βιβλία

το βιβλίο που διαβάζω τώρα..

...o καλύτερος φίλος του ανθρώπου...ας συζητήσουμε για φίλους εδώ!

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τετ Νοέμ 21, 2007 2:48 pm

Το Κολλητηράκι έγραψε:... ναι, να εκθέσεις και άλλα...

... μας ειρωνεύτηκες για το δίπλα μαγαζί και θα μας ειρωνευτείς και τώρα...

... ενώ εσύ δε μπαίνεις, δε γράφεις...

... πες μας και το νικ σου όμως για να ξέρουμε πού απευθυνόμαστε...


Κολητηράκι; Χρόνια και ζαμάνια βρε! ;)
(το "ζαμάνι" πάει και έρχεται λέμε)
(και δεν ξέρω και καλά-καλά τι θα πεί..)
(ας ελπισουμε ότι ξέρει το κολλητήρι που είναι πιό ενημερωμενο σε αυτά τα θέματα)


Λοιπόν, Κολλητηράκι, μιλάς με γρίφους τους οποίους ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω.
Ποτε σας ειρωνευτηκα; ποιο είναι το διπλανο μαγαζι; μπαίνω; γράφω; ποιό είναι το νικ μου; Ποιος είμαι; που πάω; (Αχμ, νομίζω οτι περνάω μια καπως οψιμη κριση ταυτότητας, :? αχ βρε κολλητηρι τι μου κανες, με αυτα τα καταιγιστικά σου ερωτήματα)

Ωστόσο, αν (και εφόσον) "σας" ειρωνεύτηκα τότε μάλλον θα το αξίζατε και καλά θα σας έκαμα.
Πάντως, είναι κάτι που το συνηθίζω όταν απευθύνομαι σε ανθρώπους που εκτιμώ.
(Και για να σου δώσω να καταλάβεις πως το εννοώ, όταν δεν εκτιμώ κάποιον, του μιλάω με ευγένεια και σοβαρότητα. Βλέπεις ο καθένας έχει τον τρόπο του. "Τρόπος" είναι ξέρεις.. ένα όχημα με διάφορα εξαρτήματα και όργανα: κουμπάκια από 'δω, λαμπάκια από 'κει, ένα μεγάλο γλόμπο στην οροφή (κάτι σαν "λουλάς"), μία κρύπτη στην πλάτη εν είδει καμπούρας μέσα στην οποία βρίσκεται μια ρεζέρβα και διάφορα λερωμένα κι άπλυτα κουρέλια ένα μισό-άδειο μπουκάλι με άγνωστο περιεχόμενο, τέτοια πράγματα). "Τρόπος" λοιπόν, είναι το όχημα μεταφοράς της Προσωπικότητας. Μπαίνει μέσα στο όχημα η προσωπικότητα βάζει το κλειδί στο διακόπτη, πατάει με το ένα πόδι βαθιά το συμπλέκτη (εξ ου και τα "συμπλέγματα" των ψυχαναλυτών-ε), στρίβει το κλειδί με αποφασιστικότητα, πατάει το πεντάλ του γκαζιού με το άλλο πόδι και... "βρούυυυυμμμμ!" το όχημα εκτινάσσεται και μαζι με αυτο και η προσωπικότητά σου και συ μεσα σ' αυτη, -όλοι μαζί δηλαδή- προς μία τρελή πορεία συνάντησης με το πεπρωμένο. Θα το συναντήσετε άραγε; Ενας θεός το ξέρει.
Σκασμένος από περιέργεια πας εσύ τώρα και ρωτάς το θεό:
- Θα το συναντήσουμε, θεέ μου;
Και αρχίζεις ένα ωραίο διάλογο με το θεό.
Ε, κολλητηράκι τι λές, δεν αρχίζεις;

:)
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Παρ Νοέμ 23, 2007 2:16 am

Mythos έγραψε:
Όμως, αυτά προς το παρόν και λυπάμαι που δεν έχω χρόνο να εκθέσω ωραία επιχειρήματα, αλλά τωρα έχω να πηγαίνω..



Ισως επειδή βιαζόσουν δεν είδαμε τα ωραία επιχειρήματα

....σε περίπτωση που δεν το έχεις αντιληφθεί Μύθε να σε πληροφορήσω ότι αυτός που αντιπροσωπεύεις δεν είναι ο "φέρων το Φώς" αλλά ο Λιακόπουλος μεταμφιεσμένος σε Ελοχίμ σε ένα πρώϊμα (ή πολύ όψιμα, ποιός ξέρει; ) αποκριάτικο τσακίρ κέφι
...με φωτογραφικά ντοκουμέντα που δείχνουν την Οδύσσεια γραμμένη σε πλάκες στο Μάτσου-Πίτσου.Να αυτά διάβαζαν οι παίδες των Ινκα και νόμιζαν ότι οι κονκισταδόρες ήταν ημίθεοι και ο Πιζάρο θεός δικαίου.
Αν είχαν διαβάσει την Ιλιάδα θα ήξεραν τι εστί δούρειος ίππος και τώρα θα ήταν αλλιώς η κατανομή εθνών εκείθενες.
Οπότε μετά απο αυτό το ιστορικό γεγονός, Τρου, η παιδαγωγική αξία της Οδύσσειας αμφισβητείται ελαφρώς ακόμα κι αν είναι γραμμένη με μεγάλα γράμματα.
Ασε δε ,που με αυτή η αρχαιολατρεία ΜΛ (μετά λιακόπουλου) Μύθε το μάτι μας φορτώνεται με σκιές υποψιών.


Η μέγιστη διαφορά μας Μύθε έγκειται στο εξής θεμελιώδες σημείο: για σένα το αναγνωστικό κοινό είναι ένα λοβοτομημένο κοπάδι αμνών (βυθισμένων στη σιωπή) που περιμένει τους ανέμους των συνθηκών φέρουν στο διάβα του προς το χαμό ένας χαρισματικός πνευματικός Ηγέτης ,ένας Ρομπέν των Φτωχών τω πνεύματι,ένας επαναστατικός Τσε (πριν αναστενάξουν απο τον πόνο οι ομοφυλόφιλοι και οι λοιποί αντιφρονούντες κάτω απο την εξουσία του στην Κούβα).
Κοινώς, το κοινό είναι κενό (απο φαιά ουσία) και για όλα φταίνε 'άλλοι'.
Αυτή η μοντέρνα παιδαγωγική θέση/στάση απενοχοποίησης και αφαίρεσης της ευθύνης που υπεργείως μοιάζει να πλημμυρίζει απο έγνοια και διάθεση προστασίας ενώ υπογείως δεν είναι παρά μια διάθεση ακραίου πατροναρίσματος και τάση εξουσιασμού των "ανήμπορων".

Φταίει μόνο το εκπαιδευτικό σύστημα που σαπίζει και αναδύει τη μπόχα της αδιαφορίας απέναντι στον άνθρωπο; Οι δημόσιοι καρεκλοκένταυροι της εκπαίδευσης που βουτηγμένοι στη μιζέρια ενός ανελαστικού συστήματος,στην εχθρότητα ενός καταναγκασμού με μόνο όφελος μια σίγουρη σύνταξη, στη νωθρότητα του ευνουχισμένου τους πνεύματος συμβάλλουν στην αύξηση της αδιαφορίας των παιδιών για τη γνώση;
Φταίνε οι γονείς που εξαγοράζουν με καταναλωτικά αγαθά την επιείκεια των παιδιών τους για την ανικανότητα να προσφέρουν την υποστήριξη (σωματική και ψυχική) στην ανάπτυξη τους;
Μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει και ως άλλοθι τη συμπεριφορική κληρονομικότητα; τον αγχώδη τρόπο ζωής που αναδεικνύει μεγαλοπρεπώς την ορθότητα του ρητού " η σκέψη είναι πηγή δυστυχίας";
Δικαιολογίες μιας και είναι γνωστό Μύθε ότι οι προτιμηταίες επιλογές είναι αυτές που απαιτούν μικρότερο βραχυπρόθεσμο κόστος σε δαπάνη ενέργειας και χρόνου.


Αλλά,το καίριο ερώτημα το θέτει η Τρου : Ποιός καθορίζει τη μόδα ;
Τη μόδα της αναγνωριστικής πλέμπας αλλά και τη μόδα την οποία ακολουθούν οι τρέντυ των αναγνωστικών ΒΠ (γιατί αν έλεγα των Ιανιστών και Ελευθερουδακιστών θα έκανα και διαφήμιση.* ) ;


~~


* Αν και δεν χρειάζονται διαφήμιση μεγάλα βιβλιοπωλεία όπως ο Ιανός,η Πολιτεία, η Πρωτοπορεία,ο Ελευθερουδάκης. Μια φορά να τα επισκεφτείς και χαράζονται δια παντός στη μνήμη σου αποτελώντας ένα φάρο που θα καθοδηγεί τα επόμενα βήματα σου στο χρόνο.

Μπαίνεις μέσα και νοιώθεις την υποχρέωση να γονατίσεις και να κάνεις ευλαβικά το σταυρό σου ακόμα και αν είσαι παντελώς άθεος.
Όλοι έχουν εκείνο το σκεπτικό ύφος με μια αναπαίσθητη ιδέα σνομπισμού ανάμεικτου με συγκατάβαση (που δε σε αφήνει να σιγουρευτείς ποιο συστατικό βρίσκεται σε μεγαλύτερη αναλογία )
Μπαίνεις και μετά απο 3 δευτερόλεπτα αποκτάς και την ελπίδα : "εδώ μέσα θα βρω το φως το αληθινό"-Τελικά ανακαλύπτεις ότι όχι μόνο δε βρίσκεις το φώς το αληθινό αλλά πρέπει να υπομείνεις και το αυτοκρατορικό βλέμμα του πωλητή μιας και δε βρίσκεις ούτε το βιβλίο για το οποίο μπήκες.
Δε, στον Ιανό η φώτιση του πνεύματος χτυπάει και το καφέ στον ημιόροφο. Παραγγέλνεις καφέ και νομίζεις ότι το γκαρσόνι είναι η μετενσάρκωση του Κάφκα (γιατί τέτοια μουντίλα έχει η διάθεση όταν του λες : "θέλω ένα φραπόγαλο." Οχι ότι αν του έλεγες΄" θέλω ένα τσάϊ " θα γινόταν η μετενσάρκωση του Ροθ...αλλά να χουμε να λέμε τώρα )
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό Palladian » Παρ Νοέμ 23, 2007 7:37 am

Διαβάζοντας την όμορφη αντιπαράθεσή σας σκέφτομαι πόσο μεγάλη απώλεια θα ήταν να λείψη αυτός εδώ ο τόπος.

Όμως να σταθώ στο θέμα σας γιατί θα ήταν ιερόσυλο να ξεφύγουμε.

Η παραλογοτεχνία και η λογοτεχνία, οι γονείς της αβασάνιστης επιλογής πνευματικής τροφής για τους βλαστούς τους και οι νομπελίστες στις προθήκες.

Αγαπώ τη Ρόουλινκ. Όχι γι αυτά που γράφει, αν και δεν τα καταφέρνει κι άσχημα ως παραμυθού, αλλά για κείνο που αντιπροσωπεύει. Τα «έργα» της είναι γνωστό ότι δεν είναι παρά μια συρραφή από σενάρια παλιότερων ταινιών του χόλυγουντ -της καλής εποχής πρό ρημέηκ, τότε που οι παραγωγοί ακριβοπλήρωναν τους σεναριογράφους-, μύθων της αγγλοσαξωνικής παράδοσης, αστικών μύθων και της πλούσιας φαντασίας της. Δεν διατείνεται ότι αποτελεί το απαύγασμα του λογοτεχνικού κολοφώνα, ούτε και ότι επέφερε την πολυπόθητη επανάσταση στο χώρο της συγγραφής. «Ήμουν άνεργη για πολύ καιρό και προκειμένου ν' αποφύγω την κατάθλιψη καθόμουν και έγραφα ιστορίες για το γιό μου», δήλωσε με κάθε ειλικρίνεια. Γεννήθηκε ο Χάρρυ Πόττερ από μια οικονομικό αδιέξοδο και τον επακόλουθο κοινωνικό αποκλεισμό (βαρύ πράμα στη ψυχή του ανθρώπου η ανέχεια και το πεινασμένο παιδί του στις χώρες με τα ψυχρά κλίματα). Η οπτική αυτή οδηγεί, νομίζω, κατ' ευθείαν και χωρίς δικαιολογίες παρεκλίσεως σε μια σταθερά αξιολόγησης του τι μας δίνει η ίδια η συγγραφεύς να διαβάσουμε. Το αν και πως θα το δεχτούμε έχει ως αναγκαία συνθήκη την ανοχή στην όποια ανεπάρκεια της δημιουργού, πέρα από την προσωπική υπόθεση (γούστο και καπέλο) του δέκτη-αναγνώστη, διαμορφώνοντας αναλόγως και τις απαιτήσεις του. Δεν πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Για φύκια πρόκειται και το λέει.

Αντίθετα, οι Κοέλιου και Νταν Μπράουν είναι αρπαχτούληδες, ψιλικατζήδες μιας εποχής όπου το "credo quia absurdum est" γνωρίζει αναβίωση και δόξες στοχεύοντας σε λόξες (σας παρακαλώ συγχωρήστε μου το «ευφυολόγημα») μιμητές κι ακολουθητές ενός δρόμου που άνοιξε πριν απ' αυτούς ο πολύ σουξεδιάρης Ουμπέρτο Έκο. Πατώντας στα χνάρια του δεν έκαναν άλλο τι από το να πάρη ο πρώτος τα φυλλάδια της Θεοσοφικής Εταιρίας και των ανατολιτών Σούφηδων και από 'κει με αποσπάσματα, αντιγραμμένα σχεδόν αυτούσια, να φιγουράρη ως ο μέντορας πασών των φιλοσοφιών της κακιάς ώρας. Ο δεύτερος ανέμιξε λίγη παραφιλολογία από πάλπ φίξιον της δεκαετίας του 50 και πάνω απ' όλα προέβη σε ασύστολη αντιγραφή βιβλίων, που βρίσκονται άφθονα στα βιβλιοπωλεία Γαλλίας, Αγγλίας και Αμερικής, περί τεκτονισμού, ροδοσταυρισμού, Χρυσής Αυγής (καμμία εμφανής σχέση με τα δικά μας... λεβεντόπαιδα των εθνικιστικών οραμάτων) και να παρουσιάση τ' αναμασήματα αυτά ως το άπαν της Γνώσεως.

Θαύμασαν όσοι δεν γνώριζαν τα υπόβαθρά τους. Η πρώτη όμως επαφή με τις μυστικιστικές αυτές πομφόλυγες αφήνει σε όποιον έτυχε να ενδιατρίψη στο είδος, έντονη την εντύπωση ότι έχει να κάνη με ημιμαθείς απατεώνες. Και φυσικά η ανακάλυψη των χονδροειδών ανακριβειών του Μπράουν, όπως και οι κοινοτυπίες που σερβίρονται ως η αναλαμπή της μυστηριακής ατραπού, δεν κάνουν άλλο από το να μετατρέψουν το αρχικό χαμόγελο συγκατάβασης σε καγχασμό και επικαλούμαι τη συμπάθειά σας αν θεωρώ την παραμυθολογία της Ρόουλινγκ σεβαστότερη από την βλακωδέστατη γραφή του Μπράουν, ο οποίος ανάγει το ασήμαντο σε επιστημονικό πόρισμα δήθεν μελέτης εμβριθούς. ʼλλο πράγμα η παιδική φιλολογία κι άλλο τα παιδιαρίσματα της συνωμοσιολογικής δηθενογραφίας του Μπράουν, που είναι καταφανές πως τρέφει παχυλή άγνοια για το αντικείμενό με το οποίο καταπιάστηκε.

Έχοντας καθαρίσει με την Πλατεία Βάθη των μπεστ σέλλερ, πλησιάζουμε με σεμνότητα τα Β.Π. χωρίς να κορνάρουμε και με χαμηλές ταχύτητες, γιατί στα μέρη αυτά οι τροχονόμοι δεν αστειεύονται. Εδώ χώνουν γερά πρόστιμα και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.

Το βιβλίο δεν αποτελεί πλέον αντικείμενο μετάδοσης πληροφοριών και γνώσης, όπως γινόταν στα χρόνια της στεγνής τσέπης, τότε που η καλλιέργεια του μυαλού ήταν εργαλείο όχι απλώς του ζην αλλά του ευ ζην. Τώρα πλέον έχει γίνει κι αυτό αντικείμενο μόνον εμπορίας κι ως εκ τούτου ακολουθεί την ίδια οδό και ρυθμό της κοινωνίας που το παράγει, της κοινωνίας όπου επικρατεί η αρχή της ελεύθερης οικονομίας, που θυμίζει αγώνα κατς με το διαιτητή να μιλάει στο κινητό με την καλή του, την ώρα που οι αντίπαλοι αλληλοεξοντώνονται (ας πούμε...) περιφρονώντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Ο εκδότης, όπως είναι φυσικό επόμενο, δεν είναι πλέον ο ιδεολόγος, ο κάποτε βιβλιολάτρης που ως πρώτο και κύριο κριτήριο είχε την αγάπη (=μεράκι) προκειμένου να εκδόση το έργο ενός συγγραφέα. Το κριτήριό του είναι πλέον μόνο το κέρδος και εκεί μένει. Οι ιδέες αφήνονται στα κόμματα και τις διάφορες σέκτες θρησκευτικές, φιλοσοφικές, κοινωνικές και... τράβα κορδόνι.

Το κοινόν ωφέλιμον έγινε ίδιον ωφέλιμον και αν θες να εκδόσης τα ποιήματά σου κάντο ιδίοις αναλλώμασι, γιατί ποιός ψάχνει ν' ανακαλύψη σήμερα λόγο ποιητών, ποιός αγωνιά να καλλιεργήση στην ψυχή του οράματα και... πάρε καδρόνι.

Αυτό θεωρώ ότι θέτει και τις βάσεις στις οποίες μοιραία θα εδράζεται και η βιβλιοπαρουσίαση όπου η δημιουργία επωνύμων συγγραφέων πρέπει απαραιτήτως να συμβαδίζη με το ανώδυνο της συγγραφής τους. Έτσι λοιπόν το μέσο αναγνώστη θα τον καθοδηγήση η τηλεόραση, η των πάντων -ή σχεδόν- σεβαστή πλέον καθοδηγήτρια και κάποιες σχετικές σελίδες ορισμένων εφημερίδων, που όμως τα κριτήρια επιλογής των παρουσιαζομένων βιβλίων παραμένουν νεφελώδη (είμαι ηθελημένα συγκαταβατικός και δεν μιλάω για αυτό που υποψιαζόμαστε ή ξέρουμε όλοι για τα κριτήρια του μέσου δημοσιογράφου).

«Πάντα ρει και ουδέν μένει». Να αναφέρω ως παράδειγμα τη γνωστή FNAC, που δημιουργήθηκε κάποτε από δυό εβραιόπουλα, Γάλλους τροτσκιστές, που παράλληλα με τα όνειρά τους να δουν τη Διαρκή Επανάσταση να επικρατή στον κόσμο ανακάλυψαν ότι κανένας εκδότης ή βιβλιοπώλης στη Γκωλική Γαλλία δεν έδειχνε διατεθειμένος να βοηθήση στην έκδοση και διάδοση βιβλίων επαναστατικών. Η επαναστατικότητα βλέπετε δεν ήταν πάντα του συρμού, και ως εκ τούτου ασύδοτη, στη Γαλλία. Αποφάσισαν λοιπόν και άνοιξαν ένα μικρό βιβλιοπωλείο για να διαδώσουν την τροτσκιστική άποψη που την έπνιγε η απόλυτη επικράτηση του συντηρητικού σταλινικού ΚΚΓ.
Αποτέλεσμα χωρίς μακρυγορίες: Όταν θέλω να βρω βιβλία παράξενου περιεχομένου από φασιστικά έως πορνογραφικά, απευθύνομαι εκεί. Βρίσκεις στα μαγαζιά της αλυσίδας τους από μπροσούρα άγνωστου αναρχικού μέχρι το τελευταίο επίτευγμα της πληροφορικής. Αρκεί και μόνο να έχη εκδοθή ή να έχη κατασκευαστή. Εκεί βρήκα και το απαγορευμένο βιβλίο του Ρ. Γκαρωντύ που είχε εξοβελιστή απ' όλα τα βιβλιοπωλεία σε όλη τη Γαλλία. Η σχέση της επιχείρησης (απρόσωπης πλέον) με τον ανώνυμο πελάτη; Πάντα άψογη με το προσωπικό ευγενέστατο και πάνω απ' όλα ενημερωμένο, σε σημείο που να προκαλή το δέος.

Σουπερμάρκετ; Ναι, αναμφισβήτητα. Όμως και η πλέον παράλογη απαίτηση γίνεται όχι απλώς σεβαστή, αλλά σε ελάχιστο χρόνο έχει βρεθή εκείνο που γυρεύει κάποιος, αρκεί να υπάρχη.

Αυτό το παράδειγμα αναφέρω σε αντιδιαστολή με το απολύτως ρεαλιστικό σχόλιο-αναφορά του συμπαθέστατου «σκιάχτρου»: «Όλοι έχουν εκείνο το σκεπτικό ύφος με μια αναπαίσθητη ιδέα σνομπισμού ανάμεικτου με συγκατάβαση». Μόνο να πω πόσο λυπάμαι για την Πολιτεία. Υπήρξε ένας χώρος μυσταγωγίας κάποτε. Αλλά είπαμε: «Πάντα ρει» και αν λάχη να τα πάρη κι η κατηφόρα γίνονται χείμαρος.

Αντίθετα ευχάριστη έκπληξη απετέλεσε για μένα ένα πέρασμα από την Εστία. Ενώ νοιώθω τα ίδια με το σκιάχτρο στα αναφερθέντα βιβλιοπωλεία, στην Εστία αντίθετα διαπίστωσα τη συνέχεια της παράδοσης εκείνης της αγαπητικής σχέσης του βιβλιοπώλη με τον αναγνώστη. Τον Ιανό τον γνώρισα μόνο ως καφενείο (αμαρτία εξομολογουμένη η μισή συχωρεμένη).

Συμπαθάτε μου τη μακρυγορία και που ακάλεστος ανακατεύτηκα στην κουβέντα σας. Μου άρεσε έτσι όπως κουβεντιάζατε και είπα να πω κι εγώ το δικό μου.
Άβαταρ μέλους
Palladian
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 37
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 2:52 am
Τοποθεσία: όξ' από 'δω και μακριά

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Δευτ Νοέμ 26, 2007 9:13 am

Palladian έγραψε:

Το βιβλίο δεν αποτελεί πλέον αντικείμενο μετάδοσης πληροφοριών και γνώσης, όπως γινόταν στα χρόνια της στεγνής τσέπης, τότε που η καλλιέργεια του μυαλού ήταν εργαλείο όχι απλώς του ζην αλλά του ευ ζην.

Ο εκδότης, όπως είναι φυσικό επόμενο, δεν είναι πλέον ο ιδεολόγος, ο κάποτε βιβλιολάτρης που ως πρώτο και κύριο κριτήριο είχε την αγάπη (=μεράκι) προκειμένου να εκδόση το έργο ενός συγγραφέα. Το κριτήριό του είναι πλέον μόνο το κέρδος και εκεί μένει. Οι ιδέες αφήνονται στα κόμματα και τις διάφορες σέκτες θρησκευτικές, φιλοσοφικές, κοινωνικές και... τράβα κορδόνι.

[....]

Το κοινόν ωφέλιμον έγινε ίδιον ωφέλιμον και αν θες να εκδόσης τα ποιήματά σου κάντο ιδίοις αναλλώμασι, γιατί ποιός ψάχνει ν' ανακαλύψη σήμερα λόγο ποιητών, ποιός αγωνιά να καλλιεργήση στην ψυχή του οράματα και... πάρε καδρόνι.

Αυτό θεωρώ ότι θέτει και τις βάσεις στις οποίες μοιραία θα εδράζεται και η βιβλιοπαρουσίαση όπου η δημιουργία επωνύμων συγγραφέων πρέπει απαραιτήτως να συμβαδίζη με το ανώδυνο της συγγραφής τους.



Συμπαθάτε μου τη μακρυγορία και που ακάλεστος ανακατεύτηκα στην κουβέντα σας. Μου άρεσε έτσι όπως κουβεντιάζατε και είπα να πω κι εγώ το δικό μου.



Απο τη στιγμή που η κινητήρια δύναμη της πένας των περισσοτέρων συγγραφέων είναι η αναγνώριση της ύπαρξης τους ,η εξύψωση τους και η ένταξη τους στο υψηλό βάθρο της διανόησης γιατί απορούμε που οι εκδότες έχουν γίνει απο αρωγοί της Φωνής, απλοί προαγωγοί;
Διανύουμε μια εποχή έντονης λογοδιάρροιας που έχει υπερβεί τα όρια λογορύπανσης και κατά συνέπεια ο λόγος πολλές φορές δεν είναι παρά κενοί βερμπαλισμοί, βαρύγδουπες ζεϊμπεκιές σε μεγάλες πίστες , τσιφτετελάδικες χαριτωμενιές ή άναρθρες άριες με σκοπό την προσέλκυση του βλέμματος του κοινού για την ταυτοποίηση ότι διαχωρίζονται απο αυτό και όχι για την εξεύρεση κοινών τόπων .
Η 'ομιλία' υφίσταται εξυπηρετώντας ένα εντελώς πρωτόγονο σκοπό: για να οριστεί η θέση του ατόμου εντός της αγέλης.
Απο κει και πέρα η χρονική διάρκεια που θα ακούγεται ο ήχος της φωνής είναι θέμα καλού μάνατζμεντ. Και μιας και οι εκδοτικοί οίκοι είναι υπεραπασχολημένοι με τα δικά τους συμφέροντα-ήτοι το κέρδος- αφήνουν την προβολή και τις δημόσιες σχέσεις στους ίδιους τους ενδιαφερόμενους λογοτέχνες και ποιητές.
Αναρωτιέμαι λοιπόν αν κάποιες φορές το κοινό δέχεται και παραδέχεται αυτούς τους συγγραφείς που πιστεύει ότι μπορεί να τους μιμηθεί και όχι που απαραιτήτως συμφωνεί με τις ιδέες τους..


(πρωΐ -πρωΐ υπάρχει μια ακαμψία στην παράθεση σκέψης)

υγ. Palladian, ένας διάλογος δεν αφορά δυο ή τρία πρόσωπα μόνο ούτε απαιτείται πρόσκληση. Αν ήταν θα τα λέγαμε ιδιωτικώς με το Μύθο. :)
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό messinian » Πέμ Σεπ 04, 2008 9:41 pm

Ξανάπιασα τον Καζαντζάκη από την αρχή...
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό Μιχαληςς » Παρ Σεπ 05, 2008 3:51 pm

Εγω τον δον Χουαν
Μιχαληςς
full member
 
Δημοσιεύσεις: 104
Εγγραφή: Τρί Μαρ 04, 2008 2:24 pm

Δημοσίευσηαπό messinian » Παρ Σεπ 05, 2008 4:03 pm

Να προχέσεις τα πεγιότ και τις μεσκαλίνες που παράγονται από την άλεσή του. Υπέροχο βιβλίο!
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Άβαταρ μέλους
messinian
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1416
Εγγραφή: Τετ Μαρ 31, 2004 6:45 pm
Τοποθεσία: ΑΛΛΟΥ...

Δημοσίευσηαπό Μιχαληςς » Κυρ Σεπ 07, 2008 10:18 pm

Δεν ειναι ακομα η ωρα τους αυτωνων . Το παω αναλογικα το πραμα .
Μιχαληςς
full member
 
Δημοσιεύσεις: 104
Εγγραφή: Τρί Μαρ 04, 2008 2:24 pm

Προηγούμενη

Επιστροφή στο βιβλία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron