βιβλία

THE DAVINCI CODE

...o καλύτερος φίλος του ανθρώπου...ας συζητήσουμε για φίλους εδώ!

Δημοσίευσηαπό Mythos » Τετ Ιούλ 06, 2005 11:09 am

Το βιβλιο σαν λογοτεχνια δεν αξιζει πολλα. Οσο δηλαδη δεν αξιζουν πλεον και τα ξυραφακια μπικ ("ξυριζει-αναβει-γραφει κια απλουστευει την ζωηηη!" -οι μικροτεροι/ες δεν πρεπει να θυμωνται) μετα την επαναστατικη ανακαλυψη της ζιλετ με την ξυριστικη μηχανη "MACH 3" με τις τρεις ατσαλινες λεπιδες που ομως εσχατως μοιαζει πια κι αυτη "μπας-κλας" αφου η ουίλκινσον κυκλοφορησε την υπερ-επαναστατικη μηχανη με τις 4 λεπιδες, -"Wilkinson Sword Quattro" και χωρις πλακα προκειται για ΤΗΝ ξυριστικη!)
Οπωσδηποτε βεβαια, ο Κωδικας, οπως και τα ξυραφακια της ουιλκινσον, "κρυβει" πολλη δουλεια, τεχνολογια αιχμης, κομπιουτερ έιντεντ ντιζάιν, αξιοποιηση των τελευταιων ανακαλυψεων στο χωρο του φίξιον προσσεσιν αντ, οφ κορς, σκληρα επεξεργασμενο προμοσιον. Πως λοιπον να του αντισταθει κανεις; Ειδικα οταν γυριζει κατακοπος με το λεωφορειο και η Βουλιαγμενης θυμιζει κολαση του Νταβιντσι (χμ.. εχμ.. οχι! ο της κολασεως ηταν ο Νταντε αλλα ας ρωτησουμε και τον κυριο Μπραουν καλου-κακου, να ειμαστε σιγουροι..)

Ο Κωδικας Ντα Βιντσι λοιπον ειναι ψιλο-μάπα, λογοτεχνικως μιλωντας παντοτε.
Αλλα τι σημασια εχει αυτο; (εχει και παρα-εχει βεβαια αλλα αντε τωρα να το εξηγησεις αυτο στο πόπολο που εχει μετατρεψει τα ΜΜΜ σε αναγνωστηριο, οπως λεει το ρεπορταζ της Καθυ(ς))
Αλλωστε σε λιγα χρονια ( χρονια είπα; χμ.. λιγο γενναιοδωρη προβλεψη αλλα αφου το βιβλιο "αρεσει πολυ" ας μη προβοκαρουμε την γκλαμουρια του και την "σπασουμε" αδικως στο ειδημον αναγνωστικο κοινο των λεωφορειων και της παραλια/κη/ς ) σε λιγα χρονια λοιπον θα μοιαζει τοσο ξεπερασμενο, ως αναγνωσμα, οπως και τοσα αλλα καταναλωτικα προιοντα που εχουν συγκεκριμενη ημερομηνια ληξης.
Δεν νομιζω οτι αυτο θα ενοχλησει κανεναν. Ουτε τον συγγραφεα (προκειται αληθεια για συγγραφεα η για εμμισθη ομαδα εργασιας; ) ουτε τον εκδοτη που θα εχουν επιτυχει απολυτα το στοχο τους, να γεμισουν τις τσεπες τους με εκατομμυρια αλλα ουτε και τους καταναλωτες-αναγνωστες που το καταναλωνουν πανευτυχεις, οπως δειχνουν τα σχολια τους και οι πωλησεις.

Σιγουρα υπαρχουν άλλα, πολυ καλλιτερα βιβλια στα ραφια των βιβλιοπωλειων. Ομως ο πολυς κοσμος αποφευγει να τα διαβασει γιατι πολυ απλα δεν πληροι οχι τοσο τις πνευματικες αλλα τις ψυχολογικες προυποθεσεις. Αυτο βεβαια δεν σημαινει οτι γεννηθηκε ("ο πολυς κοσμος") με ελαττωματικο μυαλο αλλα "εκπαιδευτικε", περιπου σαν το σκυλο του Παυλωφ, να αντιδρα σε συγκεκριμενα "χρωματα" κι "αρωματα". (Και βεβαια μη νομισθει οτι ο υπογραφων ειναι "ανεκπαιδευτος". ισα-ισα μαλιστα θεωρει οτι σε αρκετα δυστυχως "παυλωφεια μαθηματα κοινωνικης εκπαιδευσης" εχει διαπρεψει..)

Με αλλα λογια, "μαπα το Καρπουζι Νταβιντσι", συντροφοι λουομενοι αναγνωστες, οπως μαπα και κολυκυθι ειναι και το πρωιμο καρπουζι που συνηθως εξαγεται στην κεντρικη ευρωπη αλλα οχι σπανιως κυκλοφορει και στην εγχωρια αγορα γυρω στις αρχες Ιουνιου. Το εν λογω καρπουζι λοιπον, περαν του οτι ειναι "τίγκα" στα καρκινογονα νιτρικα και στις ορμονες, για οσους το αγνοουν ειναι στην κυριολεξια "κολοκυθι" μιας και προερχεται απο εμβολιασμενη ('κεντρωμενη') κολοκυθια! (τοξερες αυτο, Σκιαχτρο; ) Αλλα επειδη αυτο αποτελει ενα πο τα καλλιτερα κρυμμενα μυστικα της αγνωστης βοτανολογιας της εποχης μας, αν θελετε να μαθετε περισσοτερες λεπτομερειες παρακαλω μην απευθυνθειτε στον μαναβη της λαϊκης σας. Γραψτε κατευθειαν στον κυριο Νταν Μπραουν.

Τα πραγματα βεβαια να μπορει να ειναι και εντελως διαφορετικα, να προκειται δηλαδη για το αριστουργημα που θα χαραξει βαθεια και ανεξιτηλα την λογοτεχνια του 21ου αιωνα και ο συγγραφεας του, κυριος Μπραουν, θα κατακτησει δικαιωματικα μια θεση στο πανθεο των μεγαλων.
Λέτε;
_]\/[_
«..let us never regard a question as exhausted, and when we have used our last argument, let us begin again, if need be, with eloquence and irony.»
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Τετ Ιούλ 06, 2005 8:56 pm

Mythos έγραψε:
Το εν λογω καρπουζι λοιπον, περαν του οτι ειναι "τίγκα" στα καρκινογονα νιτρικα και στις ορμονες, για οσους το αγνοουν ειναι στην κυριολεξια "κολοκυθι" μιας και προερχεται απο εμβολιασμενη ('κεντρωμενη') κολοκυθια! (τοξερες αυτο, Σκιαχτρο; )



Μμμμ..
Ομολογώ ότι δεν το ήξερα..

αλλά σε μια ακαβλουάρ εποχή (μεταβατική ελπίζω) που διανύουμε,
τολμώ να πώ ότι η τελευταία ελπίδα φωλιάζει στην απόκτηση εξωτικών και μη γνώσεων..




(άθλιοι συνειρμοί
κολοκυθιά ---> χόρτο-----> χασίσι----->γαμήσι-χασίσι-επιστροφή στη φύση)


υστεριόγραφο 354: τ'αφήνω για το κατάλληλο θρέντ.
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό kathy » Τρί Ιούλ 12, 2005 5:18 pm

Μύθε, κι εγώ συμφωνώ ότι σαν λογοτεχνήματα τα βιβλία αυτά δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο.
Απλά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σας βγαίνει αυτός ο θυμός όταν κάτι που δεν αξίζει και τόσο γίνεται εμπορικό.
Σε ποιό κόσμο ζείτε? Ποιός παίρνει τα πολλά λεφτά στη βιομηχανία της μουσικής και του κινηματογράφου?

Γενικά δεν την καταλαβαίνω αυτή τη λογική. Πες ότι κάποιος φτιάχνει ένα τραπέζι. Το φτιάχνει με τα χέρια, το σκαλίζει, το προσέχει, αφιερώνει όλη του τη ζωή να φτιάξει το τραπέζι αυτό και το τραπέζι αυτό είναι ένα αριστούργημα. Λίγοι άνθρωποι μάλλον θα εκτιμήσουν την ομορφιά του χειροποιήτου αυτού τραπεζιού και φυσικά το νόημα του.
Και απ'την άλλη, μια βιοτεχνία φτιάχνει απλά τραπέζια, που δεν έχουν τίποτα το ιδιαίτερο και ο πολύς κόσμος τα αγοράζει, γιατί πολύ απλά, αυτά τα τραπέζια του αρέσουν και αυτός τα τραπέζια τα θέλει για να τρώει και όχι για να χαιδεύει τα σκαλίσματα τους. Και στο κάτω κάτω δικαίωμα του και κολοκυθόπιτα, ο καθένας έχει το δικαίωμα της επιλογής του και ο καθένας καλύπτει με διαφορετικό τρόπο τις ανάγκες του.
Το θέμα είναι ότι δε χρειάζεται να πάμε να κάψουμε ή να γδάρουμε όλα τα τραπέζια της βιοτεχνίας για να αναδείξουμε το όμορφο χειροποίητο τραπέζι. Εκείνο υπάρχει όμορφο και μοναδικό και όποιος θέλει μπορεί να το βρει.

Κοινώς, υπάρχουν πολλά βιβλία καλύτερα απ'τα βιβλία του κάθε Μπράουν και όποιος ενδιαφέρεται θα ψάξει και θα τα βρει και θα τα διαβάσει. Και το ότι ένα βιβλίο έγινε σαν την Καλομοίρα δε σημαίνει τίποτα και απλά χάνουμε χρόνο να το σχολιάζουμε. Ίσως μάλιστα θα ήταν πιο χρήσιμο αντί να μιλάμε για τον κο Μπράουν, ο οποίος όντως χέστηκε γιατί αυτή τη στιγμή κάνει βουτιά στα εκατομμύρια του, να γράφουμε για το τελευταίο καλό βιβλίο που διαβάσαμε, γιατί καλοκαίρι έρχεται και ενδείκνυται για διάβασμα.

Έχω κι έναν άλλο ενδοιασμό σχετικά με το θέμα. Δεν το θεωρώ κακό που ο Μπράουν έβγαλε λεφτά, μαγκιά του μάλιστα. Μέγας λογοτέχνης δεν είναι, το είπαμε, αλλά επειδή το γράψιμο είναι κέφι και το ξέρετε όλοι από πρώτο χέρι εδώ μέσα, αυτός έκανε το κέφι του κι έγινε πλούσιος. Καλύτερο απ'το να ιδροκοπάει 17 ώρες την ημέρα σε μια πολυεθνική.
ʼσε, που αν δεν κάνω λάθος, όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς τα βιβλία τους ήθελαν να τα πουλήσουν, άλλο αν ήταν μπροστά για την εποχή τους και ψωμολυσσάγανε. Αν δηλαδή, του Ντοστογιέφσκι του έδιναν εκατομμύρια, δε θα τα έπαιρνε να πάει να τα φάει στα χαρτιά ή να φτιάξει τη ζωή του?
Ή αν εμάς που καθόμαστε και γράφουμε εδώ ό,τι θέλουμε μας έλεγε κάποιος "να πάρτα", δε θα τα παίρναμε επειδή δεν είμαστε Ντοστογιέφσκι?

Μη με παρεξηγήσετε, σε καμιά περίπτωση δε λέω πως η τέχνη γίνεται για
το χρήμα. Απλά δεν καταλαβαίνω γιατί κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και βάζουμε ταμπέλες και γιατί τέλος πάντων είναι κακό να διαβάζει κάποιος ένα βιβλίο στο λεωφορείο έστω κι αν αυτό δεν ανήκει στα μεγάλα αριστουργήματα κι έστω κι αν το διαβάζει επειδή έγινε τάση? Αν δεν του άρεσε, δε θα το συνέχιζε.

Κι εμένα ρε παιδιά, ποτέ δε μου άρεσε το ποδόσφαιρο και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάνουν έτσι οι φίλαθλοι. Πλέον, όμως, λέω, εντάξει, έτσι γουστάρουν, έτσι κάνουν, άμα αυτοί χαίρονται, τι με νοιάζει εμένα?
Κανείς δε σας εμπόδισε να βρείτε καλά βιβλία και να τα διαβάσετε και να μας τα προτείνετε και μας.

(και δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά αν ο Μπράουν ήξερε πόση διαφήμιση του κάνουμε τώρα, θα έριχνε μια βουτιά στα εκατομμύρια του στο όνομα μας)
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Πέμ Ιούλ 14, 2005 2:09 pm

Δε με ενδιέφεραν ποτέ οι λόγοι που κάθε τυγχάρπαστος εκδίδει ενα βιβλίο
Αν είναι το ψώνιο του λογοτέχνη που -μα την αλήθεια και την ανάπηρη αυτογνωσία του- καλλιεργεί επιμελώς εντός του
Αν είναι η προσδοκία του να βγάλει με λιγότερο κόπο περισσότερα χρήματα
Αν θέλει να δει το όνομα του στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και να ενταχθεί στην κλειστή κλίκα της κουλτούρας
Αν...
Αν...

Επίσης δε με ενδιαφέρει πως αντιμετωπίζουν οι άλλοι αναγνώστες ένα βιβλίο μιας και πιστεύω οτι οι ανάγκες διαφέρουν και ετσι η σχέση αναγνώστη βιβλίου είναι πολυ προσωπική.

Αυτό που με εκνευρίζει αφάνταστα είναι η εκμετάλλευση της ψυχολογίας της μάζας που γνωρίζουν και εκμεταλλεύονται στο έπακρο όσοι κάνουν το μαρκετινγκ πνευματικών δημιουργημάτων όπως βιβλία,μουσική ,ταινίες..
Αυτο ακριβώς που αναφέρει εύστοχα ο Μύθος μιλώντας περί παυλώφειων μαθημάτων και προεκτείνοντας λίγο ακόμα η "εκούσια" ένταξη σε μια άβουλη ομάδα.Ενα ρεύμα καταναλωτών που άγεται απο συγκεκριμένους πυρήνες.
'Ω το εκπληκτικό βιβλίο του Μπράουν που αφόρισε η καθολική εκκλησία!"
"Ω! ο βαθυστόχαστος σκηνοθέτης Κλίντ- my name is Dirty Harry-Ιστγουντ"
"Ω! Η θαυμάσια καλλιτέχνιδα Πέγκυ Ζήνα"
[Τώρα που είπα Πέγκυ Ζήνα θυμήθηκα και την "είμαι η φαντασίωση των απανταχού λεσβιών-Ζήνα (σκέτο) και το γαμήσι της μυθολογίας λαών.Απειροι οι θαυμαστές της και όσοι πιστεύουν όσα αφηγείται η σεναριακή ομάδα της σειράς.]
και πάει λέγοντας και θησαυρίζουν απο την α-νοησία οι εκδοτικοί οίκοι,τα κινηματογραφικά στούντιο και οι διανομείς ταινιών,οι δισκογραφικές εταιρίες.

Διασκεδαστες είναι ολοι όπως το θέτεις Κάθυ.Ολοι τους.
Αλλά..
Εσυ δε βρίσκεις κάποιο 'Αλλά' σε όλα αυτά;;;


υστερόγραφο (μιας και μας έφτιαξε τη διάθεση η καλοκαιρινή βροχή και η τύχη στην διαδυκτιακή περιήγηση).

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ-
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΥΞΙΔΕΣ


Του Μίλοραντ Πάβιτς

(ο Πάβιτς είναι ο συγγραφέας του "Λεξικού των Χαζάρων". )


Οι Χτίστες


Μια χρονιά, κάπου στα τέλη του 18ου αιώνα, ένας Τούρκος πορθμέας στο Δρίνο - που έβραζε αυγά κότας σε ούρα αλόγου για να διατηρούνται περισσότερο - μέτρησε με έκπληξη αλλά και ευσυνειδησία και ειδοποίησε τις αρχές πως είχαν περάσει από το Όσατ στη Σερβία 800 χτίστες και πετράδες, όλοι με το όνομα Γιόβαν. Όλοι αυτοί οι χτίστες ξεχύθηκαν σαν πλημμύρα σε ένα κύμα οικοδομικής φρενίτιδας στο πεδίο της μάχης του αυστροτουρκικού πολέμου που μόλις είχε τελειώσει.

Σε μια πρωτοφανή ατμόσφαιρα πυρετού ενώθηκαν μαζί τους στην παραδουνάβια περιοχή, προβλέποντας μεγάλες δουλειές, χτίστες από το Κάρλοβατς, το Ζέμουν, τη Σρέμσκα Μίτροβιτσα, το Νόβι Σαντ, το Όσιεκ, το Πάντσεβο, τη Ρούμα, από τον έξω κόσμο και τη μαύρη πεδιάδα. Αυτοί οι «ιντζενιέροι», «ντούντζιεροι», «μπαούκινστλερ», «μπάουχαουπτμαν», «χτίστες και μαραγκοί», «πετράδες» και «μαρμαράδες» την ημέρα αγοράζουν μουλάρια (προσέχοντας αν χρησιμοποιούν και τις πέντε αισθήσεις τους όταν βόσκουν και πίνουν, γιατί αλλιώς είναι άχρηστα) και τη νύχτα ονειρεύονται πως στέκονται στην ακτή μιας χαμένης θάλασσας, που στη φαντασία τους παφλάζει ακόμα και κυλάει τα κύματα της μαύρης αρόσιμης γης από το βορρά στο νότο της Παννονίας, χτυπώντας στο βράχο του Βελιγραδίου.

Σε μια ασύλληπτη δραστηριότητα και σε πολύ σύντομο διάστημα αναστήλωσαν και αναπαλαίωσαν το μοναστήρι του Μέσιτς, τα κονάκια του μοναστηριού του Βρντνικ, καινούργιες εκκλησίες στο Κρνιέσεβτσι, στη Στάρα Πάζοβα, στο Τσόρτανοβτσι στο όρος Φρούσκα, στο Μπούκοβατς, επεξέτειναν τον καθεδρικό ναό στο Κράγκουγιεβατς, χτίσανε το καμπαναριό στην Μπέσκα, το ναό στο Ερντέβικ, την εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Ίριγκ. Αυτοί οι Σέρβοι από την Πεδιάδα και τη Βοσνία, και μαζί τους αρκετοί Τσέχοι, Γερμανοί, και Τζίντζαροι άρχισαν να κλείνουν συμβόλαια υπογράφοντας αδέξια με σταυρό, με κυριλλική ή λατινική γραφή. Αυτοί οι 800 Γιοβάνηδες από την πέρα μεριά του Δρίνου, αυτοί οι Στανάρεβιτς, Λαούσεβιτς, Βλάσιτς, Αξεντίγιεβιτς, Ντμιτρίγιεβιτς, Λάνεριτς, Γκεοργκίγιεβιτς, Βάγκνερ, Μάιζινγκερ, Χάνγκστερ, Χιντερμάγιερ, Μπάουερ, Έμπεν, Χασκ, Κιντλ, Μπλόμπεργκερ και Χάκερ, οδηγούν τα πλοία τους που μεταφέρουν ξυλεία και πέτρα, τα άλογά τους που σέρνουν μολύβι, άμμο και ασβέστη, και ονειρεύονται τις μακρινές τους γυναίκες όπως ήταν κάποτε και δεν μπορούν πια να είναι ύστερα από τα χρόνια του γάμου και του νοικοκυριού. Και υποφέρουν γιατί δεν μπορούν στον ύπνο τους να κλαίνε. Στους γαιοκτήμονες από την πεδιάδα και στους εμπόρους από τη Σερβία που ελέγχουν τους δρόμους των καραβανιών από Ανατολή σε Δύση, προσφέρουν τις οικοδομικές τους τέχνες και παραθέτουν με περηφάνια τους τίτλους και τις περγαμηνές τους. Έχουν μουστάκια σε στυλ Πόλης, Βιέννης ή Πέστης. Αναλαμβάνουν στις δύο αυτοκρατορίες, στην Αυστρία και την Τουρκία, απίστευτα οικοδομικά έργα, και εισπράττουν για τον κόπο τους αυτοκρατορικά δουκάτα με το πρόσωπο του Ιωσήφ Β΄ και της μητέρας του, παλιά τσεκίνια και νέα ναπολεόνια, ασημένια φλορίνια και επάργυρα πέρπερ, και δέχονται αιγυπτιακά δηνάρια, χαραγμένα και μη, άσπρα, και κάπου κάπου αρχαία φόλαρ του Κότορ. Τα βουτάνε σε κρασί μοσχάτο για να δουν αν είναι γνήσια και χτίζουν. Χτίζουν ασταμάτητα. Από την κούραση πότε πότε ξεχνάνε τον εαυτό τους και από τις ζωές τους θυμούνται μόνο τις μυρουδιές...

Ονειρεύονται σε πέντε γλώσσες και κάνοντας το σταυρό τους με δύο τρόπους, χτίζουν καινούργιες ορθόδοξες εκκλησίες στο Μπάτσεβτσι, το Κούπινοβο, το Μίρκοβτσι, το Γιάκοβο, το Μιχάλιεβατς, στην Μπεζάνια κοντά στο Ζέμουν, στο Ντόμπριντσε. Πλένουν τα γένια τους στα σκεύη των ζώων τους και προτιμούν να χτίζουν βόρεια από τη «γραμμή του άλατος» που οδηγεί από το οροπέδιο του Βελιγραδίου και χωρίζει τη βόρεια αλμυρή γη, όπου κάποτε έφτανε η θάλασσα της Παννονίας, από τη νότια γλυκιά γόνιμη γη όπου δεν υπήρχε ποτέ θάλασσα και αλάτι. Πάνω από το αλμυρό υπέδαφος επισκευάζουν σερβικές εκκλησίες στην Παραδουνάβια περιοχή και στο λεκανοπέδιο του Σάβου, τρώγοντας και πίνοντας με κλειστά τα μάτια για να διατηρηθεί όρθιο το κτήριο, χτίζουν καινούργια καμπαναριά ή ανακαινίζουν τους ναούς στο Σιντ, στο μοναστήρι του Γιάσκο και στο μοναστήρι του Κούβεζντιν.

Αμέσως μετά, ρογιασμένοι στο μητροπολίτη του Κάρλοβατς τραβάνε για τη γλυκιά γη, νότια του Σάβου και του Δούναβη, νότια των αλμυρών συνόρων, ακολουθούν τη σερβική, ελληνική και λουθηρανική νηστεία ενώ επισκευάζουν ή χτίζουν από τα θεμέλια τα μοναστήρια: Κρίβαγια, ʼγιος Ρόμαν στο Ράζανι, Πάμπουκοβιτσα, Ράινοβατς και Τσέλιε. Χτυπώντας τα άλογά τους στα καπούλια σαν να χτυπάνε γυναίκες, περνάνε με σκεπάρνι και μυστρί από τη σερβική επανάσταση του 1804, γιατί οι Σέρβοι έμποροι γουρουνιών, μαλλιού, σταριού και κεριού που χρηματοδοτούν αυτή την επανάσταση, χρηματοδοτούν επίσης την αναστήλωση των μοναστηριών Κρτσμαρ, Μπόγκοβατζια, Ράτσα στον Δρίνο, Βόλιαβτσα, Κλίσουρα στον ποταμό Μόραβιτσα, και στο Μόραβτσι κοντά στο Ρούντνικ. Ταϊζοντας τα άλογα με αλάτι και αλεύρι αυτοί οι χτίστες και οι μαραγκοί ανακαινίζουν παλιά μοναστήρια που καταστράφηκαν με την τουρκική επιδρομή: Μανάσια, Ραβάνιτσα, Μεταμόρφωση και Νίκολιε. Ενώ άλλοι ρογιάζονται στο χτίσιμο αρχοντικών για την πλούσια αριστοκρατία.

Και όλη αυτή νέα οικοδόμηση είχε στοιχεία αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής με κίονες, διαζώματα και προσόψεις αυτοκρατορικού ρυθμού στα παλάτια των Σερβίσκι στην Τούρσκα Κάνιζα, Τσαρνόγιεβιτς στο Ορόσιν, Τεκέλια στο Αράντ, Στρατιμίροβιτς στο Κούλπιν, Οντεσκαλκίγιεβ στο Ίλοκ, Έλτς στο Βούκοβαρ, Χάντικ στο Φούτογκ, Γκραζάλκοβιτς στο Σόμπορ, Μαρτσιμπάνιν στην Κάμενιτσα. Ταυτόχρονα αρχίζουν να παίρνουν μια ανάλογη όψη και τα στρατιωτικά κτίρια στις έδρες των αυστριακών συνοριακών διοικήσεων στο Πετροβαράντιν, Τίτελ, Ζέμουν, Πάντσεβο, και Βρστσε. Αυτοί οι καινούργιοι χτίστες κουβαλάνε διαβήτες στολισμένους με τα συντεχνιακά τους λάβαρα και εγκαταλείπουν τους περίπλοκους θόλους, τα παραφορτωμένα καρτούς, τις βαριές κορνίζες των παππούδων και των προπάππων τους. Από τους χάρακες και τα αλφάδια τους βγήκαν απλές προσόψεις με αττικούς κίονες και ωοειδή καρτούς, σύντομα δε και πύλες αυτοκρατορικού ρυθμού με το κλασικό τύμπανο, στα δημόσια κτήρια στο Κάρλοβτσι, την Τιμισοάρα, την Κικίντα, οι αυτοκρατορικές προσόψεις των ιαματικών λουτρών στο Μέλεντσι και τα δημαρχιακά κτήρια στο Μπάσαϊντ.

Δεν απέκτησαν ωστόσο όλοι αυτοί την ίδια φήμη. Στην αυγή του 19ου αιώνα, το χωριό Μάρτιντσε το έκανε γνωστό - πλάι στα άλλα κέντρα οικοδομικής τέχνης - ένας χτίστης από μια οικογένεια που από γενιά σε γενιά έβγαζε εξαίρετους αριστερόχειρες μαστόρους. Ήταν ο Ντιμίτριε Σουβάκοβιτς. Μετά από το 1808 έχτισε μαζί με τους πετράδες του όλα όσα επιθυμούσαν και πλήρωναν οι έμποροι και οι πλούσιοι τεχνίτες στο Μπάνοβτσι, Κλένακ, Αντάσεβατς, Μπεσένοβο, Ντίβος, Βιζιτς, Γκργκούρεβτσι, Λέντιντσι, Νέστιν και Γιάμινα. Η αρχή του ήταν (και παρέμεινε) η εξής:

«Αν θέλεις να ζήσεις ευτυχισμένος και πολλά χρόνια σ' αυτή τη γη, μη φείδεσαι του εαυτού σου».

Ο Σουβάκοβιτς πρότεινε σ' έναν από τους πιο διαπρεπείς πελάτες του, τον άρχοντα Σερβίσκι, να χτίσει στο κτήμα του μια τεχνητή σπηλιά με ένα πέτρινο άγαλμα κάποιου Έλληνα θεού μέσα σ' αυτήν. Ενώ για έναν άλλον ευυπόληπτο κύριο, τον άρχοντα Νίκολιτς, έχτισε ένα μικρό αρχοντικό και πλάι σ' αυτό ένα μοντέρνο πάρκο με κλασικές μαρμάρινες γούρνες κατά μήκος των διαδρόμων.

«Σε τι χρησιμεύουν αυτές οι γούρνες;» ρώτησε ο πελάτης τον Σουβάκοβιτς.

«Για τη συλλογή των δακρύων».

«Δακρύων;» είπε έκπληκτος ο Νίκολιτς και έδιωξε τον Σουβάκοβιτς.



Ολο το βιβλίο :http://www.in.gr/books/htm/damask1.htm
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Πέμ Ιούλ 14, 2005 2:25 pm

"«Νομίζετε στ' αλήθεια πως παίζω;» είπε κοροϊδευτικά στο Δαμασκηνό. «Ούτε λόγος! Μ' αυτούς τους ήχους ποτίζω τα λουλούδια στον κήπο κάτω από το παράθυρο. Αναπτύσσονται καλύτερα έτσι... Υπάρχουν τραγούδια που τα αγαπούνε τα λουλούδια, όπως και τραγούδια που τα αγαπούμε εμείς. Υπάρχουν όμως και άλλα, σπάνια και πολύτιμα τραγούδια, που αυτά αγαπούν εμάς. Κάποια απ' αυτά δεν τα' χουμε ακούσει ποτέ και δεν θα τ' ακούσουμε ποτέ, γιατί στον κόσμο υπάρχουν πολύ περισσότερα τραγούδια που μας αγαπούν απ' αυτά που αγαπούμε εμείς. Το ίδιο ισχύει για τα βιβλία, τους πίνακες ζωγραφικής και τα σπίτια. Αλήθεια, τι θα μπορούσαμε να πούμε για τα σπίτια; Πολύ απλά κάποια σπίτια έχουν τη χάρη να μας αγαπούν και κάποια όχι. Στην ουσία τα σπίτια είναι μια αέναη αλληλογραφία ανάμεσα σ' αυτούς που τα' χτισαν κι αυτούς που τα κατοικούν. Τα σπίτια των ανθρώπων είναι κάτι σαν μεγάλες, ωραίες ή άσχημες επιστολές. Η ζωή σ' αυτά μπορεί να μοιάζει με επαγγελματική αλληλογραφία, αλληλογραφία ανάμεσα σε δύο εχθρούς που μισούνται, αλληλογραφία ανάμεσα σε αφέντη και υπηρέτη, ανάμεσα σε φυλακισμένο και φύλακα. Όμως μπορεί να μοιάζει και με ερωτική αλληλογραφία... Γιατί, όπως κι εμείς, έχουν και τα σπίτια φύλο. Κάποια σπίτια είναι θηλυκού γένους και κάποια αρσενικού. Και αυτό είναι το ζήτημα. Γι' αυτό, λοιπόν, θέλω να μου χτίσεις ένα σπίτι που να μοιάζει με ερωτική επιστολή. Ξέρω πως για μερικούς δεν είναι γραφτό ν' ανάβουν φωτιές. Μερικοί δεν το μπορούν καθόλου. Αλλά εσύ μπορείς, ξέρω πως το μπορείς."
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Ιούλ 14, 2005 2:37 pm

Σκιάχτρο, ναι, πάντα έβρισκα ένα "αλλά" και ακόμα το βρίσκω.

Απλά πλέον δεν κολλάω εκεί, γιατί και να κολλήσω εγώ θα γίνει τίποτα? Θα σταματήσει να θησαύριζει ο κάθε τυχάρπαστος?
Τα πάντα υπάρχουν και για όλα τα γούστα και αν κάποιος πνίγεται στη μάζα, επιλογή του και δικαιωμά του και καλά να πάθει για όσα χάνει.
Ε, μη λυπόμαστε κιόλας τους καημένους που πάνε και τ'ακουμπάνε στο Μαζωνάκη, δεν τους έβαλαν και το μαχαίρι στο λαιμό...οπότε δε θα πολυσυμφωνήσω με αυτό για την "εκμετάλλευση" της μάζας.
Και υπάρχει πάντα και η ρημάδα η κολοκυθόπιτα κι εσύ συμφωνείς σ'αυτό.

Εγώ ξέρω τι θέλω και τι μ'αρέσει και που να το ψάξω και που να το βρω...
ε, κι ενδιάμεσα, το ομολογώ μπορεί να πάω να δω και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, δεν έγινε και τίποτα.

Αυτά που λες, σκιάχτρο...και πέρνα πάλι καμια βόλτα απ'το πριγκηποτόπικ, σε χάσαμε...
Α...και να σου πω, χθες έπεσε στα χέρια μου ένας σελιδοδείκτης που διαφήμιζε βιβλίο γνωστών εκδόσεων με το όνομα "ΦΙΛΗΣΑ ΛΑΘΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟ". Χωρίς πλάκα!
Λες να διάβασε καμία το κείμενο σου με το βάτραχο και να το έκανε βιβλίο?
Να πας να ζητήσεις δικαιώματα!
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Πέμ Ιούλ 14, 2005 2:54 pm

kathy έγραψε:
Α...και να σου πω, χθες έπεσε στα χέρια μου ένας σελιδοδείκτης που διαφήμιζε βιβλίο γνωστών εκδόσεων με το όνομα "ΦΙΛΗΣΑ ΛΑΘΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟ". Χωρίς πλάκα!
Λες να διάβασε καμία το κείμενο σου με το βάτραχο και να το έκανε βιβλίο?
Να πας να ζητήσεις δικαιώματα!


Είναι τόσο κοινό και τόσο παλιό το θέμα με τους βατράχους Κάθυ
που αν κάνουμε τον κόπο (ενα τετοιο απόγευμα που βαριόμαστε κιόλας με τις περιφερόμενες κοινοτυπίες) και γυρίσουμε το βλέμμα πίσω στο χρόνο θα δούμε την Εύα να μονολογεί μπροστά στο δέντρο της Γνώσης:

"Ρε γαμώ την πουτάνα τη τύχη μου!
Τόσο καιρό έχουν πιαστεί τα σαγόνια μου απο τα γλωσσόφιλα και τις πίπες στον Αδάμ και ακόμα να μεταμορφωθεί σε θεό (*)
Λές αν δώσω ενα- τόσο δα- ηδυπαθές γλωσσοφιλάκι στον ερπετό εδώ πάνω να δω προκοπή;"

η συνέχεια είναι γνωστή τοις πάσοι (αν και είναι συμβολοποιημένη εντελώς)..

Οπότε(νες) Κάθυ δε ζητάω δικαιώματα
και για ενα ακόμα λόγο..

Δεν είμαι της φιλοσοφίας του Μπράουν ..
Δεν δημοσιεύω τις κολοκυθόΠιΠες μου για να χεστω στο τάληρο ή για να κάνω όνομα ή για να φωτίσω τα πλήθη.....Μου το απαγορεύει η ηθική μου.

Ασε που πιστεύω ότι οι Αυνανισμοί (κοινώς: οι μαλακίες ) πρέπει (επιβάλλεται,λέμε) να είναι τζάμπα.





(*)(σημείωση του μετφ: τότε τα πριγκιπάτα δεν υπήρχαν ούτε καν ως ιδέα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. )
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Ιούλ 14, 2005 5:40 pm

Ρε σκιάχτρο, μη συγχίζεσαι, για πλάκα στο είπα αυτό με τα δικαιώματα, λες να στα δίνανε κιόλας?

(Σκέψου πως κάθε φορά που αναφέρεις το Μπράουν, εκείνος σου αφιερώνει μια βουτιά στα εκατομμυριάκια του!
Τώρα τον ξαναανέφερα κι εγώ, να και μια βουτιά και για μένα!
Πρέπει να σταματήσουμε να το κάνουμε αυτό...)
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

Δημοσίευσηαπό skiaxtro » Πέμ Ιούλ 14, 2005 5:50 pm

Αχ,Κάθυ αχ..

το προσόν ενός ψυχολογου (ακόμα και μαθητευόμενου) είναι να κάνει εύστοχες παρατηρήσεις περί του αντικειμένου.....

ΤΩΡΑ συγχίστηκα Κάθυ..
Μόλις ΤΩΡΑ!
(κάτσε ρε Κάθυ και άκου με λίγο.Και μετά βοήθα να κάνει ο ο Παβιτς μια βουτιά γιατί την αξίζει.)



ώστε αν τα ζήταγα δε θα μου τα δίνανε;;;;;!!


(Τι είναι αυτά που μου λες κάθυ ότι δε κάθεσαι να με ακούσεις τζάμπα;; )
(εγω πως ακούω τόσα τζάμπα ρε Κάθυ; )
"Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο"

C.B
Άβαταρ μέλους
skiaxtro
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1739
Εγγραφή: Τετ Ιαν 15, 2003 3:19 am
Τοποθεσία: χαραμάδες

Δημοσίευσηαπό kathy » Πέμ Ιούλ 14, 2005 6:17 pm

Τσάμπα συγχίστηκες πάλι σκιάχτρο, τσάμπα!!

(μια βουτιά ο πάβιτς και για μένα)

Εγώ είπα ότι δε θα στα δίνανε, γιατί απ'ότι φαντάζομαι το λογοτεχνικό ύφος της καλλιτέχνιδος που έγραψε το ΦΙΛΗΣΑ ΛΑΘΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟ θα είναι αρκετά διαφορετικό απ'το δικό σου και άντε να τους αποδείξεις ότι σου κλέψανε την ιδέα, που την είχε και η Εύα, αλλά αυτή που να τρέχει απ'τις ιστορίες της Βίβλου να ζητάει ποσοστά!
Που το κατάλαβα αυτό? Απ'το εξώφυλλο!!!
Και από τη φάτσα τη καλλιτέχνιδος, είμαι ψυχολόγος καιτο κατάλαβα με αυτόν τον επιστημονικό τρόπο.

Κατάλαβες τώρα ότι τσάμπα η σύγχιση μεν, αλλά τσάμπα να γράφεις δε?


(άλλη μια βουτιά για μας ο πάβιτς, αλλά αυτήν ας την κάνει σε γαλαζοπράσινα νερά και όχι σε γαλαζοπράσινα δολλάρια)
kathy
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 478
Εγγραφή: Παρ Μάιος 06, 2005 12:34 am

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο βιβλία

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron