βιβλία

Αυτά που μένουν:

...o καλύτερος φίλος του ανθρώπου...ας συζητήσουμε για φίλους εδώ!

Αυτά που μένουν:

Δημοσίευσηαπό Βαβυλώνιος » Παρ Μαρ 18, 2005 12:36 am

incipit:

Ας γράψουμε τα κομμάτια εκείνα που μας χάραξαν, από τα βιβλία που έχουμε διαβάσει:


Η φαντασία μας, σπρωγμένη από την φύση της να υψωθεί και θρεμμένη από τις φανταστικές εικόνες της ποιητικής τέχνης, φτιάχνει μια κλίμακα όντων, στην οποία εμείς αποτελούμε το κατώτερο σημείο και καθετί έξω από μας μοιάζει λαμπρότερο, κάθε άλλο πλάσμα τελειότερο.

Tα πάθη του νεαρού Βέρθερου, Γκαίτε


Σαφώς. Και έτσι ανακάλυψα την αιτία της κατάθλιψης :lol:
Άβαταρ μέλους
Βαβυλώνιος
super member
 
Δημοσιεύσεις: 193
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 17, 2005 10:54 pm
Τοποθεσία: Βαβυλώνα

Δημοσίευσηαπό epsilon » Παρ Μαρ 18, 2005 7:44 pm

ο λόγος σάρξ εγένετο.


καινή διαθήκη
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό Βαβυλώνιος » Παρ Μαρ 18, 2005 10:01 pm

epsilon έγραψε:ο λόγος σάρξ εγένετο.


καινή διαθήκη


Όταν γίνεις 33, θύμησέ μας να σε σταυρώσουμε
Άβαταρ μέλους
Βαβυλώνιος
super member
 
Δημοσιεύσεις: 193
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 17, 2005 10:54 pm
Τοποθεσία: Βαβυλώνα

Δημοσίευσηαπό epsilon » Σάβ Μαρ 19, 2005 9:19 am

είμαι 49. το έκανε άλλος για μένα.
άρα εγώ είμαι προδότης. άστο καλύτερα. γειά σου καινούριε βαβυλώνιε!
όχι στη βία.
epsilon
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 3331
Εγγραφή: Δευτ Δεκ 02, 2002 12:40 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Δευτ Μαρ 13, 2006 11:08 pm

Τ'όνειρο ενός γελοίου

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

[.....]
Mα να τ'ονειρο που είδα εκείνη τη νύχτα,τ'όνειρό μου της 3ης Νοεμβρίου! Οι άνθρωποι τους αρέσει να με φουρκίζουν επαναλαμβάνοντας πως είναι απλώς ένα όνειρο.
'Ακουσε : αν γνώρισες μια φορά την Αλήθεια,αν την είδες,δε μπορείς πια να δυσπιστείς γιατί ξέρειες πως Αυτή είναι,και τι σε νοιάζει αν την είδες στ'όνειρο ή ξύπνιος; Λοιπόν,έστω,όνειρο! "Είναι ενα όνειρο μόνο!" Μα τη ζωή αυτή που εκθειάζετε θα τη σβήσω αυτοκτονώντας και τ'ονειρο μου, τ'ΟΝΕΙΡΟ μου, ω! αυτό μου άνοιξε μια καινούργια και δυνατή ζωή!
Ακούστε!
Είπα πως κοιμήθηκα χωρίς να το καταλάβω.Εξακολούθησα μάλιστα στον ύπνο μου να κάνω συλλογισμούς πάνω στα ίδια θέματα.Αξαφνα,ονειρεύομαι πως καθώς καθόμουνα, κατευθύνω το πιστόλι
στην καρδιά (στην καρδιά και όχι στο κεφάλι,αν και πριν είχα αποφασίσει να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα,βάζοντας το πάνω στο δεξιό κρόταφο)
Περιμένω ενα δυο δευτερόλεπτα ακίνητος.Το σπαρματσέτο μου,το τραπέζι και ο τοίχος γύρω αρχίζουν να ταλαντεύονται,να τρικλίζουν..Πυροβολώ αμέσως.
Συμβαίνει καμμιά φορά στα όνειρα να πέσει κανείς πάνω απο καμμιά ψηλή κορυφή ή να πληγωθεί ή να χτυπήσει,μα δεν αισθάνεται ποτέ πόνο,εκτός αν κατα τύχει πέσει απο το κρεβάτι του και χτυπήσει πραγματικά και,τότε,σχεδόν πάντοτε ο πόνος το ξυπνά.Εγώ δεν αιστάνθηκα κανένα πόνο,μα ο πυροβολισμός με έκανε να συγκλονισθώ δυνατά και μονομιάς όλα εξαφανίστηκαν γύρω μου,όλα έπεσαν σ'ενα φοβερό σκοτάδι.Ημουν σαν τυφλός και βουβός....
Ύστερα ξαναβρέθηκα πλαγιασμένος πάνω σε κάτι σκληρό,ξαπλωμένος ανάσκελα μη μπορώντας να κάνω την παραμικρή κίνηση.Γύρω μου περπατούν,μιλούν,ακούγεται η βαθειά φωνή του ταγματάρχη,η σπιτονοικοκυρά να ξεφωνίζει.Νέα σιγή.Τώρα με πηγαίνουν μέσα σ'ενα φέρετρο.Το αισθάνομαι να γέρνει απο δω κι απο κεί σύμφωνα με το βάδισμα εκείνων που με σηκώνουν και,για πρώτη φορά, μου 'ρχεται η ιδέα πως είμαι νεκρός.Το ξέρω ,δεν αμφιβάλλω,δεν επαναστατώ΄και όμως αισθάνομαι,σκέφτομαι,ζω ...μα είμαι πεθαμένος.Οπως συνήθως στα όνειρα το δέχομαι χωρίς αντιλογία.
Με θάβουν.Απομακρύνονται.Είμαι μόνος,εγκαταλλειμένος.Μένω ακίνητος.Οταν στο ξυπνιο μου φανταζόμουν οτι θα με θάψουν κάποτε μέσα σ'ενα λάκκο.η σκέψη του λάκκου μ'εκανε να πιστέψω οτι θα νοιώσω κρύο και υγρασία.Το ίδιο και στ'ονειρο μου.Κρύωνα πολύ προπάντων στα δάχτυλα των ποδιών μου.
Αυτό ήταν όλο.
Παράξενο μα απλό πράγμα,δεν περίμενα τίποτα και παραδεχόμουν σαν αξίωμα πως ενα πεθαμένος δεν πρέπει πια τίποτα να περιμένει.Μα τι ύγρασία! Δε ξέρω πόσος καιρός πέρασε,μια ή δυο μέρες,άξαφνα πάνω στο κλεισμένο αριστέρο,έπεσε μια σταλαγματιά νερού που έσταζε απο το καπάκι του φέρετρου μου.Υστερα έπεσε άλλη,έπειτα μια τρίτη κι ολοένα πέφταν,πέφταν απο στιγμή σε στιγμή,κάτι πόναγε στο σώμα μου."Είναι το τραύμα μου" σκέφτηκα "...είναι το χτύπημα του περίστροφου θα 'μεινε η σφαίρα μέσα" Και η σταλαγματιά έσταζε πάντα πάνω στο κλειστό μου μάτι.Φώναξα άξαφνα,οχι με λέξεις αλλα με τη σκέψη μου,προς τον Κύριο τςη ζωής και του θανάτου:

-Οποιος κι αν είσαι,αν υπάρχεις και αν υπάρχει πάνω απο τις φυσικές δυνάμεις που είμαι το Παιχνίδι τους τώρα ,άφησε την πρόνοια σου να με προστατέψει τώρα.Αν όμως με τιμωρείς εξαιτίας της ανόητητς αυτοκτονίας μου μάθε πως ποτέ κανένα μαρτύριο,όποιο κι αν είναι αυτό,δε θα μπορέσει να παρεμβληθεί με τη σιωπήλή περιφρόνηση που σου έχω και που θα βαστάξει έστω κι αν περάσουν εκατομμύρια χρόνια,τόσο πολύ όσο και το επαγγελμα του δημίου που εξασκείς!

[.....]
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες


Επιστροφή στο βιβλία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron