Δίχως καλούπια

Θα πω αυτό που δε θέλω να ακούσω,αυτό που φοβάμαι.Τρέχω με λύσσα να φτάσω στο τέλος και όταν το πλησιάζω το βήμα γίνεται αργό και βαρύ,κάνω μεταστροφή,τρέχω πάλι,στην αρχή του τέλους.₼νθρωποι μου απευθύνουν τον λόγο,αλλά είμαι βυθισμένος στο εγώ Θα πω αυτό που δε θέλω να ακούσω,αυτό που φοβάμαι.Τρέχω με λύσσα να φτάσω στο τέλος και όταν το πλησιάζω το βήμα γίνεται αργό και βαρύ,κάνω μεταστροφή,τρέχω πάλι,στην αρχή του τέλους.₼νθρωποι μου απευθύνουν τον λόγο,αλλά είμαι βυθισμένος στο εγώ μου.Έπαψα να ενθουσιάζομαι εύκολα,τώρα μονάχα καχυποψία,και το χαμόγελο...χα!δύο σφιγμένα χείλη.Κουραστική η επικοινωνία με τους γείτονες,προτιμώ τη συνομιλία με αντικείμενα και ζώα.Μόνο οι γείτονες των σκέψέων μου δε χρειάζετε να ακούσουν,αλλά είναι λίγοι,μακριά και καταβεβλημένοι.



Χυδαία ύπαρξη,είναι η αποσύνθεση της ψυχής,ευγενικά λόγια,το προσωπείο της πόρνης.Κάποιος χτυπάει την πόρτα του μυαλού σου,αρνείσαι να του ανοίξεις,κάτι αληθινό να αντικρίσεις,λυπάσαι;



Ζωντανεύω στα παραμύθια,ουτοπία ονείρου. Ο καπνός με προσδιορίζει,δε θέλω να ξυπνήσω.Μ'αρέσει να χουχουλεύω σε ζεστά σεντόνια.Είναι δύσκολο να σηκωθείς,όρθιος να στηριχτείς σε πληγωμένα πόδια.Μα,αν δε συρθείς σε κόκκινη πίσσα δε θ'αναπνεύσεις διάφανο αέρα.



Είναι η αλήθεια κάθε ψέματος που βιώνω,η βουβή τηλεόραση που παρακολουθώ.Είναι η παλιά εφημερίδα που διαβάζω,τίποτα δεν την διαφοροποιεί από τη σημερινή.Είναι το ίδιο τσιγάρο που καπνίζω και τώρα,ο ίδιος καφές που πίνω,τα ίδια ρούχα...η ρουτίνα.

Είναι η συνειδητοποίηση της θλιβερής πραγματικότητας μέσα στην απραξία.


------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση της ζωής κάρα ~~~

------------------------------------------------------------------------------





Ποιοί είναι online

Έχουμε 29 επισκέπτες συνδεδεμένους