επικαιρότητα

ΚΑΛΗ ΑΠΟΚΡΙΑ!

σχολιασμός γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας

Συντονιστής: Xenia

Δημοσίευσηαπό aspic » Τρί Μαρ 08, 2005 11:15 pm

dianathenes έγραψε:Δε βλέπεις; Τα πήρε όλα ο άνεμος. Και αετό και ουρά και καλούμπα.
Αν καθίσει σε καμιά κεραμμοσκεπή, κάνεις κεφάλι;




(Κάτσε ρε διανάθενα,θα ανέβω εγώ στην κεραμοσκεπή,που έχω πιεί πέντε ούζα και ξέρω πώς να κάνω κεφάλι).

Το λοιπόν, ένα επίσης ενδιαφέρον πείραμε διενεργησε επιστημονική ομάδα του παραδίπλα απο το μπράμπραχαμ ινστιτούτο του ντράμπραχαμ και κατέληξε στα εξής συμπεράσματα:
Οι προβατίνες που χάνονται κατά την διάρκεια της βοσκής στα λιβάδια (ένα ανά εκατό πρόβατα μηνιαίως υπολογίζουν οι ειδικοί πώς χάνεται),διαπιστώθηκε πώς μετά από κάποιο διάστημα αναγκαστικής μοναχικής ζωής,αποκτούν την ικανότητα να βλέπουν όνειρα στον ύπνο τους.
Αυτό υποστηρίζουν πώς ωφείλεται στο πολύ γάλα που έχουν μαζέψει στα μαστάρια τους και καθώς δέν υπάρχει πιά ο τσοπάνης να τις αρμέξει,το διοχετεύουν στο περιβάλλον κατά την διάρκεια των ...γαλατώξεών τους.
Μετά την πάροδο δύο μηνών,βλέπουν επιτέλους στο όνειρό τους και τον δρόμο που οδηγεί πίσω στο κοπάδι.
Ξυπνάνε και γυρίζουν πίσω τρισευτυχισμένες.
Δέν το δείχνουν όμως.
Κάνουν τις άνετες.
Και ενώ τις έχει κόψει η λόρδα δίχως καλαμπόκια κριθάρια και μπαμπακόπιτες τόσο καιρό,καμώνονται τις χορτάτες ξύνοντας τα δόντια τους με μιά οδοντογλυφίδα.
Κουνάνε και τον κώλο τους όλο αισθησιασμό δε,για να δείξουν στο τράγο πώς καλογαμηθήκαν τοσο καιρό στην μοναστική ζωή που κάναν και πω΄ς δέν τον έχουν ανάγκη.
Και αυτός απορεί,αφού κανένας τράγος δέν χάθηκε αυτό το δίμηνο,ούτε από τα διπλανά μαντριά,με ποιόν στο διάολο γαμήθηκε η προβατινα η χαμένη;
Με τον λύκο;
Εμπάσει περιπτώσει παρόλην την εξωτερική εμφάνιση και τις κακίες που λέει η χαμένη στις άλλες προβατίνες (πώς δήθεν είναι βλαχάρες και δέν έχουν ταξιδέψει τον κόσμο όπως αυτή),μέσα της όμως νοιώθει μεγάλη ανακούφιση και γαλήνη που ξαναβρήκε το κοπάδι.
Και καθώς από το φόβο της έχει κλάσει και αγνό παρθένο μαλλί τοσο καιρό μόνη της,από τούδε και στο εξής,παίρνει τα μέτρα της και κρεμάει στρούγκες εκτός απο το λαιμό και στην ουρά.
Να μήν ξαναχαθεί.
Οι επιστήμονες που μελέτησαν όμως τις ειδικές αυτές περιπτώσεις,προειδοποιουν τους τσοπαναραίους,πώς ενδέχεται σε πολλές περιπτώσεις αυτή η χαμένη για ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά,να έχει εφοδιαστεί και με φωτοβολίδες νυκτός,βεγγαλικά και σύγχρονα συστήματα ηχητικής προφύλαξης (κοινώς συναγερμό).Οπότε καλό είναι να λαμβα΄νονται οι απαραίτητες προφυλάξεις κατά το άρμεγμα,αφού υπάρχει περίπτωση να αρχίζουν να σκάνε οι βολίδες και να σφυρίζουν οι συναγερμοί, με συνέπεια να κόψουν το γάλα οι άλλες αρνάδες από την τρομάρα τους.
Στην περίπτωση αυτή,άς της βάλουν μιά γουρουνοστολή και άς την στείλουν στο άλλο πανεπιστήμιο του μπρίστολ,να κάτσει να αποδεικνύει μετά πώς δέν λέει ψέμματα παρόλο που πεινάει,γιατί είναι προβατίνα επιμένει και όχι γουρούνα και ότι οι τσοπάνηδες λεει φταίνε για όλα που δέν την έντυσαν κοτόπουλο για να έχει διπλή μερίδα στο φαγητό.....


















...παρά το μόνο που έχει τώρα είναι τα διπλά φάσκελα απο τα άλλα γουρούνια,που τώρα ούτε ψέμματα δέν μπορούν να πούν,αφού αποκάλυψε ότι και αυτά χαμένες προβατίνες ήταν,που ήθελαν όμως να ντυθούν κοτόπουλα για να έχουν διπλή μερίδα φαγητού.Και επιτέλους,όλοι γουρούνια και προβούλες ντυθήκανε,κανείς κοτόπουλο και θα μας μείνει τόσο φαί να πάει χαμένο.


















(εγω δέν ξέρω τίποτα.Εγώ δέν τον άγγιξα κάν τον μπουφέ.Ξεροσφύρι ούζο πίνω.
Τι να με έντυσαν άραγε εμένα;
Αητόπουλο; ).
Και εξάλλου, η μοναδική μου αλήθεια είναι ότι λέω πάντα ψέμματα.
Ώστε.
aspic
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1407
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:07 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τετ Μαρ 09, 2005 1:20 pm

Δηλητήριο άσπικ.

Σε έντυσαν δηλητήριο.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό atomant » Πέμ Μαρ 17, 2005 2:43 pm

Να και κατι που πρόλαβα να σώσω και γράφτηκε 11/3 πριν την "εισβολή"


Χαρταετοί





Αυτό που δεν μπορεί να φτάσει κανείς πετώντας, πρέπει να το φτάσει κουτσαίνοντας. Το να κουτσαίνεις, λέει η γραφή, δεν είναι αμαρτία.

Στίχοι του Ρίκερτ που παραπέμπει ο Φρόιντ στο «Πέραν της αρχής της ηδονής».

Εδω στο Busan ειχα την ευκαιρία να επισκεφτώ ενα μουσείο χαρταετών.
Τα χάρτινα πουλιά του ξεπερνούν τα επτά επί πέντε μέτρα και φυλάγονται σε μεγάλα γαλβανισμένα και στεγανοποιημένα κουτιά.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα περίτεχνα ιαπωνικά εξάγωνα ροκοκό.

Κάποια από τα πιο φιλόδοξα απαιτούν εργασία μιας ολόκληρης εβδομάδας.

Καθώς φτάνει η Καθαρή Δευτέρα και αναζητώ έναν ακόμη συμβιβασμό ανάμεσα στη δυναστευτική απαίτηση της εργασίας και τα όσα με συγκινούν, σκέφτομαι τους χαρταετούς που έγραψαν, όπως λένε στο σινεμά, στη ζωή μου.
Τη μυρωδιά της αλευρόκολλας σε κάποιο υπόστεγο των παιδικών χρόνων, την ίδια εκείνη μυρωδιά της προετοιμασίας του άψυχου θιάσου που θα ζωντάνευε μια παράσταση Καραγκιόζη.
Από τη μια, η υπόσχεση της μαγείας της πτήσης.
Από την άλλη, η μαγεία του μπερντέ που μεταμόρφωνε την ευτέλεια σε μυσταγωγία.
Χρόνια μετά, στη Ναντόνγκ, αγόρασα μαγεμένος έναν κινέζικο χαρταετό στο σχήμα της πεταλούδας με κόκκινα και μαύρα φτερά.
Με ακολούθησε πιστά σε ταξίδια, μετακομίσεις, χαρές και λύπες, αλλά δεν μπορέσαμε να τον κάνουμε να πετάξει ποτέ -ούτε αυτόν ούτε ένα «σμυρνάκι» που έφτιαξε για χάρη μου ένας πρόσφυγας φίλος.

Οι χαρταετοί μού φέρνουν ακόμη στο νου τις ζωγραφιές του Πάουλ Κλέε για το Καρναβάλι στο Χιόνι.

Επί χρόνια ολόκληρα πίστευα ότι αυτή η μαγευτική και κάπως εξωπραγματική παρουσία των αετών στον ουρανό του χιονισμένου γερμανικού τοπίου ήταν ένα εικαστικό εύρημα του αγαπημένου μου ζωγράφου.

Χρειάστηκα μια ξεσκιστική εμπειρία -η ανίατη αρρώστεια κάποιου κοντινού προσώπου- για να αντιληφθώ ότι το έθιμο να σηκώνονται χαρταετοί από σκιέρ που τρέχουν στο χιόνι ήταν εντελώς πραγματικό και ζούσε ακόμη στη Γερμανία.

Οι πρωτοπόροι καλλιτέχνες του Μπάου-χάους, με το όνειρό τους για την ανανέωση της λαϊκής γιορτής, ήταν φυσικό να προσέξουν και να αξιοποιήσουν το έθιμο των χαρταετών, όπως και το άλλο με τα ζωγραφισμένα φανάρια που χρησιμοποίησαν για να στήσουν φαντασμαγορικές γιορτές που συνδύαζαν το πρωτοποριακό πείραμα και την παραδοσιακή τελετουργία.

Αραγε τι να έγιναν οι χαρταετοί αυτοί;
Αλλο ένα ιπτάμενο, χάρτινο όνειρο των πρωτοποριών των αρχών του αιώνα, που πρέπει κανείς να συνηθίσει να τον λέει περασμένο;
Να σώθηκαν, μήπως, από τις ναζιστικές εκκαθαρίσεις των πραγμάτων που συνδυάστηκαν με τις -τραγικότερες-εκκαθαρίσεις των προσώπων;
Να φυλάχτηκαν, μήπως, από κάποιον προνοητικό Ες Ες, που τους ήθελε για συνάλλαγμα σε ώρα ανάγκης, και να εκτίθενται σήμερα ευλαβικά προφυλαγμένοι και ηλεκτρονικά αρχειοθετημένοι με τη γνωστή γερμανική τάξη, τη θαυματουργή στο καλό και στο κακό;

Και οι χαρταετοί του Αμπέταμπαντ*, τι να έγιναν κι αυτοί;
Πόσο ασφαλή να αποδείχθηκαν στα τσουνάμι και σεισμούς τα κουτιά ασφαλείας τους;
Πόσο πιο τυχεροί από τόσους και τόσους ανθρώπους που ονειρεύονταν να τους ξαναδούν να πετούν;

Διάβασα πως σ' ένα δάσος της Ινδίας, από τα λίγα όπου ακόμη υπάρχουν λιοντάρια και άλλα άγρια θηρία, τα ζώα ολόκληρη τη νύχτα πριν από το τσουνάμι ένιωσαν την ανείπωτη καταστροφή και δεν άφηναν τους φύλακες να ησυχάσουν από τα ουρλιαχτά.
Αδίκως, βέβαια.
Οι άνθρωποι απασχολημένοι με άλλα «σοβαρότερα», είχαν ξεχάσει τη γλώσσα των ζώων, την αρχέγονη γλώσσα του κορμιού που οσμίστηκε θάνατο.


Μήπως άραγε, αφού τα πιο φυσικά δεν συμβαίνουν, να έγινε κάτι από αυτά που λοιδορούμε σαν αφύσικα;

Μήπως αυτή τη νύχτα πριν από το τσουνάμι οι χαρταετοί αναρρίγησαν μέσα στα κουτιά τους και τα καλαμένια μέλη τους μάταια αναζήτησαν τη φυγή που τους ταίριαζε, τη σωτήρια πτήση στον ουρανό;

Ο,τι και να έγινε, ήταν φυλακισμένοι στα κουτιά τους, ανίκανοι να δραπετεύσουν, γιατί τα κλειδά τα κρατούσαν οι άνθρωποι που νομίζουν πως ξέρουν τι είναι ασφαλές και τι επικίνδυνο, τι καλό και τι κακό.

Αυτοί που επαίρονται γιατί έμαθαν να πετούν, αλλά έχουν ξεχάσει να κουτσαίνουν.

* Το Αχμέταμπαντ της Ινδίας, ειναι ιστορικός τόπος που φιλοξένησε το στρατηγείο του Μαχάτμα Γκάντι για τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας.
Η ίδια αυτή πόλη στεγάζει ένα Μουσείο Χαρταετών, που είναι το δεύτερο πιο σημαντικό στον κόσμο, και την προσωπική συλλογή από χίλιους οκτακόσιους χαρταετούς του Μπχάνου Σαχ -καλλιτεχνικό όνομα Μπχάνου-μπάι- ενός καλλιτέχνη κατασκευαστή και ζωγράφου που έχει τιμηθεί στη Διέπη, στο Ντουμπάι, και τα έργα του είναι γνωστά στη Φινλανδία, στη Βόρεια και στην Νότια Αμερική και την Κίνα


Άβαταρ μέλους
atomant
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 698
Εγγραφή: Τρί Ιαν 20, 2004 4:39 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Μαρ 05, 2006 11:56 am

Καλή Αποκριά να έχετε.

Τα τόπικς υπάρχουν. Οι γιορτές υπάρχουν.Ολες οι ευκαιρίες για χαρά και λαμπερά μάτια. ʼνθρωποι δεν υπάρχουν ίσως να τα ανακαλύψουν. Μεγαλώνοντας ενηλικιωνόμαστε. Ναι, όπως το ακούτε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από αυτό. Να προσθέτουν τα χρόνια ή οι καταστάσεις βάρος στη ψυχή, τόσο που τα μάτια να κλείνουν τα βλέφαρα κουρασμένα στη χαρά.

Μπορεί κάποιοι να ισχυριστούν αυτό και το άλλο. Μπορεί να κρυφτούν πίσω από την αξιοπρέπειά τους και να μη πετάξουν ούτε μια σερπαντίνα στον εικονικό κόσμο που τους βολεύει τις καθημερινές στα γραφεία τους και τα σπιτικά τους. Έχουν κάνει έτσι κι αλλιώς τις συμβάσεις τους, πολύ πιο μεγάλες από ό,τι ο θόρυβος μιας σερπαντίνας ή μιας "κατεστημένης" γιορτής που πέφτει σε ένα χώρο "συμβατικών" φίλων. Μην έρχεστε τώρα. Ελάτε από Τρίτη, έτσι κι αλλιώς η εβδομάδα έχει αρκετές μέρες...κάθε μια με τις συνήθειές της και τους τρόμους της....
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Δημοσίευσηαπό dianathenes » Κυρ Μαρ 05, 2006 4:34 pm

Ο καιρός θα χαλάσει. Κι έτσι πρέπει να γίνει γιατί η Καθαρά Δευτέρα ήταν πάντα μέρα με τσουχτερό κρύο για να σηκωθούνε ψηλά οι αετοί.

Τον αετό τον πετούσαμε όχι πολύ μακριά από εδώ. Τρώγαμε στα βιαστικά με την οικογένεια αυτά τα περίεργα εδέσματα, πίκλες, χαλβά και ταραμοσαλάτα χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς το γιατί και το πώς. Ο χρόνος και οι γιορτάδες του ήταν τότε λίγο μυστήριο πράγμα, κανείς δεν γνώριζε ακριβώς γιατί γιορτάζαμε πότε. Ιδίως κάτι τέτοιες γιορτές σαν την Καθαρά Δευτέρα. Γιατί ήταν καθαρά; Ολα αποτελούσαν μέρος μιας ιεροτελεστίας που την χρεώναμε στους μεγάλους. Εμείς απλώς ακολουθούσαμε διαλέγοντας αυτό που μας ευχαριστούσε.

Ερχονταν οι συγγενείς από νωρίς- θα πρέπει να ήταν γύρω στις ένδεκα το πρωί και πάντα ανάμεσα στους παππούδες και τις γιαγιάδες υπήρχαν κάτι ξαδέλφια των γονιών που τα βλέπαμε πρώτη φορά και που μιλούσαν για τον τάδε άλλο συγγενή, για ιστορίες του δικού τους παρελθόντος από το οποίο τίποτα δεν γνωρίζαμε. Οι διηγήσεις αυτές πλανιόνταν στον αέρα και την εορταστική ατμόσφαιρα μα σε μας είχαν τον αντίκτυπο που είχε ακριβώς στο σχολείο και το μάθημα της Ιστορίας!

Ανηφορίζαμε το δρόμο δίχως τίποτα. Μα πάντα κάποιος έφερνε στο τέλος αετό. Ηταν ένα μέρος όλο άπλα- τώρα περνά από κει η Αττική οδός- πάντα το ίδιο. Κι εμείς εξ άλλου πάντα το ίδιο ήμασταν. Φορούσαμε, εμείς τα κορίτσια μίνι φούστα και τα αγόρια κοτλέ καμπάνα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση στις φωτογραφίες είναι η λεπτή μέσα μας και η καθαράδα στο βλέμμα που στυλώνουμε στο φακό.

Στον αετό πάνω γράφαμε τα μικρά μας ονόματα. Ανάκατα. Με μαρκαδόρο. Ανάβαμε φωτιά περισσότερο για τη πλάκα. Ισως αυτό να άρχισε κάποια χρονιά με μπόλικο κρύο αλλά όλες τις χρονιές που ακολούθησαν πάντα υπήρχε φωτιά. Παρά κει κανένα αμάξι λίγο σαράβαλο όπου συχνά μπορεί να μπαίναμε και οκτώ- εννιά άτομα.

Στο τέλος, τον αετό τον καίγαμε. Ούτε μια χρονιά δεν τον φυλάξαμε. Να τον κάψουμε, να τον κάψουμε φωνάζαμε μόλις έπεφτε το σούρουπο και άδειαζε μέσα στο κρύο ο ουρανός. Και πάντα το λέγαμε χοροπηδηχτά, φωνάζοντας και γελώντας. Τη στιγμή που τον τύλιγαν όμως οι φλόγες ήμαστε σοβαροί. Πολύ σοβαροί και σκεπτικοί ίσως. Τι καίγαμε; Δεν ξέραμε. Αλλά πάντα σίγουρα όχι τον αετό. Ισως καίγαμε τα μικρά μας ονόματα. Ισως τη χαρά που μας αναλογούσε. Σαν την ζάχαρη μέσα στα νεανικά μας κορμιά. Οι νέοι ποτέ δεν γνωρίζουν. Μόνο διαισθάνονται.

Είχαμε ξεφύγει από κείνη την άβουλη ηλικία όπου γράφαμε εκθέσεις « πώς περάσατε την Καθαρά Δευτέρα». Είχαμε φτάσει σε κείνο το γοητευτικό μεταίχμιο όπου τα πράγματα δεν σε αγγίζουν. Που νομίζεις ότι θα γίνεις κάτι ξεχωριστό, πάνω από τα πράγματα και τη μίζερη ζωή των γονιών σου. Το μέλλον απλωνόταν μπροστά μας άγνωστο, γοητευτικό και πολυτάλαντο.
Είμαι για πέτα(γ)μα.....

....και αγόρασα ασπίδα......
Άβαταρ μέλους
dianathenes
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1193
Εγγραφή: Τρί Απρ 08, 2003 10:08 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο επικαιρότητα

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron