Προς δυσμάς

Πηγαίνοντας προς τη δύση το μονοπάτι στενεύει
Οι κόχες της αγάπης, που σε γαλήνευαν, σε τρυπούν
Τα βελούδινα χέρια των παραδείσων και της Πηγαίνοντας προς τη δύση το μονοπάτι στενεύει
Οι κόχες της αγάπης, που σε γαλήνευαν, σε τρυπούν
Τα βελούδινα χέρια των παραδείσων και της ελπίδας παραμονεύουν
Τώρα πια δεν είμαστε μαζί, τα όνειρά σου στέρεψαν
δε μπορείς να μας δώσεις το σπυρί και την κάπα
είμαστε πολλοί και δυνατοί, ο χώρος στενεύει
περισσεύεις....

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του γιώργου ξένου ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 12 επισκέπτες συνδεδεμένους