βιβλία

τα όμορφα χείλη είναι βαμμένα κόκκινα

...o καλύτερος φίλος του ανθρώπου...ας συζητήσουμε για φίλους εδώ!

τα όμορφα χείλη είναι βαμμένα κόκκινα

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Παρ Ιαν 30, 2004 7:42 pm

τα όμορφα χείλη είναι βαμμένα κόκκινα
-------------------------------------

50 χρόνια πριν, λέγανε πως «η ανθρωπότητα είναι ανίκανη να καταλάβει οτιδήποτε πέρα από τον αναγκαίο αγώνα για την απελευθέρωσή της»
σήμερα αμφιβάλλουμε ακόμα και γι αυτό. τουλάχιστον εδώ. τουλάχιστον τώρα. στην αποξενωμένη πανεπιστημιακή κοινότητα.

δεν έχουμε καμμία ψευδαίσθηση πλέον, ότι μπορούμε να σας πλησιάσουμε. για να είμαστε ειλικρινείς δεν μας ενδιαφέρει καν να σας πλησιάσουμε. για να είμαστε και λίγο ευθείς, θα προτιμούσαμε να φύγετε μακριά μας.

κι αυτά δεν τα γράφουμε με σκοπό να τα ενστερνιστείτε. ή να σας πείσουν για κάτι. τα γράφουμε μόνο και μόνο γιατί μας αρέσει να τα βλέπουμε. γιατί δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. και γιατί μας αρέσει να τα δείχνουμε. είμαστε κατ' εξοχήν επιδειξίες. εμείς θα σας δείχνουμε, εσείς κάντε ό,τι καταλαβαίνετε.

«δεν θέλουμε να είμαστε κατανοητοί αλλά απελευθερωμένοι. είμαστε καταδικασμένοι στον πειραματισμό».
η δική μας ηθική, η δική μας φιλοσοφία, έχει γίνει πια τόσο ξένη με τη δική σας. την κυρίαρχη.
δεν τρέφουμε καμμία αυταπάτη. έχουμε δει που οδηγεί η προσπάθεια συμφιλίωσης και προσέγγισης. την έχετε δει κι εσείς. και την έχετε απορρίψει πριν από εμάς.

δεν μας ενδιαφέρει να φτιάξουμε μια αστίζουσα ανθρωπιστική ηθική που ίσως να καταλάβετε. δεν μας ενδιαφέρει να σας δείξουμε κάποιο δρόμο, δεν μας ενδιαφέρει να σας οδηγήσουμε. οδηγηθείτε μόνοι σας όπου θέλετε. εμείς απλώς θα «χαμογελάμε μπρος στην αδέξια έκφραση που παίρνει η πίκρα της νιότης» σας.

δεν μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε. γιατί «δεν μπορούμε να είμαστε δημιουργοί σ'ένα παθητικό κόσμο».
έχουμε παρατηρήσει όμως τις δικές σας δημιουργίες. όχι μόνο σήμερα, αλλά πάντοτε. τα αδιέξοδά σας, είναι τόσο εμφανή που μόνο οι αντιφάσεις που τα προκάλεσαν, είναι ικανές να σας κάνουν να μην τα βλέπετε.

δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε τον κόσμο γύρω σας. την ίδια πραγματικότητα που σας περιβάλλει.
προσπαθείτε μέσα από τα ψήγματα της αντίληψής σας να ανασυνθέσετε ένα κόσμο που να μπορείτε να αντιμετωπίσετε.
προσπαθείτε να βρείτε αντικειμενικά, καθαρά ανέγγιχτα κομμάτια.
προσπαθείτε να απομονώσετε κομματάκια από ένα σύνολο που δεν μπορείτε πια να δεχτείτε, και αφιερώνεστε σʼ αυτά.

«ο κόσμος σας μοιάζει να είναι ένα χάος από κομματάκια, ανθρώπινα και μη, μοχλοί και χέρια και νεύρα [...] η φαντασία σας βομβαρδίζεται με πλήθος ετερογενών λεπτομερειών, δεν είναι πια ικανή να τις απορροφά σαν σύνολο».
«συμπιέζετε σε σειρές τα κομμάτια ενός διαμελισμένου κόσμου προσπαθώντας να φτιάξετε νέες ουσίες»

είστε «ανίκανοι να διακρίνετε μεταξύ ενός μεγάλου θέματος, κι ενός μικρού, μιας ευρείας και μιας στενής έννοιας, μένετε απόλυτα στο έλεος των συγκινήσεων που εμπεριέχουν»
προσπαθείτε να απομονωθείτε από κάθε συνολική αντίληψη.
προσπαθείτε να απομακρυνθείτε από κάθε πολιτιστική ιδέα, γιατί τις νιώθετε μιασμένες.

προσπαθείτε να εξισώσετε τα πάντα, να δώσετε την ίδια ουσία σε κάθε πράγμα που σας περιβάλλει. προσπαθείτε να βγείτε έξω από το εγώ σας, έξω από τον άνθρωπο για να ανακαλύψετε μια καθησυχαστική αντικειμενικότητα ισόποσων ουσιών μακριά από συνειδήσεις.
και στην καλύτερη περίπτωση «καταδικάζοντας και αρνούμενοι το κάθε τι, απλώς συγχωρείτε το υπαρκτό σαν μόνο αποτέλεσμα του φαύλου».

κατακερματίζετε τα πάντα μέχρις ότου να φτάσετε σε κάτι που να θεωρείτε ανέγγιχτο από τη βρωμιά του κόσμου. στο μαγικό κομμάτι. κι έπειτα πιάνετε το μαγικό σας κομμάτι, τα ιδεαλιστικά θρύψαλα του διαμελισμού σας, για να ανασυνθέσετε τον ιδεατό πραγματικό σας κόσμο.
δεν φταίτε όμως εσείς γιʼ αυτό. δεν είστε παρά κατακερματισμένοι οι ίδιοι, ανασυντεθειμένα κομμάτια, που προβάλλουν τον εαυτό τους στην σκέψη τους, και στον κόσμο που βλέπουν. εμείς ξέρουμε όμως, πως θρυμματιστήκατε κι εσείς, γιατί βλέπουμε την κόλλα που συγκρατεί τα κομμάτια σας. γιατί έχουμε παρακολουθήσει τις ρωγμές, να γίνονται σχάσματα.

ω, είναι τόσο εμφανές. σε κάθε προσπάθεια εκδήλωσης της αντίληψής σας. του λόγου σας και προπαντός της δημιουργίας σας. προσπαθήστε να δείτε την εξέλιξη της δημιουργικής σας έκφρασης, μέσα από το κάθε καλλιτεχνικό ρεύμα που υπήρξε, για να βεβαιωθείτε.

εμείς απλώς θέλουμε να δείχνουμε την κόλλα σας. την ψεύτικη ηθική σας, την αστική αισθητική σας, την αδυναμία της αντίληψής σας. μόνο εσείς μπορείτε να την αντιμετωπίσετε. εμείς δεν μπορούμε. δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι καλύτερο να κάνουμε απʼ το να δείχνουμε. γιατί απλώς μας ευχαριστεί να το κάνουμε.

δεν επιδρά πάνω σας καμμία εξήγηση ουσιών και εννοιών. δεν μπορείτε πια να κατανοήσετε κανένα ʽείναιʼ παρά μόνο στέκεστε μπροστά σ' ένα ʽφαίνεσθαιʼ, το οποίο πλέον θεωρείτε άξιο αντικαταστάτη του.

έτσι λοιπόν για ʽμας, δεν αφήσατε τίποτα. ό,τι υπάρχει εσείς δεν το βλέπετε. κι ό,τι βλέπετε, δεν υπάρχει στʼ αλήθεια.
κι αφού στον δικό σας κόσμο δεν υπάρχει μια αληθινή δημιουργία στʼ αλήθεια,
γιατί αλήθεια δεν είναι μόνο κάτι που ανταποκρίνεται στην αναγκαιότητα της πραγματικότητας αλλά και κάτι που μπορεί να την αλλάξει με τη σειρά της, μόνο και μόνο λόγω της ύπαρξής της, δημιουργώντας έτσι εκ νέου, μια νέα αναγκαιότητα στη θέση της παλιάς. είναι η πραγματικότητα της δημιουργίας μιας νέας αναγκαίοτητας
κι αφού δεν έχουμε βρει τίποτα καλύτερο,
απλώς θα παίζουμε μεταξύ μας. μήπως έτσι βρούμε κάτι καλύτερο. μήπως έτσι καταλάβουμε κάτι περισσότερο.

θα παίζουμε με τα σκόρπια παιχνίδια σας, και τη δική μας σκέψη. μέχρι να αποφασίσουμε κάτι. είμαστε ακόμα στο στάδιο της επώασης. είμαστε οι εκκολαπτόμενοι κάτι. κι αφού η αλήθεια θα φανερωθεί μόνο στην αντίδραση της πραγματικότητας, θα βρούμε το δρόμο στο δρόμο μας. απλώς θα περιπλανώμαστε.

δεν είμαστε όμως οι πρώτοι που παίζουνε. έχουνε παίξει ξανά. ένας δρόμος έχει ήδη περπατηθεί, κι εμείς πρέπει να βρούμε άλλον. θα ξεκινήσουμε όμως από το ίδιο μονοπάτι. κι αν φτάσουμε στο ίδιο τέρμα, απλώς θα είμαστε το ψέμα, της χθεσινής αλήθειας.

ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ψέμα, μήπως βρούμε αλήθεια:

δεν επιθυμούμε να παράγουμε κάτι που να μείνει. αναγνωρίζουμε την αξία του εφήμερου.

δεν επιθυμούμε να αφήσουμε ίχνη. όποιος πιστεύει στη χρησιμότητα του να αφήνεις ίχνη, δεν είναι παρά ένα ίχνος ο ίδιος. έχουμε όσα ίχνη χρειαζόμαστε, ήδη.

δεν επιθυμούμε να συντηρήσουμε τίποτα. «κάθε τι που συντηρεί οτιδήποτε, απλώς συμβάλλει στο έργο της αστυνομίας».

ελπίζουμε μόνο στην απαξίωσή μας. «γιατί μόνο εκείνος που είναι ικανός νʼ απαξιώνει μπορεί να δημιουργήσει νέες αξίες»

θέλουμε απλώς να κάνουμε λάθη. «διεκδικούμε το λάθος. ενάντια στην ευτυχία, στην ικανοποίηση, στην αρμονία. το λάθος είναι το ενδοξότερο επίτευγμα της ανθρωπότητας. ο άνθρωπος βρίσκεται εδώ για να προσθέσει νέα λάθη στα προηγούμενα».

δεν επιθυμούμε την ευτυχία, γιατί το ευτυχισμένο κοινωνικό όνειρο είναι 'ο θαυμαστός νέος κόσμος'. κι εμείς δεν θα ζήσουμε εκεί.

δεν μας αρέσει η αφηρημένη αισθητική. γιατί έχει «γίνει κούφιος αισθητισμός, το γήπεδο του ράθυμου πνεύματος που ζητάει ένα εύκολο πρόσχημα για νʼ αναμασήσει εκ νέου ξεπερασμένες εδώ και καιρό αλήθειες»

«η ηθική υπήρχε στα βιβλία των φιλοσόφων. εσείς τη βάλατε στη διακυβέρνηση των εθνών» η ηθική σας μας προσβάλλει. προσβάλλει κάθε λογική. η ηθική σας προσβάλλει την ηθική. «είναι εκατό φορές μασημένη τσίχλα και κολλημένη κάτω από την άκρη του δοντιού» κάτω από το θρανίο και δίπλα στη μύξα.

δεν επιδιώκουμε την ένωση με κανέναν. δεν θα την κάνουμε παρά μόνον εάν είναι αναπόφευκτη.
γιατί η «ένωση φέρνει την ισχύ, και οι συμμαχίες τον πόλεμο».
και ο πόλεμος πρέπει να είναι αναπόφευκτος, για να μπορεί να πετύχει.
και οι συμμαχίες δεν γίνονται στο χαρτί, αλλά στο χώμα.

δεν επιθυμούμε πια να στρέψουμε το πρόσωπό μας σε κανέναν. γατί αυτός «που στρέφεται προς το κοινό δεν είναι ικανός να του δείξει παρά ένα και μόνο πράγμα, αυτό που βλέπει: τη φάτσα του θεατή.»

δεν έχουμε κανένα ενδοιασμό να λογοκλέπτουμε και να μην αναφέρουμε πουθενά τον ιδιοκτήτη. ξεκαθαρίζουμε άλλωστε ότι τίποτα δεν είναι δικό μας. και δεν νιώθουμε καμμία υποχρέωση για κανέναν. «η λογοκλοπή είναι αναγκαία, η πρόοδος την επιβάλλει».
το πνεύμα δεν θα το κάνουμε κι εμείς ιδιοκτησία.
δεν αντέχουμε περισσότερη ιδιοκτησία, από αυτή που μας έχει επιβληθεί να έχουμε από την καλοπέρασή μας.

στην κατακερματισμένη σκέψη θα απαντάμε με κατακερματισμένες απόψεις.
κι επειδή ?νομίζει πως- υπάρχει και οργανωμένη συνολική σκέψη, θα απαντάμε και σʼ αυτή με συνολικές θέσεις, μόνο και μόνο για να δει, ότι γνωρίζουμε καλύτερα τη σκέψη που ευαγγελίζεται. ?πάνω απ όλα είμαστε επιδειξίες-

αν θελήσει κανείς, για κάποιο περίεργο λόγο να μας απαντήσει, μη διστάσει.
να φέρει την απάντηση σε κάποιο παράρτημά μας. είναι πολλά και κάποιο θα βρίσκεται κοντά του: ας τη γράψει σ ένα χαρτί κι ας την πετάξει στα σκουπίδια.
αλλιώς μπορεί να τη φέρει εκεί που συχνάζουμε. ας τη γράψει σ ένα χαρτί κι ας την βάλει στον κώλο του. εμάς μας έχετε βάλει λίγο παραδίπλα και θα τη δούμε. στ αρχίδια[1] σας.



προσωρινή ομάδα
φράξια κόκκινη ελίτ


[1]μη μας περάσετε για φαλλοκράτες. Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της χρήσης των όρχεων σε κάθε φύλο. Είναι αισθητικό το θέμα. Ένα μουνί είναι τόσο ομορφότερο από δυο αρχίδια και δεν προσδίδει τον απαξιωτικό χαρακτήρα που θα έπρεπε.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό ActionDirect » Σάβ Ιαν 31, 2004 1:21 pm

Ερ. Τι να κάνει ο Αμπι Χόφμαν από τότε που έγραψε το "Επανάσταση για την καύλα της" γύρω στο 70;


Απ. Καυλώνει με την επανάσταση;
ActionDirect
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 23
Εγγραφή: Παρ Ιαν 30, 2004 3:01 pm


Επιστροφή στο βιβλία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron