επικαιρότητα

ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ ΤΟ 2005

σχολιασμός γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας

Συντονιστής: Xenia

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Ιουν 16, 2005 9:12 am

Να πω κάτι στα γρήγορα γιατί μου έμεινε από χτες και να πάω να γυρίσω το μαγγάνι...

Κάθυ, για την απαξιωτική αντιμετώπιση προς τους φίλους σου μιλούσα, όχι προς εμένα ή άλλον εδώ... Και εννοούσα πως όταν εγώ τουλάχιστον φτάνω να λεω "τι κάνω εγώ εδώ" τους έχω ήδη απαξιώσει και δεν ακούω, δεν αφουγκράζομαι τις βαθύτερες αιτίες που εκφράζεται λόγος, για όποιο θέμα.... Είμαι εκεί και κουβεντιάζω μόνο για δική μου ευχαρίστηση...

Ίσως βέβαια εσύ να μην το βλέπεις έτσι... οπότε πάμε γι' άλλα! Πάντως, μη λυπάσαι, να χαίρεσαι!!!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Ιουν 16, 2005 12:30 pm

Ναι,ρε χαμίνι, τώρα στις λεπτομέρειες θα τα χαλάσουμε? Απλά κι εμένα δεν ήταν απαξιωτική συμπεριφορά, ήταν απλά κάτι σαν παράπονο, αν διάβασες τα προηγούμενα ίσως κατάλαβες, παράπονο που ήθελα να μοιραστώ κάτι και δεν μπορούσα.

Λοιπόν, καταρχήν θέλω να σας ευχαριστήσω όλους που με βοηθήσατε να βγάλω τελικά αυτά τα 7 πράγματα που έμαθα εκεί που τα έμαθα τέλος πάντων, αλλά και για να πάω παραπέρα τον προβληματισμό μου. Λοιπόν, τέρμα οι συγκινήσεις και τα δάκρυα και συνεχίζω απτόητη...

Θα πιαστώ απ'τον προβληματισμό του χαμινίου, που δικαίως αναρωτιέται αν τελικά είμαστε λίγοι αυτοί που αναρωτιόμαστε ή αν αναρωτιόμαστε εκ του ασφαλούς, τέλος πάντων. Ρίξτο αυτό στο τσουκάλι (επηρεάστηκα απ'το μαγγάνι)

Θα συνεχίσω με αυτό που είπε ο aspic, ότι τελικά οι πρόγονοι μας αυτό ήθελαν από μας να γίνουμε. Ρίξτο κι αυτό στο τσουκάλι.
(α, ρε aspic, σε βρίζουμε, σε βρίζουμε, αλλά τελικά λες και πολύ μεγάλα πράγματα)

Θα προσθέσω και τους προβληματισμούς του atomant και του lampa, που είναι γονείς, αλλά και του σκιάχτρου, για το πως αντιμετωπίζεται ο εθελοντισμός σήμερα. Ρίξτε τα κι αυτά στο τσουκάλι.

Και πως μου ρθε κι εμένα και είπα για την παιδεία? Επειδή κάποιος μου είχε πει πως στον Καναδά υπάρχει μάθημα, όπου ένα παιδί γίνεται υπεύθυνο για κάποιες μέρες για ένα άλλο παιδί με ειδικές ανάγκες και μαθαίνει να το βοηθάει και να συνυπάρχει μαζί του.

Και εκεί έρχεσαι aspic, και ναι, ρε συ, εμάς οι πρόγονοι και η παιδεία τι μας έμαθαν, ε?

Μεγαλώσαμε σε μια πόλη, που το διαφορετικό είναι κάπου καλά καταχωνιασμένο.
(δοκιμάστε να κυκλοφορήσετε καροτσάκι στην Αθήνα)
Στο χωριό τουλάχιστον, ο τρελός έχει μια θέση και τον κερνάνε και καμιά μπύρα στο καφενείο.
Μάθαμε να το φοβόμαστε το διαφορετικό και μαζί μ'αυτό τα πάντα, γιατί για ένα παιδί παντού στο δρόμο παραμονεύουν ληστές, ναρκωτικά και βιαστές (και έλα, πως γίνεται να υπάρχουν περισσότερα περιστατικά κακοποίησης στο σπίτι, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα πιο αποτρόπαιο για άλλο μαγγάνι).
Εγώ μέχρι τα δεκαεννιά φοβόμουν να περπατήσω σε στενό μετά τις 11 ακόμα και με κόσμο γύρω.

Και στο σχολείο, στον επίσημο φορέα της παιδείας τι μάθαμε?
Το μόνο καθήκον σου είναι να διαβάζεις.
Έκφραση? Τι είναι αυτό ? Καλλιτεχνικά, μουσική? Αυτά είναι δευτερεύοντα μαθήματα, δε μετράνε...
Δώρο παίρνεις μόνο αν φέρεις καλό βαθμό στα μαθηματικά.
Κοίτα να μπεις στο Πανεπιστήμιο ν'ανοίξει το μυαλό σου...(ανοίγει άραγε?)
Κοίτα να βρεις καμιά δουλειά να βγάλεις λεφτά.
Αν είσαι γυναίκα μπορείς να βρεις κι ένα καλό γαμπρό εναλλακτικώς.

Όλα αυτά μέσα σ'ένα βομβαρδισμό από κινητά, καλλυντικά, περιοδικά, οθόνες, ταινίες, σαπουνόπερες, πίστες.
Και γι'αυτό ο σύγχρονος νέος ορθώνει έτσι το ανάστημα του για να υπερασπιστεί και με τη ζωή του ακόμα το δικαίωμα του να οδηγεί λιώμα στην παραλιακή.
(το Σάββατο στις 6 δύο τρακαρίσματα προσπεράσαμε)

Οπότε, αν τελικά μπορούμε να κάνουμε κάτι, μήπως αυτό είναι να δείξουμε στα παιδιά μας κάτι παραπάνω απ'αυτά που βλέπουν στην τηλεόραση?
Οι γονείς και όποιοι είναι στην εκπαίδευση?
(από την πρόνοια στην εκπαίδευση, το κράτος δεν τη γλιτώνει, aspic)

Θα κλείσω με το παρακάτω που ως δια μαγείας έπεσε στα χέρια μου σήμερα:

Σπείρε μια πράξη και θα θερίσεις μια συνήθεια
Σπείρε μια συνήθεια και θα θερίσεις ένα χαρακτήρα
Σπείρε ένα χαρακτήρα και θα θερίσεις ένα πεπρωμένο

Τι λές, χαμίνι? Έχουμε ελπίδες?

Και το τσουκάλι είναι μεγάλο, νομίζω χωράει πολλά ακόμη...
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Πέμ Ιουν 16, 2005 1:29 pm

kathy έγραψε:Τι λές, χαμίνι? Έχουμε ελπίδες?

Και το τσουκάλι είναι μεγάλο, νομίζω χωράει πολλά ακόμη...



Κύττα! το θέμα δεν είναι τι λέει ένα χαμίνι... (Το χαμίνι παρεπιπτόντως λέει ότι καλά τα λες και όμορφα)

Γενικά, αποφεύγω να έχω πεποιθήσεις, αλλά μία την έχω και την παλεύω: Αν εγώ κερδίσω με τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς μου την εμπιστοσύνη των παιδιών μου, θα τους δώσω και τη δυνατότητα ν' αμφιβάλλουν, έστω αυτό το δικαίωμα στην αμφιβολία και την αμφισβήτηση, του τι ταϊζει τον εγκέφαλό τους η τηλεόραση, το σχολείο, ο φίλος, ο γείτονας, το ίντερνετ κ.ο.κ.

Από κει και πέρα είναι μόνα τους στον κόσμο ν' αποφασίσουν. Ούτε οι απαγορεύσεις, ούτε ο εκφοβισμός, ούτε ο εκβιασμός, ούτε ακόμη και αυτή η ίδια η δωροδοκία δεν μπορεί να τα σταματήσει σε βάθος χρόνου.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ενήλικες, γιατί όλοι μας έχουμε μέσα μας μια παιδική φωνή που συχνά ουρλιάζει για να την ακούσουμε, αλλά έχουμε πια μάθει ν' ακούμε μόνο με τ' αυτιά κι όχι με την ψυχή...

Αυτά και σαν σύνδεση με τα προηγούμενα περί απαξίωσης του λόγου των άλλων, γιατί οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν τη διαφορά. Στα χοντρά οι περισσότεροι συμφωνούμε!!!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό LAMPA » Πέμ Ιουν 16, 2005 2:38 pm

Ρε συ Κατερίνα,

ʼξια θαυμασμού είσαι για την δουλειά που κάνεις.

Αυτά είναι τα χρυσά σου κοσμήματα που κέρδισες με κόπο, κράτα τα μακρυά από το φώς, πολλοί θα τα παρεξηγησουν και άλλοι θα τα φθονίσουν, όπως και νάχει όμως το φώς τα ξεθωριάζει......

Νάσαι καλά
Άβαταρ μέλους
LAMPA
super member
 
Δημοσιεύσεις: 212
Εγγραφή: Παρ Αύγ 01, 2003 10:28 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Ιουν 16, 2005 4:47 pm

Lampa, σ'ευχαριστώ πολύ, είπα να πάρω το ρίσκο να τα εκθέσω κι όποιος θέλει ας δει.

Θα απαντήσω στο χαμίνι και με κάθε επιφύλαξη μάλιστα, γιατί γονιός δεν είμαι.

Τα παιδιά μαθαίνουν απ'τα πάντα γύρω τους. Απ'το τι κάνουν οι γονείς, το κάνει ο δάσκαλος, το τι κάνουν τα άλλα παιδιά.
Και ίσως υπάρχουν κανά δυό πραγματάκια στην εποχή μας, που μαθαίνονται και που μπορεί και να είναι και λάθος.
Και δεν είναι θέμα δωροδοκιών ακριβώς, κανείς δεν πάει συνειδητά να δωροδοκήσει το παιδί του. Το αμοίβει όταν είναι ευχαριστημένος μαζί του, ακόμα κι ένα χαμόγελο αμοιβή είναι. Κι έτσι το παιδί σιγά σιγά μαθαίνει τι είναι σωστό και τι λάθος. Και μπορεί να έρθει κι η ώρα να σου τρίψει στα μούτρα και τις αμοιβές και όλα, και να είναι ελεύθερο όπως λες να κρίνει τι πρέπει να κάνει και τι όχι, αλλά μπορεί και να μην το κάνει.
Εγώ βλέπω γύρω μου πολλούς νέους ανθρώπους να γίνονται οι ακριβείς επανεκδόσεις των γονιών τους, επειδή δε θέλουν να ξεβολευτούν ή δεν το έχουν χρειαστεί ακόμα.

Δεν ξέρω αν ξέφυγα...και μην ξεχνάς και το ρόλο του σχολείου σε όλο αυτό

Εν πάσει περιπτώσει, είμαι πολύ μικρή να κρίνω όποιους έχουν τον πολύ σημαντικό ρόλο του γονέα, εγώ μιλούσα γενικά για τάσεις της εποχής, οι οποίες περνάνε μέσα μας κι αυτές περνάνε στα παιδιά μας (και μιλούσα ως παιδί, όχι για τους γονείς μου συγκεκριμένα, αλλά για μια κοινωνική ατμόσφαιρα, δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε...να κάπου ήμουν με τη μητέρα μου και βρήκε μια γνωστή και η ερώτηση της γνωστής ήταν "τι σπουδάζουν τα παιδιά σου?" και μήπως αυτή η ερώτηση έχει αντικαταστήσει τελικά το "είναι καλά τα παιδιά σου?")

Ξέφυγα, ξέφυγα πολύ...μαζέψτε με...κι έχω και δουλειές...
Καλό απόγευμα και σε σας και στα παιδιά σας, λοιπον.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Παρ Ιουν 17, 2005 1:43 pm

kathy έγραψε:Τα παιδιά μαθαίνουν απ'τα πάντα γύρω τους. Απ'το τι κάνουν οι γονείς, το κάνει ο δάσκαλος, το τι κάνουν τα άλλα παιδιά.
Και ίσως υπάρχουν κανά δυό πραγματάκια στην εποχή μας, που μαθαίνονται και που μπορεί και να είναι και λάθος.


Και δεν είναι θέμα δωροδοκιών ακριβώς, κανείς δεν πάει συνειδητά να δωροδοκήσει το παιδί του. Το αμοίβει όταν είναι ευχαριστημένος μαζί του, ακόμα κι ένα χαμόγελο αμοιβή είναι. Κι έτσι το παιδί σιγά σιγά μαθαίνει τι είναι σωστό και τι λάθος. Και μπορεί να έρθει κι η ώρα να σου τρίψει στα μούτρα και τις αμοιβές και όλα, και να είναι ελεύθερο όπως λες να κρίνει τι πρέπει να κάνει και τι όχι, αλλά μπορεί και να μην το κάνει.



Δεν λέω τι και από μαθαίνουν τα παιδιά, λέω για εμπιστοσύνη που είναι αποτέλεσμα της συνέπειας των λόγων και των πράξεων. Αν λές σ' ένα παιδί πως πρέπει να πηγαίνει στο σχολείο και να μαθαίνει κι εσύ κάθε μέρα σχολιάζεις και παρατηρείς πως τα σχολεία είναι άχρηστα και οι δάσκαλοι ανεγκέφαλοι και τεμπέληδες, περιμένεις πως το παιδί θα πάει στο σχολείο και θα μάθει;

Λέω πως πρέπει σε κάποιον τα παιδιά να έχουν εμπιστοσύνη κι αυτός να τους δείχνει πως δεν πρέπει όλα να τα παίρνουν δεδομένα και αξιωματικά σωστά, αλλά να τα ψάχνουν, να σκέφτονται, να αμφιβάλλουν και καμιά φορά να αμφισβητούν πριν "φάνε τη φόλα". Μετά, αν τη φάνε, για οποιοδήποτε λόγο, θα είναι επιλογή! Κάπως έτσι!


Όσο για το πως μαθαίνει ένα παιδί τι είναι σωστό και λάθος... ʼσε καλύτερα! Εκεί που γεννιέται με αθωότητα και ανοιχτή σκέψη στην πορεία
να μη σου πω σε τι "βιασμούς" υποβάλλεται... και στο τέλος προσπαθούμε να ξεριζώσουμε όσα φυτέψαμε μέσα του για να γίνει ένας σωστός άνθρωπος.... ΧΑ!

Μακρυά τη φτάσαμε τη βαλίτσα... Χαιρετώ!
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Παρ Ιουν 17, 2005 3:03 pm

Ρε συ, χαμίνι, εκεί που το κλείνω και πάω κι εγώ να διαβάσω- και διαβάζω για τα παιδιά παρεπιπτόντως- μου ρχέται τι θελω να σου πω, δε θέλω και πολύ ν'αφήσω και το βιβλίο, καταλαβαίνεις...

Λοιπόν, απλά, εγώ δε μιλάω για εξατομικευμένες περιπτώσεις και αλίμονο, σίγουρα υπάρχουν και σωστοί γονείς και ισορροπημένα παιδιά, μην τρελαθούμε, δηλαδή....
Εγώ μιλάω για μια τάση, για σημεία των καιρών, τέλος πάντων...
Απλά να, και κάτι που είπες στο άλλο topic για παραμύθια, διαβάζουν όλα
τα παιδιά παραμύθια, άραγε σήμερα?
Μια φίλη μου που δουλεύει σε παιδικό σταθμό, μου λέει πως πάνε μητέρες με παιδάκια 3 χρονών και ζητάνε να μάθουν τα παιδιά τους αγγλικά. Και φυσικά απ'τον παιδικό σταθμό μαλάκες δεν είναι, βάζουν και μάθημα αγγλικών, cat, dog. κτλ
Και οι μαμάδες πηγαίνουν μετά και ρωτάνε ανήσυχες για τις επιδόσεις των παιδιών τους στα αγγλικά! 3 χρονών, πριν μάθουν καλά καλά ελληνικά.
Επίσης, εμείς αρχίζαμε τα φροντιστήρια στο λύκειο και τώρα πόσα παιδάκια
ξέρω που κάνουν ιδιαίτερα απ'το δημοτικό.
Και δεν κατηγορώ τους γονείς, δεν είμαι σε θέση να κάνω κάτι τέτοιο, απλά μιλάω για αυτήν την τάση, για αυτό το πράγμα τέλος πάντων, που εμένα μου προκαλεί ασφυξία.

Αυτά και τώρα πάω να διαβάσω κι εγώ σαν καλό παιδάκι.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Κυρ Ιουν 19, 2005 1:16 am

Kathy, έχω χάσει επεισόδια μάλλον. Εθελοντισμός ονομάζεται η κατάσταση που αναφέρεις?
Κάποτε ονομαζόταν αγάπη.
Επιτέλους!
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Δευτ Ιουν 20, 2005 4:31 pm

3TL, εγώ δεν όρισα τι είναι εθελοντισμός. Εθελοντισμός μπορεί να είναι απ'το να κάνεις παρέα σε καρκινοπαθή παιδιά στο νοσοκομείο, μέχρι το να διοργανώνεις πάρτυ σε πολιτιστικό σύλλογο.

Όσον αφορά τη δική μου εμπειρία που περιέγραψα, περιείχε πολλά συναισθήματα, ένα εκ των οποίων ήταν αγάπη κι αυτό αμφισβητήσιμο.
(Γιατί μπορεί να νιώθεις "αγάπη" για ένα 10χρόνο αυτιστικό παιδί, που δε μιλάει, βγάζει δικούς του ήχους, είναι όμορφο και χαριτωμένο και τρέχει όλη την ώρα πάνω κάτω, αλλά τώρα που το παιδί αυτό μπαίνει στην εφηβεία, έχει ψηλώσει, έχει βγάλει μουστάκι, συνεχίζει να μη μιλάει και να τρέχει πάνω κάτω και έχει συνεχώς στύση, νιώθεις ακόμα αγάπη και τρυφερότητα? Δεν ξέρω, για τέτοιες καταστάσεις το "αγάπη" μου φαίνεται απλοϊκό).





----------------------------------------------------------------------------------


Πάντως, εγώ κατέληξα για όλα αυτά και όποιος θέλει ας συμφωνήσει.

Το να ελπίζεις και να προσπαθείς για ένα τέλειο κόσμο λέγεται ψευδαίσθηση.
Το να ελπίζεις και να προσπαθείς για έναν λίγο, ΑΠΕΙΡΟΕΛΑΧΙΣΤΑ καλύτερο κόσμο λέγεται συνείδηση.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό 3ΤΛ » Τρί Ιουν 21, 2005 12:36 am

Δεν σε πολεμάω. (Συγγνώμη αλλά από την απάντησή σου διαισθάνθηκα μια ένταση) Απλά στην περιγραφή που έκανες βρήκα τον τέλειο ορισμό της λέξης "αγάπη". δεν θα μπορούσα να πω κάτι καλύτερο, τα έχεις πει όλα.
Η αγάπη όμως δεν είναι συναίσθημα. Είναι μια βιωματική κατάσταση, ένας τρόπος ζωής, που για να τον κερδίσεις πρέπει να κοπιάσεις, σκαλί σκαλί, από την μια ψυχή σε όλες τις ψυχές και από εκεί στην ομορφιά του κόσμου. Κι αυτό το αγαθό το έχεις κατακτήσει και μάλιστα χωρίς να το ξέρεις. Σε θαυμάζω!
Όσο γιαυτό το συναίσθημα που ανέφερες, δεν είναι αγάπη. Θα το περιέγραφα καλύτερα ως συμπάθεια ή τρυφερότητα. Αγαπάς κάποιον λόγω του ότι είναι όμορφος και χαριτωμένος? Όπως τα παιδιά ένα κουταβάκι ή ένα κουνελάκι? Κι όταν το κουταβάκι μεγαλώσει και γίνει ένα δύσμορφο μαντρόσκυλο το απεχθάνεσαι?
Η αγάπη δεν είναι μια εκδήλωση αλτρουϊσμού. Είναι μια καθαρά εγωϊστική προσέγγιση της ζωής. Δεν αγαπάς για να κάνεις καλό στους γύρω σου αλλά στον ίδιο σου τον εαυτό. Αγαπάς γιατί νιώθεις υπέροχα, γιατί γίνεσαι καλύτερος, γιατί φτάνεις ψηλότερα. Κι όταν το κατορθώσεις σίγουρα οι άλλοι παίρνουν από εσένα, αλλά μόνο και μόνο γιατί η δύναμή σου διαχέεται.


Σημ. Να γίνει ο κόσμος καλύτερος? Τι σημαίνει καλύτερος? Με ποιά κριτήρια? Τα δικά σου, τα δικά μου, ή της Μελπομένης? Μπορώ κάλλιστα να ελπίζω για τον εαυτό μου αλλά όχι για τον κόσμο.
3ΤΛ
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 16, 2005 12:12 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο επικαιρότητα

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες

cron