ΕΓΩ ΠΕΤΑΓΑ ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΣΤΗ ΓΗ

Εγώ πέταγα με τα φτερά στη γη
και η ζωή μου μια χρυσαφένια αυγή,
Όταν ακούω καμπάνες αναπολώ τη στιγμή
που οι καρδιές μας αγαπήσανε την καταρρακτώδες βροχή
Ταξίδι για δυο σε μαγικό ουρανό
τα μάτια σου λάτρεψα ένα χειμωνιάτικο δειλινό
Ψάξε να βρεις το χρυσό, Εγώ πέταγα με τα φτερά στη γη
και η ζωή μου μια χρυσαφένια αυγή,
Όταν ακούω καμπάνες αναπολώ τη στιγμή
που οι καρδιές μας αγαπήσανε την καταρρακτώδες βροχή
Ταξίδι για δυο σε μαγικό ουρανό
τα μάτια σου λάτρεψα ένα χειμωνιάτικο δειλινό
Ψάξε να βρεις το χρυσό, νοιώσε το σώμα να καίει
εγώ θα είμαι εδώ μια ηλιαχτίδα μου λέει
Αναρωτήσου κι εσύ τι πάει να πει σιωπή
βάλε φωτιά στην παγωμένη σου ψυχή
Αναστήσου το βράδυ που το φεγγάρι θα βγει
ένα μαύρο πέπλο και η ζωή σου μισή
Στη δύση ανατέλλουν ο ουρανός και τ’ αστέρια
τα φτερά τους ανοίγουν, δυο φωτεινά περιστέρια.
Ελευθερία στο μυαλό, στη ζωή και στο λάθος
και οι δυο μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος.

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του Κωνσταντίνου Βενιζέλου ~~~


------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 58 επισκέπτες συνδεδεμένους