Για τη Μαρία


Τα αγρίμια ξύπνησαν

απ'την αβρότητα της λήθης

Οι πύλες διάπλατα άνοιξαν

να ξεχυθεί η δική μου θλίψη

σε εμένα,και πάλι

γι'αυτήν



Βουτάω ξανά

ισως για πρώτη φορά

θα ψάξω το τέλος να βρω

όντας σίγουρος ότι δε μπορώ
Τα αγρίμια ξύπνησαν

απ'την αβρότητα της λήθης

Οι πύλες διάπλατα άνοιξαν

να ξεχυθεί η δική μου θλίψη

σε εμένα,και πάλι

γι'αυτήν



Βουτάω ξανά

ισως για πρώτη φορά

θα ψάξω το τέλος να βρω

όντας σίγουρος ότι δε μπορώ

τα αγρίμια να κοιμήσω

τις πύλες να κλείσω

και έτσι ανήμπορος θα μείνω να κοιτώ

κομμάτι-κομμάτι να εκθρονίζεται ένας θεός

καθώς το τέλος αδυνατώ να βρώ

και ισως τώρα εδω

από την πληγή που ποτέ δε θα κλείσει θα πιώ

το νέκταρ της ανεξήγητης εμμονής

που δικαιολογίες για χώρο είχε βρει

να δυναμώσει στην σκιά

χωρίς νερό,χωρίς τροφή

και την εκδικησή της να πάρει

ως την μια και μόνη εκδοχη.





------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του χριστόφορου ασύστολου ~~~

------------------------------------------------------------------------------





Ποιοί είναι online

Έχουμε 29 επισκέπτες συνδεδεμένους