μουσική

CURRENT93 και ποιήση μέσα απο στίχους

οτιδήποτε γύρω από τη μουσική

CURRENT93 και ποιήση μέσα απο στίχους

Δημοσίευσηαπό veni » Τετ Απρ 14, 2004 10:33 am

"Larkspur And Lazarus"

the empty streets
the songs of twilight
the clouds at rest
the churchbells chiming
a scarecrow shudders
and some birds tremble
i looked at you and saw it's time

the faded flowers
the faded pictures
of faded lives
your body waiting
and unfulfilled
with no regrets
and empty heart
and head in hands
i heard them say today it's time

the sunset heavy
on mother mountain
the cattle lowing
the cattle dreaming
the endless rain
in haunted airs
your loss of hope
we were shown
we were shown it's only time

the smell of rain
the twilight leaning
against your lips
waterwheels turning
the forests brooding
you took my hand
and pointed full of pain
that fishes dying
you see the sign that this was time

i waited years for you
or so it seemed
and stumbled through your world
praying for just one kiss
to stop my fall from grace
and shelter in your palm
you gave me everything
both lock and key
the oilclouds see it's only time

if i could have one wish
as in the fairytales
i would unmake my past
and rise like Lazarus
and stand in sunlight
and banish all the dark
that locked my face away
and say to you again
oh that
that was only time

so willow weep not for me
and oak bend not for me
though others died for us
and in our place
though in the secret heart
raw wound, raw source of all
i heard the news today
whispered in the dark
at last
at last we know it's time

i knew at last it's only time
i'll come in glory

end of story
"...έχω έναν ήλιο μέσα μου μα νοιώθω κρύο..."
Άβαταρ μέλους
veni
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 67
Εγγραφή: Τρί Νοέμ 11, 2003 8:59 am

Δημοσίευσηαπό veni » Τετ Απρ 14, 2004 10:34 am

"A Gothic Love Song"

i'm clicking your fingers for a gothic twilight
that actually existed just in your head
your fingernails painted black or bloodred
i forget
and your fake-leather volumes jabbering on hell
manifest decadence was what you hoped to exhale
your eyes tried so hard to glitter

a star-snuffing black so you opened your books
and you opened your legs and so opened your heart
and let in the badness you claimed as your friend

with un-angels hovering like flies around the orchard
that had covered your soul their empire increasing
and your country deserted by your self

the bells of st. mary call us to remember that life is with end
and the gestures can kill us moreover destroy
and there is one judgment only

your letters came daily in french or in german
but they meant to me nothing i caught the slow chords
and dry ice fogging your mind

i see all too clearly now why you could be discarded
and though i could pray for you i probably shan't
having had my cup filled up with your lies and your make-up

you were nothing thinking you're something

and nonetheless i still write this gothic love song
a sign to myself and the memory of my past
i still write this gothic love song
a sign to myself and the memory of my past
and a way to shut out your face
"...έχω έναν ήλιο μέσα μου μα νοιώθω κρύο..."
Άβαταρ μέλους
veni
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 67
Εγγραφή: Τρί Νοέμ 11, 2003 8:59 am

ΔΕΛΕΑΡ: ΤΙΒET + LIGOTTI

Δημοσίευσηαπό Mandylion » Σάβ Φεβ 12, 2005 3:22 pm

Στις 18/3/2005, στη Στοά του Βιβλίου, στα πλαίσια μιας ποιητικής εκδήλωσης που οργανώνει το περιοδικό ποίησης Δέλεαρ και η εκδότρια του Ασημίνα Χασάνδρα, θα γίνει αναφορά στην ποίηση του Thomas Ligotti, του ποιητή που συνεργάστηκε με τον David Tibet, τραγουδιστή των Current ’93. Ποιήματά του θα αναγνωστούν από την μεταφράστριά του στην Ελλάδα, Κατερίνα Γκολέμη.
Οι ποιητικές συλλογές του Thomas Ligotti, εκτός από τα διηγήματά του, είναι τέσσερις: I Have a special plan for This World (2000), συλλογή η οποία συνοδεύεται από ένα CD των Current ’93, This Degenarate Little Town (2001), συλλογή συνοδευόμενη με CD ανάγνωσης των ποιημάτων από τον ίδιο τον Ligotti, What Good is your Head (2002) και Death poems (2004). Επίσης στα ελληνικά δισκοπωλεία μπορεί κάποιος να βρει το CD Current ‘93/ Thomas Ligotti, In a Forein Town, In a Forein Land, Durtro, David Tibet, 1997/ 2002.

«…Στην περίπτωση του Thomas Ligotti ο θάνατος είναι ένα συγκλονιστικό γεγονός. Αρκετά όμως επικουρικό για την οικοδόμηση του χαόκοσμού του. Ο συνεπαγόμενος μηδενισμός είναι ακόμη ένα θέμα υπό εξέταση καθώς και η σχέση του με τον γνωστικισμό. Εν τέλει, όλη η προβληματική θα συνοψίσει ζητήματα που άπτονται του έργου τέχνης, του gothic, του μαρξισμού και του μετά-μοντερνισμού. Γιατί, όπως γράφει και ο J.Lacarriere στο έργο του Οι Γνωστικοί, αν φανταζόταν με κάποιο τρόπο τους γνωστικούς θα τους παραλλήλιζε με τους σουρεαλιστές και θα τους έβλεπε ή ξεκομμένους από την πολιτική ή επαναστάτες : «προλετάριους των άστρων». Το «λιγκοτιανό» σύμπαν περιλαμβάνει μια ασκητική του εαυτού που αναφέρεται σε συναισθηματικές καταστάσεις, όπως είναι η μοναξιά, η απώλεια της αγάπης, ο φόβος, η χαρά, η ηρεμία, ο πόνος και η απελπισία. Καταστάσεις οι οποίες παράγουν την τρομοκρατία που μας επιτίθεται σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν παραλύει το υποκείμενο όμως απ’ αυτές τις καταστάσεις, αλλά ξυπνά να αναλάβει ένα έργο στο σκοτάδι, αντίστοιχο με το έργο τέχνης…[] Το γοτθικό στοιχείο έρχεται στην επιφάνεια μέσα από τον διάλογο του ζωντανού με το νεκρό, εκείνου που έχει πεθάνει αλλά επιστρέφει, αυτό το «φάντασμα» που κάνει γοτθικό τον Άμλετ ή τον Μαρξ, αυτό που διαψεύδει τον ορθολογισμό, από την ρομαντική πλευρά που δεν φαντάζεται: από την μεριά του θανάτου. Είναι επίσης αυτό που χαρίζει το «υψηλό» στην τέχνη. Το φως και το σκοτάδι είναι μόνιμες αναφορές της τέχνης, είτε στο σπήλαιο του Πλάτωνα, είτε στον Πλωτίνο, είτε στην ζωγραφική του Ρέμπραντ είτε στην παραγωγή της γραμμής, καθώς δημιουργείται η σχέση μορφής και περιεχομένου. Στην ποίηση του Ligotti, οι έννοιες αυτές αντιμετωπίζονται ως «από το σκοτάδι στο φως», μόνο που η παραγωγή του σχεδίου γίνεται στο σκοτάδι. Το γοτθικό επιστρέφει : σε ένα πρότερο χρόνο της μέρας και της νύχτας…Το σχέδιο εκτελείται προς χάριν αυτού του υποκειμένου που μάλλον παραιτείται σώματος, αισθήσεων, κανιβαλισμού και δημιουργίας. Ο κόσμος, που δεν είναι δημιούργημα, είναι ο κόσμος που το υποκείμενο καλείται να σχεδιάσει. Εδώ είναι η στιγμή που ανατρέπεται η ρομαντική παράδοση του θεού- δημιουργού και καλείται ένας αποκαλούμενος ποιητής να κάνει ποίηση έναν άμορφο κόσμο, παραδομένο στο σκοτάδι. Το σχέδιο με τους στίχους του είναι το εξής : Όχι άλλοι κόσμοι σαν κι αυτόν / Όχι άλλες μέρες σαν κι αυτήν, στίχοι παρμένοι από την ποιητική του συλλογή Έχω ένα ξεχωριστό σχέδιο γι’ αυτό τον κόσμο….»

* πρόκειται για απόσπασμα από το κείμενο που θα παρουσιαστεί στη εκδήλωση στις 18/3/2005 από τον Χ. Μπαλτά.Το κείμενο που μέρος του παρουσιάζεται εδώ θα δημοσιευτεί επίσης στο περιοδικό "Στίγμα".


Ο David Tibet, στο All The Pretty Little Horses (1996) αφιερώνει ένα ποίημά του με τίτλο «Λυκόφως, λυκόφως, τίποτα, τίποτα» στον ποιητή Thomas Ligotti, «σ’ αυτόν που έχει δει την λάμψη των ματωμένων καμπάνων» :

Ποιος θα με απελευθερώσει απ’ αυτό το σώμα του θανάτου;
Ποιος θα με απελευθερώσει απ’ αυτό το σώμα του θανάτου;
Ποιος θα με απελευθερώσει απ’ αυτό το σώμα του θανάτου;
Ποιος θα με απελευθερώσει απ’ αυτό το σώμα του θανάτου;
Ποιος θα με απελευθερώσει απ’ αυτό το σώμα του θανάτου;
Δεν υπάρχει καταφύγιο, βρήκα ότι η λέξη δεν σώζει,
Δεν υπάρχει καταφύγιο στην πέτρα ή στον βράχο,
Δεν υπάρχει καταφύγιο στον άνεμο ή στις άλλες δυνάμεις της φύσης, η φωτιά
Ειδικά αυτή δεν σώζει, όχι, η φωτιά μόνο καταστρέφει παρόλο που
Εξαγνίζει, παίρνει, παίρνει, παίρνει και δεν δίνει τίποτα πίσω, τίποτα,
τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τα ιερά βιβλία αλίμονο, δεν θα
μπορέσουν, αλίμονο, δεν μπορούν να σώσουν, τίποτα, τίποτα, τίποτα,
αυτός είναι ο χορός του ανέμου ο ήλιος, το φεγγάρι, τα νερά, όλα τα μπλε ή τα πράσινα ή τα λιμνάζοντα, τίποτα τραγουδούν, τίποτα το εσώτερο φως, τίποτα,
τίποτα το εσώτερο φως, τίποτα, τίποτα το εσώτερο φως, τελικά
το παιδί γερασμένο πεθαίνει και τραγουδά τίποτα
αυτό το τραγούδι των κύκνων προς το τίποτα, τίποτα,
τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, , όχι, όχι, δεν χρειαζόμαστε να σβήσουμε το κερί, τίποτα, τίποτα, πεθαίνει ούτως ή άλλως, τίποτα,
τίποτα, τίποτα ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ τίποτα, τίποτα, τίποτα
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, τίποτα δεν με καλεί, τίποτα, τίποτα
Τ’ αστέρια είναι τόσο μακριά, δεν είχα σκεφτεί τίποτ’ άλλο παρά το τίποτα, τίποτα
Ο μέγας βασιλιάς είναι νεκρός, η μεγάλη βασίλισσα νεκρή
Τα παιδιά τους νεκρογέννητα, κι έτσι τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα
Αυτοί καλούν το εσώτερο φως αλλά ακούν τίποτα, τίποτα, τίποτα
Ποιος θα με απελευθερώσει απ’ αυτό το σώμα θανάτου
Ποιος θα με απελευθερώσει απ’ αυτό το σώμα θανάτου
ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ
Αισθάνθηκα ότι Σε είδα να έρχεσαι πάνω στο νερό,
χωρίς Εσένα
Δεν είμαι τίποτα,
κι ακόμη βλέπω Εσένα ΤΙΠΟΤΑ.
ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ στο δωμάτιο όπου ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ
Το ποτήρι του κρασιού έσπασε σε κομμάτια, στο έδωσα, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ,
ΤΙΠΟΤΑ, έσπασε, ΤΙΠΟΤΑ, νομίζω ότι σε είδα να μου γνέφεις πάνω από την παραλία
ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, Εσύ έγνεφες ΤΙΠΟΤΑ
Γιατί δεν έχουμε πια λέξεις να λέμε ο ένας στον άλλο Το στόμα σου,
Ανοίγει και ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ
Γείρε το πρόσωπό σου να σε φιλήσω είπες ΤΙΠΟΤΑ
Δώσε μου τα χέρια σου να σ΄ αγγίξω είπες ΤΙΠΟΤΑ και ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ
Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ
Γείρε το πρόσωπό σου να σε φιλήσω
Είπες
Τα νερά φουσκώνουν και τελικά με παίρνουν και η ανάμνησή μου είναι ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ
ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ,, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ,
ΤΙΠΟΤΑ.
Ποιες σκιές είμαστε και ποιες επιδιώκουμε να γίνουμε


8)
"Toma , es solo un corazon,
tenlo en tu mano
y quando llega el dia,
ambre tu mano
que el sol lo calliente..."
Mandylion
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 08, 2003 12:13 am

Δημοσίευσηαπό Mandylion » Κυρ Φεβ 13, 2005 8:39 pm

Καλησπέρα!
Σκέφτηκα να βάλω αυτήν την ανακοινωση και εδώ, αφού πρόκειται για ένα site για την ποίηση(και όχι μονο βέβαια) με την λογική ότι ενδεχομένους κάποιους να τους ενδιαφέρει αυτή η συνάντηση (οπότε χρήσιμο είναι να ενημερωθούν) και κάποιους άλλου –φυσικά- να μην τους ενδιαφέρει. [Με την ίδια απλή λογική δηλ. που λέει ότι σε άλλους μπορεί να αρέσουν τα σουτζουκάκια και σε άλλους να μην αρέσουν. Ωστόσο, για να συναντιόμαστε όλοι εμείς εδώ οι «απρόσκλητοι» καλεσμένοι έχουμε συμφωνήσει καταρχήν σε ένα πράγμα: ότι είμαστε εδώ ή για να φάμε……ή για να διαβάζουμε ποιήματα ή / και να ενημερωθούμε για τυχόν εκδηλώσεις κτλ.]
Στην πρώτη περίπτωση, οι ενδιαφερόμενοι απλά, πολύ απλά ενημερώνονται και μπορεί και με κάποιους να τα πούμε και από κοντά. Στην άλλη περίπτωση , εκείνοι που δεν πολυγουστάρουν τα …περί ορέξεως (κολοκυθόπιτα) κτλ κτλ απλά, πολύ απλά …την κάνουν διακριτικά για κάποιο άλλο topic της αρεσκείας τους, έτσι δεν είναι; Ή πάλι εκείνοι που δεν γουστάρουν καθόλου και έχουν μια σθεναρά αντίθετη άποψη κάνουν την κριτική τους, ρισκάρουν στην έκθεση αφού έχουν να πουν κάτι λοιπόν, τη γνώμη τους (και που είναι το προτιμότερο), παίρνουν θέση και διεκδικούν στην τελική τη θέση που θεωρούν ότι αξίζει να έχει η γνώμη τους , γιατί όχι;

Τώρα από όλα όσα έγραψε (στα παλιά του τα παπούτσια) ο/η guest ένα κρατάω, σαν το μονάδικό του επιχείρημα: «Σταματήστε να εκθειάζετε όλα αυτά τα χαμένια κορμιά της δύσης». Και θα συμφωνήσω. Εντάξει, αν είναι με τον ΤΙΒET + τον LIGOTTI να τελειώνουμε με όλα αυτά τα χαμένα κορμιά της Δύσης!!!!!!!!!!!! Να ξεμπερδεύουμε με όλους αυτούς ρε αδερφε που κατάμουτρα μας τα χώνουν για την παρακμή του δήθεν (ανώτερου) πολιτισμού της Δύσης και που παίρνουν θέση, τον ΑΡΝΟΎΝΤΑΙ και ζητούν τη «θανάτωση του θανάτου». Να ασχολούμαστε μόνο με τύπους σαν τον Μπραντ Πιτ και τον Τζωτζ Κλούνει λοιπόν που βγαίνουν και στα γκάλοπ οι ιδανικότεροι παρτενερς για την μέση αμερικανίδα (ή την μέση ελληνίδα), ή τις Ναόμες που δεν μασάνε κιόλας …ή όλους εκείνους, καλλιτέχνες και μη, που δεν εμπνέονται από τη θάλασσα αλλά από τις πισίνες !!!! Amused to death όπως θα ‘λεγε και ο Waters.Αν είναι να τελειώνουμε λοιπόν με κάποιους να τελειώνουμε με όλους εκείνους που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να κάνουν λήφτινγκ για να κρύβουν τα σημαδια της παρακμής τους. Χαμένα κορμιά με χαμόγελα colgate και όνειρα- πακέτα με μεταξωτές κορδελες .

Και αντιγράφω από το κείμενο: «η μοναξιά, η απώλεια της αγάπης, ο φόβος, η χαρά, η ηρεμία, ο πόνος και η απελπισία. Καταστάσεις οι οποίες παράγουν την τρομοκρατία που μας επιτίθεται σ’ αυτόν τον κόσμο.» Μήπως όμως θα ήταν καλύτερο οι άνθρωποι να μην μιλάνε για αυτά; ή μήπως θα ήταν καλύτερα να μην μιλάνε για αυτά δημόσια και να λύνουν τη σιωπή τους κατ΄ ίδιαν στους ψυχολόγους;
Αυτές οι καταστάσεις ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ τον κόσμο οπουδήποτε στον πλανήτη. Να ποιες είναι οι κατακτήσεις της Δύσης που ό,τι είναι να δώσει το έδωσε, σκορπίζοντας τους θριάμβους της ελευθερίας , της δικαιοσύνης και της φιλανθρωπίας μαζί με τις έξυπνες μπόμπες. Και όλα αυτά μέσα σε ένα άπλετο φως, τόσο άπλετο που μας ξαναβύθισε στο σκοτάδι. Και ξαναντιγράφω από το κείμενο: «Δεν παραλύει το υποκείμενο όμως απ’ αυτές τις καταστάσεις, αλλά ξυπνά να αναλάβει ένα έργο στο σκοτάδι, αντίστοιχο με το έργο τέχνης»…

Αν τον/την guest τρομάζει πάλι η ιδέα του θανάτου ή ο ίδιος ο θάνατος έχω να πω ότι ο άνθρωπος μέσα από την ιστορία του δυο τρόπους εφήυρε για να αντιμετωπίσει αυτόν το φόβο για το κάτι που υπερβαίνει όλους : την τέχνη και την θρησκεία. Προσωπικά προτιμώ την «μεταφυσική» της τέχνης από εκείνη της επίσημης εκκλησίας (για ευνόητους λόγους !!!!!)

Αν πάλι η ενσταση βρίσκεται «στην τυποποίηση της εκθείασης» σε ποιητές ή στους «ανθρώπους του πνεύματος» γενικά, θα συμφωνήσω ξανά. Αλλά και ο Νίτσε ζητούσε το θάνατο των ποιητών, όχι όμως και της ποίησης. Άλλωστε και ο ίδιος έγραψε ποίηματα.

Όσον αφορά στα υπόλοιπα που έγραψε ο/η guest, του/της τα επιστρέφω όλα πίσω (μήπως μάθει να διαχειρίζεται καλύτερα και αυτήν την παρακμή δηλ)! Πάντως, σχετικά με την μήτρα του φόβου ή και τον φόβο της μήτρας αντίστοιχα, έχω να προτείνω το πιο άσεμνο και ταυτόχρονα το πιο τρυφερό βιβλίο όλων των εποχών : Μαντάμ Εντουάρντα, Goerge Bataille εκδ. Αγρα .

Κατά τα΄άλλα, οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι σύμφωνη με την πρακτική των σαμποτερς ! Με την εννοια που το θέλει και ο Μπρεχτ να ρίχνουμε αντί για λάδι, άμμο για να τρίζουν τα γρανάζια (του συστήματος ). Δυστυχώς όμως εσύ "guest who" προφανώς δεν έχεις ιδέα από… «σαμποτάζ»! :wink:

Μ.
"Toma , es solo un corazon,
tenlo en tu mano
y quando llega el dia,
ambre tu mano
que el sol lo calliente..."
Mandylion
new member
 
Δημοσιεύσεις: 10
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 08, 2003 12:13 am

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Δευτ Φεβ 14, 2005 6:55 am

Η ένσταση μου ήταν απλή.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι παρά χαμένα κορμιά. Και αν η τέχνη είναι το μέσο για να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος τον φόβο του θανάτου, τότε δεν είναι τέχνη.
Η άρνηση δεν είναι θέση.
Τίποτα δεν μπορεί να γίνει με την άρνηση, αν δεν καταλήγει κάποια στιγμή σε θέση.
Το να ρίχνεις άμμο στα γρανάζια του συστήματος, χωρίς την ίδια στιγμή να λες με τι σκοπεύεις να αντικαταστήσεις τα χαλασμένα γρανάζια, όταν το σαμποτάζ θα έχει επιτυχία, δεν είναι καθόλου διαφορετικό απο την τρομοκρατία. Και οι τρομοκράτες το ίδιο ακριβώς κάνουν. Και εδώ έρχεσαι και μου κλείνεις το μάτι; Σαν ένα μικρό παιδί που μου λέει να κάνουμε ζαβολιές;

Και συ μικρή τον γιατρό έπαιζες μαντήλι;
Είναι άγχος οργασμού όλη αυτή η ιστορία για τον δήθεν φόβο του θανάτου. Τίποτα άλλο.
Και όλη η επιχειρηματολογία σου είναι μια μεγάλη υπεκφυγή, απλά για να συνεχίσει το μουνί να νοιώθει γκάβλα. Αυτό είναι όλο κι όλο η τέχνη του σήμερα.
Χαμένα κορμιά σημαίνει στην κυριολεξία χαμένα κορμιά. Ακριβώς αυτό που λένε αυτές οι δύο λέξεις. Και οι ποιητές σου δεν είναι παρά άτακτα τσογλάνια. Αυτή είναι όλη κι όλη η αλήθεια γύρω απο αυτό το θέμα.

Εχω ζήσει κοντά σε τέτοιους ανθρώπους. Ξέρω πως μυρίζει το κορμί τους, πως προδίδουν τον εαυτό τους και τους φίλους τους, πόσο άδεια γίνεται η φάτσα τους όταν καμμιά φορά κάποιος τους πει κατάμουτρα την αλήθεια.

Τσογλάνια είναι.
Το σύνολο σχεδόν της "μοντέρνας τέχνης" και το σύνολο σχεδόν των κοινωνικών επαναστάσεων των τελευταίων πενήντα και χρόνων. Εγωιστικά τσογλάνια που προστατεύουν τα γεννητικά τους όργανα απο τον ευνουχισμό που τους επιβάλλει η κοινωνία.
Τσογλάνι ήταν και ο Σαρτρ, τσογλάνι είναι και ο Λαρς φον Τρίερ, τσογλάνι είναι και ο Μπόνο, και ο Στινγκ και ο Χατζηγιάννης και ο Ρόκος και οι Νιρβάνα και οι σεξ πίστολς και οι γκανς εντ ρόουζες και οι ευαίσθητες ψυχές και οι παρακμιακοί σαμποτέρ του "συστήματος" ακόμα και ο μπομπ ντύλαν

απλά τσογλάνια και μόνο

αυτή είναι η αλήθεια
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό feelgood » Δευτ Φεβ 14, 2005 8:26 am

Anonymous έγραψε:Εγωιστικά τσογλάνια που προστατεύουν τα γεννητικά τους όργανα απο τον ευνουχισμό που τους επιβάλλει η κοινωνία.


τελικά τι γίνεται στο τέλος?
πετυχαινει τον ευνουχισμό τους η κοινωνία?
η τα τσογλάνια προστατευουν επαρκώς τις ευαίσθητες περιοχές τους?
γιατι εαν τελικά η κοινωνία τα καταφέρνει τοτε ειμαστε γεματοι με gay-τσογλανια.
σε άλλη περιπτωση μιλαμε για straight-τσογλανια


εσυ ησουν γκεστ που βουτηξες τη καπνοσακουλα με το χωροχρόνο?
...
Άβαταρ μέλους
feelgood
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 529
Εγγραφή: Τετ Ιούλ 21, 2004 11:46 am
Τοποθεσία: Athens


Επιστροφή στο μουσική

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron