βιβλία

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

...o καλύτερος φίλος του ανθρώπου...ας συζητήσουμε για φίλους εδώ!

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:40 pm

Αναζητώντας Κροκανθρώπους

" Τούτο το βιβλίο το αφιερώνω στον Σαλόκιν Σόμισα,
στον άνθρωπο που μούδωσε τη γνώση στο να κάτσω
να το γράψω και να το τυπώσω. "




ΠΡΟΛΟΓΙΣΜΑ


" Ευτούτο το βιβλίο - κι ας φανεί παράξενο - δεν είναι δυνατό να διωχθεί, γιατί ο συγγραφέας του από πάντοτε παλεύει για την ελεύθερη έκφραση, και τόχει κατακτήσει το δικαίωμα τουλάχιστο για τον εαυτό του, πληρώνοντας αντίτιμο χιλιάδες χαμαλίκια.
Τυπώθηκε επίσης σε λιγοστά αντίτυπα και δεν πουλιέται στο εμπόριο, και όπου μοιράζεται,
η τιμή που πληρώνεις ίσα ίσα καλύπτει το κόστος της αντιπαραγωγοπαραγωγής του.
Όχι τον κόπο του εκδότη-συγγραφέα, ούτε τον κόπο του μοιράσματος.
Όποιος θέλει μπορεί να το πουλά, αλλά χωρίς κέρδος.
Δεν είναι δυνατό να κατασχεθεί, διότι παρ’ όλα όσα πιστεύει ο συγγραφέας, έχει και κάποια μέσα του ψυχή τυπωμένη στο χαρτί, και είναι δύσκολο να βρεθεί, και δεν κατάσχεται η ψυχή. Και εξ’ άλλου αυτός που τόγραψε τυχαίνει να είναι άγνωστος - ευρύτατα γνωστός.
Και μια κατάσχεση θα τον έκανε ευρύτατα γνωστό χωρίς το "άγνωστος", και αυτό θα ήταν
η καλύτερη διαφήμιση, και δε συμφέρει στους κρατούντες, αλλά ούτε κι ο ίδιος δέχεται τη διαφήμισή του. Τέλος, το βιβλίο τούτο θα περάσει ντούκου και δε θα γίνει ποτέ της μόδας,
όσο ζει ο συγγραφέας του, αλλά και από μόνο του. Διότι είναι - θάλεγε κανείς - "εκτός τόπου και χρόνου" παρότι αναφέρεται σε τόπο και σε χρόνο, και απλοϊκά άτοπον.
Ούτε καν διά της εις άτοπον απαγωγής αναγκαίον.
Δεν έχει σημασία πού θα διαβαστεί.
Τόσο το χειρότερο πού θα διαβαστεί.
Εξ’ άλλου είναι εκτός Νόμου. Όπερ σημαίνει πως είναι πέρα και πάνω από το Νόμο.
Και τον Νόμο τον απορρίπτει ως χυδαίο κι άχρηστο και τονε ξεπερνά.
Δεν είναι φτηνό παρά που η τιμή του ξεγελά. Δεν είναι καν "πορνό". Δεν ασχολείται με θέματα κοινού ενδιαφέροντος όπως: άπλυτα παπάδων, τραβεστί, μπουρδέλα, Rock και τα τοιαύτα.
Όσον αφορά το κάθε τι και ότι, αναλαμβάνω την ευθύνη εγώ, ως χαρακτηρισθέντας αλήτης
και σχιζοειδής. Όχι συμφώνως τώ Νόμω.
Ουδεμίαν σχέσιν έχει ο Νόμος μ’ εμένα κι εγώ μ’ αυτόν.
Αλλά έτσι για το έτσι. Γιατί πάντα αναλαμβάνω την ευθύνη του τι κάνω.
Και δε γίνεται. Το κάνω.
Αλλά αυτό αποδεικνύει πως Γίνεται !!!
Κάντο λοιπόν ! "

Νικόλας ʼσιμος
Τελευταία επεξεργασία από messinian και Τρί Οκτ 12, 2004 6:54 pm, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:47 pm

Όταν πλακώσει ο θάνατος αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία.
Το καλό με μένα αλλά και το ζόρι είναι που ξέρω συνειδητά τον θάνατό μου και μαζί με την καταγραφή της πεθαμένης ζωής μπορώ να καταγράφω και το θάνατο.
Ενώ οι πιο πολλοί που καταγράφουν τη ζωή στο θάνατό της δεν το ξέρουν και το νομίζουν αυτό ζωή. Χα ;
Ζωή και Κίνηση. με τον καθένα στο καβούκι του, που δεν είναι καν προσωπικό, κλεισμένοι στον τάφο, χωρίς καν τη δύναμη του τυμβωρύχου, μ’ ένα βιβλίο στο χέρι να κόβει το φως.
Ό,τι κι αν κατ’ έγραψα ως τα τώρα (κασσέττες κλπ.) έγιναν ύστερα απ’ το θάνατο της ζωής και της λειτουργίας των κομματιών, που κατάληξαν στραγάλια και πιπίλα άλλων πιο αδύναμων από μένα, που η βολεμένη τους απραξία τους οδηγεί στο να περνάν την ώρα και να εκτονώνονται και μέσα από μένα.
Εκτονώ τονώ Δονήσεις. Εκτονούν τονούν Δονήσεις. Τσιμπιές. Δονήσεις. Τρύπες, τρυπάρες, τρυπίτσες... όλο αυτό με καταστέλλει. Θα γίνω ξανά το σουρωτήρι;
Τώρα γράφω με τη μέθοδο του προτιμότερου που είναι θάνατος διπλός. Προκειμένου να πουλάω τα βιβλία του θανάτου του Rock, τη Μπέττυ και τη Γώγου, όπως έχω καταλήξει.
ʼς κυκλοφορήσω στη πιάτσα το δικό μου θάνατο.
Δε πιστεύω ότι βοηθάω κανένα. Ούτε εμένα.
Η προσπάθεια που καταβάλλω να καταγράψω επαναλαμβάνοντας αυτό που ήταν η ζωή είναι αφόρητη και δεν ισοβαρίζεται απ’ τα λεφτά που θα χάσω ή θα βγάλω κι απ’ τις πιθανές διώξεις που θα έχω.
Όποιος αγοράζει βιβλία και μένει σ’ αυτά είναι ηλίθιος, είναι πτώμα και χειρότερο. δεν ξέρει ούτε υποψιάζεται τον θάνατό του.
Εσύ που μ’ αγοράζεις με σκοτώνεις. Αλλά πρώτα σκότωσες τον εαυτό σου.
Πάντως μάθε. δεν πρόκειται να βρεις και τίποτα ατόφιο εδώ μέσα.
Οι πραγματικές ζωϊκές μου στιγμές δεν καταγράφονται.
Όταν φτάνω στη ζωή είμαι μέσα ολόκληρος, νοιώθω και γνωρίζω. Αλλά όταν ξέρω αυτά που ξέρω, δεν θυμάμαι. Ούτε ξέρω αν ή πώς θα ξαναφτάσω. Αυτή είναι η ασπίδα μου. Απλώς συμβαίνει να συμβαίνει.
Τη ζωή μου δεν τη κατέγραψα. Ό,τι υπάρχει εδώ είναι επιδερμίδα, άλλοτε χοντρόπετση, άλλοτε ψιλόπετση.
πιο δικιά μου η ψιλόπετση
πιο δικιά σου η χοντρόπετση.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:48 pm

Κρίμα που πήγε κι αυτό έτσι
κρίμα που δεν ήταν αλλοιώς
και σταματάω σε μια λέξη
π’ αποροφάει ο θάνατος.

Στροφή από το τελευταίο μου σουξέ.
-----
Το βιβλίο περιέχει πολλά
Ακόμα και τη λεκτουσία του ΚΡΟΚ.
Την ουσία δεν την περιέχει
Εγώ συχνά απουσιάζω
στην ουσία της απουσίας.
-----
Αν είσαι η ροή που τρέχει
ή το σταμάτημα του ήχου
χτύπα.
Αλλοιώς μην ενοχλήσεις.
Μη διαταράξεις τη θεία αταραξία
του θνητού όντος που εμμένει.

Εσύ το παραβίασες κι αυτό το ίδιο εύκολα.
Είπες. πως γράφτηκε για σένα.
Ίσως. μπορεί. Αλλά εσύ δεν είσαι σύ.
Βέβαια σε θαυμάζω που μπορείς και επεμβαίνεις.

Όπως τότε που πέταξες τη πίστη του Ηλία στον υπόνομο.
Αλλά εσύ δεν είσαι σύ. Δεν ξέρω αν θα δεχόσουν επεμβάσεις πάνω σου.
-----
Νόμιζα πως μ’ έπιασε ότι χειρότερο απεχθάνομαι. Ζήλια και κτητικότητα. Αλλά δεν ήταν αυτό.
Ήθελα απλά να πειστώ πως μπορείς να ξεπεράσεις τα όριά σου.
Έγινα απαίσιος, απαίσιος, πιο απαίσιος απ’ ότι ήσουν κάποτε εσύ.
Ήθελα να σε κάνω να ξεκολλήσεις. Ή, να με σιχαθείς και να τελειώνει.
Αυτό το σπίτι με πειράζει. κι ότι περιέχει. Πρέπει να σούριξα πολύ-πολύ ξύλο κι άντεξες. Πρέπει να ήμουνα αισχρός, αισχρός κι άντεξες. Πρέπει να ήμουνα αδύναμος, αδύναμος και με δέχτηκες. Πρέπει να είχα αποκοπεί κι ακολούθησες. Βρήκα τη δύναμη να δώσω τέλος και μου μίλησες.
Πως. δεν υπάρχει τέλος. Τέλος κι Αρχή τ’ αυτό. Τώρα ξέρω πως είσαι ο πιο φανταστικός άνθρωπος. Έχεις τεράστια δύναμη. Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Δε σε φοβάμαι μη κυλήσεις. Αφού μπόρεσες να ταπεινωθείς.
Αφού μπόρεσες να κυλιστείς.
Αφού χτύπησες και σύ στο μαχαίρι.
Δε με πειράζει πια το σπίτι.
Ούτε το περιβάλλον σου.
Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Κι ό,τι ξέρεις είναι ιδιαίτερο. Είναι δικό σου. Δε σε φοβάμαι πια. Αυτή τη νύχτα μ’ έχεις ξεπεράσει. Δεν έχει σημασία που σ’ αγαπάω. Δεν έχει σημασία που σου δόθηκα πρώτος εγώ. Δεν έχει σημασία που δε μπορώ να πάω μ’ άλλη γυναίκα πια. Δεν έχει σημασία τίποτα.
Με βοήθησες πολύ χωρίς να το ξέρεις. Και δεν τόξερα και ‘γω. Απελευθέρωσα όλα μου τα ζωικά ένστικτα και ήσουνα δίπλα απλή. Είναι φανταστικό.
Αυτό σίγουρα δεν τόχω ξαναζήσει. Ή αν το έζησα δεν το θυμάμαι.
Κι ήσουνα δίπλα. Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Τώρα ξέρω πως δεν ήταν ζήλεια.
Ήταν απαραίτητο να γίνει. Ήθελα να πειστώ.
Χαίρομαι που είσαι έτσι. Χαίρομαι που δεν έπεσα έξω. Ξαναβρίσκω τις δυνάμεις μου. Σ’ ευχαριστώ. Νοιώθω σα να έχω συνδέσει τη μοίρα μου μαζί σου.
Εσύ έχεις το Πίττ σου. Νοιώθω σαν κάτι να ξεκουνάει. Σα να αρχίζει κάτι που άρχισε από καιρό. Και δε το κατάλαβα.
Τώρα ξέρω ότι ξέρεις.
Σου έχω εμπιστοσύνη.
Αυτά.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:50 pm

Γράφω αργά, σταθερά απλοϊκά. Δε γράφω σαν και σένα με κομμένη την ανάσα. Τα γραφτά σου είναι στρόβιλος. Όπως στρόβιλος και σύ στο στρόβιλο.
Ίσως νάχεις μεγαλύτερη δύναμη. Ίσως να σ’ έχω αδικήσει, όπως είχες πει.
Εγώ έχω κόψει τους δεσμούς μου με τα πράμματα. Με τους ανθρώπους πράγματα. Με τα γύρω που με κόβουν. Χρειάστηκα δύναμη πολλή γι’ αυτό. Γράφω αργά, σταθερά απλοϊκά. Μπορώ κι αντέχω. Αλλά εγώ σαν κινηθώ πραγματικά, εγώ γκρεμίζω. Γίνομαι στρόβιλος κι εγώ. Με κομμένη την ανάσα εγώ δρω. Εγώ τ’ αλλάζω τα πράμματα.
Εσύ δεν έχεις κόψει. Δεν τα αλλάζεις τα πράμματα. Είσαι μέσα σ’ αυτά. Γίνεσαι ένα μ’ αυτά. Αλλά σε ξέρω καλά. Είσαι πολύ μακριά από όλα τούτα. Πρέπει να χρειάστηκες πολύ δύναμη για να το κάνεις και ίσως περισσότερη από μένα. Μπορείς κι αντέχεις. Εσύ διάλεξες έτσι. Διάλεξες να σκίζεσαι. Σπας τον εαυτό σου χίλια κομμάτια. Δεν τα αλλάζεις τα πράμματα, αφήνεσαι να σε αλλάζουν. Εσύ που είδες άλλο πράμα διαφορετικό. Και δε σε καταπίνουν. Γιατί περπάτησες και σύ στο κομμένο το σκοινί επάνω. Παίζεις τη ψυχή σου στο δικό σου τριπ. Ίσως να την παίζεις από μένανε διαφορετικά. Αλλά πάντως την παίζεις. Όμως για να το κάνω χρειάστηκε να ξαναρχίσω να γράφω κι εγώ. και να διαβάσω μερικά απ’ τα γραφτά σου.
Με κομμένη την ανάσα...
Γι αυτό και τα γραφτά χρειάζονται κι αυτά καμμιά φορά. Για να καταλαμβαίνω το μεταξύ. Γιατί τυπώνεις την ανάσα στο χαρτί καμμιά φορά κι όχι στην καρδιά και φεύγει και το προσωπείο της λεκτικής μας επαφής.
Γι αυτό μη σκίζεις πάντα τα χαρτιά σου κι ας θέλεις δύναμη γι αυτό.
Αντί για κάποιον που σε ξέρει και χωρίς αυτά, όχι για κάποιον τρίτο, είσαι η ίδια σύ μες στο χαρτί.
Για κάποιον που σε ξέρει και μπορεί να δει, κι έχει τη δύναμη να το παραδεχτεί. Γιατί συχνά με πιάνεις και πιανόμαστε, σε πιάνω και πιανόμαστε. Μονάχα σα σωπαίνουμε και όχι σα μιλάμε. Σαν είναι άδειο το μυαλό μου και σου ξεβιδωθούν τα μάτια. Αλλά δε συμβαίνει κάθε μέρα τούτο. Ίσως κάποτε καταλάβει. Αλλά ακόμη είμαστε εκεί και τα γραφτά χρειάζονται κι αυτά. Εμάς τα γραφτά μας είναι διαφορετικά.
Αλλά χρειάζονται διά το μεταξύ μας. Για μένα που με ξέρεις. Για σένα που σε ξέρω.
Ανάποδα το γράφω απ’ ότι τόπα πριν. Για κάποιον τρίτο τα χαρτιά δε χρειάζονται καθόλου.
Όντως παρατήρησα κι αυτό. Στα γραφτά σου το τολμάς και ακουμπάς τα πάντα.
Και εμένα δεν τολμάς να μ’ ακουμπήσεις. Πάντως εγώ τολμώ και σ’ ακουμπώ. Δεν ξέρω ποιό είναι το καλύτερο ή κι αν είναι το ίδιο ακριβώς. Ή, αν υπάρχει το καλύτερο.
ʼρα είναι έτσι.
Αρκούμαι σ’ αυτό.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:52 pm

Ένδειξις χαμαιτυπείο, παραπλεύρως πτυελοδοχείο, τίτλος θεατρικού έργου σκ…σκατά.
Ενδεχομένως οι φίλοι σας απέθαναν, ενδεχομένως τους φίλους σας τους ξέκαναν. Ενδεχομένως δε θα τους ξαναδείτε πια.
Προχτές συνάντησα μια πάπια με το φίλο της το Νιόνιο. Ο Νιόνιος είναι γουρουνάκι. Ήτανε κοντά κι ένα παιδάκι, κι αρχινά παραμυθάκι…”
Προχθές έδρασαν οι “προβοκάτορες”. Το Προεδρείον - Αρχηγείον κηρύσσει γενική επιστράτευση. Εμπρός! Ως εις όλοι αγωνισθώμεν υπέρ;;; χούντες, φούντες και τσαρούχια. Ο κύριος Γενικός μαζεύει υπογραφές, η κυρία Προέδρου επισκέπτεται το μοδίστρο. Ο φαλακρός γόης διατηρεί επαφάς με τον σκύλο της ΓΣΑ. Ο σκύλος επισκέπτεται την Αδαμαντία Βενάρδου.
Ο κέρβερος περιμένει μ’ ένα ψαλίδι. Το ψαλίδι γίνεται σανίδι γι αυτούς που πάλεψαν υπέρ των εντοπίων.
Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη - τι είναι αυτό που το λένε ομπρέλλα - τι είναι αυτό που το λένε μπρελόκ.
Ο αστυνομικός διευθυντής μοιάζει με μπουλντόκ. Η ομπρέλλα γίνεται αλεξίπτωτο, ο κιμάς προελεύσεως Ροδεσίας. Ένας παπάς κάνει ισορροπία στον ιστό της αράχνης. Ο Δράκος του καράτε κόβει τα περισσότερα εισιτήρια. Η κυρία Κλεονίκη διαβάζει εφημερίδα. Πόλεμος σ’ όλα τα μέτωπα. Η εφημερίδα κατάσχεται.
Η κυρία Κλεονίκη άδειασε το σούπερ-μάρκετ. Ο απόγονος του Λώτ αποχτά Νόμπελ ειρήνης.
Τι είναι αυτό που κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια.
Πες αλεύρι. οι Τούρκοι μας πήραν την Κύπρο.
Πες κιμάς προελεύσεως Κύπρου.
Απεργία πείνας. Εδώ Πολυτεχνείο. Εδώ σταματήσαν τα τανκς.
Η πάπια ήταν στρουμπουλή. Η πάπια είχε πάρτυ. Ο Νιόνιος ήθελε πολύ, πάρα πολύ να τον καλέσουν”...
Είμαστε από την Διεύθυνσιν Ασφαλείας δι’ υπόθεσίν σας.
Ο Νιόνιος ήταν στρουμπουλός. Δεν του άρεσε το μπάνιο.”
Ο κύριος Μπάτς είχε χωρίστρα. “Γιατί δέρνετε τον κόσμο;
- “Γιατί παραπονιέται η γυναίκα μου πως δε γυρίζω νωρίς στο σπίτι και με στήνεις εσύ. Γι’ αυτό.”
Κάποτε σταμάτησα τριάντα μανιασμένους. Με κύκλωσαν. τους κοίταξα, τους είπα απλώς. Γιατί; Δεν έχω καιρό για ξύλο. Περάστε αύριο από τον Πύργο να τραγουδήσουμε μαζί.
Τους γύρισα την πλάτη κι έφυγα. Τις έφαγα δυο μέρες μετά.
“Νιόνιο, είπε η πάπια, μυρίζεις άσχημα πολύ. Δε σ’ έπλυνε η μαμά σου! Όχι είπε ο Νιόνιος. Η μαμά μου θέλει να με πλύνει, αλλά δε θέλω εγώ.
Α πα πα πα πα, είπε η πάπια, αν δεν κάνεις μπάνιο, μ’ αυτά τα χάλια δε σε δέχομαι στο πάρτυ. Κι έφυγε κουνώντας τα φτερά της.”
Τα φτερά μας άνοιξαν την Πέμπτη και μας κόπηκαν την Παρασκευή.
Ο λαός δεν ξεχνά, οργανώνεται, νικά.
Την αλλαγή μας την φέραν οι Πινέζοι. Οι Πινέζοι δεν τρέφουν πτηνά. Χαμένο τίποτα δεν πάει είπαν τα τσαπιά…Τα τσαπιά κουράστηκαν να σκάβουν. Σήμερα, τα τανκς χώνονται στο έδαφος και προεξέχει μόνο το κανόνι τους.
“Θα τα ανατινάξουμε” είπαμε. Ξεχάσαμε ότι το τανκς ανατινάσσεται με την φωτιά.
Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Οι δρόμοι μας γεμίσανε καπνούς. Ο καπνός έχει ηλικία. Η ηλικία για τον καπνό δεν έχει όρια. Όσο μεγαλώνει τόσο δυναμώνει κι ο καπνός. Την αλλαγή την ξαναφέρανε τα τανκς. Ο λαός εφησυχάζει…Με τα χέρια…με τα δόντια…με τα νύχια…όλοι μαζί να κρατηθούμε. Δύσκολο…πολύ δύσκολο. Η σαπίλα εισχώρησε βαθειά. Με τα χέρια…με τα δόντια…με το λαρύγγι…
με τις φωνές…με τα ρόπαλα. Όχι. τα ρόπαλα τα παίρνουν οι προβοκάτορες. Οι προβοκάτορες; Ποιοι προβοκάτορες; ΠΡΟΣΟΧΗ μη φοβίζετε τον κοσμάκη με τους προβοκάτορες. Η κυβέρνηση μας εκπροσωπεί. Εχθές έβγαλε ανακοίνωση. μας προασπίζεται. Και η Αστυνομία έβγαλε ανακοίνωση. Νάτο Σία και Αστυνομία.
Η αντλία αυτή τη φορά έριξε νερό με μέση πίεση. Οι χωροφύλακες αυτή τη φορά μας έδειραν με τρόπο.
Ο υπουργός εδιώχθη με τις κλωτσιές από τον κ. Υπαστυνόμο Α΄. Ο Α΄ παραμένει. Ο υπουργός συσπειρώνεται. Το πρωί ο υφιστάμενός του δήλωσε στους δημοσιογράφους τη γραμμή της κυβερνήσεως. Η Κύπρος φλέγεται. Το μαγαζί μου στην Πλάκα έκλεισε. Ο ιπποπόταμος Φόρντ πήρε το μπάνιο του στην πισίνα της βίλας του στη Νέα Υόρκη και γελαστός ο επιτετραμμένος του εδέχθη αντιπροσώπους των διαδηλωτών. Αυτοί οι αντιπρόσωποι! Ο ιπποπόταμος έπαιζε γκολφ. Οι διαδηλωτές κουβαλούσαν ένα μεγάλο πανώ με τη λέξη ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Η λέξη “προδοσία” έγινε πολύ της μόδας. Η λέξη “εξουσία” επίσης. Οι Τούρκοι είναι ποτισμένοι με όπιο. Η “γιαγιά έσφαξε την εγγονή της για να μην πέση στα χέρια (πέη) των Τούρκων.”...
Α.Ν.Ο.Σ.Ι.Α.
Μερικοί Έλληνες διακηρύσσουν “Τούρκοι, είστε και σεις εργάτες”. Όλοι ενωμένοι.
Η κυβέρνηση εδραιώνεται. Η ασφάλεια οργανώνεται. Το Νάτο εκκενώνεται. Οι προβοκάτορες οργανώνονται. Οι κυρίες πήγανε διακοπές. Οι εταιρείες δίσκων τρίβουν τους κώλους των. Ο Στέας κάνει δηλώσεις. Όλες οι οργανώσεις παίρνουν θέσεις υπέρ. Η Πλάκα ξαναβρίσκει τις δόξες της.
Τα θέατρα οργανώνονται. Τα “αδέλφια” μας υποδουλώνονται. Ο πόθος χαλυβδώνεται για λευτεριά.
Στο διπλανό ξενοδοχείο ο θυρωρός φορά μια κόκκινη γραββάτα και καλοδέχεται τους ξένους με χασμουρητά. Τον αφορά ο κτύπος που σημαίνει το κουδούνι όταν ο πελάτης του δωματίου Β΄ τον καλέσει για να του πάει τον καφέ. Τον αντιμετωπίζει απλώς επαγγελματικά. Όλα τα άλλα γι’ αυτόν είναι Πινέζικα. Η γραβάτα του τον σφίγγει και κάθε τόσο την τραβά.
“Ο Νιόνιος τάχει χαμένα. Ο φίλος του ο σκύλος του είπε πως έπρεπε να κάνει μπάνιο. Η αγελάδα κούνησε δυό φορές την ουρά της και συμφώνησε κι αυτή. Έτρεξε στο γείτονα το γλάρο. Πάει στην πονηρή την αλεπού. Τρέχει στην σοφή την κουκουβάγια. Όλοι του είπαν: ʼκουσε Νιόνιο, άμα θέλεις να πας στο πάρτυ να πας στη μαμά σου να της πεις να σου κάνει μπάνιο...
Ο Νιόνιος ήθελε πολύ να πάει στο πάρτυ. Όλες οι όμορφες γουρουνίτσες με τις κορδελίτσες τους και τα ψηλά τους τα γοβάκια θα βρίσκονταν εκεί. Ήθελε πολύ να δει τις γουρουνίτσες...”
Δεν θα τον αφήσουμε αυτόν. είναι ένας σατυροποιητής και τίποτα άλλο. Νομίζει πως κάποιος είναι.
Τι θαρρεί πως μπορεί να κάνει, εμείς έχουμε τα πάντα. ʼστον εκεί με το τρύπιο πανταλόνι να μαζεύει τα κατουρημένα καλαμάκια, να μερέψει την πείνα του. Μόνος του μας αρνήθηκε, δεν τον αρνηθήκαμε εμείς. Μόνος του θα φάει το κεφάλι του.
- Η είδηση δεν μπορεί να δημοσιευτεί. Η επιστολή σας δεν μπορεί να δημοσιευτεί. Το κείμενο πρέπει να το μαζέψετε. να το προσαρμόσετε, να το συμμορφώσετε. Βλέπετε,... υπάρχουν και Νόμοι.
- Μα δε μπορώ. - το ποτάμι ξεχειλίζει, είναι πολλά αυτά που καίνε, πολλά αυτά που λείπουν. Θέλω περισσότερο αέρα. Περισσότερο χώρο. Αποσυντίθεμαι. Έχω και γω ανάγκες, δε μπορώ άλλο. Ο χώρος που ζητώ δεν έχει σχέση με οικόπεδο. Δεν το θέλω το οικόπεδο. Δεν το θέλω το ψυγείο, το αυτοκίνητο, τη γκόμενα, τον πράχτορά σας, την εταιρία σας. Να ζήσω θέλω. Να ζήσω. και να ζήσουμε μαζί λεύτεροι κι ανθρώπινοι. Τους νόμους σας τους άντεξα. Παλιότερα υπήρχε λόγος. Αλλά τώρα. τα ίδια Παντελάκι μου, τα ίδια Παντελή μου.
“Ο Νιόνιος δίστασε. σκέφτηκε. άρχισε να το αποφασίζει. Το αποφάσισε. Έτρεξε στη μαμά του.
- Μαμά, τέλω σαπούνι και ν....ό. Σέλω να κάνω μπάνιο...”
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:53 pm

…Τη φίλη μου την έχασα. Πήγε το πρωί για εξετάσεις στο γιατρό της. Είχε πόνους στην κοιλιά. Δε γύρισε ακόμα.
Είμαι γεμάτος σχισμές. Σχισμές που διαφαίνονται στο δέρμα όταν αδυνατίζει απότομα. Όπως ακριβώς σε μια λεχώνα.
Στην τσέπη μου έχω μια δραχμή. Γύρισα όλο το πρωί όλα τα υπουργεία και τις εφημερίδες. Υπάρχει μία πιθανότητα μεθαύριο να μας δώσουν την άδεια. αν με δεχτεί ο υπουργός…Τι θέλω εγώ εδώ. Τι θέλω!
Μίλησα με τον επιχειρηματία. ʼσιμε - μου λέει - το μαγαζί θα το δώσω, δεν αντέχω άλλο. Έχεις χρηματοδότη;
- Περίμενε - του λέω - είναι κρίμα να χάσεις την ευκαιρία τώρα. Τώρα που σίγουρα θα δουλέψει το χειμώνα.
- Θα το δώσω - μου λέει -.
Πήρα τηλέφωνο τα παιδιά. Βρήκα μόνο τον ένα.
- Θα πάμε Θεσσαλονίκη - του λέω. Βρες τα παιδιά και μη τους αφήσεις να σκορπίσουν. Έδωσα την είδηση στις εφημερίδες. Κάτι τέτοιο θα το δημοσιεύσουν σίγουρα.
Μην τους αφήσεις να σκορπίσουν.
“Ο Νιόνιος έκανε το μπάνιο του. Και μάλιστα, μόνος του για πρώτη φορά. Η Μαμά του τον χάιδευε γελώντας και απορώντας.”
- ʼραγε θα μ’ αφήσουν να κάνω παράσταση στη Θεσσαλονίκη!!!;…
“Ο Νιόνιος πήγε στο σπίτι της πάπιας. Κτύπησε το κουδούνι...ντρίνν...”
- Ο κύριος Α.
- Μάλιστα.
- Από το Αστυνομικό τμήμα.
- Τι θέλετε.
- Μας κατήγγειλαν ότι κάνετε φασαρία και δεν εφαρμόζετε τους κανόνες της πολυκατοικίας.
- Μάλιστα και ποιος σας τόπε.
- Οι ένοικοι. Προχτές μάλιστα βγάλατε έξω τα σκουπίδια σε ακατάλληλη ώρα.
Ξέρετε, απαγορεύεται.
- Απαγορεύεται;
- Μάλιστα.
- Τα σκουπίδια...και ήρθατε γι'αυτό.
- Ναι, να σας κάνουμε συστάσεις.
- Χαίρετε. είπε η πάπια. Χαίρετε. είπε ο Νιόνιος.
- Ποιος είστε δε σας ξέρω. Σας έχω ξαναδεί;
- Μπα σε καλό σου πάπια, είπε ο Νιόνιος. Μα δε με γνωρίζεις;
- Όχι, είπε η πάπια και φώναξε τις γουρουνίτσες.
- Γνωρίζει καμμιά σας τον κύριο. Τον ωραίο κύριο που ήρθε στο πάρτυ μας;
- Όχι, είπαν οι γουρουνίτσες και κύταζαν κλεφτά η μια την άλλη”.
Τη φίλη μου την έχασα, δεν είχα άλλη δραχμή να τηλεφωνήσω. Κάποτε σταμάτησα τριάντα μανιασμένους...Ουαί τοίς πλανωμένοις.
Ο Διευθυντής της Αστυνομίας μου συνέστησε να μη προβώ σε περαιτέρω επιπλοκές.
Το ντουέτο έκανε δηλώσεις στη Χριστιανική. Η φίλη μου δε γύρισε σπίτι. Η γειτόνισσα μου είπε χτες με γύρευαν τρεις αστυνομικοί. Σήμερα ήρθαν για τα σκουπίδια. Και νόμισα εγώ πως ήταν...
“- Μα είμαι ο Νιόνιος, είπε το γουρουνάκι, δε με γνωρίζετε;
- Ο Νιόνιος! Είπαν όλες τους με μια φωνή.
- Μα πώς έγινες έτσι. Τι ομορφιές είναι αυτές. Καλέ, τι ωραία που μυρίζει...
- Μ’ έπλυνε η μαμά μου με σαμπουάν. Με σαμπουάν Χαν.
- Καλέ τι όμορφος που είναι. Τι ωραία χωρίστρα...
- Τι ωραίο κουστούμι, τι ωραία γραβάτα.
Φώναζαν όλες μαζί οι γουρουνίτσες, κι απλώνανε μία μία τα χεράκια τους να τον αγγίξουν.”
Μη μ’ αγγίξουν. Δε θα μ’ αλλοτριώσουν. Απεργία πείνας.
- Γιατί δεν πήγες και σύ;
- Μα...
- Γιατί δεν κάνεις αντίσταση;
- Μα δε μπορώ. ο αγώνας μου είναι αλλού. Κάνω, αλλά δεν φαίνεται. Είμαι μαζί σας κι απ’ έξω σας.
Είστε μαζί μου κι απέξω μου. Είμαστε διαφορετικοί. Κάποτε συναντιώμαστε. Κάποτε χωρίζουμε.
- Εγώ δεν έχω πανώ. Εγώ δεν έχω πομπό. Εγώ είμαι πανώ. Εγώ είμαι πομπός.
Πομπός που δεν πιάνεται εύκολα. Πανώ που δεν διακρίνεται εύκολα. Είμαι μάζα και είμαι ένας - είμαι ένας και είμαι μάζα. Σείς ίσως νοιώσετε. ‘Γω δε θα νοιώσω λεύτερος ποτέ. Λευτεριά είναι κι αυτή βόλεμα. Προς βόλεμα δε στέργω.
“- Πάμε μέσα - είπε η πάπια. Σήμερα γιορτάζουμε διπλά.
- Πάμε να σε κεράσουμε Νιόνιο…”
- Όχι, ευχαριστώ.
- Μα δε θέλετε να υπογράψετε συμβόλαιο; Μα…η εταιρεία μας σας εξασφαλίζει από πάσης πλευράς. Και τώρα μάλιστα που δεν υπάρχει λογοκρισία.
- Δεν υπάρχει λογοκρισία;;;
- Υπάρχουν όμως Νόμοι. Ποτέ μου δεν κατάφερα να ευθυγραμιστώ με κανόνες συμπεριφοράς.
Σήμερα, ο νοικοκύρης μου είπε να τα μαζέψω και να φύγω. Ο Νοικοκύρης μου είναι κοντός, ο νοικοκύρης μου είναι στρουμπουλός. Ο Νοικοκύρης μου έχει υπόληψη. Η υπόληψη είναι κάτι που κρέμεται, κρέμεται από μια τρίχα. Ο Νοικοκύρης δε θέλει με κανένα τρόπο να του πέσει η υπόληψή του.
Εγώ είμαι ψηλός, εγώ είμαι λεπτός.
Εγώ δεν έχω υπόληψη. Εγώ είμαι τρίχα.
Ο νοικοκύρης μου θέλει να αντικαταστήσει την τρίχα μου με μια άλλη τρίχα.
Η τρίχα μου δεν του πάει, τη φοβάται.
Το βράδυ με πιάσανε να βγάζω τα σκουπίδια. Οι γείτονες με κατάγγειλαν στην Αστυνομία. Η Αστυνομία με κατάγγειλε στους γείτονες. Οι δυο μαζί επέστησαν την προσοχή στο νοικοκύρη μου.
Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος - Της Χούντας -
Όλοι θα δώσουν λόγο - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - Την αλλαγή την ξαναφέραν οι Πινέζοι.
Δεν περνάει ο Φασισμός
ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΗ ΜΟΥ !
Είναι ο πιο ανεύθυνος κι ο πιο υπεύθυνος
Μπάζει - μπάζει - μπάζει - το περβάζι μπάζει
Πάλι - πάλι - πάλι - το τσουκάλι βράζει
Δέσαμε τον όνο - χρόνο με τον χρόνο
Μένουμε σε πόθο και σας λέμε μύθο
των Ρωμιών το αίμα
γίνεται καδένα
κρέμεται
Στοπ. Προσοχή - Προσοχή…Επιχείριση ανασύστασης του ξεχασμένου κείμενου…
Όλοι στα ραδιόφωνά σας.
Προχθές συνάντησα μια πάπια...
ΠΡΟΣΟΧΗ Η εταιρεία Μοίρα παρουσιάζει
- Νικόλας ʼσιμος - “Ο Παπάς”, - σούπερ επιτυχία - “Ο Παπάς” -
Μοίρα. η Ελληνική μουσική εταιρεία.
Το παιδάκι άκουσε το παραμυθάκι και είπε:
Όχι εγώ δεν κάνω μπάνιο. Και δεν θα πιω το γάλα μου. Όοοοχι…

Σημείωση. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Panderma” με τίτλο “Μπανανία στοπ” τον Σεπτέμβρη του '74. Από το κείμενο έλειπε το τελευταίο κομμάτι που το βάζω εδώ σε παρενθέσεις.
Κι όσο για μένα θύμωσα
πολύ με το Χρηστάκη
που ξέχασε ετούτη
τη σελίδα
κι ας ήτανε το κείμενο
του ποδαριού
Μα όλα τα δικά μου
είναι του ποδαριού.
Θυμάμαι που πειράχτηκα πολύ με δαύτον πρώτη μου φορά και τελευταία. Με την προχειροδουλειά, γιατί το δέχτηκα πως ήταν προχειροδουλειά και όχι σκοπιμότη...
Ίσως να μην έπρεπε ούτε αυτό και νάφταιγα εγώ, γιατί και γω, πόσες φορές δεν αναγκάστηκα να κάνω προχειροδουλειές, να φαίνεται πως είμαι μουσικός χωρίς ταλέντο. Και δε με ενδιέφερε αυτό. Παρά μονάχα το να γίνει. Και γινόταν, κει που κολώναν όλοι, έστω και πρόχειρα, αυτό που ‘χαμε πιο πριν αποφασίσει. Αλλά το Χρηστάκη τότε δεν τον ήξερα καλά και δεν τον μέτρησα σωστά. Φοβόμουν μη κι αυτός με ξεγελάσει. Όπως όλοι. και με πονάει αυτό. Μα ο Χρηστάκης ήταν ο Χρηστάκης, είναι και παραμένει ο Χρηστάκης. Κι ενώ οι καταστάσεις έρχονται και παρέρχονται, όπως και οι άνθρωποι, ο Χρηστάκης σταθερά μένει στο περιθώριο και είναι περιθώριο. Ο μόνος παλαβός εκδότης που στέγαζε κατά καιρούς όλους τους παλαβούς, κι οι παλαβοί υπήρξαν σε στιγμές τους παλαβοί χάρις σ’ αυτόν. Και όλο της Ελλάδας το εκδοτικό περιθώριο το κράτησε κατά καιρούς αυτός μονάχος. Και υπήρξε η ψυχή. Κι ίσως ακόμα, αν κι αυτό θα ήταν λυπηρό, να μην υπάρχουν άλλοι.
Και πώς τολμάς εσύ μαλάκα να τον κρίνεις, περαστικέ επαναστάτη της πορδής.

-------------------

Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ’ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις.
Αλλά δε θάμαι πια εγώ, θάναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά τον θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν.
Όσο υπήρχα με φοβόσουν.
Όσο υπήρχα δε με άντεχες.
Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα.
Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.
Είναι καλύτερο ν’ αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με τη φάτσα μου επάνω τυπωμένη.
Κι ας σου φαίνεται γελοίο.
κι ας μου φαίνονταν γελοίο.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:55 pm

ΤΟ ΤΡΟΧΟΦΟΡΟ

Δε μπαίνω σε λεωφορείο. Δε τα μπορώ. Δε γίνομαι ψάρι σε κονσέρβα εγώ. Γι αυτό και δεν πολυμετακινούμαι. Και κόλλησα Εξάρχεια. Και πηγαίνω με τα πόδια. Το προτιμάω με τα πόδια. Και στου διάλου τη μάνα με τα πόδια, κι ας έχω και το πιτσιρίκι. Πάντως τυχαίνει και το παραβαίνω τούτο δω καταναγκαστικά, καμμιά φορά.
Όπως και τότες που θυμάμαι μπήκα μια φορά στον ηλεκτρικό καπνίζοντας τσιγάρο. Πετάγεται μια κλώσσα, μια καρακάξα γκιόσα και μου λέει να το σβύσω γιατί απαγορεύεται. “Κυρία μου”, της λέω, “εάν σας ενοχλεί το τσιγάρο θα το σβύσω, γιατί δε θα τόθελα ποτέ να ενοχλώ το διπλανό, αλλά ετούτο το ‘απαγορεύεται’ ποτέ δεν το κατάλαβα, ποτέ μου δε το χώνεψα. Καθότι το μυαλό μου είναι λειψό και φτάνει μέχρι τόσο. “Απαγορεύεται”, μου λέει, “Είναι διαταγή εκ της Αστυνομίας”, και “θα καλέσω την Αστυνομία, χίπυ, αλήτη, γύφτε βρωμερέ. Και μίασμα της κοινωνίας”.
Και τότες άναψα και γω κι αφού το είπα φωναχτά πως δε τα χάφτω τούτα εγώ, και πως δε δέχομαι Αστυνομία γω, παπάδες, δικαστές, καθηγητές και βάλε και δε μπορεί μια κλώσσα, μια καρακάξα γκιόσσα να με καταστείλλει και την παρακαλώ να το βουλώσει, γιατί είμαι και τρελλός με δίπλωμα κι αν αυτή έχει την τσιρίδα εύκολη εγώ σαν θέλω ουρλιάζω σαν τον Ταρζάν.
Είπα αυτό που ήτανε, είπα την αλήθεια. Μόνο που την έριξα κατάμουτρα, πως ήτανε μια κλώσσα, μια καρακάξα γκιόσα.
Και πέσανε επάνω τα θηρία, όχι στη γκιόσσα αλλά σε με, να προστατέψουν δυστυχώς το ασθενές, και την τιμή και την υπόληψη της κυρίας καρακάξας, της οποιαδήποτε κατίνας με μουνί, κι ας ήτανε η ίδια θωρηκτό, διπλή στα κιλά από εμέ. Αλλά τι να περιμένεις από αυτούς που δε το βρήκαν το μουνί ποτές, παρά μονάχα στο μπουρδέλλο και περιμένουν στην ουρά και χύνουνε σε δυο λεπτά. Όπως και τότε που τους βάζαν στο στρατό να γαμάνε τα τσουβάλια και να φωνάζουν όλοι τους στρατιωτικά το πως καφλώνουνε μ’ αυτά και χύνουνε για την πατρίδα. Της πατρίδας μας η παρθενιά και τα τσουβάλια. Και έγραψε ο Καλιαρντάρης ο Πετρόπουλος εκείνο το “Μπουρδέλο” και τρέχουν όλοι μα όλοι παλαβοί να το αγοράσουνε. Όπως ανοίγουνε σαν παλαβοί τα αθλητικά για να διαβάσουν τον αγώνα, που τον είδαν με τα μάτια τους, τον είδαν και τον ξέρουν. Όλοι στο τριπ του δύστυχου του σκύλου ...
με το κουδουνάκι και το φαϊ. Με το κουδουνάκι σας μαντρώνουν.
Θαυμάζω το κουράγιο σου τυχαία άσχετη πουτάνα. Εσύ καταναγκάστηκες κι αντί να είσαι πιο καθαρή από την άλλη τη λεχρή μικροαστή τη φεμινίστρια κουφάλα την “καταπιεσμένη” που έδεσε το γάιδαρο και υπανδρεύθη και στέλνει το χαμάλη για δουλειά, και δεν πλένει και τα πιάτα, διότι της είναι ταπεινωτικό, και τον βάζει και τα πλένει αυτός καμμιά φορά, και πάντα είναι κουρασμένη στο κρεβάτι και τον στέλνει στο μπορντέλλο.
Τουλάχιστον εσύ ξαλαφρώνεις έστω κι έτσι αυτόν τον φουκαρά μα και μαλάκα φυσικά. Αλλά κρίμα δυστυχώς για σένα και για μένα δε συμβαίνει ούτε αυτό. Γιατί σαν πέρασα τυχαία μια φορά έξω απ’ το μπορντέλλο, είπα με τους φίλους και τις φίλες μου να μπω στο έτσι για την πλάκα για να δω τι γίνεται. Αλλά σε βρήκα δυστυχώς και σένα με στολή, φορούσες φόρμα γκριζωπή. Φαίνεται την είδες όπως όλοι
τη δουλειά πολύ εργατικά.
Αλλά ας επανέλθω. Επειδή τους είπα πως είμαι ο Ταρζάν, και ήμουν ο Ταρζάν εκείνη τη στιγμή, το επεισόδιο έληξε ειρηνικά και κάπνισα και ειρηνικά και το τσιγάρο, και τόσβησα στο πάτωμα. Αλλά το πράγμα δεν έληξε εδώ, γιατί δε βρέθηκε κανένας να καπνίσει. Ούτε να πάρει θέση. Και υπήρχαν και φρικιά εκεί και υπήρχαν και κομμουνιστές και υπήρχαν και αναρχικοί. Όλοι τους μουρμούρηδες βουβοί.
Αλλά τι να περιμένεις από τα ψάρια. Τα ψάρια τα κλεισμένα σε κονσέρβα.
Πάντως το επεισόδιο μου θύμισε πολύ τους Κρητικούς. Όπου σ’ όλα τα λεωφορεία της γραμμής κρεμάσανε ταμπέλα “Απαγορεύεται το κάπνισμα”. “NO SMOKING” κτλ.
Και σου πετάνε τα μπαγκάζια απ’ τους σταθμούς, γιατί δε δέχονται σκουπίδια αλητών εκεί. Και είναι προοδευτικοί, και είναι μάγκες και αλάνια. Κι έχουνε και σουγιάδες, ρόπαλα και πυροβόλα όπλα, αλλά κινδυνεύεις να σε καθαρίσουν γιατί η κόρη σου κυκλοφορά χωρίς βρακί κι ας είναι τέσσερων (4) χρονώ, και φαίνεται τους άναβε τα αίματα! Τόση τους είναι η στέρηση η σεξουαλική. Και είναι προοδευτικοί! Όπως οι νέοι εκλεγμένοι Δημαρχιακοί που τα κατάφεραν κι αυτοί να περιφράξουν τις πλατείες και τα πάρκα (Πλάκα και αλλαχού). Και να διώξουν τους αλήτες από κει και ν’ ανάβουνε και φώτα στο Μουσείο.
Αλλά τι κάναμε εμείς. Καθήσαμε και τα φάγαμε. Και δεν αντέδρασε κανείς σε τούτο το ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ...
Όπως και τότε που τα έβαλα με κνίτες, ολόκληρο στρατό,
και τους έλεγα πως δεν αρκούν “Να έρθετε τρακόσιοι για να με διαλύσετεε” και σύ μου κράταγες το μπράτσο και ψιθύρισες “Ησύχασε τα πράγματα δεν είναι ακόμη ώριμα”.
“'Ωριμα; Μα πότε θάναι ώριμα; Πότε υπήρξαν ώριμα;” Κάντο λοιπόν, άδραξε τη στιγμή και κάντο τώρα για πάντα και ποτέ. “Αύριο; Μα δεν υπάρχει αύριο! Θάχεις πεθάνει αύριο! Αύριο η φλόγα σβύνει!...
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:56 pm

Θλιβερέ χαραμοφάη
έφυγες απ’ το σπίτι σου και φρίκεψες ξανά.
Γυρεύεις καταφύγιο. Και ήρθες και σε μένα.
Γύρνα πάλι στη μαμά σου
γιατί με κούρασες.
Γύρνα πίσω εκεί που είσαι.
Δε σε βοηθάω πια.
Ούτε δεκάρικο, ούτε τσιγάρο.
Αδιαφορώ αν υποφέρεις.
Γιατί κι αν υποφέρεις, υποφέρεις ψεύτικα.
Γιατί τσουλάς, εκεί όπου σε παίρνει
και ρουφάς απ’ τους γύρω
απ’ αυτούς όπου ανοίγονται
κι είναι καλύτεροι από σένα.
Εσύ δεν είσαι τέκνο της ανάγκης. Ούτε την ανάγκη δημιούργησες εσύ.
Έλαχε μονάχα περιστασιακά.
Ποτέ δεν θα τσουλήσεις στου ξυραφιού την κόψη.
Κι αύριο μπορεί να γίνεις κι εργοστασιάρχης ή έμπορος ναρκωτικών. Πάντα ήσουν πουλημένος. Ποτέ σου δεν θα καταλάβεις. Και θα πουλάς και θα αγοράζεις και θα ρουφάς όπου σε παίρνει, και θα πατάς κι εσύ όπως όλοι, πτώμα ο ίδιος, επί πτωμάτων, ανάλογα με τον καιρό, κει που φυσάει ο άνεμος. Τι κι αν δεν έχεις τώρα εσύ το που να κοιμηθείς. Εσύ χωρίς αντάλλαγμα δεν κοίμισες κανένα. Ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι δεν κουνάς, δεν έχεις χώρο. Εγώ πάνω σ’ αυτό το δαχτυλάκι εκοίμισα πολλούς, εκοίμισα κι εσένα. Κι ας μην είχα και εγώ το που να κοιμηθώ. Τι κι αν τα ρούχα που φοράς φαίνονται ξεσκισμένα.
Εσύ δεν σκίστηκες ποτέ εντός. Εσύ κοιτάς το πως να βολευτείς.
Ανάλογα με τον καιρό. Ανάλογα με τον καιρό.
Και φοράς και σκουλαρίκι. Και φοράς και σκουλαρίκι!
Τι το θες το σκουλαρίκι!
Φρικιό της μόδας.
Χάσου από μπροστά μου παλιόπραμα.
Μη μου ρουφάς το χώρο.
Δε θα σ’ αφήσω να με καταπιείς.

***

Σου μίλησαν για υποτίμηση της γυναίκας.
Αλλά είναι αυτοί οι ίδιοι που σε δέχονται υποτιμώντας σε γιατί είσαι το ασθενές.
Εμένα δεν με δέχτηκαν ποτέ. Κι ας έκανες σ’ αυτούς χειρότερα απ’ ότι εγώ.
Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί. Αλλά εσύ γυναίκα. Αν το ανέχεσαι ετούτο.
Αν δέχεσαι τη δικαιολογία. Αυτή που σούχουν ράψει στα μέτρα τα δικά τους, αλλά και στα δικά σου μέτρα, αν συνεχίσεις να το χρησιμοποιείς αυτό γυναίκα. Γιατί μπορεί και τούτο να βολέψει και τις δυο μεριές.
Αλλά νομίζω πως τα ξέρεις. Το ξέρω πως το ξέρεις.
Τότε γιατί το γράφω και προσπαθώ να θυμηθώ πως τόχα πρωτοπεί. Και δε θα τόχα γράψει έτσι ακριβώς. Μα δε γράφω ούτε για σένα, ούτε για μένα. Αλλά για το βιβλίο. Για να το διαβάσεις
εσύ αρσενικό
εσύ θηλυκό
Για να μη μένει το κενό, ότι δεν έχω κάνει το καλύτερο ακόμα και γι’ αυτό.

***

Never minde, δεν πειράζει.
Κι ας άρχισε να συσσωρεύεται πάλι γύρω μου ο πάγος. Εσύ θα πας με τους ανθρώπους, με τη νέα γενιά. Εγώ έχω να κάνω με τον πάγο.
Μόνος. χωρίς να είμαι ούτ’ αυτό. Έχοντας τη Νιουνιού.
Κάποτε θα σταματήσω να κουβαλάω το καρότσι. Εμένα θα σταματήσω να με κουβαλάω; Το “δε μου επιτρέπεται να θέλω” δεν ισχύει πια.
Κρίμα. What a pity. Κι έχω να κάνω με τον πάγο. Και με τη γύρω μου ψευτιά, και με τη μέσα μου ψευτιά. Και η χοντρή ψευτιά εσύ. Και πάλι το ξεγέλασμα…και πάγος. ʼλλη γενιά θα μου πεις…Κολοκύθια.
Never minde…
Αυτό το never minde με σκοτώνει.

***

Σήμερα κερδήθηκε
ένας άνθρωπος.
Δεν τον κέρδισα εγώ.
Κερδήθηκε από μόνος του.
Εγώ αυτόν τον άνθρωπο
τον έχασα.
Όμως εγώ το θέλησα
να κερδηθεί.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:58 pm

Ιστορίες.
Γιατί όχι;
Iστορίες με γιατρούς.


Με πρωταγωνιστή τον έτσι.
Ο έτσι δεν είμαι γω. Ο έτσι είναι ο έτσι κι ανήκει στον εαυτό του.
Οποιαδήποτε ομοιότης. σύμπτωση. Οποιαδήποτε σύγκριση. εκτός πραγματικότητας.
Για να εξηγούμαι. Η μούρη του έτσι είναι πιο μεγάλη απ’ τη δική μου και πιο δυνατή. Δεν φοβάται μη του πέσει.

____________________



Όταν τους κλείσανε το θεατράκι ο έτσι έπαθε γαστροραγία. Δεν είταν που τον πείραξε το γεγονός αυτό, δεν είταν που τον έσερναν στην Βαλαωρίτου και μετά το ξύλο τον κερνάγανε καφέ και του κάνανε ψηστήρι. Ένεκα βλέπεις καθαρή οικογενειακή προέλευση. Δεν είταν τόσο που οι αριστεροί κι οι Κούλτοι τον ελέγανε χαφιέ. Δεν είναι που τον απειλούσαν οι τραμπούκοι. Δεν είναι που του κόψανε το γεια οι “φίλοι”, καθ’ ότι τον φοβόνταν. Ούτε που τον χώριζαν οι κοπελιές. Ο έτσι ήταν φοιτητής. Φοιτητής στη Σαλονίκη. Κι ήτανε διχτατορία. Τότε που δεν κουνιότανε ακόμα φύλλο. ΄69, ΄70. Διχτατορία μαλακή στους φοιτητές και δωρεάν παιδεία.
Ο έτσι δε γουστάρει το φοιτητηλίκι. Τώρα πώς βρέθηκε να είναι φοιτητής. ʼλλο κεφάλαιο αυτό.
Ο έτσι έπαθε γαστροραγία. Δεν ήταν που τον λέγανε χαφιέ. Κι ας είχε καταλάβει τα υπόγεια του κεντρικού χτιρίου της Φιλοσοφικής. (*)
Ο έτσι ξαναπέρασε από κει, στο υπαίθριο Κροκ του ΄80. Το χτίριο τόχουν βγάλει άχρηστο απ’ τους σεισμούς. Μόνο εκείνα τα υπόγεια ακόμα λειτουργούν σαν αίθουσες εκμάθησης Ελληνικών στους αλλοδαπούς “υποανάπτυκτους”.
Κρίμα που οι περισσότεροι έρχονται εδώ για να σπουδάσουνε και γυρνούνε πίσω σαν αφεντικά στον τόπο τους. Φωστήρες της ανάπτυξης και καταπιεστές φονίαδες.
Πάντως τα υπόγεια υπάρχουν ακόμα.
Εκείνο το ρημάδι με το “Μούσαις Χάρισι Θεέ” απόξω, που ήταν η ποιητική ρήση που απάγγειλε ο Υπουργός Γκαντώνας, που μαζί με τη λέξη “τσαρούχια” ξεσήκωσε τις διθυραμβικές ζητωκραυγές όλων μα όλων των παριστάμενων … στο αμφιθέατρο, Οχτώβρη ΄69, υποδοχή πρωτοετών θυμάμαι. Είπαμε, διχτατορία μαλακή και πίστη στην παιδεία.
Ο έτσι ήταν έτσι κι είχε καταλάβει τα υπόγεια και τάχε αφήσει ανοιχτά στους πάντες. Και κάνανε ανοιχτές πρόβες με τα πάντα. Λίγο Ντα-Ντα και Χα χωρίς να ξέρουν το Ντα-Ντα.
Κι ας τον ελέγανε χαφιέ, γιατί έκανε θέατρο στο Πανεπιστήμιο. Και το Πανεπιστήμιο το έλεγχε η Χούντα. Και τα κεφάλαια μας τα κάτεχε η Χούντα. Και όπου κατουράγαμε η Χούντα ήτανε παρών…
Πως ήταν δυνατό να μην είναι παρών στο θεατράκι;
Kι ας είχε πετάξει όξω όλους τους τραμπούκους, κι ας είχε στήσει κώλο, κι ας είχε ξεκολωθεί για να το φτιάξει, κι ας έδιωξε με τσαμπουκά ακόμα και τον Πρύτανη, που ξαφνικά θυμήθηκε πως εκείνα τα υπόγεια χρειάζονταν για αίθουσες διδασκαλίας (πάντοτε στη μέση αυτή η διδασκαλία), κι ας ήταν πρώην σκουπιδότοποι.
Ο έτσι τάχε δώσει όλα. Έκανε τα πάντα άνω κάτω για να το κρατήσει ανοιχτό.
Είχε επιβληθεί. Μέχρι που οι καθηγητές οι Κούλτοι τον περνάγαν στα μαθήματα από ενοχή, κι ας έκλεβε λιγάκι. Πάντως στα μαθήματα δεν πάταγε ποτέ, προτού να διακόψει τις σπουδάς ολότελα.
Κι ας έπαιρνε πληροφορίες από τους σκουπιδιάρηδες που τον είχαν συμπαθήσει γιατί καθάριζε τα σκουπίδια του μονάχος, ένεκα που στον έτσι άρεζε να τα κάνει όλα μόνος του και δε γουστάρει τα φρικιά που τρων απ’ το μπαμπά τους.
Κι ας λέγαν και τους σκουπιδιάρηδες χαφιέδες. Ο έτσι τόξερε. οι σκουπιδιάρηδες ήταν οι πιο καθαροί. Κι ίσως οι μόνοι σύντροφοι.
Δεν τον πείραξε, που σαν τον άφησαν απ’ τη Βαλαωρίτου, με τη μούρη μαύρη, πως είπανε γι’ αυτόν “Είναι ο μεγαλύτερος χαφιές των Βαλκανίων. Πληρώνεται ακόμα και για να τρώει ξύλο.”
“Τη βγαίνει στα ίσια και μιλά και δε φοβάται, άραγες έχει πλάτες”.
Πλάτες ο έτσι είχε. αλλά μονάχα τις δικές του. Κι ας είχε ενοχές με τους αριστερούς, καθ’ ότι το παρελθόν καθαρό. Κι ας τον απειλούσαν οι τραμπούκοι, πως έχει τη σφαίρα στο τσεπάκι.
Ο έτσι τα είχε κάνει όλα άνω κάτω για να το κρατήσει. Εκεί μέσα παιζόταν η ψυχή τους. Δε δίναν παραστάσεις, μονάχα κάναν πρόβες ανοιχτές, γράφαν και κάναν πρόβες. Κάθε μέρα κι άλλο έργο μπροστά στους θεατές. Αυτό δεν ήταν θέατρο.
Εκεί παιζόταν η ψυχή τους. Εκεί βγάζαν τ’ άντερά τους όξω και ξεπέρναγαν τα σκατά τους ξερνώντας τη βρωμιά τους και την αλήθεια τους μπροστά στους τρίτους αλλά και μεταξύ τους. Φτάνανε να σκοτωθούν και να σκοτώσουν. Πέφταν και σηκωνόντουσαν. Και όμως συνεχίζαν.
Εδώ υπερβάλλω λιγάκι που τα γράφω, αλλά για τον Έτσι ήταν έτσι, και ο Έτσι ένοιωθε έτσι. Κι είχε κάνει τα πάντα άνω κάτω, κι έπαιζε τη ψυχή του.
Μόνο που νόμιζε πως δεν τόκανε μονάχος. Πως κι οι άλλοι πούταν κείνο τον καιρό μαζί του κάνανε κι αυτοί τα πάντα άνω κάτω και παίζανε κι εκείνοι την ψυχή τους. Τότε δεν τόξερε πως τα υπόγεια τάχε καταλάβει αυτός. Πίστευε πως είτανε κι αυτός ένας απ’ όλους. Του άρεζε να το πιστεύει. Ίσως έτσι τον βόλευε.
Πάντα ο Έτσι ένοιωθε έτσι.
Από δω και κάτω η ιστορία θα γίνει απλή και θα μπούμε στο θέμα του τίτλου. Πάντα μου μηδενίζαν τα γραφτά της έκθεσης όταν πήγαινα σχολείο και μου γράφαν από κάτω “έφυγες από το θέμα”. (Ή “απαράδεχτα αυτά που λες”).
Τουλάχιστον να μ’ άφηναν γι’ αυτό στην ίδια τάξη κι όχι να με περνάνε με τη βάση τσίμα τσίμα επειδή λέει κάτεχα τη γλώσσα καλύτερα απ’ όλους, κι είχαν ενοχές. Δεν τόκαναν, θάχαν βοηθήσει να ξεκουνήσω πιο νωρίς.
Στην αρχή τραβάγανε τον έτσι. Μια με το καλό μια με το κακό. Μιας του τάζανε, μιας του τρυπάγαν το στομάχι. Κι όλα αυτά για να τον πείσουνε να ενταχθεί. Να δεχθεί χορηγίες από το υπουργείο. Να αναλάβουνε το θέατρο οι σύλλογοι και αυτός να γίνει μέγας. μέγας και τρανός.
Ένεκα βλέπεις το καθαρό παρελθόν.
Κι ήτανε τότε διχτατορία μαλακιά και δεν κουνιόταν φύλλο.
Το μόνο που έπρεπε να δεχτεί ήταν μια μικρή επέμβαση, μια ασήμαντη μικρή ανώδυνη επέμβαση στο περιεχόμενο των όσων παίζαν. και θα τον άφηναν λέει λεύτερο να κάνει ό,τι θέλει.
Το θεατράκι ήταν πια γνωστό. Είχε μαζέψει φοιτητές απ’ όλες τις σχολές. Μέχρι βοηθοί καθηγητών έρχονταν, μέχρι και ηθοποιοί του Κρατικού. Τότε δεν υπήρχε άλλο θέατρο στη Σαλονίκη, εξόν από το “θεατρικό εργαστήρι της τέχνης”, κι ύστερα χωρίς το “της τέχνης” γιατί είχαν πιάσει αίθουσα δικιά τους κι είχαν φύγει από την αίθουσα “της τέχνης” που τους στέγαζε πριν. Αυτοί δεν πάτησαν καθόλου γιατί τα είχαν με τον Έτσι που πήγε να κάνει θέατρο στο Πανεπιστήμιο και δεν του είχαν εμπιστοσύνη, παρ’ όλο που ο έτσι είχε περάσει κι απ’ αυτούς, και ήτανε μ'αυτούς, και πίστευε ότι τον ξέρανε καλά. Και είχε προσπαθήσει να τους πείσει. Και είχε ενοχές μ’ αυτούς γιατί αυτοί ήταν αριστεροί και ήταν και στον παλιό τον ΦΟΚΘ που τον είχαν διαλύσει το ΄67. Και ο έτσι ήταν ακόμα στο χωριό του και δεν τάξερε αυτά. Αλλά τάμαθε μετά. Και πως ο ΦΟΚΘ έπαιρνε χορηγία από την Πρυτανεία και τον είχαν ιδρύσει οι Λαμπράκηδες.
Κι είχαν εξασφαλίσει και την πιθανή εισροή χαφιέδων και δεν έγραφαν μέλη αν δεν τα σύστηναν προηγουμένως δύο μέλη. (*).
Ο έτσι δεν τα καταλάβαινε όλα αυτά, είχε βέβαια τις ενοχές, μα είχε κατέβει από χωριό και ήτανε μουλάρι και δεν είχε διαβάσει τον Μαρξ. Γιατί ο έτσι ήταν και τάθελε όλα έτσι. Ήθελε να ξαναφτιαχτεί ο ΦΟΚΘ, χωρίς να έχει ΦΟΚΘ, χωρίς χορηγίες, ούτε δραχμή και χωρίς μέλη. Έτσι ήταν ο έτσι. Έπαιζε τη ψυχή του. Ήθελε το θεατράκι ανοιχτό στους πάντες και τα πάντα, ακόμα και στους χαφιέδες. Δε φοβόταν τους χαφιέδες. Νομίζω πως τον φοβόντανε αυτοί. Τόξερε αυτό ο έτσι. Ήταν μουλάρι ο έτσι. Δεν ήθελε χορηγίες ο έτσι, δεν ήθελε στεγανά. Τον θυμάμαι πάντα που έλεγε θα τα κάνουμ’ όλα μόνοι μας. Τα κάναμ’ όλα μόνοι μας. ʼμα υπάρχουν άνθρωποι δεν χρειάζονται τα χρήματα. Όταν υπάρχει κίνηση, ζωή, το χρήμα δεν υπάρχει.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό messinian » Τρί Οκτ 12, 2004 5:59 pm

(*) Πήγα και γω ξανά στη Σαλονίκη. Μεταπολίτεψη Σεπτέμβρη ΄74. Πήγα για συναυλίες που μου τις απαγόρεψαν.
Πέρασα κι απ’ τις σχολές να δω τι γίνεται με κείνονε τον ΦΟΚΘ ή ΦΟΘΚ (χεστήκαμε με τ’ αρχικά). Τον ξαναϊδρυσαν μου είπαν. Μόνο που τον είχαν πάρει τα Πασόκια, με το ίδιο καταστατικό που είχαν οι Λαμπράκηδες.
Βρήκα την ομάδα του θεάτρου. Ψάχναν ν’ ανεβάσουν έργο λέει, κι είχαν περάσει από κει πολλοί γνωστοί και άλλοι, ηθοποιοί και συγγραφείς, και είπαν τα δικά τους, όπως κι ο “φίλος μου” ο Σκούρτης που τους είπε: “Γιατί ψάχνετε για έργο, είναι καλύτερο να φτιάξετε δικά σας.” Ωραία λόγια Σκούρτη, κι εύκολα, γιατί εσύ δεν είσαι σαν και μένα, ούτε που ζεις καθόλου σαν και μένα, και γω δεν είμαι σαν τον Έτσι, ούτε και ζω καθόλου σαν κι αυτόν. Μόνο που είμαι περισσότερο Έτσι από σένα, και πιο κοντά στον Έτσι.
Γι'αυτό δεν είπα λόγια. Ζήτησα να μάθω ποιός αποφασίζει. Μούπαν πως αυτοί είναι απλώς ηθοποιοί και δεν ξέρουν, δεν είναι ούτε καν μέλη.
“Τότε πώς θ’ ανεβάσετε δικά σας έργα αν δεν αποφασίζετε εσείς;”
Τους έβαλα φυτίλια ίσως όχι σαν τον έτσι, όπως ήξερε να τ’ ανάβει ο έτσι. Γιατί μόλις κατέφθασαν τα μέλη και τα προεδρεία, τα πάντα ηρέμησαν ξανά. Είπαν πως για να εγγράψουν μέλη πρέπει να τα συστήσουν άλλα δυο μέλη, και να τα ξέρουνε καλά, για να μην μπούνε χαφιέδες. Και πως πρέπει να χωρίζονται οι δουλειές, και να κοιτάξετε τη δουλειά σας, και ότι τάχανε με μένα, που δε με ξέρανε καλά, αλλά είχαν πληροφορίες πως ήμουνα αναρχικός μικροαστός και ύποπτο στοιχείο.
Τους είπα πως με τον Έτσι δεν ήταν έτσι. Πως με τον Έτσι ήταν αλλοιώς. Και πως παρ’ όλο που ήτανε διχτατορία, ο Έτσι δε δεχόταν προεδρεία, ο Έτσι δε δεχόταν χορηγία και δε φοβόταν τους χαφιέδες.
Αυτοί τα έβαλαν με μένα. Ούτε που τον ξέρανε τον Έτσι, ούτε που τον θυμόντουσαν τον Έτσι. Αλλά ούτε και γω ήξερα κανέναν από δαύτους, ούτε που τους θυμόμουνα.
Σκάσανε μύτη ξαφνικά. Θυμήθηκα μόνο τον Βύρωνα από το “Εργαστήρι”, που πέρασ’ από κει να πει κι αυτός μια γνώμη για το θέατρο. Κι ο Βύρωνας υπήρξε από τα πιο εντάξει άτομα κει μέσα. Μόνο που περνάει τώρα, τώρα κι όχι τότε.
Κι έτσι κατάλαβα περισσότερο τον Έτσι κι έσπασα περισσότερο τους δεσμούς μου με τον κόσμο. Καλά έκανε ο Έτσι κι ήτανε μουλάρι. Από ένστικτο.
Έφυγα και δεν ξαναγυρνώ ποτέ. Γιατί κατάλαβα κάπως τον Έτσι. Όπως καταλαβαίνω και μένα που μου κλέψανε τον τίτλο. Περνώ και βλέπω τώρα το ογδόντα πως λειτουργεί στο Πολυτεχνείο το “Μουσικό Καφενείο” και δεν με πειράζει η κλεψιά, είμαι υπέρ της κλεψιάς.
Με πληγώνει αυτό που κάναν, αυτή η πουστιά, αυτοί που δεν έχουν κώλο, να τον χρησιμοποιούν και να τον εκπορνεύουν φορτώνοντάς του την ψευτιά και τη δικιά τους αλλοτρίωση. Αυτοί δεν τόλμησαν ποτές τους να δεχτούν στους χώρους τους όχι τον Έτσι, αλλά εμένα. Εμένα τον Νικόλα ʼσιμο. Παρ’ όλες τις καταλήψεις...
Παρ'όλες τις καταλήψεις…Και δε μιλάω για τους Κνίτες, τα Πασόκια και Μου Λου.
Μιλάω για τους αυτόνομους και τους αναρχικούς.
Ο κώλος τους τούς φτάνει μόνο για Σπυριδούλα και Πουλικάκο.
Εμένα δεν με κάλεσαν ποτές. Όπου συμμετείχα ή δε με ήξεραν πιο πριν ή συμμετείχα έτσι τσαμπουκά.
Αλλά δεν έχω πάντα όρεξη. Γιατί δεν είμαι σαν τον Έτσι. Μόνο που ξέρω πως του μοιάζω λίγο. Έχω παίξει κι εγώ την ψυχή μου. Δε θα μ’ αγοράσουν όσο ζω κι ας μου ξεπουλάν τους τίτλους γιατί κι εγώ έγινα πια λιγάκι σαν τον Έτσι.
Είμαι κι εγώ μουλάρι.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Επόμενο

Επιστροφή στο βιβλία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron