βιβλία

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

...o καλύτερος φίλος του ανθρώπου...ας συζητήσουμε για φίλους εδώ!

Δημοσίευσηαπό messinian » Παρ Οκτ 15, 2004 9:48 pm

Σιωπητηρίου εμβατήριον

Καλέ στρατιώτη ζήσε για την τιμή
ζήσε καλέ στρατιώτη ζήσε για τη ζωή
ζήσε να πας στον πόλεμο ζήσε για την πατρίδα.
Ζήσε να πας στο θάνατο για την ελευθερία για μας
ζήσε για μας καλέ στρατιώτη. Ζήσε για την Ελλάδα μας.
Ζήσε για τα καλά παιδάκια που πίνουνε το γάλα μας
Ζήσε για την πατρίδα σου. Ζήσε για τους ανθρώπους
καλέ στρατιώτη ζήσε για την τιμή.

Μια γκόμενα φρου φρου, καλέ στρατιώτη ζήσε για την τιμή
Η ίδια κι άλλη μια κωλού. Ζήσε για μας καλέ στρατιώτη

Ζήσε για την πατρίδα σου
εσύ 'σαι τ' άνθος της ψυχής μου
κι εγώ η νεροφίδα σου

Μουσική, παρέλαση, χαιρετούρες (κάποια κουνάει μια ελληνική σημαία)

Α. - Έζησες επέζησες και επιζείς ακμαίος
και εύχομαι ολόψυχα να είμαι ο τελευταίος
που σε γνωρίζω απ' την καλή.
Θ. (ζοχαδιασμένος συνεχίζει) - την όψη τη σπουδαία.
Με ντρουμ ντρουμ ντρουμ και τραχανά και πίνω τον καφέ μου
πάνω απ' τ' άσπρα χώματα για να μετρώ τα πτώματα
Α. - Καλά τι σχέση έχει αυτό;
Θ. - Τη σχέση της μοιραίας της στέκας του μπιλιάρδου με τις πολλές τις μπάλες.
Τις βάζουν όλες στη σειρά και μπαμ με ένα κτύπο ταρακουνάν το σύμπαν.
Α. - Μην εννοείς αυτό που λεν το μύθο της Κορέας.
Θ. - Δεν εννοώ όπως τον λεν το μύθο της Κορέας.
Εννοώ απλά και σταράτα πως μια γριά οχιά μας βουκεντρά κατά μήκους και
πλάτους της γης, ανέμων και υδάτων, άνωθεν κάτωθεν και επιπλαγίως. (ο πιανίστας
φανερά τσατισμένος"
Πιανίστας - Κι εγώ κάθομαι και παίζω πιάνο.
Μπαίνει μια υπηρέτρια.
Υ. - Καλέ κύριε καλέ κύριε
Α. - Μπαρτνόν δεν άκουσα καλά
Υ. - Καλέ κύριε, καλέ κύριε σας ζητούν στο τηλέφωνο.
Α. - Στο τηλέφωνο. Εμένα; Δεν είμαι εδώ.
Υ. - Ναι εσάς. Λένε πως είναι υπεραστικό. Όχι υπεραπόρρητον, υπερεσιακόν απ' την Υπηρεσίαν
Έψιλον ʼλφα Ασφαλεί... Για την ασφάλειά σας.
Α. - Για την ασφάλειά μας! Νάτα μας, άρχισαν ξανά.
Υ. - Ελάτε γρήγορα σας περιμένουν στην εξώπορτα.
Α. - Όχι κοπέλα μου όχι, εγώ ήρθα εδώ να κάνω παράσταση. (Καλέ κύριε!) Και θα κάνω παράσταση.
Δεν έχω καμιά δουλειά σε καμιά εξώπορτα. Φύγε κακό πετεινό.
Υ. - Καλέ κύριε, καλέ κύριε.
----------------------------------
Α. (προχωρεί δυο βήματα μπροστά.)
- Καλήν εσπέρα σας
πώς πήγε η μέρα σας;
Υ.- (Καλέ κύριε) και η μητέρα σας.... (Σταματά)
Α. - Χαίρεται κύριοι. Με περιμένουν στην εξώπορτα, και όπως καταλαβαίνετε πρέπει να πάω
εξώπορτα. (φεύγει)
----------------------------------
Ο Φ. Τραγουδά.
Δυο πόρτες έχει η ζωή / άνοιξα μια και μπήκα / είπα να πάω αριστερά / μα με στριμώξαν στη γωνιά / κι ' από την άλλη μπήκα.
Μαέστρος. - Μουσική, μουσική. Παίξτε μουσική. Αυτός εδώ ενδίδει. Μουσική, μουσική παίξτε μουσική. (παίζουν τη μελωδία του εξερευνητή μια φορά - στοπ.)
(Ο ή η ηθοποιός τρεχάτα)
Καλήν εσπεραν σας πώς πήγε η μέρα σας.
και η μητέρα σας κι' αυτή καλά
Απόψε που 'ρθατε βάσανα πούχετε
ξεπροβοδίστε τα να παν μακριά.
και μπέστε φίλοι μας στο τρεχαντήρι μας
με τις αλήθειες μας κι' άλλα πολλά
κι αν ίσως μάθετε κάτι πως πάθαμε
μη μας ξεσυνερίζεστε μάθαμε πια
(παίζουν ολόκληρο τον εξερευνητή)
επιστρέφει ο Α απαθής και τραγουδά
κάποιος με μια κάσκα κυνηγά να πιάσει τα θηρία ανάμεσα στον κόσμο. Στο τέλος τον κουβαλά ο Φ. (Με ένα κόκαλο στο μέτωπο) και μ' ένα μεγάλο κοντάρι τον ανακατεύει σε μιαν υποτιθέμενη κατσαρόλα.
Α. - Στην Αφρική μες το απέραντο και απροσπέλαστο παρθένο δάσος βγήκε μονάχος εξερευνητής
με το ντουφέκι του είχε το θράσος
Εξερευνητά μη σταματάς. Πάντοτε στο τέρμα να κοιτάς
Εξερευνητά είσαι τρελός γιατί θα αποθάνεις νεαρός.
.......................
(Στο τέλος οι ηθοποιοί παρασταίνουν τους αρτίστες των Αμερικάνικων καμπαρέ και του Καν-Καν (χορογραφία).
Ν. - Κυρίες δεσποινίδες και κύριοι. Λέϊντις εν Τζέντλεμεν.
ʼρχεται το πρόγραμμα.
Α. - Χειροκροτήστε φίλοι μας όλοι μαζί για να γιορτάσουμε αυτή την τελετή.
(χειροκροτήματα, ξεφωνητά, σημαιάκια)
Παρουσιαστής σοβαρός:
Ν. - Καλή εσπέρας σας, καλώς ορίσατε, καλώς μας βρήκατε. Ελπίζω να κάθεστε καλά, να νιώθετε όμορφα, ευχάριστα ζεστά. Έστω και χωρίς τραπεζομάντιλα. Ελπίζω ότι ελπίζετε πως ελπίζετε ότι θα σας κάνουμε να φύγετε ικανοποιημένοι από το καφενείο μας. Ήρθατε εδώ με την ελπίδα πως δε θα πληρώσετε τα λεφτά σας τζάμπα. Πως δε θα βγείτε μουτρωμένοι κατσούφηδες ή ντροπαλοί, για το λάθος σας που ήρθατε, που ήρθατε και μας βρήκατε, που σας είδαμε που μας είδατε.
Όπως βλέπετε ενδιαφερόμαστε για σας, ρωτάμε για σας, και χαιρόμαστε όταν και σεις ενδιαφέρεστε για μας και ρωτάτε για μας.
Με μια διαφορά! Αποφασίσαμε να μην είμαστε εμείς για σας καθόλου ευγενείς. Επαναλαμβάνω γ σας εμείς καθόλου ευγενείς. Απεναντίας σεις σε μας, εκ των πραγμάτων, σεις σ' εμάς παρέχετε ολόκληρη την ευγένειά σας. Υποχρεούστε να είστε ευγενείς. Υποχρεούστε σεις και όχι εμείς. Γιατί εσείς είσαστε ο κόσμος. Διότι εσείς είσαστε κοινό. Το κοινό δεν έχει δική του έκφραση. Το κοινό δεν αντιδρά. Το κοινό ακούει. Ακούει κι' αντιλαμβάνεται ότι και όπως του λένε από σκηνής. Ουδέποτε το κοινό αντέδρασε. Ουδέποτε υπήρξε κοινό ζων ουδέποτε ξεχείλισε ουδέποτε ξεσπάθωσε ουδέποτε πολέμησε τις αηδίες. Ουδέποτε έλαβε θέση μαχητική. Το κοινό εις ολόκληρον την επίσημον και ανεπίσημον ελληνικήν ιστορίαν έφαγε το φαγάκι του μέχρι το τέλος έτσι και όπως του το 'δωσαν.
Διότι το κοινό έμαθε να βολεύεται. Έμαθε να κουφεύεται. Ποτέ και πουθενά επί της γης δεν ανέβηκε θεατρικό έργο με τίτλο "το θέμα είναι να τη βρω". Ποτέ και πουθενά κοινό δε διασκέδασε τόσον εντυπωσιακώς ηλίθια με τα άπλυτα της οποιασδήποτε Δέσποινας. Δε μπορείτε να μαζέψετε τα παρτάλια σας κύριοι. Σας λυπάμαι. Σας λυπάμαι και σας μέμφομαι. Και σας ερωτώ. Για ποιο λόγο να κάνουμε εδώ εμείς σήμερα παράσταση. Τι εξυπηρετεί μια παράσταση, τι θα μπορούσε να πράξη μια παράσταση για να σας βγάλει από την απραξία.
Μας φέρνετε σε φοβερό δίλημμα κύριοι. Η κατάσταση σας είναι τραγική. Δεν αξίζετε φράγκο. Δεν αξίζετε τους κόπους και τους μόχθους που κάναμε για σας. Είναι φοβερή διαπίστωση αυτή για μας. Οι προσπάθειές μας είναι εκ των προτέρων καταδικασμένες να πέφτουν στο κενό. Είσαστε ανεύθυνοι κύριοι, είσαστε αναίσχυντοι είσαστε οι βασανιστές μας. Είσαστε βλάκες και ηλίθιοι, κούφια δοχεία, ασκιά φουσκωμένα, κατουρημένες ποδιές. Στις φλέβες σας ρε δεν τρέχει αίμα. Στις φλέβες σας τρέχει ντοματοπελτές, και δη αμερικάνικος ντοματοπελτές και ρώσικος ντοματοπελτές και γιαπωνέζικος και κινέζικος ντοματοπελτές...
Έχετε την εντύπωση ότι κάνετε τον καμπόσο. Έχετε την εντύπωση ότι προσπαθείτε να αντιδράσετε. Είσαστε σάπιοι. Έτσι μου 'ρχετε να σας ρίξω κοκκινοπίπερο στη γλώσσα. Έχετε πάθει ανοσία. Φτου σας.
Απόψε έχασα και την τελευταία μου ελπίδα. Την τελευταία μου ελπίδα τ' ακούτε. Κάθομαι εδώ και σας μιλώ με στυλ ιεροκήρυκα και δε βρέθηκε ούτε ένας να με πετάξει έξω με τις κλωτσιές. Μάθατε να σας βρίζουν, μάθατε να σας κολακεύουν μάθατε να σας μαλώνουν, μάθατε να έχετε πειθαρχία σ' αυτόν που μιλά. Ανάθεμα στους παπάδες σας, νταβάδες σας, κυβερνητάδες σας και λοχαγούς σας. Ανάθεμα τα ήθη σας, τις πίστες σας, τα πάθη σας. Ανάθεμα στους συζύγους, διευθυντάδες σας και δασκάλους σας. Ανάθεμα στην πολυκατοικία σας, το ψυγείο σας, τ' αυτοκίνητο και την τιβί σας.
Ανάθεμα σας βρωμομούρηδες.
Όχι κύριοι, κανείς σας δεμπορεί να με κατηγορήσει πως παίζω το παιχνίδι μου υποτιμώντας τον Έλληνα. Το γνωστό παιχνίδι που χρησιμοποιούνε όλοι για ν' ανέβουνε εύκολα.
Δεν έχετε ούτε το δικαίωμα να με πείτε τρελλό.
Δεν μπορείτε να αποδράσετε κύριοι. Έχετε παραδεχτεί πως είσαστε κοινό, πως είσαστε κενό, πως είσαστε όμορφη μάζα. Έτσι μούρχεται να σας δώσω μια πιπίλα στον καθένα.
Σας έβρισα, σας έφτυσα, σας είπα ηλίθιους. Και δεν κουνήθηκε κανείς. Δεχτήκατε αγόγγυστα τους αφορισμούς μου σαν το γάιδαρο με το καμπτσίκι. Όχι κύριοι είσαστε άξιοι της τύχης σας. Δεν τόχω σκοπό για σαρανταπέντε γάιδαρους με κέρατα παχιά να κουραστώ ούτε λεπτό περισσότερο.
Πληρώστε το ποτό σας και πηγαίνετε. Πηγαίνετε στα σπίτια σας κι' αφήστε μας στη ησυχία μας. Δεν θα κάνουμε παράσταση απόψε. Πληρώστε το ποτό σας και πηγαίνετε. (οι σερβιτόροι αρχίζουν να μαζεύουνε λεφτά απ' τον κόσμο)
- Μπρος μαζέψτε τα μικρόφωνα
Όλοι. - Μα;;;;
Ν. - Δεν έχει μα και ξε μα. Μαζέψτε τα μικρόφωνα είπα!!!
Ένας - ʼκουσε να δεις φίλε, σ' αυτούς εκεί μπορείς να λες ότι θέλεις, αλλά σε μας εδώ, να λείπει το
βύσσινο.
Ν. - τι είπατε;
Ένας - Αυτό που άκουσες και μάζεψε τη γλώσσα σου αν θέλεις το καλό σου.
Ν. - Ε όχι αυτό είναι αίσχος. Αυτό είναι ανταρσία. Αυτό είναι πραξικόπημα αναρχικών (στο κοινό)
- εσείς εκεί κάτω βοηθάτε ρε. Αυτοί εδώ αν φάνε εμένα θα φάνε και σας. Βοηθάτε ρε. Γαϊδούρια
ήσασταν, γαϊδούρια θα μείνετε. Ακόμα κι' οι γάιδαροι βρε καταλαβαίνουν το συμφέρον τους.
Εσείς ούτε το συμφέρον σας δεν καταλαβαίνετε;
ʼλλος - Και βέβαια αγαπητέ μου δεν καταλαβαίνουν το συμφέρον τους. Του γαϊδάρου το συμφέρον
είναι μαζί σου. Πάψαμε πια να έχουμε του γαϊδάρου το συμφέρο. Δεν αγωνιζόμαστε για
ελαφρότερο σαμάρι. Δε θέλουμε καθόλου το σαμάρι. Δεν μας χρειάζεται. Το πετάμε. Και
ξέρουμε για τον τρόπο.
Όλοι - Δε θέλουμε μεταρρυθμίσεις
Ν. - Αδύνατον! δεν υπάρχει τρόπος.
-----------------
κάποια με ένα φιρμάνι
-----------------
- Η κεντρική επιτροπή του μουσικού θεάτρου φτώχειας μετά τη γενική συνέλευση των μελών της ανακοινεί ότι. Ύστερα από τις διαπιστωμένες και επανειλημμένες ενέργειες του θιασάρχη μας να επιβάλλει προσωπική γραμμή, τις πραξικοπηματικές του ενέργειες, τα επανειλημμένα ολισθήματα, τις απάτες, την κακή διαχείριση των εισπράξεων, την προσωπικήν εκμετάλλευση της δουλειάς μας, την σύμφωνα με τα καπιταλιστικά πρότυπα μοιρασιά των κερδών, έτσι ώστε να έχει αυτός την μερίδα του λέοντος κι' μεις της γουστερίτσας. Αποφασίσαμε ότι αυτός δεν μας είναι αναγκαίος και τον πετάμε καθαιρώντας τον από γενικό δερβέναγα και διώχνοντάς τον από το θίασό μας που κρίναμε ότι είναι δικός μας και όχι δικός του, διότι εμείς στο σύνολό μας καταλάβαμε έργο για τη δημιουργία του αντιστρόφως ανάλογο με αυτόν τον ένα, των αποδοχών του και των αποδοχών μας. Αυτοδικαίως ο θίασος ανήκει σε μας εδώ και τρία χρόνια και καλούμε αυτόν να πάρει το καπέλο του και να αποχωρήσει ησύχως τώρα αμέσως.
Ν. - Με με διώχνετε από το θίασό μου;
Ένας - Δεν είναι θίασός σου είναι θίασός μας.
Ν. - Καλά και θα τραγουδήσετε χωρίς εμένα;
ʼλλος - και βέβαια. Σάμπως θαρρείς πως δε μπορούμε. Πάμε παιδιά.
( Ο Ν φεύγει σιγά σιγά ενώ αρχίζει το τραγούδι του ξενιτεμένου).
Α. - Και δε μου λες τώρα πούφυγε δε θα ξανάρθει
Β. - Πήρε το ντέφι μαζί του
Α. - το πήρε
Β. - τότε θα ξανάρθει σίγουρα
Α. - πως
Β. - Μόλις πούμε εκείνο το παρανοϊκό του τραγούδι με τον κούρο και την κόρη θα ρθεί να παίξει στο
φινάλε.
Κάποιος - Αδύνατο, αυτό δεν το παίζω
Β. - Δε μου λες, τον θέλουμε ή δεν τον θέλουμε;
Γ. - κατά βάθος τον θέλουμε.
Β. - Στα ψέματα δεν τον διώξαμε, έτσι για να κάνουμε παράσταση.
Γ. - Ναι στα ψέματα
Β. - Ε λοιπόν στα ψέματα έτσι για να κάνουμε παράσταση ας το παίξουμε. Γίνεται.
(κάποιος δίνει σήμα)
- Ο Κούρος και Κόρη
(ο Παρουσιαστής μπαίνει ορμητικός στο φινάλε)
και συνεχίζεται..............................
με τραγούδια και σκετς, σποτάκια,
κείμενα και άλλα.

* Δώσαμε μόνο τρεις παραστάσεις πειραματικές. 29, 30 Νοέμβρη '74. Είχαμε συμφωνήσει να κάνουμε έναρξη μετά το δημοψήφισμα για το Βασιλιά το Δεκέμβρη νομίζω. Έλα όμως που αυτές οι παραστάσεις άρκεσαν για νάρθουμε στα χέρια. Πρώτος αποχώρησε ο πιανίστας. Το πρόγραμμα δε συμφωνούσε με την αριστερίστικη οργάνωση που ήταν. Μετά αποχώρησαν κι' άλλοι ή για λόγους αναλόγους ή γιατί κουράστηκαν ή γιατί τους φάνηκε πως με το 40άρι που βάλαμε για ποτό, δε θα βγάζαν αρκετά.
Εκεί πάνω στο τσακ για να τα καταφέρουμε. Τρεις μήνες πρόβες κι' αναλύσεις σ' ένα μαγαζί που χώραγε 500σιους. Στις πλάτες ενός μαγαζάτορα που τον ηρεμούσα κάθε τόσο να κάνει υπομονή.
Κρίμα και νόμιζα πως ήμασταν ομάδα, και μιας και μοιραζόμασταν τις αποδοχές θα μοιραζόμασταν και τις ευθύνες.
Ίσως το σφάλμα ήταν που δε συνέχισα μονάχος, γιατί ο κόσμος που μπλάκωνε μετά και ρώταγε, τι γίνεται και δεν παίζουμε, ήταν πάρα πολύς. Και δεν είχαμε ούτε τις αφίσες κολλήσει.
Αλλά πώς μπορείς να συνεχίσεις, όταν έχεις στήσει ολόκληρο τσίρκο, μονάχός με μια κιθάρα, γίνεται; Έχεις ενοχές.
Έκανα απόπειρες να τους ξαναμαζέψω, γύρισαν μερικοί, αλλά λείπαν μουσικοί κλειδιά και μας φαίνονταν πως θα τα παίζαμε μισά. Έτσι παραιτήθηκα, πήρε το μαγαζί ο Πάνος ο Τζαβέλας κι' άρχισε η βασιλεία των αντάρτικων, που ισοπέδωσε τα πάντα. Στον ίδιο εκείνο χώρο. Δυστυχώς.
Μετά από αυτό έγραψα το "Μηχανισμό".
Η παράσταση του Μουσικού Θεάτρου φτώχειας μετατίθεται στο τέλος του Γενάρη. Οικονομικοί λόγοι και εσωτερικές διαφωνίες δεν μας επέτρεψαν να παρουσιάσουμε το έργο μας αποτέλεσμα ομαδικής συνεργασίας.
Στα πλαίσια των πνευματικών καλλιτεχνικών και ιδεολογικών στόχων μας παραχωρούμε την αίθουσα μας τον νεκρό αυτό χρόνο άνευ δικής μας αμοιβής σε νέους συνθέτες να δείξουν τη δουλειά τους στο κοινό.
Ζωντανό καφενείο
Μουσικό Θέατρο φτώχειας
Μνησικλέους 15 - Πλάκα
τηλ. 3230727
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Προηγούμενη

Επιστροφή στο βιβλία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron