επικαιρότητα

ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ ΤΟ 2005

σχολιασμός γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας

Συντονιστής: Xenia

ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ ΤΟ 2005

Δημοσίευσηαπό kathy » Παρ Ιουν 10, 2005 11:29 pm

Καθόμαστε σ'ένα πεζούλι. Απέναντι τα σκάφη, η θάλασσα και τα φώτα της πλατείας Αλεξάνδρας. Η έκθεση βιβλίου έχει ξεκινήσει και το Πασαλιμάνι είναι γεμάτο κόσμο.
Πλησιάζει ένα παιδάκι και λέει κάτι. Απορροφημένη απ'τη συζήτηση δε δίνω σημασία.
¨Κάτι σε ρωτάει..." μου λένε.
Το κοιτάζω. Πρέπει να είναι εφτά χρονών, έχει έξυπνο μουτράκι, φοράει ένα κοντό σορτς και στους ώμους τους κρέμεται ένα ακορντεόν.
"Τι ώρα είναι;" με ρωτάει.
Κοιτάζω το ρολόι μου.
"Δέκα παρά είκοσι", απαντάω.
"Δηλαδή, με ξαναρωτάει. Δεν έχει πάει ακόμα δέκα;"
"Όχι"του λέω.
Σκέφτεται λίγο και λέει.
"Θέλει άλλα είκοσι λεπτά για να πάει δέκα, ε;"
Του γνέφω ναι.
Στρίβει και απομακρύνεται σκεφτικός.

Οποιοδήποτε σχόλιο θα θυμίσει Βασιλάκη Καϊλα και μελό ασπρόμαυρη ταινία.

Οποιοδήποτε ερώτημα πολύ απλά θα χτυπήσει σε τοίχο.

Όμως να...είναι φοβερό αν σκεφτεί κανείς τι μαθαίνουν κάποια παιδιά πριν ακόμη μάθουν καλά καλά την ώρα...
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Re: ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ ΤΟ 2005

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Σάβ Ιουν 11, 2005 9:51 pm

kathy έγραψε:
Οποιοδήποτε σχόλιο θα θυμίσει Βασιλάκη Καϊλα και μελό ασπρόμαυρη ταινία.

Όμως να...είναι φοβερό αν σκεφτεί κανείς τι μαθαίνουν κάποια παιδιά πριν ακόμη μάθουν καλά καλά την ώρα...



Σχόλιο δε θα κάνω, θα σου πω όμως μια ιστορία.
Τα πράγματα φίλη μου είναι όπως τα βλέπεις. Σε ποιό πολιτισμό ανήκεις, σε τι περιβάλλον ζεις και πώς βλέπεις τη ζωή...

Ο Γιάννης λοιπόν είναι 12 ετών.Και είναι γυφτάκι.
Δε παίζει ακορντεόν. Παίζει τουμπελέκι.
Αν και 12 χρονών φοιτά στη τρίτη του Δημοτικού γιατί τώρα αποφάσισε να πάει σχολείο. Οπως δήλωσε, προηγουμένως δε προλάβαινε....
Ούτε και η κουλτούρα της φυλής του έχει σε καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση τα σχολεία ούτε και ο ίδιος ένιωσε ποτέ άσχημα που τα υπόλοιπα παιδιά πήγαιναν ενώ αυτός γύριζε με το πατέρα του πότε από δω πότε από κει.

Πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις λοιπόν τον Γιάννη, όλο μπροστά μου ξεπετάγεται με το τουμπελέκι του. Εχει μαύρα λαμπερά μάτια, στιλπνότατα κατσαρά μαλλιά μέχρι τη μέση του και δέρμα βελούδο. Κάτασπρη οδοντοστοιχία που θα τη ζήλευε και ο καλύτερος ορθοδοντικός και ένα ασπράδι ματιών γεμάτο λάμψη σα να σε τυφλώνουν προβολείς φορτηγού, τόσο μεγάλα μάτια, χαρούμενα και παιγνιδιάρικα που δε στέκουν πουθενά, αναποδογυρίζοντας τα πράγματα να δουν τι υπάρχει από κάτω σα να ανασηκώνουν τις κλαράτες φούστες των κοριτσιών της φυλής του, έτσι ακριβώς!

Ο Γιάννης τριγυρνά όλη μέρα. Περιεργάζεται το Κόσμο. Το πρωί αποθηκεύει πληροφορίες και το βράδυ τις εξαργυρώνει στα κέντρα διασκέδασης όπου τρυπώνει με το τουμπελέκι του. Εχει δυνατή φωνή, γύφτικη. Φωνή σεντόρια που βγαίνει από το στενό στέρνο του δυσανάλογα ώστε να ξαφνιάζεσαι. Οι θαμώνες γυρίζουν και τον βλέπουν θέλουν δε θέλουν. Τραγουδά λαικά βαριά της αγάπης και της προδοσίας και του έρωτος. Ο συνδυασμός, μικρό παιδί μεγάλο πάθος αλλά πιο πολύ ο τρόπος που χειρίζεται την υπόθεση, το στήσιμο, τα μελαμψά μικρά δάλτυλα που χτυπούν ανελέητα και ωστόσο πάνρυθμα το τμικρό τύμπανο, η εμπιστοσύνη στη τέχνη του τέλος, οι φλέβες που πετάγονται στο λαιμό, είναι θάλεγα κατατροπικός. Ουδεμία αμφιβολία για επαγγελματική κατάρτιση. Δικαίωμα ή υποψία οίκτου για το μικρό της ηλικίας του εξαφανίζονται με μιας.

Είναι αυτό που λέμε "ορμή". Η ορμή της ζωής που εισβάλει στο χώρο και τον μαγεύει, καθηλώνει τις σκέψεις ή μάλλον τις οδηγεί. Οι αναπνοές κρατιούνται μέσα στο στήθος των θαμώνων μέχρι να τελειώσει το κομμάτι, τα χείλη κουνούνται μηχανικά παρακολουθώντας τα χείλη του μικρού γιάννη, όπως ακριβώς οι γονείς κουνούν άφωνα τα χείλη παρακοπουθώντας το ποίημα του μικρού γιου......

Και πάντα πληρώνουν καλά το γιάννη. Οχι από φιλανθρωπία, όχι από οίκτο. Ο γιάννης το έχει κερδίσει το πενηνταράκι ή το ευρώπουλο που θα του αφήσουν στο τουμπελέκι του..γιατί είμαμε είναι επαγγελματίας της ζωής με το τρόπο του..

Μια μέρα, αφού χαιρετιόμαστε πια καθότι θαμώνες στο ίδιο μπαρ, εγώ πίνω με φίλους αυτός τραγουδά κάθεται έπειτα στο τραπέζι μας- μου επέδειξε μετά μεγάλης περηφανείας περίπου 200 ευρώ, το μεροκάματα μιας εβδομάδας μου είπε τα οποία φτου γαμώτο όπως δήλωσε σκεπτικός θα ελαττωθούν όταν θα αρχίσει το σχολείο.....
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό Sebastian » Κυρ Ιουν 12, 2005 6:26 am

πω πω .. Ελεος.
Οχι τοσες λεξεις απλα για το γυφτακι που εχει ενα ακορντεον.
kathy μου την σπαει το ονομα σου.
Με κανει εξω φρενων 7.24 πρωι Δευτερας 12 Ιουνιου.
Σπαζομαι απιστευτα στην σκεψη οτι απανταω και υπαρχω στο θεμα σου.
Το "διηγημα" το βρηκα παρα πολυ ομορφο.
Το διαβασα/αναλωθηκα...εγινα ενα με αυτο.
Θελω να σε γνωρισω απο κοντα.
Επειδη σε λενε ετσι.
Και θελω να σου γαμησω το μυαλο.
Sebastian
new member
 
Δημοσιεύσεις: 19
Εγγραφή: Σάβ Μάιος 21, 2005 3:24 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Κυρ Ιουν 12, 2005 2:55 pm

Dianathenes, είναι φοβερό γιατί κι εγώ τις προάλλες σκεφτόμουν πόσες τέτοιες ιστορίες έχω δει. Ο Πειραιάς είναι σαν μια γειτονιά, ακόμα και τα παιδάκια με τα χαρτομάντηλα είναι γνωστά.
Ήταν, λοιπόν,πάντα ένα κοριτσάκι στη Σωτήρος, στο δρόμο με τα μαγαζιά, ένα απ'αυτά τα καθόλου συμπαθητικά παιδιά, που έρχονται μπροστά σου με τα χαρτομάντηλα στο χέρι και δε σ'αφήνουν να περάσεις και που κάθε φορά που τα βλέπεις, ασυνείδητα αλλάζεις δρόμο. Μια μέρα με έκπληξη είδα πως αυτό το κοριτσάκι είχε αλλάξει. Είχε ψηλώσει, το σώμα της είχε στρογγυλέψει, είχε γίνει γυναίκα. Και βρισκόταν ακόμα στο ίδιο σημείο να σταματάει τους περαστικούς δείχνοντας τους τα χαρτομάντηλα κι εκείνοι να την αποφεύγουν.
Ή στην υπόγεια διάβαση της Συγγρού στο Πάντειο...πάντα κάποιοι Πακιστανοί που πουλάνε τσάντες και μια γυναίκα μ'ένα μωρό. Την τελευταία φορά που πήγα μετά από καιρό το μωρό είχε αρχίσει να περπατάει.
Κι άλλη μια φορά δε θα ξεχάσω στην Πλάκα, λίγο μετά τους Ολυμπιακούς, στους δρόμους πηγαινοέρχονταν αθλητές και τουρίστες απ'όλο τον κόσμο κι εγώ βρισκόμουν σε μια καφετέρια κι έπαιζα τάβλι. Και ήρθε ένα απ'αυτά τα παιδάκια με τους αναπτήρες, γύρω στα έξι-εφτά, και ήθελε να μας ρίχνει τα ζάρια. Τελικά έκατσε κι έπαιξε λίγο, ήταν πανέξυπνο, και τώρα μου τη σπάει που δε θυμάμαι ούτε το όνομα του.
"Το ξέρω τώρα ότι χάνεις επίτηδες για να κερδίσω εγώ" είχε πει στη φίλη μου και μετρούσε ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε με το πούλι.

Αυτά και τόσα άλλα παιδιά και τα συναντάμε κάθε μέρα...καθώς τρέχουμε στην Αθήνα να προλάβουμε τις δουλειές μας ή να απολαύσουμε ένα καφέ.

Και αλήθεια γιατί μερικές φορές τρέχουμε χωρίς να βιαζόμαστε?

Μας έχει μετατρέψει σε κτήνη αυτή η πόλη?

Μην προσπαθήσετε να μου απαντήσετε, το ξέρω πως κι εγώ που τώρα κάθομαι και αναρωτιέμαι, σε λίγο θα βγω και πάλι θα τρέχω χωρίς να βιάζομαι και πάλι θα προσπεράσω ένα πεντάχρονο παιδί που βγάζει λεφτά πουλώντας χαρτομάντηλα, ΕΝΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ.

Οπότε το ερώτημα μετατρέπεται σε
Πόσο κτήνη μπορούμε να αντέξουμε ότι είμαστε?

Δε θα το πάω πάλι στην κοινωνική πρόνοια, γιατί θα με κράξετε πάλι, τι να περιμένεις από την κοινωνική πρόνοια στην Ελλάδα?

Και επειδή δε μ'αρέσει να είμαι ηλιθίως ονειροπόλα, ας το πάρουμε απόφαση πια, κοινωνική πρόνοια δεν υπάρχει, η ζωή είναι άδικη, αν ήσουνα απ'τους τυχερούς στη ζωή, κάνε το μαλάκα και προσπέρασε το μωρό που κάνει τα πρώτα του βήματα στη βρωμιά της υπόγειας διάβασης και τρέξε εσύ, έχεις να πάρεις συστατικές επιστολές...και μετά κοίτα τις βιτρίνες και τρέξε, στις 8 κλείνουν τα μαγαζιά, και τρέχε ακόμα κι αν δε βιάζεσαι, τρέχε, τρέχε, τρέχε μπας και βγεις κάπου...

Κι εδώ θα ξανατονίσω ότι δεν το παίζω η αγία των φτωχών και ότι το ξέρω ότι τις βιτρίνες θα τις ξανακοιτάξω.


Αυτά.


Sebastian, sorry, αλλά δεν το πιάσα. Παρεπιπτόντως, το παιδάκι με το ακορντεόν δεν ήταν "διήγημα", ήταν η ακριβής μεταφορά δύο λεπτών στο Πασαλιμάνι, δεν ήθελε και καμιά τέχνη.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό Sebastian » Κυρ Ιουν 12, 2005 7:10 pm

kathy έγραψε:Sebastian, sorry, αλλά δεν το πιάσα. Παρεπιπτόντως, το παιδάκι με το ακορντεόν δεν ήταν "διήγημα", ήταν η ακριβής μεταφορά δύο λεπτών στο Πασαλιμάνι, δεν ήθελε και καμιά τέχνη.


LOL
Αστο,τι να πιασεις...
Ητανε 7.24 το πρωι!
*Το καταλαβα οτι δεν ηταν διηγημα και ηταν απλα ενα σκετσακι που εγινε μπροστα σου.
Sebastian
new member
 
Δημοσιεύσεις: 19
Εγγραφή: Σάβ Μάιος 21, 2005 3:24 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Κυρ Ιουν 12, 2005 10:32 pm

7.24 το πρωί, δεν αντιλέγω,θα τα χες πιεί και τα ποτάκια σου, (καθ'ότι ήταν Κυριακή και όχι Δευτέρα) πάσο... αλλά προσέχουμε και λίγο...μη μπαίνουμε ξενυχτισμένοι στο internet και λέμε στον κοσμάκη ότι θέλουμε να του γαμήσουμε το μυαλό...οποία αποτρόπαια σκέψις...

Φιλική συμβουλή, να πηγαίνεις για ύπνο καλύτερα σε τέτοια φάση.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Δευτ Ιουν 13, 2005 10:56 am

Οι συμπαθείς μικροί βιοπαλαιστές …

Λυπάμαι που θα σας χαλάσω το όνειρο αλλά η εποχή του βασιλάκη καΐλα έχει περάσει. Δεν υπάρχει πια το ορφανό που προσπαθεί να βγάλει χρήματα για να κερδίσει το ψωμί του και τα φάρμακα της άρρωστης μητέρας του.

Υπάρχει εμπόριο και δυστυχώς πρόκειται για εμπόριο σαρκός. Πρόκειται για γονείς που αφήνουν ανυπεράσπιστα τα παιδιά τους σε κάθε είδους κίνδυνο, με μοναδικό σκοπό το χρήμα. ʼνθρωποι που εκμεταλλεύονται τη δική μας συμπάθεια και αγωνία για αυτά τα μικρά παιδιά. Τι θα γινόταν άραγε αν κανείς δεν δεχόταν να του καθαρίσουν το μπαμπρίζ στα φανάρια? Αν δεν αγόραζε κανείς χαρτομάντηλα ή στυλό? Αν δεν έδινε κανείς τίποτα για το σόλο στο τουμπερλέκι, το ακορντεόν ή το κλαρίνο? Το πιθανότερο? Τα παιδιά αυτά θα βρίσκονταν στο σχολείο τους … (εκτός αν βέβαια βρίσκονταν – πράγμα καθόλου δύσκολο - αυτοί που δεν θα αρνούνταν να ασελγήσουν πάνω στο παιδικό κορμάκι πληρώνοντας του γονείς του …)

Δεν λέω να μείνουμε ανάλγητοι στην ανάγκη τους. Αλλά υπάρχει όντως αυτή η ανάγκη?
Ένα σύντομο περιστατικό :
Έξω από τον φούρνο με σταματάει μια νεαρή μητέρα, όχι πάνω από δεκαεννιά χρονών, μάλλον τσιγγάνα, με το μωρό στην αγκαλιά της : "καλέ κοπέλα, δώσε με κάτι να πάρω ψωμάκι στα παιδιά μου". Της εξηγώ ότι πηγαίνω στον φούρνο κι ότι μπορώ να της αγοράσω ψωμί ή ό,τι άλλο χρειάζεται. Τσατίστηκε, μου γύρισε την πλάτη κι άρχισε να μουρμουράει …
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Δευτ Ιουν 13, 2005 3:14 pm

Trueseeker, δε διαφωνώ καθόλου με όσα λες και νομίζω πως εγώ πρώτη αποκύρηξα τους μελοδραματισμούς και το Βασιλάκη.
Ούτε προέτρεψα κανέναν να κάνει μαζική αγορά χαρτομάντηλων, αναπτήρων ή να χορηγήσει το παίξιμο του ακορντεόν στις καφετέριες. Οπότε μην ανησυχείς, κανένα όνειρο δε μου χαλάς.
Το πρόβλημα της επετείας σίγουρα έχει πολλές όψεις και όντως αν κανείς δεν υπέκυπτε σε αυτόν τον ψυχολογικό εκβιασμό, ψευδαίσθηση φιλανθρωπίας, πείτε το όπως θέλετε, ίσως αυτοί οι άνθρωποι έψαχναν άλλους τρόπους για να επιβιώσουν (σε μια ιδεατή κατάσταση με τη βοήθεια της κοινωνικής πρόνοιας-φάντασμα).
Εγώ, όμως, δε μίλησα γι'αυτό.
Εγώ προβληματίστηκα με την ψυχραιμία-εώς και αναισθησία, με την οποία αντιμετωπίζουμε εμείς αυτό το εμπόριο σάρκας, όπως είπες.
Γιατί, ναι, μπορεί ο γονιός να είναι αναίσθητος, ανεύθυνος, εγκληματίας, ανεπρόκοπος, τεμπέλης, whatever, είναι ΕΝΗΛΙΚΟΣ, όμως και έχει τρόπους να αντιμετωπίσει τις ευθύνες του και τον κόσμο, ακόμα κι αν τις αντιμετωπίζει λάθος.
Ένα εφτάχρονο παιδί, όμως, δε διαθέτει τέτοιες δεξιότητες. Και με το να μην πηγαίνει σχολείο στερείται και τις απαραίτητες δεξιότητες για μια αξιοπρεπή ζωή στο μέλλον.
Φαντάζομαι πως δε διαφωνείς, εκτός αν κι εσύ στα εφτά σου ήσουν επιφορτισμένη με το να εξασφαλίσεις εισόδημα στην οικογένεια σου και μπορείς να με βεβαιώσεις για το αντίθετο.

Οπότε, ας λέει ό,τι θέλει η μαλακισμένη τσιγγάνα, εγώ μιλάω για το μωρό.


Και το ότι εμείς θεωρούμε αυτήν την κατάσταση δεδομένη, και χωρίς ιδιαίτερη σημασία, γιατί συνηθίσαμε να την βλέπουμε και γιατί μας σπάνε τα νεύρα οι τσιγγάνοι και οι γύφτοι, μάλλον μας πάει σε εποχές πολύ πιο πριν απ'την εποχή του Καϊλα...(Τότε δεν ξέρω, είχε μιλήσει κανείς για τα δικαιώματα του παιδιού? Η μήπως αρκεί ο νόμος να προστατεύει μόνο τα δικά μας παιδιά?)
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Τρί Ιουν 14, 2005 11:35 am

Εμένα πάλι δεν με ενοχλεί τόσο η αναισθησία μας, όσο η συνενοχή μας στο έγκλημα ενάντια σε αυτά τα παιδιά. Γιατί θεωρώ συνενοχή το γεγονός ότι η "συμπάθειά" μας διαιωνίζει αυτή την κατάσταση.
Τα παιδιά είναι όντως ανυπεράσπιστα, όμως οι γονείς τους δεν είναι απλά ενήλικοι που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, είναι προαγωγοί. Αλλά ακόμα και να διώκονταν ποινικά, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές ώστε τα παιδιά να έχουν την φροντίδα που τους αξίζει. Αν λοιπόν, υπάρχει κάποιο ίχνος ευαισθησίας καλό θα είναι να στοχεύσει σε αυτή την κατεύθυνση … αλλά βλέπεις είναι πιο σημαντικό για ορισμένους η "περίθαλψη" ατυχησάντων βουλευτών (ω ναι! μου έχει μείνει αυτό!) από την περίθαλψη αυτών που πραγματικά την έχουν ανάγκη.
Από την άλλη σκέφτομαι και κάτι που είχα ακούσει αλλά δεν ξέρω κατά πόσο στέκει (πάντως απίθανο δεν το θεωρώ) : όταν αυτά τα παιδιά δεν συμπληρώσουν ένα κατώτατο "μεροκάματο" τρώνε το ξύλο της αρκούδας από τον "ανεύθυνο ενήλικο" γονιό τους. Έτσι μπαίνω στο δίλλημα … to δώσεις or not to δώσεις?

Γενικότερα δε για την "αδιαφορία" μας, δεν έχω καταλάβει αν οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε πορωθεί ζώντας καθημερινά σε ένα κόσμο αδικίας και δυστυχίας ή πρόκειται για προσωπική μας άμυνα, ώστε να μην βυθιστούμε εντελώς μέσα στην παράνοια που μας περιβάλλει …
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό LAMPA » Τρί Ιουν 14, 2005 1:37 pm

Τα παιδάκια στα φανάρια, με τα χέρια σε έκταση να παρακαλάνε για βοήθεια.....

Τα παιδάκια στην τηλεόραση να στοιβάζονται στα ορφανοτροφεία, στα ιδρύματα περίθαλψης, Χαμόγελο του Παιδιού και αρμόδιοι να αγωνιούν για την απανθρωπιά που φαίνεται καθημερινά γύρω μας....

Τα κοριτσάκια στην Ταϊλάνδη να προσφέρουν τα κορμάκια τους στους σιτεμένους λεφτάδες της δύσης.....

Τα παιδάκια να τρέχουν να αποφύγουν τον χαμό του πολέμου στην εμπόλεμη ζώνη του Ιράκ , του Αφγανιστάν και παλιότερα του Βιετνάμ......

Εικόνες που δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια, όσο και χοντρόπετσος νάσαι, όσο ψύχραιμος, ή όσο γάιδαρος.

Και τι κάνουμε...... αναλογίζεσαι, σκέπτεσαι, αναλύεις και συζητάς με τους γύρω σου. Ο καθένας με την κοσμοθεωρία του, συνεπής με τις αρχές του, κάτι κάνει.

ʼλλος μένει ακίνητος, δεν μπορεί να αντιδράσει, φτιάνει κατάλληλα την θεωρία του και διαγράφει τις εικόνες αμέσως από τα μάτια του.

Εγώ ακούω με προσοχή τα περί.... μην ενδίδετε, θα τα καταστρέψετε με την βοήθεια που τους δίνεται.... οι γονείς τους είναι εκμεταλλευτές και ασυνείδητοι.... είναι ολόκληρο κύκλωμα... κλπ κλπ.

Αναρωτιέμαι ταυτόχρονα..... και αν πράγματι υπάρχει η ανάγκη ???? αν ένα πενηνταράκι δικό μου το βοηθήσει να ξεφύγει από την μοίρα του??? αν μια καλή πράξη δική μου ακουστεί θετικά από τον πιτσιρικά και διορθώσει έστω κάποια μικρά πράγματα???.......

Τελικά τι πρέπει να κάνω ???????

Και καλά τα παιδάκια στα φανάρια και στα ξενυχτάδικα, τα άλλα τα που τα βλέπω να τρέχουν ξεβράκωτα ανάμεσα στους καπνούς του πολέμου ????? τα κομμένα χεράκια και ποδαράκια???? τα αφημένα στις σεξουαλικές ορέξεις των τουριστών ????

Εγώ πως μπορώ να βοηθήσω ?????


Με τα πολλά χρόνια ερωταποκρίσεων μέσα μου, έβγαλα κάποιους κανόνες για μένα. Πράγματα που πρέπει να κάνω, δράσεις που προσπαθώ καθημερινά να εφαρμόσω. Για μένα, πρώτα και πάνω από όλα, και μετά για αυτά τα δυστυχισμένα πλασματάκια.
Μια συνείδηση που πρέπει όλοι μας να αποκτήσουμε.......


Εσείς?????????????
Καιρός να μιλήσουμε για τα σοβαρά προβλήματα και εδώ μέσα.
Άβαταρ μέλους
LAMPA
super member
 
Δημοσιεύσεις: 212
Εγγραφή: Παρ Αύγ 01, 2003 10:28 am

Επόμενο

Επιστροφή στο επικαιρότητα

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron