Πουλιά της Ποίησης

Ανοίγω το στόμα κι αντί φωνής
Βγαίνει τζιτζίκισμα…
Εμβρόντητος αντιλαμβάνομαι
Ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί
Ότι η πρώτη ύλη του κόσμου –η γλώσσα
Είναι νεκρή.


Είμαστε όλοι οι ποιητές φοβισμένοι
Κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο
Κι αφουγκραζόμαστε τους τριγμούς του κόσμου.



Μια πόρτα ανοίγει τότε
Και παρουσιάζεται ένα ολόγυμνο Ανοίγω το στόμα κι αντί φωνής
Βγαίνει τζιτζίκισμα…
Εμβρόντητος αντιλαμβάνομαι
Ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί
Ότι η πρώτη ύλη του κόσμου –η γλώσσα
Είναι νεκρή.


Είμαστε όλοι οι ποιητές φοβισμένοι
Κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο
Κι αφουγκραζόμαστε τους τριγμούς του κόσμου.



Μια πόρτα ανοίγει τότε
Και παρουσιάζεται ένα ολόγυμνο κορίτσι
Έχει για στήθη δυο περιστέρια που γουργουρίζουν
-«Είμαι η Ποίηση», δηλώνει
«Σάς φέρνω τις καινούριες λέξεις»
Και φρρ..! απ’ το αιδοίο της
Σμήνη πουλιών ελευθερώνει.




||\\\\_/||
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του larry cool ~~~

------------------------------------------------------------------------------



Ποιοί είναι online

Έχουμε 13 επισκέπτες συνδεδεμένους