ΑΠΟΓΥΜΝΩΣΗ

Μ’ ανέμους και με κύματα σε εξιστόρησα ως τώρα
με αναμμένα βεγγαλικά μέσα σε ημισκότεινα τούνελ
προέκτεινα ως το άπειρο τις άκρες του Μυστηρίου σου
και πάνω στο άρμα των λέξεων, σε περιήγησα
στο εσπερινό αργοσάλεμα της φλόγας των κεριών.

Μα τώρα, αφήνοντας, για λίγο, Μ’ ανέμους και με κύματα σε εξιστόρησα ως τώρα
με αναμμένα βεγγαλικά μέσα σε ημισκότεινα τούνελ
προέκτεινα ως το άπειρο τις άκρες του Μυστηρίου σου
και πάνω στο άρμα των λέξεων, σε περιήγησα
στο εσπερινό αργοσάλεμα της φλόγας των κεριών.

Μα τώρα, αφήνοντας, για λίγο, πίσω μου τους ήχους
των πουλιών- και με τούτο το μισοτελειωμένο τσιγάρο
να καίει στα χείλη-
θα ‘θελα να σηκωθώ λιγάκι ψηλά, στις μύτες
των ποδιών
και πάνω απ’ το κρυστάλλινο πρίσμα της Ποίησης,
να δω τη μοναδική- Σάρκινη εκδοχή σου.
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του αθανάσιου κούρτη ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 18 επισκέπτες συνδεδεμένους