μουσική

στέρεο νόβα

οτιδήποτε γύρω από τη μουσική

στέρεο νόβα

Δημοσίευσηαπό than sigma » Κυρ Αύγ 03, 2003 8:10 pm

Προσωπικά είναι (ήταν λόγω διάλυσης πλέον) από τα πολύ αγαπημένα μου συγκροτήματα. Πολύ καιρό σκεφτόμουν να ξεκινήσω ένα θέμα και σιγά σιγά να μαζεύουμε γνώμες,στίχους και διάφορα σχετικά ώστε να γίνει κάποια στιγμή ένα αφιέρωμα στη στήλη της μουσικής.
Δε θέλει πολύ φαντασία αλλά το αγαπημένο μου από τους στέρεο νόβα είναι οι στίχοι τους και με αυτούς θα συνεχίσω...



γκαου μπιου

Τοσος καιρος και δεν εκανα τιποτα
και τα πιο ωραια εφυγαν γρηγορα
η θλιψη μοιαζει να τα εχει ποτισει
καμια φορα αναρωτιεμαι τι ειναι φυση
η φυση μου ειναι να ειμαι ενα τιποτα
να γυρναω να πηδαω
να ειμαι καλα με ολους
και αν δεν ειμαι θα το ξεχναω
ετσι σπαταλησα και σπαταληθηκα
σε οσους με αγαπησαν φερθηκα ανηθικα
ποτε δεν με περασε ποιος ειναι ο στοχος
και ομως χτυπηθηκα μα
δεν ειμαι ο πρωτος
σαν το χωμα που πεφτει μεσα απ τα δαχτυλα
προσπαθησα καποτε μα δεν τα καταφερα
και ολα σταματησαν στην ιδια ωρα
μου εδωσε ο διαβολος τα δυο μου ποδια
τωρα αισθανομαι να με τυλιγει το κυμα
η απεραντη ανοησια που με εκανε θημα
απλα με ξεβρασε στην αμμο σαν πτωμα
τοσο ηλιθιος ειμαι που την πιστευω ακομα
ειναι μια αποφαση που πρεπει να παρω
να αλλαξω τωρα ή να εξακολουθω να τρενάρω
ειναι μικρη η αποσταση απο τα ποδια στο κεφαλι
μα μοιαζει τοσο μεγαλη οσο η γη απο τον αρη
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Δημοσίευσηαπό than sigma » Κυρ Αύγ 03, 2003 8:14 pm

Τελεκόμ 99

Στην τηλεόραση ένας ελέφαντας πηγαίνει στο τέλος της ερήμου
σαν κουκίδα ξεμακραίνει
ό,τι συμβαίνει στα ζώα, συμβαίνει σε μένα
μια κλωστή μάς δένει, μα σπάει από σένα
στο τέλος του ορίζοντα, τέλος της πόλης
έχεις χάσει τα πάντα μα επιμένεις
χωρίς μέρες κι αριθμούς
η νέα εποχή αντανακλάται στο ρολόι
νωρίς ένα πρωί στην άκρη ενός δρόμου
δυτικά στην ψυχή
θα μπορούσες να πεθάνεις σα σκυλί
ομορφιά, νιότη, αγάπη και πάθος
μοιράζεσαι μαζί μου το ίδιο λάθος
την άνοδο και πτώση του ανθρωπίνου γένους
την τελειοποίηση του ψυχικού σθένους
την εικονική πραγματικότητα όλων των θεμάτων
κάνοντας σερφ στον αφρό των κυμάτων

Ανοίγω τα μάτια σ' ένα ψηφιακό τοπίο
υπάρχει ένας ήλιος μέσα μα νιώθω κρύο
να ένα λάθος στο σύστημα της λογικής
ο κυβερνοχώρος είναι το τέλος της πολιτικής
γιατί όταν είμαι μόνος αγαπώ τον αέρα
γιατί όταν είμαι έτσι, θέλω μόνο τον αέρα
γιατί η αγάπη είναι πλασματική
γιατί είμαι άνθρωπος και νιώθω σα σκυλί
γιατί είμαι μια αχαρτογράφητη περιοχή
δεν έχω όρια γιατί έχω ψυχή
και ζω στο δίκτυο ενός ασύρματου κόσμου
στα μεσαία, στα βραχέα, στο πέρασμα του χρόνου
στην καλωδίωση του παγκοσμίου εγκεφάλου
κάτω απ' το φως ενός θαλάσσιου φάρου
στην εικονική πραγματικότητα όλων των θεμάτων
κάνοντας σερφ στον αφρό των κυμάτων

Πάω στη δουλειά όταν πηγαίνεις στη δουλειά
πάω στη δουλειά όταν εσύ δεν έχεις δουλειά
γράφοντας κύκλο με μια σπασμένη κιμωλία
πολιτογραφημένοι κάτοικοι σε νάρκη χειμερία
ο γαλαξιακός χώρος υπάρχει για να μάθεις
πως οι Στέρεο Νόβα παίζουν τη γλώσσα της αγάπης
αυτό το σούρουπο που ο ήλιος θα δύει
αυτό το χάραμα όταν ο ήλιος θ' ανατείλει
θα γίνουμε βάρκα στο απέραντο χάος
γυρνώντας αντίθετα απ' την τροχιά της Γης
σαν ιπτάμενοι ελέφαντες της Αφρικής
σ' ένα μπαράζ από ήχους ζώων
έκσταση
στην εικονική πραγματικότητα όλων των θεμάτων
κάνοντας σερφ στον αφρό των κυμάτων
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

...

Δημοσίευσηαπό VULGARRRRRDOG » Πέμ Αύγ 07, 2003 12:54 pm

νομίζω ότι αυτό το κομμάτι προέρχεται από τη "Ντισκολάτα" όμως δεν παίρνω όρκο.

Επίσης πολύ καλή live - παρουσία από τους "Στέρεο Νόβα". Όσοι τους έχετε δει, φαντάζομαι θα συμφωνείτε μαζί μου.

Το ασανσέρ του Ι.Κ.Α.
----------------------------------------------------

Από τα μάτια ενός παιδιού μια αχτίδα φεύγει
όσα χρόνια κι αν περάσουν σε μια στάση περιμένει
κι άλλες τόσες μέρες στο ταμείο ανεργίας
καρφώνεις το βλέμμα στο πορτοφόλι μιας κυρίας
αν ήσουν ζιγκολό θα 'χες καλύτερη τύχη
μα από κρεββάτι σε κρεββάτι δε βρίσκεις λύση
μετά το τέλος όλοι δείχνουν πιο ξένοι
σ' έχουν πληρώσει για να φύγεις, όχι να μένεις

αυτά που φαίνονται εύκολα τελικά είναι δύσκολα
η ζωή είναι ωραία και κάθε δουλειά ένα κύκλωμα
είσαι πάλι μόνος στη μέση του δρόμου
στο κυκλικό όραμα στη φάση του πόνου
στον ουρανό διαγράφονται οι αγγελίες των "Νέων"
ανεβοκατεβαίνεις τις στήλες
καθώς ανοίγουν οι πύλες χιλιάδων διαδρόμων
σήμα προς κάθε γραφείο
σου στέλνω κάποιον για να δεις
κι έχω κι άλλους δύο
α, ωραία, αφήστε ένα τηλέφωνο και διεύθυνση
τα γράφεις κάτω, λάθος κίνηση
επίσημη λύση η ανατίναξη
μιας και κάθε αποτυχία κρύβει οργή και δύναμη

Το εκπαιδευτικό σύστημα φτιάχτηκε για να επιτύχεις
ν' απορροφηθείς αλλού, σ' αλλωνών επιχειρήσεις
για να νιώσεις πως η δουλειά σου δεν είναι αυτό που κάνεις
από αλλού ξεκίνησες κι αλλού φτάνεις
α, ωραία, ποιος είναι αυτός που μιλάω;
πες μου πάλι πως θα βλέπω όνειρα κι όταν πεθάνω
πως περισσότερο από τώρα θα μπορώ να σ' αγαπάω
θ' αφήσεις την ερώτηση σ' ένα ειδικό ν' απαντήσει;
θα πετάξεις, θα χαθείς, άσ' την καρδιά σου να χτυπήσει
είναι τόσο άσχετα όλα αυτά που λέω;
όλα αυτά που ονειρεύτηκες κι όλα αυτά που θέλω;
εδώ είμαστε, ένας κι ένας δύο
δύο για δύο, δύο και δύο
κι όταν οι άλλοι είναι πολλοί, εμείς είμαστε δύο
γιατί έτσι πρέπει να είμαστε, δύο και δύο
κι όταν η ουσία είναι μία, είμαστε ένας

ένας και ένας, μπορεί και κανένας
απ' τους διαδρόμους που διέσχισα στέλνω σήμα
κι ένα αντιπροσωπευτικό διαφημιστικό δείγμα

Απόγευμα στο κέντρο της πόλης
από το βίντεο μιας βιτρίνας μεγαλώνεις
αυτός που βλέπεις προσπαθείς να θυμηθείς ποιος είναι
αυτός που κρύβεται ή υποτίθεται πως είναι
θέλω να κοιτάξω από εδώ το τέλος της Γης
δυο δευτερόλεπτα η ομορφιά της ζωής
τυφλώνει τα μάτια σαν έκλειψη ηλίου
κλείνεται μέσα σου σαν τέλος βιβλίου
για μια φορά στη ζωή αυτή η δύναμη
είναι η αθωότητα ως την αιωνιότητα
όλα τα κτίρια δείχνουν ωραία τη νύχτα
όλα τ' αστέρια νιώθεις πως είναι δικά σου
όλοι οι φίλοι που κάποτε στάθηκαν κοντά σου
η Δήμητρα, η Νατάσα, η Μιράντα, η Αντρέα
ο Γιάννης, ο Πάνος, είμασταν μια παρέα
απ' τ' ασανσέρ που ανεβήκαμε στέλνουμε σήμα
αντιπροσωπευτικό διαφημιστικό ποίημα
... μείνε συντονισμένος εδώ.
Σουγλάκο ζεις, για πάντα παλαιστής.
Άβαταρ μέλους
VULGARRRRRDOG
super member
 
Δημοσιεύσεις: 194
Εγγραφή: Κυρ Ιαν 19, 2003 10:03 pm
Τοποθεσία: σύντομα ριφιφί και στην τράπεζα της γειτονιάς σου

...

Δημοσίευσηαπό VULGARRRRRDOG » Παρ Αύγ 08, 2003 12:33 pm

Διόρθωσις : το προηγούμενο κομμάτι συμπεριλαμβάνεται στον "Ασύρματο Κόσμο" με σήμα τον ... αγριεμένο σκύλο.

Όπως και να έχει πάντως το πράγμα για μένα στάθηκε ακόμη μια αφορμή να μυρίσω λίγο παροπλισμένο ... βινύλλιο :)

Από τον "Ασύρματο Κόσμο" είναι και το επόμενο :

"Το δίκτυο"
-----------------------------------------

Ο κωδικός των δρόμων
η νέα εποχή
περπατάς, κοιτάς ευθεία μια τυχαία οροφή
κοιτάς κάτω τις λεζάντες από μια εφημερίδα
ήταν έξι νέοι που σε δέκα μέρες φύγαν
κι ακολουθούν άλλοι τόσοι χαμένοι άγγελοι
απ' το δίκτυο της ζωντανής κόλασης

Απ' το τρανζίστορ μου ακούω άλλον έναν αγώνα
δεν ανήκω σε κανένα, αυτοί θέλουν εμένα
θέλουν μόνο να ευνουχίσουν τον κόσμο
να καθαρίσουν μια για πάντα αυτό το δρόμο
από ιδέες, αξίες, δικαιώματα, γνώμη
πας να ξεφύγεις, όμως τώρα θα πληρώσεις
όλοι αυτοί σπρώχνουν τα κορίτσια στην πορνεία
τα θέλουν, τα παίρνουν, μετά τα πετούν στη γωνία

Η βία των δρόμων είναι δικό τους στοίχημα
η άσκηση βίας είναι δικό τους επίτευγμα
όσο σκληρά κι αν σου έχουν φερθεί
διάλεξε όποιο δρόμο θέλεις, όμως μην παραιτηθείς


Στέκεσαι μόνος σαν πουλί στο σύρμα
παρά τρίχα, μπορεί και να ήσουν θύμα
μα δεν έχει σημασία, δυο περιπτώσεις υπάρχουν
ένα: θύτης και θύμα μπορούν ν' αγαπήσουν
δύο: πολύ αργά
νωρίς ένα πρωί ο εξολοθρευτής νούμερο δύο να σου επιτεθεί

Η αφομοίωση των μέσων είναι ρατσισμός
μας επιβάλουν να γίνουμε μαζικός εμετός

ήδη οι πόλεις νιώθουν η μία απέχθεια για την άλλη
χτίζουν εμπορικά κέντρα για να πάρουν τη σκυτάλη
απ' το παράθυρό μου δεν είδα ποτέ δέντρα
παρά μόνο μια γέφυρα που περνούσαν τρένα
έβγαινα στους δρόμους με τη σκέψη να σε γνωρίσω
μέχρι που έπεφτα από τοίχο σε τοίχο

Η βία των δρόμων είναι δικό τους στοίχημα
η άσκηση βίας είναι δικό τους επίτευγμα
όσο σκληρά κι αν σου έχουν φερθεί
διάλεξε όποιο δρόμο θέλεις, μα μην παραιτηθείς


Τα περιστέρια της πλατείας θέλουν ψωμί
αγνοώντας την αγάπη δεν υπάρχει ζωή
ένας άνθρωπος τιμωρεί κάποιον άλλο
για να πάρει τη θέση του σ' ένα κόσμο μεγάλο
οι δρόμοι κρύβουν τον οίκτο που ζητάμε
αυτά που μας στέρησαν
και το θάρρος που δεν είχαμε να πάρουμε
τώρα για άλλη μια φορά
βγάζεις το χέρι και δίνεις σε κάποιον λεφτά
αυτός σε κοιτάζει μα ξέρει καλά
πως κάθε πολίτευμα είναι σκατά
η ευκρίνεια μιας μοντέρνας τηλεόρασης δεν αλλάζει τη ζωή
δημιουργεί πρόβλημα όρασης
όταν κοιτάς τους ανθρώπους, κοιτάς τα μάτια
ή βλέπεις γυαλιά όπου αντανακλάται μια μοντέρνα τράπεζα ;


Η βία των δρόμων είναι δικό τους στοίχημα
η άσκηση βίας είναι δικό τους επίτευγμα
όσο σκληρά κι αν σου έχουν φερθεί
διάλεξε όποιο δρόμο θέλεις, μα μην παραιτηθείς
Σουγλάκο ζεις, για πάντα παλαιστής.
Άβαταρ μέλους
VULGARRRRRDOG
super member
 
Δημοσιεύσεις: 194
Εγγραφή: Κυρ Ιαν 19, 2003 10:03 pm
Τοποθεσία: σύντομα ριφιφί και στην τράπεζα της γειτονιάς σου

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Παρ Αύγ 08, 2003 1:24 pm

χρώματα από τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
θάψε τις κούκλες και όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια,πιστόλια και κάθε είδους κόλπα
τα όνειρα της ζωής μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν στα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σαν δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω από το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω
όταν ειμαι ξύπνιος στο σκοτάδι..


*θα επανέλθω.τώρα είμαι σε διακοπές και οι δίσκοι με τους στίχους μακρυά μου.
οι στερεο νοβα αξιζουν την προσοχή όλων μας.οι στιχοι τους ήταν πολύ δυνατοί.
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό than sigma » Δευτ Αύγ 11, 2003 9:02 pm

Το ταξίδι της φάλαινας


Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα
κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα
απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας
έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή
μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή
μα είναι ζωή αυτή;

όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες
οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες
και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά
κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά
και κανείς δε διακινδυνεύει
η αγάπη μάς διαφεύγει
κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα
ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα
πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει
ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση
με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα
γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα
σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση
κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση
κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη
καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη

καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους
περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση
το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα
πιο γυμνασμένους
να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει
ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει
όταν τ' αεροπλάνα πετάνε
η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
είναι τρομερό το θέαμα
η αίσθηση αυτή ότι πετάς
δεν έχω άλλη εκλογή
ένα κίτρινο ταξί περιμένει
φυσάει, θα χειμωνιάσει
δύο ώρες και ξημερώνει
συννεφιασμένη Κυριακή
πρώτη μέρα του χειμώνα
σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε
μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε

κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Δημοσίευσηαπό than sigma » Τετ Ιουν 23, 2004 1:48 pm

Ένα κλεμμένο ποδήλατο

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ' ανατέλλει
πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι
θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι

Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
είναι πιο έντιμα απ' αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας

Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
Να 'χα μια θάλασσα έξω απ' το σπίτι μου
κι όποτε βρέχει να πετάω απ' το μπαλκόνι μου
κρατώντας το χέρι σου για πάντα
στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα

όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα
κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει
Κάποιος τότε σ' ένα στόχο σημαδεύει

Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου

Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι
καλό ταξίδι αλέξη.
Άβαταρ μέλους
than sigma
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 1015
Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 30, 2002 9:05 pm
Τοποθεσία: Kalamata

Δημοσίευσηαπό kat » Δευτ Σεπ 20, 2004 3:06 pm

se kanenan den eipes pws tin agapises,opws k kanenan den endiefere pws esu megalwses.pws meta apo mia proseuxi me ton theo malwses.+an den eixes 1 filo,tote tha eixes 1 skulo,1 toixo na milas 'h tou dromou to stilo...

+to kareklaki apo to skazi.mporei na min exei stixous alla kathe fora pou to akouw mou leei tooosa polla...
love,love my season
kat
new member
 
Δημοσιεύσεις: 4
Εγγραφή: Δευτ Σεπ 20, 2004 2:53 pm

Δημοσίευσηαπό ziller » Σάβ Δεκ 11, 2004 6:09 pm

τώρα το ξέρω γιατί κάθε φορά που βρέχει
τα μάτια μου κλαίνε και ο σκύλος γαυγίζει,
σχηματίζονται μικρά ποτάμια
η κατεύθυνση του ανθρώπου
μια λευκή γραμμή αεροπλάνου
κι ύστερα η σιωπή
η πορεία είναι σταθερή
ενώ ανάμεσα στην αθωότητα και την διαφθορά
η λέξη αγάπη θυμίζει γυμνάσιο
γι'αυτό της άρεσαν τα λουλούδια
γι'αυτό κι εγώ δε θέλω τίποτα
παρά μόνο να κοιτάζω εσένα
τη γή,τον ουράνό,τις πιο όμορφες λέξεις
όπως το μέτρημα από το μηδέμ ως το άπειρο.

ακόμα πιο μακριά η ίδια ερώτηση απλώνεται μέρα με τη μέρα
διανύεις τον ίδιο κύκλο με ένα αυτοκίνητο,ενώ κατά βάθος
θέλεις να σταματήσεις
μιλάς μόνος σου καθώς
ένα βουνό απ'τον καθρέφτη ξεμακραίνει
και οι μόνοι που δεν φαίνονται είμαστε εμείς
σε αντίθεση με αυτούς που κατάκτησαν το φεγγάρι
σαν κάποιος που προχωρά προς τα πίσω,ψάχνοντας
για σ έ να
οι ίδιες λέξεις,με άλλο νόημα
η ίδια αγάπη,σε λάθος άνθρωπο,
όπως το μέτρημα από το μηδέν ως το άπειρο

κοίταξε εκεί
το ίδιο πράγμα συνέβη στον ύπνο σου χίλιες φορές
απ'το ίδιο σημείο θα πετάς πάντα,
απ'το ίδιο σημείο θα αναρωτιέσαι,
την αρχή και το τέλος των πραγμάτων,
την ίδια απόφαση θα παίρνεις
μόνο που οι άνθρωποι θα αλλάζουν
όπως μια βόλτα στην πόλη,
όπως τα φύλλα της χλόης,
κι αυτά που πάντα σου άρεσαν
θα συνεχίσουν να σου αρέσουν
το καλό και το κακό,
το παιχνίδι του κύκλου,
όπως το μέτρημα από το μηδέν ως το άπειρο.
ziller
new member
 
Δημοσιεύσεις: 16
Εγγραφή: Παρ Δεκ 03, 2004 6:52 pm

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Σάβ Δεκ 11, 2004 10:03 pm

τα βηματά σου χάνονται στα βήματα των άλλων...μ'αυτή η εποχή θα 'ταν κάτι παραπάνω...αν εγώ κ εσύ ειμαστε μαζί...
Επισκέπτης
 


Επιστροφή στο μουσική

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron