βιβλία

Λογοτεχνικά διαμάντια

...o καλύτερος φίλος του ανθρώπου...ας συζητήσουμε για φίλους εδώ!

Λογοτεχνικά διαμάντια

Δημοσίευσηαπό kopadi » Δευτ Μάιος 23, 2005 5:46 pm

Όταν έχεις δει μια και μοναδική φορά τη λάμψη της ευτυχίας στο πρόσωπο ενός πλάσματος που αγαπάς , καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δυνατό να υπάρχει άλλη τάση στον άνθρωπο παρά μόνο να προκαλεί αυτό το φως στα πρόσωπα που τον περιστοιχίζουν...Και σε σπαράζει η σκέψη της δυστυχίας και του σκοταδιού που ρίχνεις , με το γεγονός και μόνο της ζωής σου , στις καρδιές που συναντάς.

Αλμπέρ Καμύ " Σημειωματάρια " Εκδόσεις Εξάντας
aimenartakarabaz
kopadi
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Τρί Σεπ 02, 2003 8:55 am

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Πέμ Αύγ 11, 2005 10:51 am

"Νιώθω ζωντανή και παρούσα, κι ας υπάρχω σε πολλές πραγματικότητες. Τελικά η ζωή μας είναι πολλές πραγματικότητες μαζί, σκέφτομαι, επίπεδα ζωής, αναδυόμενα το ένα μέσα από το άλλο, θραύσματα από όνειρο και μνήμη, από άβυσσο που κουβαλά το σώμα, αυτό είμαι, επίπεδα μύησης, πόσο υπάρχω άραγε στο καθένα;
Κοιτάζω τα φώτα που έχουν ανάψει κιόλας, τις βιτρίνες των καταστημάτων, τους ανθρώπους με τα πακέτα στο χέρι, σε ποια πραγματικότητα υπάρχω εγώ;"


"Οι αναμνήσεις πικρές, κατάπικρες, περπατούν μαζί μου ανάμεσα στους τάφους. Πρέπει να τις ξεχάσω, να τα ξεχάσω όλα, να τα κουκουλώσω στη λήθη, να ελευθερωθώ, λέω δυνατά, ν' ακούσω τη φωνή μου, να ελευθερωθώωω… Και ξέρω πως δε γίνεται αυτό, πως το παρελθόν εξουσιάζει τη ζωή μας από δρόμους αόρατους. Κι ίσως το μόνο που δεν πιάνει πάνω του είναι η χαρά μας να υπάρχουμε. Η χαρά της μιας μοναχικής στιγμής ξορκίζει τα φαντάσματα.

Εκεί θα ζήσω στο εξής, στη χαρά της μιας στιγμής, αυτής της οδυνηρά μοναχικής μέσα στον ατέρμονα χρόνο."

Η Έκτη Σφραγίδα
Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό kopadi » Παρ Μάιος 12, 2006 12:27 pm

Πρώτα να είσαι ελεύθερος και μετά να ζητήσεις την ελευθερία.

Φερνάντο Πεσσόα "Πίσω από τις μάσκες" ΡΟΕΣ 2005
aimenartakarabaz
kopadi
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Τρί Σεπ 02, 2003 8:55 am

Δημοσίευσηαπό kopadi » Τετ Μάιος 31, 2006 12:14 pm

"H τρέλα , όχι απλώς δεν αποτελεί ανωμαλία , αλλά είναι η συνηθισμένη ανθρώπινη συνθήκη.Εφόσον δεν έχεις συνείδηση της τρέλας σου και αυτή είναι ήπιας μορφής , είσαι φυσιολογικός.Εφόσον δεν έχεις συνείδηση της τρέλας σου κι αυτή είναι μεγάλη , είσαι τρελός .Όποιος , αντίθετα , έχει συνείδηση της τρέλας του που παραμένει ήπια ,είναι ένας άνθρωπος χωρίς ψευδαισθήσεις.Εάν έχεις συνείδηση κι η τρέλα σου είναι μεγάλη , τότε είσαι ιδιοφυία"
Φερνάντο Πεσσόα "Πίσω από τις μάσκες" ΡΟΕΣ 2005
aimenartakarabaz
kopadi
super member
 
Δημοσιεύσεις: 310
Εγγραφή: Τρί Σεπ 02, 2003 8:55 am

Δημοσίευσηαπό kanenas » Δευτ Ιουν 12, 2006 11:04 pm

Οι περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από την ασθένεια να μην ξέρουν να πουν αυτό που βλέπουν ή αυτό που σκέφτονται. Λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να δώσεις τον ορισμό της σπείρας: πρέπει, ισχυρίζονται, να σχεδιάσεις στον αέρα, με το χέρι και χωρίς λογοτεχνία, την ανοδική και σοφά τυλιγμένη κίνηση με την οποία εμφανίζεται στα μάτια μας η ιδεατή φιγούρα των ελατηρίων και κάποιων κλιμακοστασίων. Αν όμως δεχτούμε πως το να μιλάς για κάτι σημαίνει και να το ανανεώνεις, θα ορίσουμε τη σπείρα χωρίς δυσκολία: είναι ένας κύκλος που ανεβαίνει χωρίς να τελειώνει ποτέ. Ξέρω καλά πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα τολμούσαν ποτέ έναν τέτοιο ορισμό διότι θεωρούν πως ορίζω σημαίνει λέω αυτό που οι άλλοι θέλουν να ειπωθεί, και όχι αυτό που πρέπει για να δώσω τον ορισμό. Θα έλεγα λοιπόν: σπείρα είναι ένας κύκλος εν δυνάμει που ξετυλίγεται ανεβαίνοντας χωρίς ποτέ να πραγματώνεται. Κι όμως είναι ένας ακόμη αφηρημένος ορισμός. Θα καταφύγω στο συγκεκριμένο και θα το βρούμε αμέσως: σπείρα είναι ένα φίδι χωρίς φίδι κάθετα τυλιγμένο πάνω στο τίποτα.
Ολόκκληρη η λογοτεχνία συνίσταται στην προσπάθεια να γίνει η ζωή πραγματική. Όπως όλοι ξέρουμε, ακόμα κι όταν δρούμε ασυνείδητα, η ζωή είναι απολύτως μη πραγματική στην άμεσή της πραγματικότητα: οι αγροί, οι πόλεις, οι ιδέες είναι πράγματα ολότελα τεχνητά, γεννημένα από την πολύπλοκη διαδικασία αίσθησης του ίδιου του εαυτού μας. Δεν υπάρχει τρόπος να κοινοποιηθούν οι εντυπώσεις μας παρά μόνο αν γίνουν λογοτεχνικές. Τα παιδιά είναι μεγάλοι λογοτέχνες γιατί μιλούν όπως νιώθουν, κι όχι όπως πρέπει να νιώθουν, όχι σαν αυτούς που νιώθουν σύμφωνα με τους άλλους. ʼκουσα κάποτε ένα παιδί να λέει, για να ειδοποιήσει πως ήταν έτοιμο να βάλει τα κλάματα, όχι "θέλω να κλάψω" όπως θα 'λεγε ένας ενήλικος, δηλαδή ένας ηλίθιος, αλλά: "θέλω δάκρυα".



Φερνάντο Πεσσόα, Το βιβλίο της ανησυχίας
Εκδ. Αλεξάνδρεια - Μετάφραση ʼννυ Σπυράκου
kanenas
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 592
Εγγραφή: Πέμ Ιούλ 29, 2004 8:17 pm

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Τρί Ιουν 20, 2006 7:36 pm

"It is better to keep your mouth closed and let people think you are a fool, than to open it and remove all doubt."


Mark Twain
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό wpleftyboy » Τρί Ιουν 20, 2006 9:44 pm

καλυτερα να μασας παρα να μιλας (διαφημηση stimorol χωρις ζαχαρη)
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Άβαταρ μέλους
wpleftyboy
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 985
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 5:08 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Τρί Ιουν 20, 2006 10:40 pm

....δεν ήταν καν σίγουρος ότι ήταν ζωντανός,αφου ζούσε σα νεκρός.Εγώ έμοιαζα να είμαι με άδεια χέρια.Ομως ήμουνα σίγουρος για τον εαυτό μου,πιο σίγουρος απο εκείνον,σίγουρος για τη ζωή μου και γι'αυτον το θάνατο που θα 'ρχοταν.Ναι,εγώ δεν είχα παρά μόνο αυτό.Μα τουλάχιστον κρατούσα αυτή την αλήθεια όσο με κρατούσ εκαι κείνη.Έζησα με αυτο το τρόπο και θα μπορούσα να είχα ζήσει με κάποιον άλλο.Δεν είχα κάνει αυτό το πράγμα ενώ είχα κάνει το άλλο.Κι έπειτα; Ηταν σαν να περίμενα όλο αυτό το καιρό τούτο δω το λεπτό κι αυτή την αυγούλα όπου θα δικαιωνόμουνα.Τίποτα,τίποτα δεν είχε σημασία κι ήξερα πολυ καλά το γιατί.Κι αυτός επίσης το ήξερε.Απο τα βάθη του μέλλοντος μου,σ'όλη αυτή την παράλογη ζωή που είχα περάσει,μια σκοτεινή πνοή ανέβαινε προς τα μένα,μέσα απο τα χρόνιαπου δεν είχαν έρθει ακόμα κι αυτή η πνοή ισοπέδωνε στο πέρασμα της όλα αυτά που μου'χαν προτείνει σ'εκείνα τα χρόνια ,τα όχι πιο πραγματικά,που ζούσα.
Τι με ενδιέφερε ο θάνατος των άλλων,η αγάπη μιας μητέρας,τι με ενδιέφερε ο Θεός του,η ζωή που διαλέγουμε και τα πεπρωμένα μας ,αφου ενα μοναδικό πεπρωμένο θα διάλεγε εμένα και μαζί με μένα εκατομμύρια προνομιούχους που,όπως κι εκείνος, ονομάζονταν αδελφοί μου.
Καταλάβαινε;
Καταλάβαινε λοιπόν;





Mersault



Καμύ
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες


Επιστροφή στο βιβλία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron