ΕΙΡΗΝΗ

Κοιτάω απ’ το παράθυρο, ο κόσμος έξω, τ’ αστέρια
το κρύο αβάσταχτο, τη μοναξιά μου κρατάω στα χέρια
Το τζάμι αχνό και σχηματίζω μια λέξη
το όνομα σου είναι αυτό που η μέρα θα φέξει

Το φεγγάρι χλωμό μου κρατάει παρέα
και οι πλανήτες τριγύρω Κοιτάω απ’ το παράθυρο, ο κόσμος έξω, τ’ αστέρια
το κρύο αβάσταχτο, τη μοναξιά μου κρατάω στα χέρια
Το τζάμι αχνό και σχηματίζω μια λέξη
το όνομα σου είναι αυτό που η μέρα θα φέξει

Το φεγγάρι χλωμό μου κρατάει παρέα
και οι πλανήτες τριγύρω χλευάζουν τη μέρα
Μου λένε όλα τα μυστικά σου
όλα τα κρυφά όνειρά σου

Είσαι μακριά μα την ανάσα σου νοιώθω
το άγγιγμά σου ζεστό, το κορμί σου όλο πόθο
Ζω και πεθαίνω ακούγοντας νότες
που με σένα έχω συνδέσει και μου ανοίγουνε πόρτες

Πόρτες φωτεινές που πίσω κρύβουν εσένα
τη μορφή, τη σκιά, τα γλυκά περασμένα
Όμως έλα τώρα κοντά, στην αγκαλιά μου να σε κλείσω
κι όση αγάπη έχω στην καρδιά να σου χαρίσω.

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του Κωνσταντίνου Βενιζέλου ~~~


------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 50 επισκέπτες συνδεδεμένους