βιβλία

Ο Αλχημιστής του Paulo Coelho

...o καλύτερος φίλος του ανθρώπου...ας συζητήσουμε για φίλους εδώ!

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Δευτ Φεβ 28, 2005 10:00 pm

Anonymous έγραψε:
epsilon έγραψε:κοέλιο, λέγε τι βλέπεις!

βλέπω τους κύκλους των ποιητών και των επίδοξων συγγραφέων και των πραγματικών τρελών να με περιτριγυρίζουν σαν μυγάκια!
βλέπω τα επίδοξα νικ να δηλώνονται πολιτικιές και παστρικιές και αυθεντίες, και κάτι γκεστ, να αναζητούν να γίνουνε θεοί μέσα στο γνόφο της ασυδωσίας!
βλέπω την τύφλα μου!!
άλα τις μωρό μου, σωστά το'πες.
υγ. δε μου λες, και συ που ήρθες εδώ να τα πεις όλα αυτά, πιο βαρεμένος από μας είσαι; :lol:
έψιλον, με ενάμισι τόνο ψιλές και δασείες.
δάσος σοφίας διότι δε χτενίζομαι ποτέ
περισπωμένη λόγω βασάνων και οξεία λόγω θράσους
πόσο μ' αρέσουν οι καραμελίτσες θάθελα ναχα δέκα σακουλίτσες
ο πραματευτής, ο ψυχομέτρης, ο αβασάνιστος κλπ




Άκου φίλε έψαχνα να βρω ιστοσελίδες λογοτεχνικού ενδιαφέροντος. Και πραγματικά απογοητεύτηκα. Την πρώτη ψυχρολουσία την πήρα στον Ίστρο. Μετά διάβασα κάτι ποιήματα και σιγουρεύτηκα: τόσο η ποίηση, όσο και η λογοτεχνία στην Ελλάδα είναι νεκρά. Και μετά κάνουμε κριτικές στον Κοέλο.
Και απ' ότι φαίνεται το βάρεμα (απ ότι γράφεις) πάει σύννεφο. Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Ντοστογιέφσκυ.


Τι να συζηταμε τωρα; Οπως τα λές ειναι..
Ο Ντοστογιεφσκυ πεθανε, ο Βικτωρ Ουγκω νεκρος και ο Μιχαηλ Θερβαντες εδω και 23 χρονια διασωληνομενος στο Ωνασειο!
Αλοιμονο, Αλοιμονο, η λογοτεχνία στην Ελλάδα είναι νεκρή.
Μοναδικη παρηγορια ειναι οτι "ο Ηλιθιος" του Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς, αυτο το ευαγγελιο των νεολληνικων γραμματων, μεαφραστηκε προσφατα και στα Ρωσικα. Αρα εξω παμε καλα! Μεσα ομως; "χεσε μισσος"

υ.γ.
φιλε Εψιλον, σε ειχα προειδοποησει αστο ησυχο το συννεφο, εσυ δως του βαρεμα, Δως του βαρεμα, πλακωσανε τα καναλια. Και θα πηξουμε στη Ντορ.

(Μηλο, νομιζω οτι χρειαζομαστε τη βοηθεια σου)
____
Εικόνα
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Τρί Μαρ 01, 2005 4:00 am

η ντορ ποια είναι;
η ντόρα;
ή κανα καινούριο φάρμακο που μου έχει ξεφύγει;
να σας πω...
σκέπτομαι να πάρω καινούριο υπολογιστή. σε ποιο εφημερεύον να πάω;
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τετ Μαρ 02, 2005 4:50 am

Anonymous έγραψε:
Anonymous έγραψε:
epsilon έγραψε:κοέλιο, λέγε τι βλέπεις!

βλέπω τους κύκλους των ποιητών και των επίδοξων συγγραφέων και των πραγματικών τρελών να με περιτριγυρίζουν σαν μυγάκια!
βλέπω τα επίδοξα νικ να δηλώνονται πολιτικιές και παστρικιές και αυθεντίες, και κάτι γκεστ, να αναζητούν να γίνουνε θεοί μέσα στο γνόφο της ασυδωσίας!
βλέπω την τύφλα μου!!
άλα τις μωρό μου, σωστά το'πες.
υγ. δε μου λες, και συ που ήρθες εδώ να τα πεις όλα αυτά, πιο βαρεμένος από μας είσαι; :lol:
έψιλον, με ενάμισι τόνο ψιλές και δασείες.
δάσος σοφίας διότι δε χτενίζομαι ποτέ
περισπωμένη λόγω βασάνων και οξεία λόγω θράσους
πόσο μ' αρέσουν οι καραμελίτσες θάθελα ναχα δέκα σακουλίτσες
ο πραματευτής, ο ψυχομέτρης, ο αβασάνιστος κλπ




Άκου φίλε έψαχνα να βρω ιστοσελίδες λογοτεχνικού ενδιαφέροντος. Και πραγματικά απογοητεύτηκα. Την πρώτη ψυχρολουσία την πήρα στον Ίστρο. Μετά διάβασα κάτι ποιήματα και σιγουρεύτηκα: τόσο η ποίηση, όσο και η λογοτεχνία στην Ελλάδα είναι νεκρά. Και μετά κάνουμε κριτικές στον Κοέλο.
Και απ' ότι φαίνεται το βάρεμα (απ ότι γράφεις) πάει σύννεφο. Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Ντοστογιέφσκυ.


Τι να συζηταμε τωρα; Οπως τα λές ειναι..
Ο Ντοστογιεφσκυ πεθανε, ο Βικτωρ Ουγκω νεκρος και ο Μιχαηλ Θερβαντες εδω και 23 χρονια διασωληνομενος στο Ωνασειο!
Αλοιμονο, Αλοιμονο, η λογοτεχνία στην Ελλάδα είναι νεκρή.
Μοναδικη παρηγορια ειναι οτι "ο Ηλιθιος" του Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς, αυτο το ευαγγελιο των νεολληνικων γραμματων, μεαφραστηκε προσφατα και στα Ρωσικα. Αρα εξω παμε καλα! Μεσα ομως; "χεσε μισσος"

υ.γ.
φιλε Εψιλον, σε ειχα προειδοποησει αστο ησυχο το συννεφο, εσυ δως του βαρεμα, Δως του βαρεμα, πλακωσανε τα καναλια. Και θα πηξουμε στη Ντορ.

(Μηλο, νομιζω οτι χρειαζομαστε τη βοηθεια σου)
____
Εικόνα




OΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ:

Πηγή: refene.com

Κώδικας: Επιλογή όλων
Συγγραφέας: Γιώργος Πήττας


Αυνανιστού Εγκώμιον

Θυμάσαι πως μυρίζει το αίμα; Θυμάσαι την γλυκιά ζεστή γεύση που έχει σαν το φέρνεις στα χείλη; Θυμάσαι τότε που οι πληγές σου ήταν ακόμα νέες κι ανοιχτές , σαν τις ρωγμές του τοίχου μετά τον σεισμό του προηγούμενου λεπτού;

Γιατί δεν αιμορραγείς πιά; Γιατί είσαι τόσο στεγνός ακόμα και στην προοπτική του ίδιου σου του τέλους; Γιατί δεν θρηνείς την απολεσθείσα μαγεία σου; Γιατί μένεις εκεί ακίνητος μα τόσο ακίνητος μα τόσο ακίνητος ;

Κάποτε κοιτούσες τον καθρέφτη και ήξερες πως η ματιά σου θα τον σπάσει σε χίλια κομμάτια.

Κάποτε πότε;- αχ ξόδευες μαλάκα μου την ύπαρξη σε φλέβες ναι αχ πονούσες ω! Ξέσκιζες τις σάρκες σου στα ηλεκτροφόρα σύρματα και ε!

Τι έκαμες ; Α! Ω! Ε! Ταχυπαλμία ναι! Σταματούσαν τα ρολόγια τότε μαζί με την αναπνοή σου τότε , αχ τότε , σταματούσε η Ιστορία με την αναπνοή σου και ναι, ναι, ναι, σε βλέπω ολόρθο να ισορροπείς πάνω σε μια τεντωμένη χορδή κιθάρας , γλιστράς , γλιστράς , και γίνεσαι δυο , τρία , τέσσερα , αμέτρητα κομμάτια , πάντα ήσουν κομμάτια ρε , πάντα θραύσματα μικρά και έτοιμα να εκραγούν ανά πάσα στιγμή , μια ζωή εμπόλεμο τοπίο σε θυμάμαι σε έναν διαρκή εμφύλιο άνευ λόγου ή μετά λόγου , δεν έχει σημασία!

ΑΛΤ! Σταμάτα! Θα σε σκοτώσω ακόμα κι αν κάνεις πως αναπνέεις!

Θα σου κάνω το κρανίο μια μάζα αίμα και εγκεφαλικής ουσίας . Θα γίνω «ιδιαζόντως απεχθής» για σένα χρυσό μου , αγάπη μου, μάτια μου, καρδιά μου και θα πράξω το επίσης ιδιαζόντως ειδεχθές να ησυχάσεις εσύ από τον εαυτό σου και εγώ από όλους αυτούς τους σκοτεινούς που εμπορεύθηκαν κατ΄ εξακολούθηση την παρθένα μεγαλοφυία μου

Α.. ναι! Θα κάνω έγκλημα ! Και θα το πράξω όσο δύναμαι πιο φρικτό κτο-φρι φρι κτο φρικτότατο-ναι-τατο φρι .

Θα σε σκοτώσω πρώτα , δεν θέλω να υποφέρεις , είμαι καλός εγώ.

Μετά , θα χαζέψω το πτώμα σου για ώρα και νομίζω ότι θα ασελγήσω πάνω του και θα προσπαθώ να αποφασίσω αν πρέπει να κλαίω να γελάω ή να μην κάνω τίποτα από αυτά τα δυο.

Στη συνέχεια θα σε τεμαχίσω εδώ θα κλαίω και θα ξερνάω αλλά δεν πειράζει- και θα σε χτίσω σε ένα κουτί από μπετόν. Μόλις στεγνώσει το μπετόν θα σε μεταφέρω με τη βάρκα και θα σε ρίξω στο πέλαγοςΚανείς δε θα σε βρει εκεί

Τώρα θα ξημερώσει .Ήλιος χρυσός θα βγει και όλα θα ξεχαστούν . Ποτέ δε σε γνώρισα , ποτέ μα ποτέ δε σε σκότωσα , όλα ένα κακό όνειρο ήταν , πάει , πέρασε.

Με κόπο θα ξαναπάω στον καθρέφτη και θα με κοιτάξω για ώρα και θα είναι σα να κοιτάω έναν άλλο , όπως πάντα γινόταν δηλαδή.

Ωραία να επιστρέφει κανείς στην τάξη. Την ηρεμία .Την μονίμως κρυμμένη γλυκύτητα .

Ξέρεις, δεν είναι μόνο αυτός που βλέπω στον καθρέφτη. Είναι και αυτός που ακουμπάω , όταν για παράδειγμα καμιά φορά τσιμπάω το πρόσωπό μου , τραβάω τα μάγουλα μου , κόβω με το μαχαίρι τα μπράτσα μου. Δεν πονάω , κάποιος άλλος είναι αλλά με εξοργίζει γιατί δεν μου λέει για τον πόνο του τίποτα. Δεν θέλει να τον παρηγορώ.

Έτσι , νιώθω να με πνίγει η αδικία!

Ο ηλίθιος δεν έρχεται να μου πει : πο-πο-πο-ναααααω! Αχ πως ..νάω, νοπάω, οπνάω,πονάω , πο! Δεν το λέει ο αλήτης σε μένα! Που γεννήθηκα για να είμαι βάλσαμο σε όσους πονούν! Και όταν δεν πονάνε τους πονάω εγώ-χωρίς να το ξέρουν- για να συναντήσουν μετά ,την ευτυχία της παρηγοριάς σε μένα! Τι θρίαμβος !

Ψέματα;

Να για δες! Την βλέπεις αυτήν που έρχεται; Κοίτα! Έχει το κλασικό ύφος της στερημένης και κουρασμένης γυναίκας! Κανένας δεν την καταλαβαίνει και έχει πολύ καιρό να γαμηθεί. Πρώτα θέλει παρηγοριά. Όχι όμως για τις ήδη υπάρχουσες δυστυχίες τηςΑυτές τις έχει συνηθίσει , ζει μαζί τους για χρόνια.

Κοίτα! Κοίτα ! σκέψου την ευτυχισμένη! Να αποβάλει την δυστυχία της δια των δακρύων να πονάει μετά σχεδόν από τους οργασμούς , να αλλάζει ζωή για λίγο και εκεί ακριβώς ααααααααααχ! Να η δυστυχία ξαναφυτρώνει μπροστά της .Τότε πρέπει να τρέξω εγώ , να την παρηγορήσω. Να την πάρω αγκαλιά μου και να την κάνω να νιώσει ασφάλεια απέραντη σα να έγινε το σύμπαν ολάκερο ένα θερμό λουτρό.

Ξέρεις , έτσι ξεχνάω και εγώ ότι υπάρχω δίχως να υπάρχω. Ξεχνάω ότι μέσα μου κατοικεί ένας άλλος που μέσα του κατοικεί ένας άλλος που μέσα του κατοικεί ένας άλλος και πάει λέγοντας, δεν ξέρω μέχρι που. Τότε δεν υπάρχω στ αλήθεια . Είμαι μόνο μια παρηγοριά για την δυστυχία που κρατώ στα χέρια μου. Τίποτα άλλο.

Τώρα πια δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

Η εποχή μας είναι κυνική και σκληρή και συχνά οι άλλοι δεν επιθυμούν την παρηγορητική μου τέχνη , δεν την έχουν ανάγκη . Ασε που με πήραν και χαμπάρι τελικά. Δηλαδή τι πήραν χαμπάρι; Το ότι δεν υπάρχω. Έγινε παρούσα η απουσία μου , χωρίς να το καταλάβω ενώ πάντα , μια ολάκερη ζωή η παρουσία μου ήταν που απουσίαζε.

Τέρμα οι συγκινήσεις , τα δάκρυα , τα λόγια , τέρμα όλα .Το μόνο που ακόμα μου φέρνει μια κάποια ηδονή , αλλά και αυτή φεύγει σιγά σιγά είναι όταν βρίσκω καμιά ενδιαφέρουσα πορνό φωτογραφία που να έχει ένα κάποιο ερωτισμό , να μην είναι δηλαδή τελείως χύμα ένα μουνί κει πέρα .

Πάλι , συλλαμβάνω τον εαυτό μου να ψάχνω την δυστυχία στο βλέμμα της γυμνής γυναίκας..

Φαίνεται πως κάποιο μέρος του μυαλού μου , επιθυμεί να την παρηγορήσει

Αλλά φευ! Πως να παρηγορήσεις μια φωτογραφία; Έτσι ,αναγκάζομαι να υπάρξω για λίγο και αυνανίζομαι με μανία κοιτώντας πότε το προσφερόμενο στο χαρτί κορμί και πότε τα μάτια της.

Πού και πού κλείνω και τα δικά μου και θυμάμαι . Με τη μνήμη αυτή και το παντελόνι λερωμένο πάω στον καθρέφτη και μιλάω σε αυτόν που βλέπω μέσα στο γυαλί:

Θυμάσαι πως μυρίζει το αίμα; Θυμάσαι την γλυκιά ζεστή γεύση που έχει σαν το φέρνεις στα χείλη; Θυμάσαι τότε που οι πληγές σου ήταν ακόμα νέες κι ανοιχτές , σαν τις ρωγμές του τοίχου μετά τον σεισμό του προηγούμενου λεπτού;

Μετά , με σκοτώνω ξανά.

Με τωνώ να ξα σκο τα τώνω σκοτώ να ξα!

Χύσε .






Ξεσωληνώστε τον Θερβάντες. Θέλω να του μιλήσω.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Μαρ 03, 2005 11:57 am

Anonymous έγραψε:Ξεσωληνώστε τον Θερβάντες. Θέλω να του μιλήσω.


Θα πρεπει να αστειευεσαι..
Το εισιτηριο σου ειναι για τον κυριο Κοελιο.
Στριψε Δεξια και προχωρα Ισια στο Βαθος του κηπου.
Θα συναντησεις τον κυριο Παουλο στην αλεα διπλα στην λιμνουλα με τα χρυσοψαρα.

Αλλωστε ο Δον Μιγκελ ειναι μαλλον αμφιβολο αν θα ηθελε να σε δεχτει!
Ειναι ενας τρελος ανθρωπος, εκτος εποχης!
_____________
Εικόνα
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό epsilon » Πέμ Μαρ 03, 2005 12:14 pm

εκτός θέματος, όπως εκτός χρόνου.
εκτός τέχνης το θέμα.
εκτός θέματος λοιπόν, το εξής:

τέχνη και ψυχοπαθολογία.
όχι λόγω του αυνανισμού, δεν ξέρω πότε και πώς και γιατί είναι παθολογικό αυτό, αν τυχόν είναι.

γιατί όμως έχω ανάγκη να πω μπροστά σ' αυτό το κείμενο
"τέχνη
και
ψυχοπαθολογία"
?

πολύ καλημέρα σας.
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Μαρ 03, 2005 8:48 pm

epsilon έγραψε:γιατί όμως έχω ανάγκη να πω μπροστά σ' αυτό το κείμενο
"τέχνη
και
ψυχοπαθολογία"
?

πολύ καλημέρα σας.



Ένας ποδοσφαιριστής θα έλεγε επίσης, ότι η ντρίπλα είναι τέχνη. Εν μέρη θα έχει δίκιο. Άρα, σχετικά με τι ο καθένας ονομάζει τέχνη, υπάρχει διάσταση απόψεων. Εγώ διακρίνω ψυχοπαθολογία σκέτη.

Επιμένω να θέλω να δω τον κύριο Θερβάντες. Αν δεν είναι εφικτό συνδέστε με παρακαλώ με τον κ. Ντοστογιέφσκυ. Είναι μεγάλη ανάγκη.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Μαρ 03, 2005 9:23 pm

λόγω τσικνοπέμπτης αναλαμβάνω γραμματέας και των δύο.
αφήστε μου όνομα και τηλέφωνο και θα επικοινωνήσουμε μαζί σας το ταχύτερο δυνατόν.
ευχαριστώ
έψιλον έψιλον και μισεί.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Amelie » Παρ Ιουν 24, 2005 3:21 pm

Alximistis... Kai to xilioeipwmeno apo serial, tragoudia, periodika deyteris kai tritis dialogis "otan theleis kati poly, olokliro to sympan synomwtei gia na ginei diko sou".. Na pw tin alitheia, den eixa ksetrelathei me to vivlio-isws na min imoun etoimi na to diavasw, i isws apla na min me kalypse... H' pali, isws na vrika poly pseytiki ayti tin omologia gyrw apo tis synomwsies tou sympantos. Ayto pou sigoura kserw, einai pws otan theleis kati poly, ola doulevoun kai leitourgoun gia na symvei to antitheto 8) Thewrw pws o Coelho egrapse kai poly kalytera vivlia, opws to "Stis oxthes tou potamou Piedra kathisa ki eklapsa", kai to "H Veronika apofasizei na pethanei", alla kai poly xeirotera. Malista, molis simera agorasa kai to kainourio tou (Zaxir) meta apo polles apogoiteyseis, epimenontas (an k telika den mporw na katalabw to giati, meta tin megisti apogoiteysi twn "11 leptwn"...) kai elpizontas ayti ti fora na diavasw kati kalo... O Alximistis sigoura den me ksetrelane. Kati fanike na leipei..... :roll:
...στάξε καρδιά μου όλα τα πύρινα όνειρα ένα-ένα...
Amelie
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 31
Εγγραφή: Πέμ Ιουν 23, 2005 8:59 pm
Τοποθεσία: Αθήνα

Δημοσίευσηαπό petra » Τετ Νοέμ 22, 2006 1:17 am

Σίγουρα ο Αλχημιστής είναι ένα από τα πιο υπερεκτιμημένα βιβλία.
Σκοπός του είναι μέσα από την επανάληψη της γνωστής φράσης (μην την επαναλαμβάνω, την ξέρετε ήδη) να δημιουργήσει ψευδή αισθήματα ευφορίας και αγαλίασης, μιαν ύπνωση τρόπον τινά. Γιατί, για πείτε μου, διαβάζοντας αυτό το βιβλιαράκι δε νοιωσατε ένα βάρος στα βλέφαρα; ένα γλάρωμα; μια γλυκεια νύστα;
Και κάτι ακόμα. Ας πάψουμε να πιστεύουμε οτι το Συμπαν λύνει και δένει. Ας κάνουμε εμείς κάτι για να κουνηθεί και αυτό το ριμάδι το Συμπαν
δεν κατοικούσα ποτέ εδώ
petra
new member
 
Δημοσιεύσεις: 3
Εγγραφή: Τετ Ιουν 21, 2006 12:57 am
Τοποθεσία: χωρα του Ποτέ- Ποτέ

Προηγούμενη

Επιστροφή στο βιβλία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron