Η Βούληση Του Ενός

Πέθαναν οι μνήμες... νεκρές σαν φιμωμένοι στεναγμοί.
Το σήμερα ματώνει από του αύριο το σπιρούνι,
ένα αύριο όπου λογάδες, παγίδες, πόρνες, σπιούνοι
θάʼνʼ το πεδίο για νʼαδράχνεις τη στιγμή.

Βλέπω νʼανατέλλει αστράπτουσα, ολοπόρφυρη, δοξαστική
σαν μια συνοριακή με φλάμπουρα κι επάλξεις πόλη
η λέξη “μόνος”. Πάρτε Πέθαναν οι μνήμες... νεκρές σαν φιμωμένοι στεναγμοί.
Το σήμερα ματώνει από του αύριο το σπιρούνι,
ένα αύριο όπου λογάδες, παγίδες, πόρνες, σπιούνοι
θάʼνʼ το πεδίο για νʼαδράχνεις τη στιγμή.

Βλέπω νʼανατέλλει αστράπτουσα, ολοπόρφυρη, δοξαστική
σαν μια συνοριακή με φλάμπουρα κι επάλξεις πόλη
η λέξη “μόνος”. Πάρτε την, να την στραγγίξτε όλοι,
γιατί μονάχα μέσα εκεί ο θρίαμβος κατοικεί.

Την Πλάστιγγα βαραίνουν η Αγγαλιά και το Σπαθί
κι ανάμεσα τους πέπλα που τα διατρέχουν ίσκοι,
εκεί καθένας στα πηγάδια των ονείρων βρίσκει
το σκύψιμό του, για να πέσει, να χαθεί...

Μη ρίχνεις άλλο δάκρυ,
λαβωμένε εσύ πολεμιστή,
στα σκουριασμένα κι ανεκπλήρωτα όνειρά σου.
Στην φλόγας μοναχά την άκρη
μαύρα βάψτα και παρατάξου
μπρος στου χάους την κουπαστή!

[Άλογα και πανοπλίες σε σμήνη τσακίζονται ολοταχώς,
εωσότου να μην απομείνει παρα η Δύναμη Του Ενός...]






||\\\\_/||
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του χρήστου κατσαρού ~~~

------------------------------------------------------------------------------



Ποιοί είναι online

Έχουμε 16 επισκέπτες συνδεδεμένους