αλεξάνδρα κοντόλαιμου

Σκέψεις

Όταν κάθισα και σκέφτηκα σοβαρά το όλο σκηνικό (η αλήθεια είναι ότι εσκεμμένα άργησα να το κάνω, καθώς δεν ήθελα να χαλάσω την ηρεμία που μόλις τότε είχα αρχίσει να βρίσκω), μου ήρθε στο μυαλό ο τίτλος ενός μυθιστορήματος του Σκέψεις

Όταν κάθισα και σκέφτηκα σοβαρά το όλο σκηνικό (η αλήθεια είναι ότι εσκεμμένα άργησα να το κάνω, καθώς δεν ήθελα να χαλάσω την ηρεμία που μόλις τότε είχα αρχίσει να βρίσκω), μου ήρθε στο μυαλό ο τίτλος ενός μυθιστορήματος του Marquez «Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου». Εκείνο που με πείραξε εκ πρώτης όψεως δεν ήταν το ότι έφτασε το τέλος μιας «μεγάλης φιλίας» (είχε φανεί από καιρό πως αυτό θα ερχόταν σύντομα), αλλά ο τρόπος με τον οποίο ήρθε, χωρίς καλά-καλά να το πάρω είδηση. Φθόνος Υποκρισία, Προδοσία…οι λέξεις που το προσδιορίζουν.

Σου έχει τύχει ποτέ να νιώθεις σαν να πέφτεις απ΄ τα σύννεφα ακούγοντας κάτι το τελείως απρόσμενο και τρομερά δυσάρεστο; Εγώ πάντως το ένιωσα με όλη τη σημασία του: Ένιωσα τα μηνίγγια μου να χτυπούν δυνατά ,να με πιάνει ίλιγγος και στο τέλος να μένει ένας περίεργος πόνος στο κεφάλι σα να είχα συγκρουστεί βίαια με το έδαφος(=πραγματικότητα). Έμεινα άφωνη κοιτάζοντας το κενό…

Τελικά ίσως να μην προβληματίστηκα τόσο με τη συμπεριφορά της «φίλης» όσο με τη δική μου συμπεριφορά…Για άλλη μια φορά βρίσκομαι αντιμέτωπη με την κακία του κόσμου και δεν μπορώ να καταλάβω τί με οδήγησε σε αυτή την κατάσταση που μια ζωή επιδιώκω να αποφύγω…

Υποτίθεται πως προσπαθώ με όλες τις δυνάμεις μου να κάνω τους ανθρώπους τους οποίους έχω επιλέξει να είναι δίπλα μου χαρούμενους, ευτυχισμένους και κυρίως «καλύτερους». Και γι αυτό διαλέγω (συνειδητά η ασυνείδητα) άτομα που διαθέτουν κάποια έμφυτη αθωότητα, καλοσύνη, αφέλεια και δεν ντρέπονται γι αυτή. ʼτομα ανίκανα να νιώσουν ζήλια, φθόνο, κακία, αλλά μόνο ευγνωμοσύνη και αγάπη, πολλή αγάπη!!! Έτσι προστατεύομαι και εγώ και ικανοποιείται και η ανάγκη μου αναγνώρισης ότι κάνω κάτι “καλό”…

Όμως τελικά τα καταφέρνω και πληγώνομαι πάντα εγώ…Πάντα έχω την αίσθηση πως έχω δώσει ένα κομμάτι του εαυτού μου και στο τέλος μου το επιστρέφουν λέγοντας πως τους είναι άχρηστο γιατί έχει παλιώσει, φθαρεί, σαπίσει…Τέτοιες στιγμές πονάω πολύ!!! Γιατί για μια ακόμα φορά ακολούθησα το ένστικτό μου, την καρδιά μου κλείνοντας τα αυτιά μου στις φωνές που μου έλεγαν: «Πρόσεχε! Η εμπιστοσύνη είναι κάτι που κερδίζεται με κόπο, δεν είναι κάτι που “διανέμεται” δωρεάν».

Και για άλλη μια φορά νιώθω προδομένη…

Ανατρέχω στο παρελθόν να βρω πού έκανα λάθος…Η μόνη απάντηση που παίρνω είναι ότι υπάκουσα στην καρδιά μου και όχι στη λογική. Ότι εμπιστεύτηκα τον ʼνθρωπο και όχι το Τέρας που κρύβει μέσα του και συχνά βγαίνει νικητής.

Είναι γεγονός πως οι άνθρωποι αλλάζουν και επί των πλείστων προς το χειρότερο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί προσπαθούν να απαλλαγούν από την αθωότητα ,την ειλικρίνεια, την ευαισθησία, την παιδικότητα τους! Γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά αποτελούν εμπόδιο στη ζωή τους; Μια εύκολη απάντηση είναι η κλασική: «Γιατί σε αυτό τον κόσμο που ζούμε μόνο ο ατομιστής, ο συμφεροντολόγος ,ο πονηρός, ο ψεύτης, ο άνθρωπος-πέτρα επιβιώνει!» Εγώ όμως αρνούμαι να το δεχτώ αυτό. Η απάντηση αυτή δε με καλύπτει! Μακάρι να μπορούσε κάποιος να μου δώσει μια διαφορετική απάντηση…

Εκείνο που με πληγώνει ακόμα περισσότερο είναι πως και την επόμενη φορά θα κάνω το ίδιο «λάθος»…Γιατί εγώ δεν γίνεται να αλλάξω ή μάλλον φοβάμαι να αλλάξω….Φοβάμαι πως θα πάψω να είμαι εγώ ,θα χάσω τον εαυτό μου, τους λόγους για τους οποίους με αγαπώ… Και τότε θα έχω αποτύχει…

Από την άλλη, φοβάμαι το πού θα οδηγηθώ συνεχίζοντας να εμπιστεύομαι και να πιστεύω στον ʼνθρωπο…Όμως την επιλογή μου την έχω κάνει…Και ως γνωστόν, ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του…

Ας αφήσουμε λοιπόν το χρόνο να δείξει…Αυτός ποτέ δε λέει ψέματα…

Εκείνο που απομένει σε εμένα είναι να ελπίζω το «καλύτερο»…

“Τις φωνές από τα λάθη κάποιος πρέπει να φιμώσει, και είναι ελεύθερη και κρύα κι αχαλίνωτη η πτώση…”

Ποιοί είναι online

Έχουμε 24 επισκέπτες συνδεδεμένους