μουσική

το τραγουδι που κρυβει κατι απο εμενα

οτιδήποτε γύρω από τη μουσική

Δημοσίευσηαπό KANEMOYKOYKOY » Παρ Ιουν 06, 2003 4:08 pm

Σαράντα χρόνια έφηβος κοντά μισό αιώνα
Το καλοκαίρι άσπριζα, μαύριζα το χειμώνα
Σαράντα χρόνια ανώριμος, ξεφτίλας, Δον Κιχώτης
Σαράντα χρόνια γκόμενος, σαράντα χρόνια πότης


Νάνι, νάνι, το παιδί μας νάνι
Νάνι, νάνι και παρήγγειλα
Νάνι, νάνι στη πόλη τα προικιά του
Και τα χρυσαφικά του τα παρήγγειλα
Νάνι, νάνι κι όπου το πονεί να γιάνει
Νάνι, νάνι, νάνι, νάνι, νάνι του.

Και ενώ όλα τα θυμόμουνα κι είχα μυαλό ξουράφι
Να μεγαλώσω ξέχασα και έμεινα στο ράφι
Έτσι για πάντα κράτησα την παιδική μου εικόνα
εκείνου του αλητάμπουρα που κραταγε σφεντόνα.

Ύπνε που πάιρνεις τα παιδιά
Έλα πάρε και τούτο
Μικρό, μικρό σου το 'δωσά,
Αρχοντα φέρε μου το
Κρύψε και τη σφεντόνα του,
Φρόνιμο κάνε μου το.

Παλιέ μου φίλε γνώριμε, συμμαθητή, θαμώνα
Μαζί μου απόψε έφερα εκείνη τη σφεντόνα
Μη πάει ο νους σου στο κακό πουλιά δε θα χτυπήσω
Με κότσυφες και πέρδικες τι έχω να χωρίσω.

---

Καλέ μου φίλε άγνωστε, απόμακρε αλλαζόνα
στην τσέπη έχω πάντοτε εκείνη τη σφεντόνα
μην πάει ο νους σου στο κακό δεν έχω μέσα πέτρα
μόνο οι μεγάλοι κουβαλούν βέλη χωρίς φαρέτρα
This is a block of ham that can be added to tosts you make. There is a cheese limit
Άβαταρ μέλους
KANEMOYKOYKOY
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 406
Εγγραφή: Παρ Ιαν 17, 2003 8:16 pm
Τοποθεσία: Σοφίτα

ΘΕΛΩΝΑΣΑΣΜΙΣΗΣΩΘΕΛΩΝΑΖΗΣΩ

Δημοσίευσηαπό ostreon » Παρ Ιουν 06, 2003 4:27 pm

"..φοβάμαι μη καμμιά φορά τη στρέψω στον εαυτό μου.."
(Συγνώμη γιά την παρεμβολή..)
"Μόνο πού υπάρχει καί μιά διαφορετική εκδοχή:
Μη με πιστεύετε, όσο γερνώ τόσο λιγότερο καταλαβαίνω.
Η πείρα μού ξέμαθε τον κόσμο...
Άβαταρ μέλους
ostreon
super member
 
Δημοσιεύσεις: 193
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 2:49 am

Χαμογελαστά ...

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Παρ Ιουν 06, 2003 8:28 pm

(... η αποδοχή βασιλικών αξιωμάτων θέλει προσοχή!!!!!


.... μην καταλήξεις κι εσύ με τον κόκκορα, φίλε μου ...


.... τα άλογα είναι τα ταξιδιάρικα ....)





(Και τη δική μου συγνώμη για την εκ νέου παρεμβολή)
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό alexis74 » Σάβ Ιουν 07, 2003 1:40 pm

Νετρίνο



Στίχοι : Γιάννης Παρασκευόπουλος
Μουσική : ʼλκης Παπαδόπουλος, Λάκης Παπαδόπουλος


Ανύπαρκτα ταξίδια μες την άβυσσο
και το ληγμένο μες την τζέπη διαβατήριο
Περνάω τα σύννεφα, σε βρίσκω στον παράδεισο
και με κερνάς της γνώσης δηλητήριο
και με κερνάς της γνώσης δηλητήριο

Με το κορμί ελεύθερο να τρέχει να σε ψάχνει
κι ένα μυαλό τρελό φυλακισμένο
Αν θα σε βρώ δε θα σ'εκεί που θα σε περιμένω
αν θα σε βρώ δε θα σ'εκεί που περιμένω


Νετρίνο ταξίδι πρώτο και τελευταίο
νετρίνο ταξίδι, στην πορεία σου μ'αφήνω

Κι απο τη γή στον ουρανό, ίσως με ζήσεις ως εδώ
ίσως μονάχος μες τα σύννεφα να μείνω
Χωρίς αγάπη το παρόν τ'ονειρευτήκαμε
γυμνά κορμιά που μόνο δέρμα έχουν αγκίξει
Με μια ματιά κι δυό μαζί παγιδευτήκαμε
σε μια στιγμή που φεύγει πριν αρχίσει
Deep Down & Dirty
alexis74
full member
 
Δημοσιεύσεις: 181
Εγγραφή: Δευτ Ιαν 20, 2003 12:22 am

Goodbye and hello

Δημοσίευσηαπό Artemios Kipelrant » Σάβ Ιουν 07, 2003 4:27 pm

Οι άνθρωποι της παλιάς εποχής βρίσκονται μεσ' τα μπουντρούμια
απ' τις ταλαιπωρίες φοβισμένοι,τους διοικούν οι μηχανές
τα κεφάλια τους στον τάφο και τα χέρια τους στα μάτια
σέρνοντας τις καρδιές τους σε κυκλικές τροχιές
προσποιούνται αιώνια πως της υποκρισίας τους οι πύργοι
δεν είναι στ' αλήθεια αποσαθρωμένοι απο βαθιές ρωγμές
και αποχεραιτώ το σίδερο
και λέω γεια χαμογελώντας στον αέρα.

Ω τα νέα παιδιά χορεύουν Είμαι νέος
ολόγυρα απ' τα μπαλόνια θα ζήσω
λικνίζονται τυχαία είμαι δυνατός
στην αύρα του φεγγαριού μπορώ να δώσω
ζωγραφίζοντας τον ουρανό εσύ ο παράξενος
με τα χρώματα του ήλιου σπόρος της ημέρας
ελεύθερα πετούν νιώσε την αλλαγή
καθώς όλα γίνονται ένα μάθε τον τρόπο

Της ταχύτητας οι μανιακοί εκτινάζονται στις λεωφόρους
περιφρονώντας το ταξίδι και τρέχοντας σαν δαιμονισμένοι
τα νεύρα τους τσακίζονται κι αγκομαχούν μα δεν μπορούν να ανασάνουν
απ' τις τσιμπίδες του σκελετωμένου παρελθόντος είναι κυνηγημένοι
απολιθωμένοι απο την παράδοση σ' έναν εφιάλτη παραπατούν
στο πουθενά και μετά το βλέμμα σηκώνουν κατατρομαγμένοι
και αποχαιρετώ την ταχύτητα
και λέω γεια χαμογελώντας σ' ένα ρόδο.

Ω τα νέα παιδιά παίζουν Είμαι νέος
κάτω απο άγρια κυπαρίσια θα ζήσω
ουρανός γκρίζος ή γαλάζιος είμαι δυνατός
ξένοιαστα συνεχίζουν μπορώ να δώσω
σαλεύουν τόσο αργά εσύ ο παράξενος
που γαλήνια μπορύν σπόρος της ημέρας
μα χάρη να μεγαλώνουν νιώσε την αλλαγή
ναι κι όμως καταλαβαίνουν μάθε τον τρόπο

Ο βασιλιάς και η βασίλισσα στο κάστρο τους από διαφημιστικές αφίσες
υπνοβατούν στους διαδρόμους πίσω τους σέρνοντας
όλη τους την περιουσία και πρόσκαιρους θησαυρούς
να λατρέψουν το ηλεκτρονικό τέμενος πηγαίνοντας
όπου παίζεται η τελευταία διαφήμιση
σ' αυτό το κούφιο σπίτι των πλούσιων τυφλών
και αποχαιρετώ τον Μαμωνά
και λέω γεια χαμογελώντας σ' ένα ρυάκι.

Ω τα νέα παιδιά αγοράζουν Είμαι νέος
τον κόσμο ολόκληρο μ' ένα τραγούδι θα Ζήσω
χωρίς δεκάρα είμαι δυνατός
στην οποία να ανήκουν μπορώ να δώσω
κανείς δεν έχει εσύ ο παράξενος
τίποτα πουθενά σπόρος της ημέρας
καθένας έχει μεγαλώσει νιώσε τηναλλαγή
τόσο πολύ που μπορούν να μοιράζονται μάθε τον τρόπο

Οι στρατηγοί της θεατρικής επιθεώρησης χοροπηδάνε στη σκηνή
και με αυτόματες καραμπίνες θερίζουν το κοινό
και η Ελευθερία και η Βία οι ακροβάτες κλόουν
πάνω στους τάφους των παιδιών μας κάνουν ένα νούμερο ισορροπιστικό
ενώ ο αυτοκράτορας χορεύοντας κλακέτες τραγουδά "ο πόλεμος είναι ειρήνη"
και η αγάπη ο Μάγος εξαφανίζεται μέσα στο κέφι
και αποχαιρετώ το φονικό
και λέω γεια χαμογελώντας στη βροχή.

Ω τα νέα παιδιά δεν μπορούν Είμαι νέος
να ξεχωρίσουν τον εχθρό από τον φίλο θα ζήσω
γρήγορα μαγεύονται είμαι δυνατός
και είναι τόσο ευτυχισμένα που προσφέρουν μπορώ να δώσω
χούφτες αυγής εσύ ο παράξενος
σε καλειδοσκοπικούς ανθρώπους σπόρος της μέρας
που έρχονται πέρα νιώσε την αλλαγή
απ' το Μεγάλο Τέιχος του Δέρματος μάθε τον τρόπο

Οι ανεμικοί σύζυγοι είναι παλιάτσοι που σαν πρόβατα
στις στριγγλιές και τις προσταγές των γυναικών τους υπακούνε
κι οι άνδρες που δεν είναι άνδρες αφήνουν τις γυναίκες μόνες.
Δες τους σ' ένα κρεββάτι από μαχαίρια πως κάνουν έρωτα προσποιούνται
φοβούνται να ανακαλυψούν,να εμπιστευτούν τα κορμιά τους
έχουν πάρει κρυφό διαζύγιο και ποτέ δε θα σωθούνε
κια αποχαιρετώ τις στάχτες
και λέω γεια χαμογελώντας σ' ένα κορίτσι.

Ω τα νέα παιδιά φιλιούνται Είμαι νέος
είναι τόσο περήφανα που μαθαίνουν θα ζήσω
την ευδαιμονία του γυναικείου ξύλου είμαι δυνατός
και την αντρική φωτιά που καίει μπορώ να δώσω
δίχως να φοβούνται εσύ ο παράξενος
βγάζουν τα ρούχα τους σπόρος της ημέρας
τίμια και καθαρά νιώσε την αλλαγή
σαν το ποτάμι που κυλάει μάθε τον τρόπο

Οι άνθρωποι της παλιάς εποχής σαν φλεγόμενες εφημερίδες
σε πνευματική αυτοκτονία σιγά σιγά σβήνουν
χωρίς θεό και έρωτα,χωρίς κατεύθυνση ανόητοι
απ' την παλίρροια διαλύοντας τα κάστρα τους στην άμμο τα απατηλά
φορούν τις νεκρικές τους μάσκες και καθημερινά συμβιβάζονται
αφού οι παλιότεροι έχουν πεθάνει θα ζήσουν τα νέα παιδιά
και αποχαιρετώ την Αμερική
και λέω γεια χαμογελώντας στον κόσμο.


Το ΑΠΟΛΥΤΟ τραγούδι
Στίχοι:Larry Beckett - Tim Buckley
Τραγούδι:Tim Buckley
Artemios Kipelrant
junior member
 
Δημοσιεύσεις: 34
Εγγραφή: Τρί Μάιος 27, 2003 11:41 am

Δημοσίευσηαπό trueseeker » Τρί Ιουν 10, 2003 8:51 am

Γνωρίζω ανθρώπους μοναχούς μακριά στης γης τα πλάτη
εκεί που μ' αγαπήσανε για τα παλιά μου λάθη
μ' αυτά με καλοδέχτηκαν χωρίς βαθιές αιτίες
τα λάθη, μου εξήγησαν, δεν είναι αμαρτίες
Αφού με παρηγόρησαν γλυκά και με φιλήσαν
με 'κατσαν στο τραπέζι τους ξανά και με τιμήσαν
με κέρασαν γλυκό κρασί, τους φόβους μου τους κρύψαν
στα μυστικά μου ερείπια ταξίδι ξεκινήσαν
Έμαθα πως το στοίχημα είναι με τον εαυτό μου
πως είναι πάντα πιο βαθύ το νόημα του κόσμου
κι άρχισα κι άναβα φωτιές σε ξένες παραλίες
στα χέρια κράταγα ευχές, χαμένες ευκαιρίες

(Δημήτρης Ζερβουδάκης "Νίκος,Σταύρος,Αντώνης")
... παράλληλες πορείες που τις ενώνει μια σιωπή ...
Άβαταρ μέλους
trueseeker
e-missos master
 
Δημοσιεύσεις: 1380
Εγγραφή: Πέμ Φεβ 13, 2003 9:42 am

Δημοσίευσηαπό pertri » Τετ Ιουν 11, 2003 2:05 pm

Οι παλιοί μας φίλοι

Μη μου το πεις, οι παλιοί μας φίλοι,
μη μου το πεις, για πάντα φύγαν.
Μη, το΄μαθα πια, τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν,
οι μέρες, που μας πλήγωσαν,
γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δικιά σου μελαγχολία.
Κι έρχεται η στιγμή για ν'αποφασίσεις
με ποιούς θα πας και ποιούς θ'αφήσεις.

Πέρασαν για πάντα οι παλιές ιδέες,
οι παλιές αγάπες, οι κραυγές,
γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είν' αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ,
όμορφη, να σας μιλήσω.
Βλέπω πυρκαγιές πάνω από λιμάνια,
πάνω από σταθμούς, κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται,
όταν τα γιοφύρια πίσω μας
θα κόβονται, εγώ,
θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.


Στον πολυαγαπημένο μου δάσκαλο και σύντροφο που πια ζει μέσα μας.
make a nest of pleasant thoughts
Άβαταρ μέλους
pertri
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 663
Εγγραφή: Τρί Ιαν 14, 2003 1:57 am
Τοποθεσία: veglia

Διορθώσεις χρωμάτων.

Δημοσίευσηαπό salonica (for ever) » Τετ Ιουν 11, 2003 6:39 pm

Κορίτσια πάλι απόψε στη Καμάρα
Εδώ οδηγούν οι δρόμοι της καρδιάς
μαθαίνεις να μετράς σε ʼνω Πόλη
μακρυά απ' τα σταθμά της αγοράς

Θεσσαλονίκη,Θεσσαλονίκη, τα φώτα σου δεν σβήνουνε ποτέ
Θεσσαλονίκη,Θεσσαλονίκη,τα φώτα σου δεν σβήνουνε ποτέ..

Εδώ κρυφτήκαν λόγια μελωδίες
Εδώ του Δαλαμάγκα ξενυχτά
Το είπες στη πλατεία Ελευθερίας (ή Αριστοτέλους :? )
Η πόλη έχει κάστρα καί κρατά!!!
salonica (for ever)
 

Λάκη Παπαδόπουλου: Το θρίλερ της Παρασκευής

Δημοσίευσηαπό Guest Star » Σάβ Ιούλ 05, 2003 5:05 pm

.
.
.

Να μπεις στον τοίχο, θέλω να σε χτίσω
Μη βγάζεις ήχο, θα σε χτυπήσω
Θα βγάλω δόντια να σε δαγκώνω
Το άσπρο κορμάκι σου να το ματώνω

Το θρίλερ εκείνο της Παρασκευής
προξένησε ρήξη αορτής
και αιμάτωμα σηραγγώδες
φιλμ αναγουλώδες

Το θρίλερ εκείνο της Παρασκευής
προξένησε θλάση κεφαλής
και αιμάτωμα σηραγγώδες
φιλμ φρικώδες
φιλμ ενθουσιώδες
φιλμ δρακουλώδες


Δράκουλας θα γίνω, βαρέθηκα τούτο-κείνο
Σε δωμάτια θα πετάω γυμνά κορμάκια να φιλάω
Λύκοι έξω να ουρλιάζουν, βαμπίρ να δαγκώνουν
Κι εμένα οι κραυγές σου να με μαστιγώνουν

























Εικόνα
Guest Star
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Αύγ 28, 2003 11:30 am

Η καρδιά σου είναι βαρειά
το σκοτάδι σε κρατά
και δεν σ΄αφήνει
ζήτησες παρηγοριά
στου εγώ τη μοναξιά
και είναι δίνη

Παγιδεύτηκες,
λες και ήσουνα παιδί
Ονειρεύτηκες
να΄ρθουν όλα απ΄την αρχή

Ομως έχεις αντοχή, το φιλί σου καίει
αν θες
ποτέ δεν είναι αργά

Μα ότι κι αν πω αρκετό δεν είναι
όπου βρεθώ πάντα κοντά σου είμαι
ότι κι αν πω
στην αγάπη μείνε.

Η καρδιά μου είναι βαρειά
το σκοτάδι πολεμά
που όνειρα φέρνει
του σώματος τη ζεστασιά
τίποτα δεν ξεπερνά
η αγάπη μένει

Αναπαύεται
η ζωή σου στη φυγή
δεν χρειάζεται
ν΄αναρωτηθείς γιατί
η ματιά σου έχει αντοχή
το φιλί σου καίει
αν θες
ποτέ δεν είναι αργά

Μα ότι κι αν πω αρκετό δεν είναι
όπου βρεθώ πάντα κοντά σου είμαι
ότι κι αν πω
στην αγάπη μείνε.....
Επισκέπτης
 

ΠροηγούμενηΕπόμενο

Επιστροφή στο μουσική

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron