Το ταξίδι

Δε γνώρισα την ξεγνοιασιά της άνεργης της νιότης,
δοσμένος πάντα στο πολύπλευρο καθήκον,
εύθραυστος πια φουντάρω γοερά στο πεπρωμένο
ύστερα βρήκα κάποια σύντομη ευτυχία, χωρίς ουλές,
για να διαβώ ως το νησί με τα σχισμένα βράχια.

Κι ο Απηλιώτης, της ψυχής το άσπρο άτι Δε γνώρισα την ξεγνοιασιά της άνεργης της νιότης,
δοσμένος πάντα στο πολύπλευρο καθήκον,
εύθραυστος πια φουντάρω γοερά στο πεπρωμένο
ύστερα βρήκα κάποια σύντομη ευτυχία, χωρίς ουλές,
για να διαβώ ως το νησί με τα σχισμένα βράχια.

Κι ο Απηλιώτης, της ψυχής το άσπρο άτι γαληνεύει,
αγέρας αλαφρός και μυρωδάτος, λεπτός σα χάδι,
μα να, βοριάς θρασύς, κοντράρει με μια πόζα όλο αναίδεια,
ύστερα μπήκα στων αντίλαλων τα τόπια, χωρίς φωνή,
για να χαθώ, μεσ’ στις φλογίτσες των κεριών και στο λιβάνι.






||\\\\_/||
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του γιώργου ξένου ~~~

------------------------------------------------------------------------------


Ποιοί είναι online

Έχουμε 14 επισκέπτες συνδεδεμένους