βιβλία

Σελίδες με ψυχή

...o καλύτερος φίλος του ανθρώπου...ας συζητήσουμε για φίλους εδώ!

Δημοσίευσηαπό escobar » Πέμ Μάιος 11, 2006 2:20 pm

ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΛΝΤ

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΪ
pablo escobar
escobar
full member
 
Δημοσιεύσεις: 153
Εγγραφή: Τετ Σεπ 08, 2004 1:36 pm
Τοποθεσία: κόλαση

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Φεβ 05, 2009 12:24 pm

Σεβίλλη, 3 Μαΐου 1937, Δεύτερο Έτος Θριάμβου.

Πάνε μέρες που έπρεπε να σου έχω γράψει αυτό το γράμμα, τηρώντας τη συμφωνία που κάναμε, όταν - χάρη στις πολύτιμες και αδελφικές συμβουλές τόσο τις δικές σου όσο και των συναδέλφων σου, που είναι ψυχή τε και σώματι αφοσιωμένοι στον Ιερό Σκοπό - ήρθε η ώρα να μου δώσετε εξιτήριο από το Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης. Θα ήθελα να μπορούσες να διαπιστώσεις με τα ίδια σου τα μάτια την ανάρρωσή μου, το μέγεθος και το βάθος της αλλαγής. Θυμάμαι τα λόγια που μου είπες μ' εκείνη την καμπανιστή φωνή και τη γεμάτη μεγαλοψυχία βεβαιότητα, που τόσο συνέβαλαν στο να βγω από την άβυσσο όπου βυθιζόμουν χωρίς καμιά ελπίδα σωτηρίας: "η εισαγωγή σου στο τμήμα του γιατρού Β.Ν. θα χαράξει μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα δύο μέρη της ζωής σου, έτσι που, βγαίνοντας, όχι μόνο θα έχεις αλλάξει όνομα αλλά και ψυχή, μiα ψυχή αναγεννημένη και ευεπίφορη στις ιδέες του Εθνοσωτήριου Κινήματος". Ελπίζω το πέρασμά σου απ' τη ζωή μου να σε κάνει να αισθάνεσαι περήφανος για μένα, να μετράς την πρόοδο που έχω κάνει στο δρόμο που εσύ μου χάραξες. Δεν χρειάζεται να σου πω πόσο νοσταλγώ τις συζητήσεις μας, εκείνη την ολοφάνερη συμπόνοια σου για το διεφθαρμένο και άρρωστο ον που ήμουν εγώ τότε, την απίστευτη φροντίδα με την οποία περιέβαλες την περίπτωσή μου τη μέρα που ο κουνιάδος μου μου έφτιαξε μια καινούρια ταυτότητα και με εμπιστεύτηκε στα χέρια σου, γλιτώνοντάς με από την εκτέλεση που μου άξιζε. Σε ξαναφέρνω στο νου με τη φαντασία μου, χαμογελαστό, με την όμορφη στολή που φορούσες την τελευταία μέρα που σε είδα, το γαλάζιο πουκάμισο με τα σηκωμένα μανίκια, τα μαλλιά ανακατεμένα, να με γεμίζεις ανεκτίμητες συμβουλές στο αυστηρό γραφείο με τη δεσπόζουσα φωτογραφία του Απόντος*, εκεί όπου συνήθιζες να με δέχεσαι κατά τη διάρκεια της μακράς κάθαρσής μου. (* Ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο δε Ριβέρα (Σ.τ.Μ.)
Ζήσαμε μια αξέχαστη μέρα μέσα σ'αυτό, μέσα σ'ένα στερέωμα τόσο γαλάζιο, τόσο διάφανο, που θα μπορούσε να πεις κανείς ότι σχεδόν άγγιζε το λευκό μιας ουράνιας αγνότητας. Η απόλυτη γη και ο απόλυτος ουρανός μόνοι τους, ενωμένοι σε μια μουσική συμφωνία θεολογική, όλο φως. Yπέροχη η παρέλαση των παλικαριών μας, που ξεπετάχτηκαν σαν στάχυα απ' τα ηρωικά και γόνιμα σπλάχνα της Πατρίδας: με το κεφάλι ψηλά και το βήμα σίγουρο, εμφορούμενοι από τις ιερές αξίες της Σταυροφορίας, υπακούοντας ακλόνητοι στις προσταγές της μοίρας. Υπήρξαν στιγμές απίστευτης τελειότητας: αυτοκρατορική αποφασιστικότητα στις σημαίες και προθυμία για αυτοθυσία στα εμβατήρια. Ξαναφέρνω στο μυαλό μου το ποίημα που μου απάγγειλες και θα μείνει αιώνια χαραγμένο στη μνήμη μου:

Τα ξανθά πουλιά δεν φοβούνται το θάνατο,
Τον τριγυρίζουν γεμάτα μυστικιστική αγάπη,
Τον αναζητούν στα όνειρα, με το μέτωπο ψηλά,
Στραμμένο στον πανάρχαιο ουρανό του πόνου μας.

Η εικόνα εκείνων των χιλιάδων και χιλιάδων σκληραγωγημένων και ρωμαλέων νέων με την ασυγκράτητη ορμή πλημμύριζε το χώρο με μια μοναδική φωτεινότητα, μ' ένα αίσθημα αρετής κοινό και καθολικό. Ο κόσμος που συνωστιζόταν στο πεζοδρόμιο έκανε ακόμα πιο ενθουσιώδη την ατμόσφαιρα. Δίπλα στα φτωχικά ρούχα των εργατών άσπριζαν τα λινά κουστούμια και τα ψάθινα καπέλα' πρόσωπα μελαχρινά, σκαμμένα από τον ήλιο, αναμιγνύονταν με Γερμανούς εθελοντές, αυτούς με τα παιδικά μάτια και την ψυχή τιτάνα. Ένας έφιππος αξιωματικός, με το στήθος γεμάτο παράσημα, έκανε να ηχεί το πολεμικό κρόταλο των σπιρουνιών του. Παρήλαυναν επίσης και μερικοί της δικής σου γενιάς, επικεφαλής άλλων πιο νέων από τις ομάδες και τις αδελφότητες. Τι βάλσαμο ήταν η ζωντάνια και το σφρίγος των στρατιωτικών τμημάτων, ο ήχος των φωνών που πάλλονταν από πάθος, η εικόνα των σημαιών που ανέμιζαν, "μπούσουλας και φωτεινό αστέρι, η νεολαία της Ισπανίας!". Θυμήθηκα επίσης τον Βερεμούντο, αγγελικό και αρρενωπό μετέωρο, με μυς και πειθαρχία χωρίς το παραμικρό ψεγάδι. Θα ήθελα πολύ να ήσασταν εδώ και να απολαμβάνατε μαζί μου εκείνες τις ανεξίτηλες εικόνες. Μια πνοή πληρότητας, υψιπετούς φρονήματος, μου δρόσισε το μέτωπο εκείνο το γεμάτο αγαλλίαση σούρουπο του δροσερού καλοκαιριού!
Τώρα καταλαβαίνω, αγαπητέ Μπασίλιο, όσα μου έλεγες για την ποίηση που κρύβει η διαλεκτική της γροθιάς και των όπλων προς υπεράσπιση της πίστης, του έθνους και της φυλής. Ναι, η θέση μας είναι στο ύπαιθρο, στην ήρεμη νύχτα, με το όπλο επ' ώμου, και ψηλά, πάντα άγρυπνη, η λάμψη των αστερισμών, ο Γαλαξίας, η πορεία του Αγίου Ιακώβου. Πρέπει να εξαφανίσουμε, όπως λες εσύ, όλα τα κατάλοιπα ευτέλειας και ενδοτισμού που κηλιδώνουν την ψυχή μας, τη χυδαιότητα του εβραιομασονικού πνεύματος και τη διεθνή πανούκλα του κομμουνισμού. Έχω αποστηθίσει επίσης το κείμενο του ψυχιάτρου φίλου σου, ο οποίος τόσο τέλεια δουλειά έκανε μαζί μου και με τόσο ζήλο προσπάθησε να με σώσει: "Σήμερα είναι ανάγκη να διορθώσουμε το κρανίο - τη νοοτροπία - των Ισπανών: αυτό το εκδημοκρατισμένο, φιλελεύθερο, φιλογαλλικό και εξευρωπαϊσμένο κρανίο, που μετράει τρεις αιώνες εκφυλισμού. Και για την επέμβαση αυτή δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από το νάρθηκα, ένα νάρθηκα ανθεκτικό, ευγενή οπαδό του μπερέ μας". Παρεμπιπτόντως, αν τον δεις, μην παραλείψεις, σε παρακαλώ, να του δώσεις τους χαιρετισμούς και τις ευχαριστίες μου.
Μακάρι να είχες δει τους ήρωες της στρατιάς της Αφρικής, αγέρωχους και υπερήφανους, σε πυκνούς σχηματισμούς, να τραγουδούν τον Ύπνο! Προκαλούσε ρίγη συγκίνησης η ευθυτενής και αλύγιστη στάση τους, το αετίσιο βλέμμα. Παρήλαυναν καμαρωτοί, ονειροπόλοι, πασιχαρείς, με άψογα γυαλισμένες μπότες και τελαμώνες. Μετά το πέρας της παρέλασης παρακολούθησα το γιορταστικό σκόρπισμά τους στα μπαρ για κορίτσια και ποτό. Έπρεπε ν' ακούσεις τα πειράγματα και τα γλυκόλογα που επιφύλασσαν στις κοπελιές τους τα παλικάρια της χαρούμενης και γενναίας μας Λεγεώνας!
Θα παρατηρήσεις ότι δεν αναφέρω λέξη για τους μεμέτηδες. Παρήλασαν κι αυτοί με τους δικούς μας, αλλά απέφυγα να τους κοιτάξω, σύμφωνα με τις υποδείξεις σας, για να μην ξαναγυρίσω σ'ένα παρελθόν που μου προκαλεί απέχθεια και από το οποίο εσύ, ο Βερεμούντο και οι συνάδελφοί σου στο Ιατρικό Κέντρο με σώσατε. Διέκοψα επίσης την παλιά φιλική μου σχέση με τον μαρκήσιο Α., το μαυριδερό εραστή του και τους εκδιδόμενους φοινικοκαλλιεργητές: τα κουνήματά του και οι όλο σκέρτσο πόζες του μου υπαγόρευσαν, για λόγους στοιχειώδους προφύλαξης, να κρατηθώ σε απόσταση. Δεν καταλαβαίνω πώς η νέα εθνική και πατριωτική τάξη ανέχεται συμπεριφορές που δεν συμβαδίζουν με τη δύσκολη και ασκητική εποχή που διανύουμε. Tώρα βγαίνω για καφέ με μια νοσοκόμα που προέρχεται από οικογένεια καρλιστών και είναι νονά δύο στρατιωτών. Μιλάμε για χίλια δυό πράγματα και υποκρίνομαι ότι τη φλερτάρω. Της διαβάζω κάποια από τα καινούρια μου ποιήματα καθώς και μερικά από τον εθνικιστικό Τύπο:

Με γαρίφαλλα απ' τα μαλλιά τους
Οι είκοσι πέντε μελαχρινές
Κεντούν πάνω στο γυμνό τους στήθος
Το ζυγό και τα βέλη.

Η αλήθεια είναι πως δεν προχωρώ παραπέρα: πριν μερικές μέρες περπατούσαμε παρέα στο πάρκο της Μαρίας Λουίζας και κάποια στιγμή σφίχτηκε πάνω μου, αλλά εγώ δεν ήξερα τι να κάνω με τα χέρια μου, κι έτσι συνέχισα με το ποιητικό φλερτ και την άφησα στην είσοδο του νοσοκομείου θλιμμένη και απογοητευμένη.
Κι εσύ; Πού βρίσκεσαι, τι κάνεις, με ποιόν βλέπεσαι, με ποιές γλυκές κολομπίνες ερωτοτροπείς; Μίλα μου για τη δουλειά σου, για τον τόπο της νέας σου μετάθεσης. Δεν ξέρεις πόσο ζηλεύω τον αέρα που αναπνέεις εκεί.
Εγώ διαβάζω, γράφω κανένα στιχάκι, νοσταλγώ την αμεσότητα της συντροφιάς σου, ανακτώ τις χαμένες δυνάμεις. Ρουφάω αχόρταγα την καινούρια ανθολογία που εξέδωσε το βιβλιοπωλείο Σανταρέν του Βαγιαδολίδ, τα γεμάτα δυναμικό εθνικισμό πατριωτικά της ποιήματα. Έστειλα ένα δικό μου στον εκδότη, αλλά το βιβλίο ήταν ήδη στο τυπογραφείο και δεν μπόρεσαν να το συμπεριλάβουν. Για να με παρηγορήσουν, μου έστειλαν το θαυμάσιο ποίημα του Χοσέ Μαρία Αλφάρο:

Σαν ένας αιματοβαμμένος άνεμος που ξεπήδησε
Από τα ουρλιαχτά που υπαγορεύει ο θάνατος
Σαν την μπαγκέτα που γαληνεύει το πάθος
Της οργισμένης υπόδουλης ύπαρξης,
Σαν ένα δάσος από φως, σαν βέλος υψωμένο
Ως τις πύλες που η ζωή επιβάλλει,
Υπήρξες εσύ, Ιππότη της Ισπανίας,
Λυτρωτής, αρχιτέκτων και δροσερό βουνό με τον πόνο σου.
Φεύγοντας, είδες τη σημαία να κυματίζει πιο ψηλά
Να υποκλίνεται στο φως της παρουσίας σου.
Δεν υπάρχει άγγελος που να μη γνωρίζει το χτύπο της καρδιάς σου,
Γόνιμη έκανες την αιώνια άνοιξη,
Και μέσα στη βοή που ξεσηκώνει η απουσία σου
Δε θα βρεθεί τόπος για να χωρέσει τη λησμονιά σου.

Τι εξαιρετική πνοή, τι μαεστρία! Με πένες σαν τη δική του η λογοτεχνία μας θα αναγεννηθεί από τις στάχτες της.
Γράφε μου, μη σταματάς να μου γράφεις, ξέρεις τη χαρά που μου δίνει πάντα, οποιαδήποτε στιγμή, ν' ακούω τη φωνή σου, είτε φιλική είτε αυστηρή, όπως βγαίνει αυθόρμητα απ' την καρδιά σου.
Γράψε μερικές γραμμές στην αδελφή μου για να την καθησυχάσεις και να της πεις ότι είμαι καλά με το καινούριο μου δέρμα κι ότι νιώθω ευτυχισμένος, συμφιλιωμένος μ' αυτό το γόνιμο και όμορφο περίβλημα. Υπό τις παρούσες συνθήκες προτιμώ να μη δώσω σημεία ζωής και ξύσω τις πληγές που της προκάλεσα τότε που ήμουν ακόμα ένας άλλος.
Υπογραφή δυσανάγνωστη

~ ~ ~

Χουάν Γκοϊτισόλο, Τρεις Εβδομάδες σ' Ένα Φανταστικό Κήπο
εκδ. Εξάντας, μτφ Τάσια Παναγοπούλου.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Φεβ 05, 2009 12:31 pm

Διόρθωση:

"Μακάρι να είχες δει τους ήρωες της στρατιάς της Αφρικής, αγέρωχους και υπερήφανους, σε πυκνούς σχηματισμούς, να τραγουδούν τον Ύμνο!"

:D
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Σάβ Μάιος 16, 2009 10:58 pm

Ο Νεβέρ διάβασε:

1. - Ο βίος και ο κόσμος, όπως τα βλέπει ένας κοινός νους: Ζούμε πάνω σε πέτρες και πηλό, ανάμεσα σε ξύλα με πράσινη φυλλωσιά, καταβροχθίζοντας ψήγματα του σύμπαντος που μας περιέχει, ανάμεσα σε εστίες πυρός, ύλη ρέουσα, συνταιριάζουμε αντίλαλους, κηδεμονεύουμε τα παρελθόντα και τα επερχόμενα, έρμαια στην οδύνη και στη θερμότητα, τελετουργικοί, ονειρευόμενοι ότι βλέπουμε όνειρα, διεγειρόμενοι, θρηνητικοί, οσφραινόμαστε, αγγίζοντας καθένας τον άλλον, μέσα σε έναν ακόρεστο κήπο που θα αφανιστεί με τη δική μας πτώση.
Θέαση της φυσικής: μια αδιαφανής, ατέρμων έκταση από πρωτόνια και ηλεκτρόνια που εκπέμπουν φως στο κενό' ή και, ενδέχεται (φάντασμα σύμπαντος), ένα σύνολο από ακτινοβολίες μιας ύλης μη υπαρκτής.
Ως εάν να αποκωδικοποιεί κρυπτογράφημα, ο άνθρωπος ερμηνεύει τις διαφορές στις κινήσεις του ατομικού υλικού - εδώ η γεύση σταγόνας από θαλάσσια ύδατα, εδώ ο άνεμος στα σκιερά τροπικά δέντρα της Πολυνησίας, εδώ μια χαραγματιά σε μέταλλο που στίλβει, και εδώ το άρωμα από τριφύλλι στην εκατόμβη των ανοίξεων, εδώ το πρόσωπό σου. Εάν επερχόταν αλλαγή στις κινήσεις των κυτταρικών ατόμων, αυτός ο κρίνος θα ήταν ίσως υδάτινος χτύπος που καταλύει έναν υδατοφράχτη, είτε μια αγέλη από καμηλοπαρδάλεις, ή η δόξα του δειλινού. Μια αλλαγή στο σύστημα που απαρτίζουν οι αισθήσεις μου θα μπορούσε ίσως τους τέσσερις τοίχους αυτού του κελιού να τους μετασχηματίσει σε σκιά της μηλιάς του πρώτου κήπου.

    Πώς γνωρίζεις αν το πουλί που διασχίζει τον αέρα δεν είναι ένα απέραντο ηδονιστικό σύμπαν φυλακισμένο στις πέντε του αισθήσεις;
    Γούλλιαμ Μπλαίηκ

Αντόλφο Μπιόυ Κασάρες, Σχέδιο διαφυγής, εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Παύλου Μάτεσι
Επισκέπτης
 

Προηγούμενη

Επιστροφή στο βιβλία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron