Αυτογνωσία

Ο Ερμής κάθεται παράμερα και συλλογιέται την άνοιξη.
Η άρπα του Ορφέα πάλλεται στού ανέμου το θρόϊσμα,
του Δία τα βλέφαρα Ο Ερμής κάθεται παράμερα και συλλογιέται την άνοιξη.
Η άρπα του Ορφέα πάλλεται στού ανέμου το θρόϊσμα,
του Δία τα βλέφαρα χαμηλώνουν στην κοιλάδα,
του Ποσειδώνα η γερμένη τρίαινα
αρμενίζει στου Αιγαίου το φως,
στη Δήλο οι λέαινες ατενίζουν
τα χρυσαφένια τόξα του ανακτόρου.
Κι εμείς, στης ρυπασμένης πόλης τα χαλάσματα,
αναζητούμε τη δύναμη.

Οι ειδικοί συνωμοτούν,
των ερώτων της φύσης τη δύναμη να μικρύνουν
και βάζουν το νου στα υπόγεια,
αγκάθι στου ρόδου το πέταλο,
στη φιλία την υποψία της έχθρας,
στου ορατού Δία τη θέση,
τις εντολές των απαγορεύσεων.
Κτίζουν τη σύγχρονη κοινωνία των φοβισμένων, κατατρεγμένων ανασφαλών,
για κυριαρχία εις της αιώνες των αιώνων.


Εσύ όμως μη φοβάσαι του φόβου το κάλεσμα.

Ο ήλιος λάμπει το ίδιο με τότε στου Αιγαίου την αλμύρα.

Το θυμάρι, μόνον εδώ, αναδύεται.
Οι λέαινες της Δήλου δεν έχουν κρυφτεί
απ του φόβου το σύννεφο
Ο Ερμής στέκει ολόρθος
εκεί στης Ολυμπίας τα μέρη. Θυμήσου.

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του γιώργου ξένου ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 21 επισκέπτες συνδεδεμένους