Έρωτας

Η σκέψη αφήνεται στο βλέμμα σου
και πέφτει στο κενό η λογική.
Μορφή εσύ που το μυαλό μου συγκλονίζεις
και το κορμί το σπρώχνεις στο γκρεμό!

Βαθύ, το χρώμα των ματιών σου, ερεθίζει
τα έγκατα της μολυσμένης μου ψυχής,
κι ο ήχος της φωνής Η σκέψη αφήνεται στο βλέμμα σου
και πέφτει στο κενό η λογική.
Μορφή εσύ που το μυαλό μου συγκλονίζεις
και το κορμί το σπρώχνεις στο γκρεμό!

Βαθύ, το χρώμα των ματιών σου, ερεθίζει
τα έγκατα της μολυσμένης μου ψυχής,
κι ο ήχος της φωνής σου αιχμαλωτίζει
τα πάθη μιας μονότονης ζωής.

Το γέλιο σου, πρόκληση αθώα,
των σκλάβων παθιασμένο ιδανικό
τα λόγια σου, χρυσά καρφιά
πάνω στου πόθου το σταυρό!

Αστάρτη, εσύ με οδηγείς στην κάψα της ερήμου
μες τον πολύβουο ναό του για να μπω,
τυφλός από το πάθος μου να κλέψω,
την ηδονή ζωής ολάκερης να πιω!




||\\\\_/||
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του αναστάσιου καζαντζίδη ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 30 επισκέπτες συνδεδεμένους