον άγαρμπο τρόπο σου και θα γρυλίσεις κάτι σα συγγνώμη αλλά ...

Αλλά τι;
Τι σημασία έχουν όλα αυτά, όταν πάντα, πάντα από το μπράτσο του κρέμεται περιπαικτικά, σα στραβοβαλμένο ρούχο σε κρεμάστρα, μια άλλη γυναίκα.

Μια άλλη ζωή.





Το κείμενο αυτό το έγραψα πάνω στο καράβι. Στο πραγματικό μου. Και το κατέθεσα εδώ καλή τη πίστη. Και τώρα εσύ με κατηγορείς για μετριότητα που το έφερα να το διαβάσεις κι εσύ.

Και βέβαια φοβάμαι να σε σκοτώσω! Όχι όμως γιατί δεν μπορώ να αντλήσω από το πραγματικό μου αλλά επειδή όπως είχες πει κάποτε σωστά, προτιμώ επειδή είμαι μικρής αντοχής στον πόνο, την ΕΥΚΟΛΗ ΗΔΟΝΗ, γι αυτό μπαίνω εδώ μέσα και δεν τρυγάω τον έξω κόσμο. Αφού όμως το θέτεις έτσι ότι δηλαδή ένας τρόπος να σκοτώσει κάποιος τη μετριότητά του είναι να σκοτώσει τον άλλον τότε αυτό θα κάνω κι εγώ. Οχι με τον ηρώδειο τρόπο αλλά με άτιμο τρόπο. Θα διαβάζω. Θα τρυγάω κα δε θα καταθέτω τίποτα. Θα μου πεις χέστηκε η φοράδα στο αλώνι! Πράγματι χέστηκε.



Όσα γι αυτά που λες στο άλλο τόπικ. Είναι γνωστά. Και τα κατήγγειλα τις προάλλες. Τη παγίδα του εικονικού. Και βρήκα τον μπελά μου. Εκεί είναι η μιζέρια. Στο ότι κι εσύ το ξέρεις, κι εγώ και όλοι μας αλλά κανείς δε θέλει να το σπάσει. Κανείς δηλαδή δε θέλει να σπάσει ΟΧΙ την εικόνα του άλλου που έχει σχηματίσει από το νικ του αλλά την εικόνα του εαυτού του. Δεν είναι το πμ, το τηλεφώνημα, η συνάντηση με ένα νικ αλλά η συνάντηση με τον εαυτό μας που μας τρομάζει. Κι όταν κάποιος αρνείται τη συνάντηση στην ουσία φοβάται να συναντήσει τον εαυτό του και τις ανάγκες του. Τον εαυτό μας αποφεύγουμε εδώ μέσα και λυπάμαι που το λέω.

Και κάτι άλλο δεν είμαστε νικ Τα νικ δεν τσαντίζονται, δεν προσβάλλονται.

Τελικά αυτά που έγραψες σήμερα πέτυχαν το σκοπό τους πιο καλά από το προχθεσινό σου ΟΥΣΤ. Θα σε σκοτώσω λοιπόν κι εγώ με τη σιωπή μου.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Τετ Δεκ 17, 2003 10:20 am

Χιονίζει σήμερα! Πραγματικά όχι εικονικά....Οπότε όμορφα είναι να κάνω τα δωράκια μου. Τα εικονικά. Τα κάνω λίγο νωρίτερα για να τα βάλετε κάτω από το έλατο. :oops:


Στον Κούκο λοιπόν χαρίζω ένα όμορφο σοκολατένιο φιλάκι. Τα σοκολατένια φιλάκια Περτρί γίνονται ως εξής: βάζεις στο στόμα σου ένα μεγάλο πλακάκι σοκολάτα και το γυρνάς όση ώρα μπορείς περισσότερο με τη γλώσσα σου για να λιώσει. Μετά προσφέρεις τα χείλη σου στον αγαπημένο σου και με τη γλώσσα σου πετάς τη σοκολάτα στο στόμα του. Έτσι σ έχει για πολλή ώρα στο στόμα του – ώσπου να φτάσει γραφείο ας πούμε. ʼμα δε, είναι και μη καπνιστής ( κουκε να κόψεις το τσιγάρο) τότε κρατάει το φιλάκι αυτό μέχρι το επόμενο γεύμα.
Να τα εκδόσεις τα γραπτά σου Κούκε. Είναι ο μόνος τρόπος να μη είναι πουτάνα κάποιος .Γιατί τελικά όσοι εκδίδουν είναι αυτοί που γυρνάνε δεξιά και αριστερά στο πραγματικό και τα προσφέρουν μετά σ αυτούς που δεν γυρνάνε δεξιά και αριστερά . Και τι παίρνουν πίσω; Τα λεφτά; Τι να τα κάνει τα λεφτά ένας που γυρνάει δεξιά και αριστερά Νικόλα; ʼλλη είναι η πληρωμή του. Η καμπούρα του βέβαια. Δηλαδή αυτά που μαζεύει δεξιά και αριστερά.

Στο Σκιάχτρο έχω κάνει ήδη το δωράκι μου αλλά φοβάται να το ανοίξει. Γιατί Φιλενάδα φοβάσαι να το ανοίξεις; Αν το ανοίξεις κάποτε πάντως να ξέρεις τότε ότι θα έχω δίκιο εγώ, αν δεν το ανοίξεις τότε θα έχεις δίκιο εσύ. Οπότε από σένα εξαρτάται ποιος θα έχει δίκιο.

Στη Δούναι χαρίζω όσες λέξεις έγραψα εδώ μέσα. Μου απέδειξε με το τρόπο της ότι δεν τις έγραψα τζάμπα.

Σε όλους τους υπόλοιπους χαρίζω τις καρικατούρες μου. Και τους ευχαριστώ που ήταν εδώ και που με ενέπνευσαν να γράψω μέσα από αυτούς κάτι για μένα.

Στον Ασπίκ χαρίζω ένα μεγάλο μα τι μεγάλο ...ένα μεγάλο αυτοκινητόσπιτο βέβαια και του εύχομαι να βρει και καμιά κοπελιά όχι για πίπες αλλά για να "ταξιδεύουν" μαζί και να γλιτώσουν από το εικονικό και τα ανδρείκελα. Μόνο να προσέξεις να μη τη "σκοτώσεις" κι αυτή γιατί οδηγείς λίγο άτσαλα.

Τέλος στον Θαν τι να χαρίσω.....μάλλον το Προσωπικό Ημερολόγιο, όταν το ανοίξει.
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Τετ Δεκ 17, 2003 10:47 am

(Α να χαθείτε κι οι δυο σας! Μέρες που είναι, να κάθεστε να τσακώνεστε για τα εικονικοπραγματικά!

Δεν θα ήθελα να χαρακτηρίσω τον ηρώδη επί του πραγματικού, αλλά επί του εικονικού νομίζω ότι όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι εσύ άσπικ έχεις πολλά από τα χαρακτηριστικά του. Μη δεις καινούριο ελπιδοφόρο τόπικ! Τρέχεις να το σφάξεις! Τι είναι ρε τα θέματα? Καρπούζια κι όλα τα σφάζεις όλα τα μαχαιρώνεις?

Ναι, ζούμε μέσα από τους άλλους! Αλλά στα πλαίσια της ανταλλαγής, όπως λέει κι η ντιάνα. Ακόμα κι ο Θεός, που τον ξεχωρίζεις από τη μετριότητα γιατί θεωρείς ότι μπορεί να ζει τη δική του ζωή, δημιούργησε τον άνθρωπο για να μπορέσει να μοιραστεί την αγάπη. Γιατί η αγάπη, άσπικ, δεν νοείται χωρίς να την δίνεις. Για να συμβεί αυτό απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη και άλλων. Ο κόσμος μου είναι ωραίος γιατί περιλαμβάνει ανθρώπους και θα γίνεται ακόμα ωραιότερος όσο τα χαρακτηριστικά αυτών των ανθρώπων (αλλά κυρίως τα δικά μου) ανταποκρίνονται όλο και περισσότερο στην κυριολεκτική έννοια της λέξης "άνθρωπος".

Ντιάνα, αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως συμβαδίζει η ταπεινοφροσύνη με την προσβολή και την τσατίλα.

Προσωπικά, έχω βαρεθεί να ακούω για την ανωνυμία και την ανυπαρξία της διαδικτυακής μας υπόστασης. Επειδή εδώ μέσα με αποκαλείτε τρουσήκερ (λέμε τώρα …) παύω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος που εκεί έξω θα με λέγατε ρούλα, σούλα, κούλα? Ανεξαρτήτως ονόματος ή φάτσας, ό,τι είμαστε εδώ μέσα, είμαστε κι εκεί έξω. Τα ίδια μυαλά κουβαλάμε, τις ίδιες απόψεις εκφράζουμε, τις ίδιες συμπεριφορές έχουμε. Όσοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το χώρο για να "ζήσουν" αυτό που δεν έχουν έξω, γρήγορα συνειδητοποιούν ότι δεν είναι ο χώρος που διαμορφώνει τις σχέσεις αλλά οι άνθρωποι. Όσο για τη "θεατρικότητα" του διαδικτύου, δεν εδραιώνεται στην ανωνυμία αλλά στη φαντασία. Τα μικρά παιδιά δεν χρειάζονται το νετ για να χτίσουν έναν ονειρικό παιχνιδότοπο γύρω τους … )


Ακολουθώντας τη συμβουλή της ντιάνας για δωράκι, φέρνω καταρχήν για τον άσπικ πιπέρι για τα κακά λογάκια που λέει και ένα μαντήλι να τον φιμώσουμε (δίκοπη, θα μου κάνεις τη χάρη να τον φιμώσεις εσύ? … μια που είσαι κι εκεί κοντά …εν ανάγκη πάρτου μια πίπα, κι ας μην είναι και σκαλιστή …). Όσο για τη ντιάνα ιδού! ένα έλατο να το στολίσουμε και να βάλουμε από κάτω τα δωράκια (καλή ιδέα ντιάνα!).

Εικόνα


Υ.Γ. Δεκτά γίνονται πάσης φύσεως στολίδια, αφήστε τη φαντασία σας να οργιάσει ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Τετ Δεκ 17, 2003 1:09 pm

Ασπικ,

σου χαρίζω τη φράση του Φερνάντο Πεσσόα:

"Ζω, δηλαδή είμαι άλλος".

Και ευχές για ευτυχισμένα Χριστούγεννα, επι γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία -και σμαράγδα στον άσπικ. Και να καλο-περιποιηθείς τη σμαραγδα ντυμένη νοσοκόμα για να βγάλω κι εγώ επιτέλους το τσίγκινο. Χαρές και πανηγύρια. Καλά κρασιά. Τζόκερ και κρατικά. 7 Μολαδαβές έξτρα μπόνους.

ΥΓ. Ξύπνησα σήμερα και είχε χιονίσει. Πρέπει να δουλέψω. Δεν ξέρω αν η φίφωφη είναι η όχι σαν την Σιμόνα (την ψηφιακή γκόμενα στο εργο με τον αλ πατσίνο) αλλά να σου πω την αλήθεια, τελικά η διαφορά είναι όντως μέσα στο μυαλό μας. Και το χιόνι εκεί μέσα είναι.

Εσένα που είσαι θεός λογικό είναι να μη σε αγγίζουν τα χριστούγεννα διότι δε θες ανταγωνιστές. Για εμένα που είμαι άθεος είναι μια καλή ευκαιρία παλιμπαιδισμού και αδικαιολόγητης-αστήρικτης άρα αυθεντικής χαράς. Επειδή λοιπόν συνεπάγεται (αυτονόητα) ότι ως άθεος δεν σε πιστεύω,


ΖΖΖΖΖζζζμπλαααααααααααααααααααααααααααααααααΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑφφφφ!

(Με σαντιγύ και τρούφα, όλη η τουρτα)

(Κορίτσια, μπορείτε να γλύψετε ελεύθερα τα μούτρα του ασπικ έχω απομακρύνει τις μπρίζες και δε μπορει να χώσει το δάχτυλό του ώστε να παθετε ηλεκτροπληξία)

τζτζτζτζζζζζ τζζζττζτζζζζζζζζζ

:shock:












(Παρακαλώ να μην πειράξει κανείς το αρκουδάκι μου μέχρι να επιστρέψω με επόμενα δώρα, ευχαριστώ)
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Τετ Δεκ 17, 2003 1:45 pm

(ρε τρουσου-σούλα ,κούλα,ρούλα απέφυγες τη λούμπα να κουβαλήσεις κομμένο δέντρο και γλύτωσες τελικά τη γκρίνια....)

"αφήστε τη φαντασία σας να οργιάσει" είπε....
Είναι δυνατόν τέτοιες άγιες μέρες να οργιάζει το μυαλό και να στρέφεται στη σάρκα και τις ανάγκες της ;
Τέτοιες μέρες η στροφή προς την πνευματικότητα και τον εσωτερισμό κρίνεται αναγκαία για την επίτευξη μιας έστω προσωρινής ισορροπίας.
Έίναι ευκαιρία να εστιάσει κανείς στην αναζήτηση του εαυτού του,των πραγματικών δυνατοτήτων και των ψυχικών του αναγκών .Είναι ευκαιρία η στροφή στους άλλους.

Give and forgive.

Δεν έχει σημασία που παίρνει εναν επετειακό χαρακτήρα η κίνηση.Είναι τουλάχιστον μια αρχή...και κάθε ταξίδι ξεκινά μόλις γίνει το πρώτο βήμα και ας σταματήσουν πολλά ταξίδια στο δεύτερο.

Γι αυτό σας λέω....

Πνεύμα και Ηθική.

Κάτω απο αυτο το πνεύμα...το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα...

για να κάτσουμε κάτω απο το πρέπον χριστουγεννιάτικο δέντρο

και να διαλογιστούμε
"ποιοι είμαστε και που πάμε"


Οπότε....


Μια 12άδα
Εικόνα

Μια δωδεκάδα
Εικόνα

δύο ντουζίνες
Εικόνα

Τα τελευταία να φορεθούν στο δέντρο και όχι αλλού....άντε σιχάμενα μυαλά...


Θα θελα να μάθω ποιος αλήτης έβαλε τέτοια φώτο του αγ.Βασίλη στο νετ!
Γι αυτό πάμε κατα διαόλου

http://www.evilzz.com/evilzz/loonybin/santa.sht
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Επόμενο

Επιστροφή στο επικαιρότητα

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron