Αυτό που δεν έφθασε

Αυτό που λαμποκόπησε κι ύστερα χλευάστηκε
Που’ γινε της μνήμης κουρνιαχτός
Του άστρου μου σημάδι
Αυτό που ειπώνεται αργά μα δίχως σημασία
Που αστέρεψε μια νυχτιά που ήλθαν οι βοριάδες
Σκεπάστηκε μ’ έναν λυγμό εσείστηκε στο τέλος.

Αυτό που όλοι μας γνωρίσαμε και έφυγε απ’ Αυτό που λαμποκόπησε κι ύστερα χλευάστηκε
Που’ γινε της μνήμης κουρνιαχτός
Του άστρου μου σημάδι
Αυτό που ειπώνεται αργά μα δίχως σημασία
Που αστέρεψε μια νυχτιά που ήλθαν οι βοριάδες
Σκεπάστηκε μ’ έναν λυγμό εσείστηκε στο τέλος.

Αυτό που όλοι μας γνωρίσαμε και έφυγε απ’ όλους
Αυτό που είχε όνομα, προσφώνηση δεν είχε
Καλημερίζει στα στενά , δακρύζει στα σκοτάδια
Πιάνει τη γάτα από τ’ αυτί, το σκύλο εφιλάει
Και στα ψηλά πατώματα τον ουρανό ξεχνάει.

Δεν έφθασε ακόμη ο καιρός
Να τιναχτούμε ολόρθοι.
------------------------------------------------------------------------------

~~~ σχολιασμός και γνώμες για την ποίηση του άγη χρήστου ~~~

------------------------------------------------------------------------------

Ποιοί είναι online

Έχουμε 96 επισκέπτες συνδεδεμένους