Η ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ

Πάνω από κάστρα, πάνω από πόλεις και βουνά
πάνω από μέρη που δεν υπάρχουνε πουλιά
Ταξιδεύει με δυο αστέρια στους ώμους
και κοροϊδεύει της ζωής τους παράξενους νόμους
Απολαμβάνει ότι το μυαλό της έχει γεννήσει
στη διασταύρωση της φαντασίας με τη φύση.
Είναι ακόμα μικρή και Πάνω από κάστρα, πάνω από πόλεις και βουνά
πάνω από μέρη που δεν υπάρχουνε πουλιά
Ταξιδεύει με δυο αστέρια στους ώμους
και κοροϊδεύει της ζωής τους παράξενους νόμους
Απολαμβάνει ότι το μυαλό της έχει γεννήσει
στη διασταύρωση της φαντασίας με τη φύση.
Είναι ακόμα μικρή και με δάκρυα στα μάτια
ξενυχτάει κι η ζωή πάλι της φαίνεται μάταια
Της μιλάς, της χαμογελάς κι αυτή σηκώνει το κεφάλι
να βγει θέλει απ’ αυτή την παράξενη ζάλη
Που το «είναι» της έχει πλακώσει
και την ψυχή της έχει ματώσει.
Το αίμα της πάλι θα δεις και θα πάψεις
να μιλάς γι’ αριθμούς και για πράξεις
Θα λησμονήσεις όμως αυτά που θα χάσεις
και θα θυμηθείς αυτά που θες να ξεχάσεις
Θα γύρεις πάνω μου, θα σου σκουπίσω τα μάτια
θα δω στον ύπνο μου ονειρεμένα παλάτια.
Την αναπνοή σου πάλι ακούω και ζω
και την αυγή θα ξυπνήσω την ομορφιά της να δω.
Φύγε κι έλα, μη μ’ αφήσεις ποτέ πια μόνο
μες στον παράξενο γελοίο μου πόνο.

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του Κωνσταντίνου Βενιζέλου ~~~


------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 50 επισκέπτες συνδεδεμένους