Στην ησυχία των ημερών

Γνέφεις σ’ έναν σπουργίτη που καταδέχθηκε το μπαλκόνι σου
Τυλιγμένος από ασημένια κρούστα
Όπου το ραδιόφωνο σου έκλαιγε και μεγάλωνε η βαρυθυμία
Ενώ ο σπουργίτης ξαναπετά σ’ άλλα μπαλκόνια και
παράθυρα.

Έρχονται στο νου σου οι βυθισμένες θάλασσες
Σε πρωϊνά φθινοπώρου που στάθηκαν
Κι απλώνεις Γνέφεις σ’ έναν σπουργίτη που καταδέχθηκε το μπαλκόνι σου
Τυλιγμένος από ασημένια κρούστα
Όπου το ραδιόφωνο σου έκλαιγε και μεγάλωνε η βαρυθυμία
Ενώ ο σπουργίτης ξαναπετά σ’ άλλα μπαλκόνια και
παράθυρα.

Έρχονται στο νου σου οι βυθισμένες θάλασσες
Σε πρωϊνά φθινοπώρου που στάθηκαν
Κι απλώνεις το ανέγγιχτο ψιθύρισμα μες στους
κατακλυσμούς
που είχαν κάτι από φλογέρας κάλεσμα,
μικρά φαντάσματα που πλήθυναν με τα χρόνια
Και ιστορείς στη Μήδεια τον κρυφό σου γι’ αυτήν καημό
αλλά αυτή κυλιέται στα σπασμένα γυαλιά
με τα άδεια της μάτια να σε καθρεφτίζουν.

Μετά σκέφτεσαι να πλαγιάσεις
Ζαλισμένος από των σφαγμένων αηδονιών τη φωνή.
Πάλι δεν χόρεψες στο καταμεσήμερο.

Το ξημέρωμα σε βρήκε στην άλλη όχθη
ακάθεκτο να γερνάς.


------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του άγη χρήστου ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 18 επισκέπτες συνδεδεμένους