επικαιρότητα

ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ ΤΟ 2005

σχολιασμός γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας

Συντονιστής: Xenia

Δημοσίευσηαπό atomant » Τετ Ιουν 15, 2005 1:37 pm

ʼλλα τι κάθομαι και γράφω.

Αφού σε λίγο δεν θα υπάρχουν παιδιά

Και όσα έχουν απομείνει θα γίνουν νέοι και θα κυκλοφορούν λόγω ανεργίας σαν το «κοριτσάκι με τα σπίρτα» να παρατηρούν τα 4x4 των ονείρων τους να κυκλοφορούν στους δρόμους απ' τους επιφανείς καπάτσους μιας απροσδιόριστης ευμάρειας.

Το τι ακριβώς σημαίνει «ευμάρεια» στις μέρες μας είναι μάλλον εξαιρετικά δύσκολο να αναλυθεί.



Τέτοιες ντεμοντέ σκέψεις κάνω τελευταία, καθώς έρχεται το καλοκαίρι της «παραθέρισης» με τις βιτρίνες φορτωμένες βαρύτιμα δολώματα για τον καταναλωτικό μας οίστρο.

Κι ενώ ψευτοπιστεύουμε ότι διάγουμε βίον αφύσικα σεξίστικο με πάσης φύσεως δονητές και καμπύλες, με σεμινάρια εθνικού οργασμού και πορνοστάρ αυτοκράτειρες να στηρίζουν τα πατροπαράδοτα απολύτως διεφθαρμένα ήθη μας, φίλος προχθές εξηγούσε πως τα σχολειά μπάζουν πλέον αριθμητικά από κοινό.


Από μαθητές.


Παρά τους αλλοδαπούς σημαιοφόρους.

Όλο και πιο πολύ μειώνονται οι μαθητές.

Λιγοστεύουμε, λέει, ως Έθνος κι όπως πάει, αν δεν ενεργοποιήσουμε τη λίμπιντο των Πακιστανο-ιρακινο-κινεζο-τσετσένων, συντομότατα θα πλησιάσουμε τον πληθυσμό του Λουξεμβούργου.

Που σημαίνει τι;


Ότι εξευγενίσαμε ακόμη και τους παραγωγικούς Αλβανούς, οι οποίοι μέχρι πρότινος έδιναν πρόθυμα τον ιδρώτα και κυρίως το σπέρμα τους για την ευρωπαϊκή ανόρθωση της πατρίδας μας.

Δυστυχώς, όμως, κι αυτοί ασπάστηκαν με ζήλο την άσφαιρη σεξουαλικότητά μας και ιδού τα πένθιμα αποτελέσματα.

Κάποτε είχα γράψει ότι «ουδείς γαμεί σήμερον παρεκτός των Αλβανών», αλλά δεν χρειάστηκε παρά μια ταπεινή πενταετία για να ακυρωθεί το τολμηρό απόφθεγμα.


Κι έτσι γεμίσαμε ερωτικά άσματα αντιερωτικού περιεχομένου κι ένα σωρό παράπλευρους εξευτελισμούς, γεμίσαμε μυώδη παλικάρια με πέντε κινητά κατά κεφαλήν (συμπεριλαμβανομένης και της κάτω κεφαλής), γεμίσαμε πολιτιστική αυτοπεποίθηση, ξανθιές υπεργκόμενες και φαρσικά τηλεοπτικά αστέρια, ΟΜΩΣ άνευ σημασίας για το ζέχνον δημογραφικό μας πρόβλημα.



Η Ελλάδα θα ευτυχήσει μόλις φτάσει το μέγεθος και τον μακάριο πληθυσμό του Μονακό.

Ετσι κι αλλιώς, λέει, κάναμε σημαντικά βήματα και προς το «ευ ζην» και προς τον τζόγο.

Περιττό να πω ότι προχθές γυρνούσα παρέα με δύο Ουκρανίδες (πρώην ακαδημαϊκούς πυρηνικούς φυσικούς) στα προποτζίδικα και συμπλήρωνα απανωτά δελτία Τζόκερ λόγω τζακ ποτ. ...










































ΥΓ. Μέχρι και οι παραδοσιακές γύφτισσες ζητιάνες δυσκολεύονται να βρουν παιδιά για ντεκόρ της ζητιανιάς και σε λίγο θα κρατούν κουτάβια λαμπραντόρ και κανίς.










































«... Ο Κώστας Τζιρίτης ή Τζιριτόκωστας (...) ήταν από τόπο που συμμαζώνει στα στενά του σύνορα όλη την ασυμμάζευτην ιστορία της ελληνικής ζητιανιάς. Στην εποχή του εσυνήθιζαν εκεί (...) οι εβδομηντάρηδες να συνάζουν τα παιδιά στο χοροστάσι και να τα γυμνάζουν στης ζητιανιάς τα καμώματα. (...). Ο Κουτσικουλόστραβος χορός ήταν το κυριώτερο γύμνασμα εκείνες τις ημέρες. Τα παιδιά κρατώντας και από ένα μπαστούνι εγύριζαν χεροπιαστά κι επροσποιούνταν από μια σωματική βλάβη. Ενα έκανε τον κουτσό· άλλο έκανε τον θεότυφλο· τρίτο έκανε τον παράλυτο (...). Αλλο έκανε τον μονοπόδαρο κι εταλάντευε το σώμα του ανάμεσα στις πατερίτσες, σαν βρωμερό κουρέλι στο ανεμοφύσημα. Και άλλα δέκα-είκοσι έκαναν άλλες δέκα-είκοσι αρρώστιες σωματικές, πολλές υπαρκτές και πολλές ανύπαρκτες ακόμα στον κόσμο. Ετσι εγυμνάζονταν τα παιδιά για ν' απατήσουν τα φιλάνθρωπα αισθήματα των συνόμοιών τους αργότερα».

Απόσπασμα από τον «Ζητιάνο» του Ανδρέα Καρκαβίτσα .

Ας διαβαστεί σαν σχόλιο περί επαιτείας, «ανακαλύπτοντας», αίφνης, ένα φαινόμενο παλιό, όσο και η νεότερη Ελλάδα.
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό LAMPA » Τετ Ιουν 15, 2005 1:59 pm

Οι κανόνες που κατάφερα στα τόσα χρόνια μου να φτιάξω και σήμερα προσπαθώ να ακολουθώ ( όχι πάντα επιτυχημένα ομολογώ) συνοψίζονται στα πιο κάτώ:

Τα παιδάκια του κόσμου δεν είναι απλά παιδάκια κάποιου άλλου. Πιστεύω ότι είναι ΚΑΙ παιδάκια δικά μου. Αισθάνομαι ότι στην διαδρομή τους, στην πορεία της ζωής τους έπαιξα στο παρελθόν, αλλά και σήμερα συνεχίζω να παίζω, ένα ρόλο. Πράξεις ή παραλείψεις μου έχουν επηρεάσει και επηρεάζουν την σύντομη ζωούλα τους.

Αφού και εγώ είμαι πατέρας, νοιώθω την υποχρέωση μου να μην εξαντλείται μόνο σε αυτά. Έτσι μέσα στην καρδιά έχω ένα κρυφό κομμάτι (μικρό στα αλήθεια ) που είναι αφιερωμένο σε αυτά. Αλλά σήμερα ξέρω που θα βάλω ένα μικρό κομμάτι ανθρωπιάς που πιθανό αύριο να μου περισσέψει, αν περισσέψει, αν μπορέσω κάποτε να δώσω αυτό που περισσεύει, ( που δεν είναι και τόσο συχνό ).

Δεν νοιώθω ένοχος για κάτι κακό που δεν έκανα για τα παιδιά του κόσμου. Οι ενοχές δεν με βοηθάνε να κάνω κάτι θετικό ( ούτε καν να σκεφτώ θετικά ), η αρνητική ενέργεια που βγάζουν μπλοκάρει το κανάλι της επικοινωνίας μου. Θέλω να αισθάνομαι θετικά, έτοιμος να δώσω κάτι, αν μπορέσω, όποτε μπορέσω, και τότε να βάλω άλλο ένα μικρό θετικό σημαδάκι μέσα μου.

Κλείνω τα αυτιά μου στις διάφορες θεωρίες που με βομβαρδίζουν σχετικά με το θέμα αυτό. Πιστεύω στη φωνή που ακούω μέσα μου, όταν την ακούω, και προσπαθώ να ανταποκριθώ ( όχι πάντα ), αν με μια ενέργεια μου βοηθώ ( πάντα σύμφωνα με τα πιστεύω μου ) να βγει κάτι καλύτερο για αυτά.

Πιστεύω ότι τα υλικά αγαθά που προσφέρω δεν εξαντλούν την ανθρωπιά που πρέπει να υπάρξει. ʼλλοι λένε ότι κάνουν και κακό. Εγώ δεν το πάω πιο κάτω.....Δεν είναι το πενηνταράκι του Λάμπα που δίνει για προσωπική ανακούφιση στα φανάρια. Είναι η συνεχής αντίληψη ότι τα παιδιά με χρειάζονται πολύπλευρα, έχουν ανάγκη την σκέψη μου, την εμπειρία της ζωής μου, διψάνε για μια αληθινή επικοινωνία.
Εγώ όχι μόνο δεν την αρνούμαι, την επιδιώκω, μαθαίνω παίζοντας μαζί τους, έχω τον νου μου στον λύκο όταν πλησιάζει. Μα πέρα και πάνω από όλα δεν είμαι αμέτοχος.

Τα νέα παιδιά είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας μας. Αν εκεί βλέπω ασχήμια αμέσως φαντάζομαι εμένα που στέκομαι μπροστά του. Δεν εξαφανίζομαι για να μην φαίνεται το είδωλο μου, ούτε το αντιστοιχώ με τον γείτονα. Τουλάχιστον σκέπτομαι, βλέποντας την ασχήμια και αφιερώνω λίγο χρόνο της μέρας μου σε αυτή την σκέψη. Τότε γίνεται πιο επιτακτική η ανάγκη μου να δώσω και εγώ κάτι σε πρώτη ευκαιρία, ή τουλάχιστον να μην θάψω την πρωτοβουλία του γείτονα που δουλεύει για τον ίδιο σκοπό.

Είναι γεγονός ότι το θέμα δεν περιορίζεται μόνο στα παιδιά, είναι το γενικότερο πρόβλημα της κοινωνίας μας, οι αδικίες και οι ανισότητες, οι πλούσιοι και οι φτωχοί λαοί, οι δημοκράτες και οι φασίστες που φτιάχνουν το σύνολο. Μα εδώ πατάω ένα στοπ. Τα παιδιά πρέπει να έχουν, για μένα, την μεγάλη προτεραιότητα. Σκύβοντας στο πρόβλημα τους, βοηθώντας την θεραπεία εκεί, τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας μας θα διορθωθούν αυτόματα.

Το μέλλον των δικών μου παιδιών είναι σφιχτά δεμένο με το μέλλον του γειτονόπουλου ( όσο μακριά και αν αυτό σήμερα ζει ).
Τελικώς πιστεύω ότι η προσπάθεια είναι ομαδική, με ατομική ευθύνη και κινητοποίηση, κανείς μας δεν περισσεύει στην προσπάθεια αυτή.









Υ.Γ Όσο για σένα φίλε Ατομαντ θα σου θυμίσω και τον φίλο μου Κώστα Γιαννόπουλο, ξέρεις από το Χαμόγελο του Παιδιού, που δεν είναι Αλβανός, που σκέπτεται Ελληνικά, που αγαπάει τα παιδιά και βάζει την θεωρία δίπλα στην πράξη.....
Άβαταρ μέλους
LAMPA
super member
 
Δημοσιεύσεις: 212
Εγγραφή: Παρ Αύγ 01, 2003 10:28 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Ιουν 15, 2005 2:04 pm

Χαμίνι, δε διαφωνώ καθόλου και ούτε να μην ακούς όσους λένε κάτι διαφορετικό, είπα, ούτε να μην εκφράζεις τις απόψεις σου. ʼλλωστε, εδώ τι κάνουμε?
Εγώ εννοούσα κάτι άλλο, κρίμα που δεν έγινε κατανοητό και καμία απαξιωτική διάθεση δεν είχε, σε διαβεβαιώ.

[quote="aspic"].
Πράγμα που σημαίνει καλή μου κάθυ,εντάξει δύσκολα τα πράγματα για σας τους νέους,ανεργία και λοιπά,όντως θα παιδευτείτε λίγο,αλλά τουλάχιστον όπως δέχεσαι και εσύ,δέν θα πεινάσετε κιόλας όπως οι πρόγονοί μας.
Από την άλλη όμως,είσαστε και νέοι τρομάρα σας και σας αδικεί συνεχώς να προβληματίζεστε και να αγχώνεστε για την επαγγελματική σας αποκατάσταση και καταξίωση.
Και όπως ξέρεις καλά καθότι ψυχολογος,πολλά απο αυτά τα επαγγελματικά άγχη,δηλωνουν κάτι διαφορετικό,αφού προφανώς πρόκειται για μιά απλή μετάθεση που κάνει το άτομο.
Μήπως λοιπόν,θα έπρεπε να κοιτάξεις με μιά πιο γενική ματιά,πιο συνολική άρα και πιο αλτρουιστική και φιλάνθρωπη;
Μήπως,μιάς και δουλειά δέν βρίσκεις για την ώρα,θα ήταν καλύτερο για ένα χρονικό διάστημα να διαθέσεις τον εαυτό σου αφιλοκερδώς για την ανακούφιση των συνανθρώπων σου (θα μου πείς και εδώ στο μίσσος που ει΄σαι,εθελοντική προσφορά στους άρρωστους δέν κάνεις; )
Τόσοι φορείς,σύλλογοι,οργανώσεις και λοιπά υπάρχουν.
Να πάρεις και το χαμίνι μαζί σου,να εκτονώσει την οργή του πιο δημιουργικά.


Και πάλι αγαπητέ aspic, με τη γνωστή σου ευκολία κρίνεις από δυό πράγματα που λέμε σ΄ένα forum και βγάζεις απόφαση και δίνεις τις συμβουλές σου.
Λοιπον, ποιός σου είπε ότι δεν έχω διαθέσει τον εαυτό μου σε εθελόντική προσφορά ή ότι δεν έχω σκοπό να το ξανακάνω ή ότι δε δουλεύω? Ή ότι αυτό που με απασχολεί είναι η επαγγελματική μου καταξίωση?
Είσαι σε forum και διαβάζεις δυό σκέψεις του άλλου, συγκρατήσου λίγο και μη βγάζεις αμέσως συμπεράσματα για τη ζωή του και για το ποιός είναι και για το κάνει ή έχει κάνει ή δεν κάνει ή τι άγχη έχει.

Μήπως υποσυνείδητα θα ήθελες να γίνεις εσύ ψυχολόγος μιας και σ'αρέσουν τόσο οι συμβουλές?
Θα σου ξανασυστήσω την ʼννα Δρούζα, δίνει πολύ ωραίες συμβουλές.

Και επειδή ξεφύγαμε πάλι απ'το θέμα συνεχίζει να με ενδιαφέρει το πως αντιμέτωπιζετε όλο αυτό που συζητάμε.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό aspic » Τετ Ιουν 15, 2005 3:41 pm

Από τις πιο εγωιστικές φράσεις είναι το <εγώ πληρώνω στο κράτος και θέλω να έχω πρόνοια> που περίπου λές καλό μου χαμίνι.Τέτοια πράγματα τα ακούμε στις εκπομπές του βαρεμένου και είναι πρός λαική κατανάλωση ή καλύτερα βοηθάνε να αποκτήσει και ο λαός μέσα από τε΄τοιες φράσεις ένα τσαμπουκά.Μιά αξία βρε αδελφέ.
Κρίμα καλό μου χαμίνι,σε αυτό το θέμα μας απογοητεύεις και είχες δείξει ψαγμένο και φιλοσοφημένο πρόσωπο τόσο καιρό.
Ελπίζω στα επομενα θέματα να ξαναβρείς και πάλι τον καλό σου εαυτό και να παιξεις την μπάλλα που ξέρεις και μπορείς.

Το λοιπόν πρέπει να ξέρεις καλό μου παιδί (το καλό μου παιδί το βάζω επίτηδες για να σε εκνευρίσω και άλλο) πώς όταν έχουμε ένα πετυχημένο οικονομικό μοντέλο σε μιά κοινωνία που ανταποκρίνεται σωστά στα οικονομικά προβλήματα του καιρού του,τότε όσο και να φάνε οι αρμόδιοι,τελικά αυτό θα δώσει τις κατάλληλες λυσεις και θεραπείες.
Αντιθέτως όταν έχουμε ένα αποτυχημενο μοντέλο οικονομικό,που σημειώνει μεγάλες αστοχίες στα οικονομικά προβλήματα του καιρού του,τότε και κανείς από τους αρμόδιους να μήν φάει τίποτα,αυτό θα είναι παντελώς ανίκανο να δώσει την οποιαδήποτε λύση και θεραπεία.
Διότι όσο και να φάνε,όσο και να μήν φάνε,αυτό θα είναι εντελώς ελάχιστο και ασήμαντο για να επηρεάσει το τεράστιο οικονομικό όγκο που διαχειρίζεται και διεκπεραιώνει ένα οικονομικό σύστημα (αλλοίμονο δηλαδή,ότι επειδή έκαναν πέντε βίλες,αγόρασαν και μερικά κότερα ο καθένας των βουλευτών,αυτό σημαίνει πώς πτώχευσαν την οικονομία.Το άν θα φάνε η όχι οι αρμόδιοι,αυτό δέν είναι δηλαδή οικονομικό θέμα,αλλά κυρίως ηθικό).

Έτσι λοιπόν,το πρόβλημα είναι αποκλειστικά και μόνο θέμα επιλογής του τρόπου που αναπτύσεται οικονομικά μιά κοινωνία (πέρα βέβαια και από συγκυρίες και άλλους πρόσκαιρους εξωτερικούς παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν).
Και ο τρόπος που επέλεξαν οι δυτικές κοινωνίες να αναπτυχθούν,δέν συμπεριλαμβάνει μέσα και την κοινωνική πρόνοια.
Και αυτό έγινε,διότι οι πολίτες αυτών των κοινωνιών,εμείς ο λαός δηλαδή,επέλεξαν τον γρήγορο πλουτισμό,αδιαφορώντας πλήρως για τον τυχόν εξαθλιωμένο συνάνθρωπό τους.
Αυτοί είμαστε.

Και μήν μου λές μαλακίες.
Τίποτα δέν σου προσφέρει η ιντεραμέρικαν άμα της δίνεις τα λεφτά αυτά που δίνεις σήμερα στην κρατική ασφάλιση.
Εσύ να πάς να ρωτήσεις καλύτερα,πόσα σου ζητάει (η ιντεραμέρικαν) και τι σου προσφέρει για αντάλλαγμα.
Να είσαι σίγουρο,πώς άν ήταν τόσα πολλά αυτά που δίνουμε,τότε σίγουρα θα είχαν φτειαχτεί μεγάλοι <προνοιακοί> ιδιωτικοί όμιλοι,οι οποίοι θα επιχειρούσαν και θα έβγαζαν και κέρδη προσφέροντας υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας.
Μήν είσαι χαζό.
ʼν υπάρχει ακόμη πρόνοια,άν τουλάχιστον τα κράτη ανταποκρίνονται ακόμη στις στοιχειώδεις κοινωνικές τους υποχρεώσεις,αυτό γίνεται λόγω μιάς ....ιστορικής ακόμη ευαισθησίας που τα διακρίνει.
Και πολύ φοβάμαι πώς στο μέλλον και αυτή ακόμη θα εξαφανιστεί.
Θα μας πετάξει στα μούτρα τις πενταροδεκάρες που του δίνουμε,θα βάλει λουκετο στα ίκα και στους ογάδες και θα σου πεί πάνε (που λέει και ο λεφτυ) βγάλτα πέρα μόνος σου.

Προφανώς όμως,για να σοβαρευτούμε κιόλας,το πρόβλημα της πρόνοιας,θα πρέπει να απασχολεί ήδη την δύση,οπότε πρό της επικείμενης εξαθλίωσης,μάλλον θα αλλάξει και πάλι το μοντέλο και θα γίνει πιο σοσιαλιστικό.
Έτσι γίνεται πάντα.Σάν κοπάδι τρέχει ο κόσμος απο το ένα άκρο,στο άλλο.
Να μπορεί να προσαρμοζεται αναλόγως των συνθηκών και των αναγκαιοτήτων δέν το μπορεί.Γιατί ειμαστε πρόβατα.


Όσο για τον τρίτο κόσμο για να μήν ξεφύγουμε και απο το θέμα που λέει και η κάθυ,άν ημών των δυτικών ο πλούτος μας και η φτώχεια μας είναι η τεχνολογία και τα κεφάλαιά μας,σε αυτούς πλούτος τους και φτώχεια τους είναι τα τεράστια πλήθη που διαθέτουν όπως λέει και ο άτομαντ.
Γενάνε σάν τα κουνελια,όπως συνηθίζουν πάντα οι φτωχοί.
Για αυτό και η λύση σε αυτές τις κοινωνιες,δέν είναι πρωτίστως στην οικονομική τους μεταρύθμιση,όσο κυρίως στην πολιτιστικοθρησκευτική.
Αντί δηλαδή να ράβουν τον κολπο των κοριτσιών όπως το συνηθίζουν μέχρι σήμερα τα άλλα ζώα τα χειρότερα και απο μας,τα τριτοκοσμικά,καλό θα ήταν να κόβουν το πουλι των αγοριών.
Έτσι θα έχουν καλυτερα κοινωνικοοικονομικά αποτελέσματα.
Τι άλλο να πείς πιά!


ΥΓ Καλά ρε κάθυ,μήν στραβώνεις έτσι.
Δέν σου είπα και τίποτα.
Στον πληθυντικό μιλησα,για τους νεους γενικά και τα επαγγελματικά τους άγχη που με κάθε ευκαιρία δηλώνουν.
Εσένα απλώς σου είπα,γιατί δέν σκέφτεσαι πιο σοβαρά να δείξεις μεγαλύτερη κοινωνική δραστηριότητα.
Δέν σε είπα και καμπούρα.
ʼν το κάνεις όμως,μπράβο σου.
Σου βγάζω το καπέλο.
Με τέτοιες πρωτοβουλίες σάν και την δική σου,όντως θα αποτελείς τον πρόγονο για την επομενη γενιά που επάξια θα σέβονται και θα τιμούν.
Μπράβο κάθυ.




































Ούφ βαρέθηκα πιά.
Τι κάθομαι και γράφω μεσημεριάτικα.
Πάω να παίξω κανένα παιχνίδι να το φχαριστηθώ.
Θα ψάξω κανένα,που να σημαδεύεις με το αυτοκίνητο παιδάκια ορφανά στα φαναρια.Ή να τα πυροβολείς μέσα απο το τζάμι.Κάθε γυφτάκι πενήντα βαθμοί,κάθε πακιστανόπουλο εκατό.Ανάπηροι,κουφοί,μουγκοι,χίλιους.Έλληνόπουλα,να έχεις και μπόνους,που ει΄ναι πιο σπάνια.
Εντωμεταξύ να παραμονεύει το τέρας της πρόνοιας να σου μηδενίσει το λεβελ.
Μα τι κάθονται οι παιχνιδάδες επιτέλους και δέν φτειάχνουν κανένα τέτοιο παιχνίδι επίκαιρο και κοντά στα καυτά προβλήματα της κοινωνίας.
Δέν αφουγκράζονται καθόλου τα λαικά αιτήματα των κομπιουτεράνθρωπων;
Είναι σεβασμός στους προγόνους τους και στην ιστορία τους αυτή που δείχνουν;
Ούφ κανένας δέν με καταλαβαίνει πιά.
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό atomant » Τετ Ιουν 15, 2005 3:47 pm

LAMPA έγραψε:
Το μέλλον των δικών μου παιδιών είναι σφιχτά δεμένο με το μέλλον του γειτονόπουλου ( όσο μακριά και αν αυτό σήμερα ζει ).
Τελικώς πιστεύω ότι η προσπάθεια είναι ομαδική, με ατομική ευθύνη και κινητοποίηση, κανείς μας δεν περισσεύει στην προσπάθεια αυτή.




Υ.Γ Όσο για σένα φίλε Ατομαντ θα σου θυμίσω και τον φίλο μου Κώστα Γιαννόπουλο, ξέρεις από το Χαμόγελο του Παιδιού, που δεν είναι Αλβανός, που σκέπτεται Ελληνικά, που αγαπάει τα παιδιά και βάζει την θεωρία δίπλα στην πράξη.....


Για μένα το μέλλον του ανθρώπου ειναι σφικτά δεμένο με το μέλλον του γείτονα ανθρώπου.



(Αλήθεια η εψιλον τι κάνει

Εχετε κανένα νεο της;

Ανησυχώ)




Οσο για το Χαμόγελο του Παιδιού , ναι , ειναι μια "μη κυβερνητική" (για την ωρα) προσπάθεια που βοηθά.

Αλλά ΓΜΤ εχω πάντα προβλήμα με τον "εθελοντισμό"

Ο λεγόμενος μέσος εθελοντής παρουσιάζεται σαν αρχετυπική ενσάρκωση του ιδεώδους μελλοντικού ανθρώπου, δηλαδή του ατόμου μιας κοινωνίας δίχως σκλάβους, η οποία μπορεί ανέτως να θεωρηθεί τέτοια, εφόσον οι σκλάβοι, δηλαδή οι πάντες, θα προσφέρονται οικειοθελώς.

Αυτό εξηγεί και τους ύμνους που του αφιερώνουν τα ΜΜΕ και οι ΒαρδιλοΛάτσηδες.

Είμαι εθελοντής σημαίνει δέχομαι αναντίρρητα ότι οι προσομοιώσεις γεγονότων που απαρτίζουν την πρόσοψη του κόσμου ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ να αναγνωριστούν ως αυθεντικά συμβάντα.



Οχι μόνον πρέπει αγόγγυστα να μετέχεις στις κυρίαρχες εικόνες της γενικής τάσης, αλλά οφείλεις επίσης να πιστεύεις ό,τι ΘΕΛΕΙΣ, ότι το «πρέπει» ΣΥΜΠΙΠΤΕΙ με την επιθυμία σου.

Αυτό είναι αρκετά εύκολο, ίσως ακόμη και ανακουφιστικό, απ' τη στιγμή που η επιθυμία, ως σημαία προσωπικής παρουσίας, έχει, σε όλους τους ιστούς, υποσταλεί.



Με δύο λόγια, εκείνο που προσφέρει ο εθελοντισμός, όπως όλα τα κινήματα της νέας εποχής, είναι ο αποκλεισμός του ενδεχόμενου συναισθηματικής εμπλοκής και αντιεξουσιατικής πάλης.

Δηλαδή Νίπτω τας χείρας μου.


ΥΓ. Και εγώ πατέρας εθελοντής είμαι
Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Ιουν 15, 2005 4:22 pm

Ωχ, βρε παιδιά, δεν πρόκειται να βγω από δω μέσα σήμερα...

Λοιπόν, αγαπητέ aspic, μην ανησυχείς, δε στραβώνω και μη μου βγάζεις και το καπέλο. Γιατί με τον εθελοντισμό, δε λύνονται τα ερωτήματα, απλά υπερπολλαπλασιάζονται.
Κι εγώ απ'την προσωπική μου εμπειρία ως εθελόντρια θα σας πω το εξής :
Μπορεί με τον εθελοντισμό να βρεθείς με τέσσερα παιδιά με ειδικές ανάγκες (με νοητική στέρηση,αυτισμό και άλλα τέτοια όμορφα) στο δρόμο και να τρέμει η καρδούλα σου, μήπως φύγει κανένα και το χτυπήσει κανένα αυτοκίνητο.
Κι αυτό γιατί οι μισοί εθελοντές αποφάσισαν πως ήταν καλύτερο να χουζουρέψουν εκείνο το πρωί ή να πάνε για καφεδάκι.

Κοινώς, με τον εθελοντισμό ίσως θα μπορούσαν να γίνουν αρκετά πράγματα, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν διάθεση και όρεξη, αλλά όταν κάτι δεν είναι οργανωμένο δεν έχει νόημα.
Κι επίσης, οι πέντε δέκα άνθρωποι που έχουν διάθεση και όρεξη καταλήγουν να γίνονται οι μαλάκες στης υπόθεσης που βουλώνουν τρύπες.
Μέχρι που τελικά θα σιχαθούν αυτό που κάνουν και θα φύγουν απογοητευμένοι.

Εγώ προσωπικά νομίζω πως είναι θέμα παιδείας.
Εθελοντισμός σημαίνει ευθύνη και δέσμευση (ακόμα κι αν δεν πληρώνεσαι) και όχι πάω όταν δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω.
Μην πας καθόλου, χειρότερο κακό κάνεις έτσι.
Αν λοιπόν πολλοί άνθρωποι δεν σκέφτονταν έτσι, ίσως με τον εθελοντισμό γινόταν κάτι. Και δεν ξέρω, μπορεί και σε κάποιους φορείς να γίνεται, δεν είμαι απόλυτη.

Τέλος, εγώ το προτείνω, γιατί πραγματικά μπορείς να μάθεις πάρα πολλά μέσα από μια τέτοια διαδικασία και κυρίως τον εαυτό σου.

Αυτά...μ'έπιασε το κεφάλι μου απ'τον πολύ προβληματισμό σήμερα...

Καλό απόγευμα σε όλους σας, και σε σας και στα παιδιά σας...
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό χαμίνι » Τετ Ιουν 15, 2005 4:35 pm

Ευχαριστώ aspic για την επαναφορά!

Τώρα λοιπόν που γνωρίσατε και τον λαϊκό μου εαυτό να ομολογήσω ότι αισθάνομαι, πάμπολλες φορές αλλά εκ του ασφαλούς, ανίσχυρο. Λέω εκ του ασφαλούς γιατί αν χρειαστεί ορθώνω ανάστημα, βάζω το χέρι στη τσέπη, δίνω και το εκκαθαριστικό της εφορίας σε μια τράπεζα και παίρνω δάνειο..., δείχνω πρόσωπο, παίρνω και κανα-δυο τηλέφωνα και είμαι κάποιο... Ένα κάποιο χαμίνι, αλλά πάντως κάποιο.

Ανίσχυρο όμως μπροστά στο τέρας που φτιάχνω εγώ το ίδιο με τη λογική μου, με την στωϊκότητά μου, τους συμβιβασμούς μου τους καθημερινούς, με την προσωπική μου εργασία, με την ανοχή μου... Αντιδρώ κάποιες στιγμές, ίσως εγωϊστικά, ίσως ασθενικά, αλλά η αλλαγή είναι ανεπαρκής.

Κι αναρωτιέμαι, αφού εγώ, έστω κι έτσι αντιδρώ, εσύ έτσι ή κάπως αλλιώς, αντιδράς, η κάθυ το ίδιο, ο άτομαντ το ίδιο, ο lampa το ίδιο, ο γείτονας το ίδιο, ο φίλος μου ο Jimmy στο Αμέρικα το ίδιο... που πάει αυτή η αντίδραση; Γιατί δεν αλλάζει η τάση; Να αποδεχθώ πως είμαστε περιθωριακοί; Να αποδεχθώ πως είμαστε λίγοι; Ή μήπως πρέπει να παραδεχθώ πως η αντίδραση είναι εικονική και στην πραγματικότητα την ονειρεύομαι από τον καναπέ μου και προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος, αμήν;

Πάνε παίξε! Ίσως κατά βάθος ξέρω την απάντηση... Παρ' όλα αυτά θα συνεχίσω να ψάχνω...
Καλό ταξίδι!
Άβαταρ μέλους
χαμίνι
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 665
Εγγραφή: Τρί Μάιος 10, 2005 12:46 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Τετ Ιουν 15, 2005 6:22 pm

το ενοχικό σύνδρομο για τις δυο βασικές ταχύτητες με τις οποίες περιστρέφεται αυτός ο κόσμος μπορεί,αραγε να μειωθεί (ναι; μπα δεν..)
με οποιαδήποτε λόγια (και μη ) κατάθεση στωικότητας ή επαναστατικότητας;

Οπως ακριβώς και με τα βασικά προβλήματα ρύπανσης
(εδώ αρνήθηκαν οι ΗΠΑ να συνυπογράψουν στο πρωτόκολλο του Κιότο
εγω θα βοηθήσω στην εξάλλειψη του φαινόμένου ή στα υπόλοιπα φαινόμενα ρύπανσης )

και σε αυτά τα λόγια διαφαίνεται το "γήρας" και όχι η σοφία του χρόνου.
Οσο γερνάς αυξάνουν οι ενοχές σου μιας και νοιώθει συμμέτοχος..γιατί να το κρύψουμε;

Ο εθελοντισμός είναι η τελευταία ατόφια έκφραση του Ανθρωπισμού.
Οχι ο εθελοντισμός-βιτρίνα των βαρδινολάτσηδων.
Ο εθελοντισμός του απλού ανθρώπου.
Και εκφράζεσαι ως ʼνθρωπος σκορπώντας το χρόνο σου,τις δυνάμεις σου,τα λεφτά σου,σ'ενα αγώνα φαινομενικά χωρίς επιτυχία.

Δεν είναι μόνο η δέσμευση και η ευθύνη που αναφέρθηκε πιο πάνω.
Είναι η μοναδική ,ίσως ,περίπτωση για να δείξεις οτι ξεφεύγεις απο τους φυσικούς νόμους που βγάζουν τους αδύναμους και τους άρρωστους εκτός παιχνιδιού καταδικάζοντας τους έτσι σε θάνατο.
Τους αδύναμους και ασθενείς που δεν εχουν καμμιά γονιδιακή συγγένεια με σένα (για να βγάλω εκτός αυτόν τον υποτιθέμενο αλτρουισμό που όμως είναι ατόφιος εγωκεντρισμός).



Και αν κάποιος είναι ανήμπορος για τους χι,ψι λόγους
να γίνει εθελοντής σε κάποια οργάνωση (απο τη 'διασώστε τους μεταξοσκώληκες" έως "διασώστε ενα παιδί που βιαιοπραγούν πάνω του' )
τουλάχιστον
ναι τουλάχιστον ας μη προσάπτει βλακεία,ιδιοτέλεια και τα συναφή σε αυτούς που γίνονται εθελοντές .

("Το κάθομαι στα αυγά μου επειδή ετσι γουστάρω" δεν είναι μεμπτό ούτε κατακριτέο.)
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό kathy » Τετ Ιουν 15, 2005 11:39 pm

Επειδή νομίζω πως πριν ακούστηκα λίγο πικρή, επειδή βγήκα μια βόλτα πριν και άρχισα να θυμάμαι τα της εθελοντικής μου περιόδου, επειδή οι φίλοι μου με πούλησαν απόψε και πήγαν να δουν starwars...τέλος πάντων, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το τι έμαθα εγώ ως εθελόντρια για να σας δείξω πως ως εθελοντής εκτός απ'τον τίτλο του μαλάκα μπορείς να πάρεις κι άλλα.

Τι έμαθα εγώ:

1) Τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
Ούτε το ότι απλώνεις το χέρι να πιάσεις ένα ποτήρι.
Ούτε το ότι περπατάς.
Ούτε το ότι σκέφτεσαι.
Και είναι καλό να ξέρουμε τι έχουμε.

2)Όρια.
Φοβάσαι? Δεν έχει σημασία, γιατί πρέπει να μείνεις ψύχραιμος εκείνη τη στιγμή.
Βαριέσαι? Δεν έχει σημασία, γιατί δεν μπορείς να τη σκαπουλάρεις.
Θυμώνεις? Δεν έχει σημασία, γιατί δεν μπορείς να τα βροντήξεις όλα και να φύγεις.
Απογοητεύεσαι απ'τον εαυτό σου? Δεν έχει σημασία και ούτε τα κλάματα δεν μπορείς να βάλεις. Ίσως αύριο είσαι καλύτερος.
Σου τελείωσε η υπομονή? Είδες που είχες κι άλλη και δεν το ξέρες?

3)Συνεργασία.
Βλέπεις τον άλλο εθελοντή και πιέζεται. Κι επειδή εσύ είσαι διαθέσιμος, τρέχεις να τον βοηθήσεις. Κι όταν πιεστείς εσύ, θα έρθει αυτός και χωρίς να το ζητήσεις.
(δεν έχω υπάρξει σε πολλά εργασιακά περιβάλλοντα, αλλά αλήθεια γίνεται συχνά αυτό?)

4)Ευθύνη.
Κάποιος έξαρτάται από σένα. Πρέπει να τον βοηθήσεις να ντυθεί, να πλυθεί, να πάει τουαλέτα, να φάει, να πάρει τα φάρμακα του, να τον βάλεις στο κρεβάτι. Πρέπει να φροντίσεις να μη φωνάζει, να μη χτυπάει, να μην αυτοτραυματίζεται. Αν δεν μπορεί να μιλήσει, πρέπει να καταλάβεις γιατί κλαίει. Όταν σου τραβάει το χέρι πρέπει να καταλάβεις πως θέλει να παέι τουαλέτα και να αφήσεις όποια ωραία συζήτηση έχεις για να τον συνοδέψεις.

5)Αγάπη.
Για ένα πλασματάκι που δεν είναι γονιός, εραστής, αδερφός, φίλος, δεν είναι τίποτα απ'όσα ξέρεις.
Το πλασματάκι έχει ένα σπάνιο σύνδρομο που του επιτρέπει ένα λεξιλόγιο περίπου 10 λέξεων και μια νοημοσύνη υπερχαμηλή του κανονικού.
Μια απ'αυτές τις 10 λέξεις είναι "κόκα" (για την coca cola) και μια άλλη είναι "γιαγιαγιά" για να φωνάξει εσένα και τις άλλες εθελόντριες.
Το πλασματάκι αυτό επί δεκατρείς μέρες σε ένα ταξίδι σε ξυπνάει το πρωί, απλώνει τα χέρια του και κάνει "μμμμ", που σημαίνει "πότε θα φύγουμε με το αεροπλάνο?", κι αυτό δε θα το ξεχάσεις ποτέ, δεν ξέρεις για ποιό λόγο.
Το πλασματάκι μπορεί να σου σπάει τα νεύρα που και που γιατί φτύνει και κάνει ηλίθιες γκριμάτσες για να σου σπάσει τα νεύρα, αλλά έχει μια απ'τις πιο ζεστές αγκαλιές που έχεις νιώσει.

6)Στιγμές.
Μέσα στις δύσκολες στιγμές του δυσβάσταχτου άγχους, της ματαίωσης και του ξεσκατίσματος, έχεις πολλές στιγμές αληθινά όμορφες.
Και πολύ αστείες, και ναι, το τραγικό απέχει ελάχιστα απ'το κωμικό.

Παρά το ότι στο τέλος όλο αυτό έχασε κάθε νόημα, παρά το αίσθημα πως τώρα πια εκεί είσαι ξένος, παρά τη βαριά συνειδητοποίηση πως τίποτα δεν άλλαξες και τίποτα δεν έκανες, γιατί κάποιος άλλος θα τα έκανε και μην αυταπατάσαι, ακόμα και παρά το ότι το πλασματάκι μεγαλώνει -και ναι, οι περαστικοί στο δρόμο δε θα το αντιμετωπίζουν με την ίδια συμπάθεια τώρα πια, μπορείς να πεις πως έζησες πολλά πράγματα εκεί πέρα.

Ελπίζω να μη σας κούρασα και είναι τόσο διαφορετικό τώρα που τα γράφω αυτά και δεν έχω τους φίλους μου απέναντι να λένε "πάλι για τα παιδάκια μιλάς?"

Και για να μην ξεφεύγουμε κι απ'το θέμα, με όλο αυτό θέλω να πω σε όποιον από σας έχει χρόνο και όρεξη και διάθεση να κάνει κάτι τέτοιο πως αξίζει.
(και πως εθελοντισμός δεν είναι τα βαρδινολατσικά σαλόνια, σίγουρα είναι κάτι πολύ παραπάνω)
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Ιουν 16, 2005 1:11 am

Ρε παιδιά, τι ναι αυτό το πράγμα σήμερα...πάω να κοιμηθώ και δεν μπορώ (σπανίως μου συμβαίνει, ειλικρινα).
Ένα σοφό πράγμα που μου έχουν πει είναι "απ'ότι έζησες, ψάξε βρες τι έμαθες". Κι εμένα τώρα μου ρθαν κι άλλα μες την νύχτα, θα προσπαθήσω να τα γράψω γρήγορα γρήγορα να πάω για ύπνο κι έχω να ξυπνήσω νωρίς αύριο.

Συνεχίζω...

5) (γιατί οι στιγμές δε μαθαίνονται, σε λάθος κατηγορία το έβαλα πριν)
Η διαφορά κάνει τη λεπτομέρεια.
Δυό άνθρωποι με εγκεφαλική παράλυση (που σημαίνει πρόβλημα στο λόγο, στο περπάτημα, στις κινήσεις των χεριών, γενικά δηλαδή μεγάλο πρόβλημα στην αυτοεξυπηρέτηση και με ένα μυαλό μπορεί και φυσιολογικότατο, που σημαίνει αντίληψη του πόσο ανάγκη έχεις τους άλλους και του πόσο βάρος τους είσαι)
Ο ένας απαιτητικός, νομίζει πως οι άλλοι έχουν γεννηθεί για να τον υπηρετούν, κακότροπος, αγενής, γενικά ανυπόφορος.
Ο άλλος τόσο ευγενικός που σε κάνει να νιώθεις άσχημα απ'τις πολλές συγνώμες.
Συμπέρασμα:Aκόμα και για το χειρότερο κακό υπάρχει ο δρόμος της αξιοπρέπειας.

6)Όταν αρχίσει να σε κουράζει πολύ κάτι, σιγά σιγά μάζεψε τα κουβαδάκια σου και σ'άλλη παραλία, πριν το σιχαθείς εντελώς.
(κάτι σαν τις σχέσεις περίπου, αλλά, όπως φαίνεται απ'τον οίστρο που μ'έπιασε απόψε, μάλλον έρχεται η στιγμή που μόνο τα καλά σου μένουν)

7)Ω, ναι, μπορείς να κάνεις κάτι και όχι για χρήματα όχι για μπράβο όχι για ευχαριστώ.
Χρήματα? Ας γελάσω, χα, χα!
Μπράβο? Σιγά σιγά μετατρέπεται σε "μπράβο μαλάκα, μα καλά, κάθεσαι και σε γρατζουνάνε τα κωλόπαιδα?"
Ευχαριστω? Ας γελάω ακόμα πιο δυνατα ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ. Οι γονείς? Αυτοί με τόσα προβλήματα στη ζωή τους νομίζεις εσένα θα κοιτάξουν?

Αυτά, παιδιά, ειλικρινά, sorry, αν σας κούρασα, μου βγήκαν μάλλον μαζεμένα.


Καληνύχτα σε όλους σας, και σε σας και στα παιδάκια σας και σε δυό τρεις ψυχούλες που τώρα θα κοιμούνται βαθιά (παίρνουν και βαριά φάρμακα) και που μάλλον μου λείψαν τα σκασμένα!

Αυτά, και ελπίζω επιτέλους να κοιμηθώ κι εγώ.
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο επικαιρότητα

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron