Απώλεια

Ανιχνεύω τις νύχτες τα αιώνια πάθη
ένας δήθεν νεκρός από χώμα κ'αερα
πολεμώ μονάχος τα ανθρώπινα λάθη
που ορφανό με κρατούν απ'το μέγα πατέρα

μεσ' την κόλαση έχω ένα σπίτι με θέα
περισσεύει η θλίψη και βεράντες μου κάνει
της Πανδώρας παιδιά μου κρατάνε παρέα
στη Ανιχνεύω τις νύχτες τα αιώνια πάθη
ένας δήθεν νεκρός από χώμα κ'αερα
πολεμώ μονάχος τα ανθρώπινα λάθη
που ορφανό με κρατούν απ'το μέγα πατέρα

μεσ' την κόλαση έχω ένα σπίτι με θέα
περισσεύει η θλίψη και βεράντες μου κάνει
της Πανδώρας παιδιά μου κρατάνε παρέα
στη γιορτή που ετοιμάζει η ψυχή πριν πεθάνει

ένα πιάνο θυμάται μια πένθιμη πράξη
στον καθρέφτη νεκρό το είδωλο μου σαπίζει
ένας κύβος του Ρουμπικ ψάχνει να 'βρει μια τάξη
κ' ένα άρωμα μοβ ξέχασε πως μυρίζει

δυο χρυσάνθεμα μαύρα, της απόγνωσης φύτρα
ότι έχει απομείνει από σένανε μόνο
τώρα 'συ ξαποσταίνεις μεσ'του χάους τη μήτρα
κ'γω σ'ενα καμίνι την ψυχή μου να λιώνω.

------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του κώστα γεωργίου ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 12 επισκέπτες συνδεδεμένους