Λαθραίο φιλί

Πέτρινο περίζωμα κι ολούθε ησυχία
στ’ ακανόνιστα σοκάκια της αυλής,
αναδοσιές απελπισιάς γιομάτα,
φαινόλης μυρωδιά μεσ’ στον αγέρα,
λαθραία βλέμματα ωχρής ανταύγειας
ανάβουν κροταλώντας θανατερά.

Του πάρκου η νυχτερινή ευωδία
αθέμιτης ελπίδας ολέθριο δώρο
πλανόδιων βιρτουόζων πανηγύρι,
μ’ αυτών, με χαρακιές στα μπράτσα
με φλέβες τεντωμένες Πέτρινο περίζωμα κι ολούθε ησυχία
στ’ ακανόνιστα σοκάκια της αυλής,
αναδοσιές απελπισιάς γιομάτα,
φαινόλης μυρωδιά μεσ’ στον αγέρα,
λαθραία βλέμματα ωχρής ανταύγειας
ανάβουν κροταλώντας θανατερά.

Του πάρκου η νυχτερινή ευωδία
αθέμιτης ελπίδας ολέθριο δώρο
πλανόδιων βιρτουόζων πανηγύρι,
μ’ αυτών, με χαρακιές στα μπράτσα
με φλέβες τεντωμένες του μετώπου
πιο ‘κει, ορμά το βλέμμα αλαφιασμένο.

Γινήκαμε πολλοί, μετά εκατό και τόσοι άλλοι,
κι ο κόσμος το ‘μαθε, μα δες, φαλτσάρει,
δεν σκουντουφλάμε εμείς πάνω στα ράκη
στο έλος των ανθρώπων της παρόδου,
μα απιθώσαμε μαθές τα ινδάλματα στη άκρη,
ορθοί εμείς, σε στάση αμύνης και οργής
λίγο ψωμί, ένα φιλί, κι ο ήλιος γρικά κάθε αυγή.





||\\\\_/||
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του γιώργου ξένου ~~~

------------------------------------------------------------------------------



Ποιοί είναι online

Έχουμε 13 επισκέπτες συνδεδεμένους