μουσική

"σύμβολα σημεία και μυστικές μορφές."

οτιδήποτε γύρω από τη μουσική

Δημοσίευσηαπό _|\/|_ » Κυρ Αύγ 03, 2008 10:46 pm



ʼφεριμ, "επισκέπτη"! Να 'σαι καλά! 8)


_______
_|\/|_
_|\/|_
 

Για πού το βαλες καρδιά μου;

Δημοσίευσηαπό Mythos » Σάβ Αύγ 16, 2008 12:29 am

[url=http://www.youtube.com/watch?v=aQ5mnudoMxQ]Για πού το 'βαλες καρδιά μου;

Στίχοι: Νατάσσα Μεσσήνη
Μουσική: Ορφέας Περίδης
Πρώτη εκτέλεση: Ορφέας Περίδης
ʼλλες ερμηνείες: Γιάννης Κότσιρας
[/url]

Για πού το βαλες καρδιά μου μ' ανοιχτά πανιά
για ποια πέλαγα ουράνια, άστρα μαγικά
για πού το βαλες καρδιά μου μ' ανοιχτά πανιά

Για ποια μακρινή πατρίδα, έρμη ξενητειά
θάλασσα ουρανός μ' αστέρια, πουθενά στεριά
για πού το βαλες καρδιά μου μ' ανοιχτά πανιά

Ποια αγάπη, ποιο λιμάνι, ποια παρηγοριά
θα χεις αγκαλιά το κύμα, χάδι το νοτιά
για πού το βαλες καρδιά μου μ' ανοιχτά πανιά

...
_________________________________________________________
(..τωρα ξέρω ποιοί "φεύγουν" νωρίς,
είναι εκείνοι που όντας επικίνδυνοι για τα σκοτεινά σχέδια του θεού
πρέπει να βγούν από τη μέση πάση θυσία·
εντολοδόχος Θύτης ο Θάνατος, ο βαλές χωρίς πρόσωπο
το άτεγκτο κακό συγκεντρωμένο σε ένα βλέμμα από άδειο γυαλί γεμάτο απουσία..)
_|\/|_
Άβαταρ μέλους
Mythos
senior member
 
Δημοσιεύσεις: 485
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 21, 2004 7:17 pm

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Τετ Αύγ 27, 2008 3:14 pm

> στις μαύρες λίμνες των κίτρινων ματιών σου ,
ανάμεσα στα κύματα, προβάλλει μια αχνή εικόνα ενός ιδεώδους κόσμου
ανορθόγραφου,σκανταλιάρικου,τρυφερού
μικρή κατάμαυρη ασυνέχεια-όριο της ευθύγραμμης ζωής μου



http://www.youtube.com/watch?v=VqlCcTqEqsQ
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Σάβ Φεβ 14, 2009 8:50 pm

[url=http://www.youtube.com/watch?v=40IX0AjcGCQ] Στην αγορά του Αλ Χαλίλι

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
ʼλλες ερμηνείες: Ελένη Τσαλιγοπούλου
[/url]

Ο άνεμος θα καίει στη γη του Νείλου
μια αρχαία μυρωδιά θα μας μεθά
στον τροπικό όπως θα 'σαι του Καρκίνου
μέσα σου θα γεννιέται μια θεά

Μ' άγιο καπνό θα υφάνεις το χρησμό σου
για να μου δώσεις όταν θα ζητώ
να μπω ιεροφάντης στο ναό σου
να σ' ερμηνεύσω και να ερμηνευτώ


Στην αγορά του Αλ Χαλίλι
θα πουλάν τα δυο σου χείλη
δυο περιουσίες και άλλη μια
τέσσερις εγώ θα δώσω
θα πληρώσω όσο όσο
να μου κάνουν μια μελανιά

Θα σου αγοράσω στο Καρνάκ μπακίρια
με καλλιτέχνες θα τα πιούμε ιθαγενείς
τις νύχτες θα σου κάνω τα χατίρια
όσα ποτέ σου δε σου έκανε κανείς

Θα 'μαι η πηγή στην όαση της Σίβας
θα είσαι ο διαμαντένιος ουρανός
Θα γίνεις η βασίλισσα της Θήβας
κι εγώ ένας μαγεμένος Φαραώ

Στην αγορά του Αλ Χαλίλι
θα πουλάν τα δυο σου χείλη
δυο περιουσίες και άλλη μια
τέσσερις εγώ θα δώσω
θα πληρώσω όσο όσο
να μου κάνουν μια μελανιά
να μου κάνουν μια μελανιά..


---
M
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Οκτ 15, 2009 5:45 pm

Anonymous έγραψε:[url=http://www.youtube.com/watch?v=zzmzArhAQQQ]Τελευταία ώρα (Ρίτα Σακελλαρίου)

Στίχοι: Κώστας Ψυχογιός
Μουσική: Γιώργος Μανισαλής, Κοριός
Πρώτη εκτέλεση: Λένα Αλκαίου
[/url]




Τελευταία ώρα, τελευταία ώρα,
ήρθες να με συναντήσεις
και αγάπη να ζητήσεις
απ’ την κουρασμένη μου καρδιά.

Τι να σου προσφέρω τώρα που ‘ρθες τελευταία ώρα,
είναι πεθαμένα όλα τα δικά μου ιδανικά.

Ήρθες, βλέπεις, κι εσύ την τελευταία ώρα,
δίχως καρδιά και ψυχή πώς ν’ αγαπήσω τώρα,
δίχως καρδιά και ψυχή πώς ν’ αγαπήσω τώρα,
ήρθες, βλέπεις, κι εσύ την τελευταία ώρα.

Σε ζητούσα χρόνια, σε ζητούσα χρόνια,
κι απ’ την μια αγκαλιά στην άλλη,
την καρδιά μου τη μεγάλη
σκότωσε το ψέμα κι η απονιά.

Τι να σου προσφέρω τώρα που ‘ρθες τελευταία ώρα,
είναι πεθαμένα όλα τα δικά μου ιδανικά.

Ήρθες, βλέπεις, κι εσύ την τελευταία ώρα,
δίχως καρδιά και ψυχή πώς ν’ αγαπήσω τώρα,
δίχως καρδιά και ψυχή πώς ν’ αγαπήσω τώρα,
ήρθες, βλέπεις, κι εσύ την τελευταία ώρα,
την τελευταία ώρα, την τελευταία ώρα.


Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Οκτ 15, 2009 6:56 pm

[url=http://www.youtube.com/watch?v=A_RaWUDsNJs] Μια φυσαρμόνικα που κλαίει

Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη εκτέλεση: Δήμος Μούτσης
ʼλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας
[/url]



Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
με την ανάσα ενός παιδιού
σημάδι τούτου του καιρού
που μας φοβίζει και μας καίει

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
ειν' η δική μας παρουσία
τον ύμνο ακούγοντας να λέει
χαίρε ω χαίρε ελευθερία

Κι είν' οι φωνές μας στον αέρα
αλήθεια ποια είναι η αλήθεια
έτσι που ζεις από συνήθεια

μια μέρα ακόμα και μια μέρα

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
σπάζουν τ' αγάλματα κομμάτια
ψυχές που κράζουνε βοήθεια
κι έχουν ορθάνοιχτα τα μάτια

Κι ο ουρανός που μας σκεπάζει
μια φυσαρμόνικα που κλαίει
κι εμείς ανυποψίαστοι κι ωραίοι
μέσα στο θαύμα που βουλιάζει

Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι
παραιτημένοι κατά βάθος
ω με πόση ένταση και πάθος γίνονται
πρώτοι οι τελευταίοι


Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
ακολουθώ τα βήματά σου
μέσα στην ερημιά του κόσμου
κι έρχομαι πλάι εκεί κοντά σου


---
M
Επισκέπτης
 

Δημοσίευσηαπό Επισκέπτης » Πέμ Οκτ 15, 2009 7:35 pm

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ
"H μεγαλύτερη ομορφιά είναι να περνάς έξω απο ένα σπίτι και να ακούς απο μέσα να σε τραγουδάνε!!"


(Συνέντευξη στη Δήμητρα Τριανταφυλλίδου - Δημοσιεύτηκε: 11/06/2009 ΣΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ)


Από τις ελάχιστες συνεντεύξεις που έχετε δώσει όλα αυτά τα χρόνια, καταλαβαίνω ότι δεν σας αρέσει πολύ η διαδικασία της συνέντευξης.

Δ.Μ: όχι, μ’ αρέσει με την προϋπόθεση όμως ο άλλος να ξέρει τι ρωτάει και κυρίως να ξέρει να ακούει. Γιατί μια συνέντευξη τη γράφει εκείνος που ακούει όχι εκείνος που μιλάει. Επειδή συχνά λοιπόν δεν έχω πολλές επιλογές καλύπτομαι πίσω από ένα «όχι» και γλιτώνω. Από την άλλη κάνω και μια δουλειά που όταν θέλω κάτι να πω το κάνω μέσα από τα τραγούδια μου.

Συχνά με σκωπτικό στίχο, ενίοτε και ειρωνικό.

Δ.Μ: Κυρίως σκωπτικό θα έλεγα. Πάντως, σημασία δεν έχει τι λες αλλά πως το λες. «Σ’ αγαπώ» λέει και ο Φώσκολος,«σ’ αγαπώ» και ο Σαίξπηρ.
Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε και το βιβλίο σας στο οποίο εμπεριέχονται οι δικοί σας στίχοι των τραγουδιών σας.
Δ.Μ: Ως προς το βιβλίο, να σου πω τώρα κι όλη μου την αλήθεια, ήταν η πρώτη μου φορά και δεν έχω και μεγάλη εμπειρία από βιβλία. Όταν διαβάζω εγώ τους στίχους μου, μέσα μου έρχεται η μουσική, τους τραγουδάω. Δεν θα έγραφα ποτέ «ήρεμα κούκλα μου και απλά», αν δεν επρόκειτο να ντύσει τη μουσική μου.

Μου έκανε εντύπωση στην παρουσίαση αυτό ακριβώς. Έβγαιναν οι λογοτέχνες και τόνιζαν τη σημασία του να διαβάζει κανείς τους στίχους απομονωμένους και όταν ήρθε η σειρά σας ανατρέψατε όλο το οικοδόμημα των αναλύσεων τους λέγοντας...

Δ.Μ: …ότι αν εγώ είχα στο μυαλό μου όλα αυτά που είπαν οι προηγούμενοι θα είχα κολλήσει στην πρώτη λέξη και δεν θα είχα γράψει τίποτα άλλο.
ʼκουσα μια μυστήρια κριτική για το τραγούδι «γουωκμαν», μα το αμάν αμάν δεν το έβαλα για να δημιουργήσω έναν μοντέρνο όπως ατυχώς ειπώθηκε αμανέ, αλλά για να ριμάρω με τη λέξη γουώκμαν. Δηλαδή αν έγραφα ωχ θεέ μου θεέ μου, θα παρίστανα τον καλόγερο της μονής Εσφιγμένου; Από την άλλη βέβαια τί να πεις; Η κριτική είναι κριτική. Μια φορά ήμαστε στη στοά του βιβλίου - κάτι παρουσιαζόταν, δε θυμάμαι ακριβώς τι- και ήταν εκεί και ομιλητές διάφοροι. Μετά την παρουσίαση βγήκαμε, καθήσαμε στη σάλα και άρχισαν να λένε «…διότι όπως γράφει ο τάδε…» και γυρίζω και τους λέω «κοιτάξτε να δείτε, επειδή εγώ γράφω, σας λέω ότι κανείς δεν ξέρει πως γράφει. Κι ο Ρεμπό ήταν ο πρώτος που είχε πει: δεν ξέρω τι κάνω γιατί εγώ είναι ένας άλλος. Επομένως αυτό που εκκολάπτεται και βγαίνει από το χέρι μου είναι ερήμην μου. Δεν το ελέγχω εγώ. Αν το ήλεγχα απολύτως θα είχα τρελαθεί. Εδώ δεν ξέρω λοιπόν εγώ τι εννοώ όταν γράφω, πώς γίνεται να ξέρει ο άλλος»; Πετάγεται τότε ο Μπαμπινιώτης που ήταν στην παρέα και μου λέει: «επιτέλους βρε παιδί μου, άσε μας και μας να κάνουμε τη δουλειά μας.»
Για να γυρίσουμε πάντως στα του βιβλίου, σκέφτομαι τον Σεπτέμβρη να κάνω άλλη μια παρουσίαση λιγάκι πιο πρωτοποριακή πιθανώς και με στίχους από τον καινούργιο δίσκο που βγάζω.

Για να πάμε και σ’αυτό. Από τη συναυλία στο Ηρώδειο του ‘99 και μετά είμαστε σε στάση αναμονής ενός νέου δίσκου. Παντού αυτό διαβάζω και ακούω. Μέχρι και για τους ερμηνευτές που έχετε επιλέξει.

Δ.Μ: Ποιόν; Τη Χαρούλα; Μπορεί.

Και τον Μαχαιρίτσα, τον Μητροπάνο.. τριάντα πέντε χρόνια μετά τον ʼγιο Φεβρουάριο να συνεργάζεστε ξανά θα το περιμένουν πολλοί.

Δ.Μ: Να είμαστε πρώτα καλά.. Κοίτα, ο Μητροπάνος είναι ίσως ο τελευταίος μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής και κυρίως είναι ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος. Χρόνια μετά τον ʼγιο Φεβρουάριο τον ξαναείδα στη συναυλία στο Ηρώδειο και βρήκα ξανά αυτό το παιδί. Χαριτωμένος, γλυκός, δουλευτής. Ξέρει τη θέση του, ξέρει τι μετράει, ξέρει τι αποδίδει. Στο χώρο μας να παραμείνεις αυτός ο άνθρωπος που είσαι είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι τα λεφτά που σε φθείρουνε, είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο ζεις. Όπως είπα κάποτε, δεν κάνω παρέα με τραγουδιστές γιατί όλο για λεφτά μιλάνε. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι γιατροί, δάσκαλοι, καθηγητές. Αυτοί μιλάνε για τέχνη.

Πάντως, σε ότι αφορά τον ʼγιο Φεβρουάριο, ακόμη γίνονται συζητήσεις αφού τον ακολουθούν ήδη από την κυκλοφορία του αναλύσεις επι αναλύσεων και διάφοροι συσχετισμοί με τη Μικρασιατική καταστροφή, το όνειρο της Σμύρνης…

Δ.Μ: Τρίχες κατσαρές ήταν όλα αυτά. Εγώ ήμουν ερωτευμένος με μια γυναίκα που την έλεγαν Φάνη. Και έπρεπε να περάσω αυτό το «Φ» και το έκανα. Αυτό ήταν, τίποτα άλλο. Και είναι και δικό μου το τετράστιχο «ο ʼγιος Φεβρουάριος…», δεν είναι του Ελευθερίου. Και άρχισαν να λένε για μια εκκλησούλα στη Σμύρνη και άλλα τέτοια. Είναι σα να φοράς το πρώτο παντελόνι που βρίσκεις μπροστά σου για να βγεις ραντεβού και μετά να ακούς να λένε «πω πω φοράει σκισμένο παντελόνι και το σκίσιμο σημαίνει αυτό και το άλλο», ενώ εσύ απλά αυτό βρήκες μπροστά σου και αυτό φόρεσες.

Πάμε ξανά στον δίσκο που περιμένουμε;

Δ.Μ: Ναι, μπορεί να έρθει και φέτος. Έμπλεξα με τους στίχους που δεν είναι και όλοι δικοί μου. Δεν μου έδιναν καλούς στίχους. Πολύ μπέρδεμα. Διαρκώς κάτι με πήγαινε πίσω, αλλά πιστεύω πως τώρα είμαστε εντάξει. Στίχους έχουμε γράψει ο Μιχάλης ο Μπουρμπούλης, ο Γιώργος Νοταράς ,εγώ και άλλοι. Επίσης θα πω κι εγώ δύο από τα τραγούδια που παρεμπιπτόντως δεν θα είναι όλα μπαλάντες αλλά και λαϊκά.

Δηλαδή θα είναι ένας συγκερασμός των δύο περιόδων της πορείας σας.

Δ.Μ: Μπράβο. Κάπως έτσι.

Μια και ο λόγος για το έργο σας στο σύνολό του, ποια είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση που έχετε πάρει όλα αυτά τα χρόνια;

Δ.Μ: Ξέρεις ποια είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση; Να περνάς έξω από ένα σπίτι και να ακούς να σε τραγουδάνε μέσα. Εκεί είναι η ομορφιά. Που δεν ξέρουν ούτε ότι περνάς ούτε που είσαι ούτε αν υπάρχεις. Αυτό πολύ λίγοι το έχουν νιώσει. Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση. Όχι ο αριθμός των δίσκων που πουλάει κάποιος και που στο κάτω κάτω δεν ξέρεις ούτε υπό ποιες συνθήκες τους πουλάει, χωρίς να λέω ότι και αυτό δεν έχει την αξία του. Ένα πολύ καλό έργο πρέπει να έχει και μεγάλο αντίκρισμα.

Ναι, αλλά υπάρχει αντικειμενικά καλό έργο; Μπορεί κανείς να μιλήσει για αντικειμενικότητα στην τέχνη;

Δ.Μ: Τέχνη είναι αυτό που καταλαβαίνεις. Αν κάποιος σε πάρει και σε πάει στην Ακρόπολη και συ δεν καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που βλέπεις, δεν μπορεί να σε πείσει για τίποτα. Τι να σου πει; Για τα μάρμαρα; Μαρμάρινα είναι και τα σκαλοπάτια του σπιτιού σου. Επομένως μέσα σ’αυτό που ο καθένας καταλαβαίνει παίζεται όλη η ιστορία. Δηλαδή ο Μπετόβεν είναι υποχρεωμένος να πέφτει στα ποδαράκια σου και να εξαρτάται από το πώς θα τον χειριστείς.

Πόσο συνειδητοποιημένο είναι ένα παιδί που στα 6-7 του χρόνια προτιμά να μάθει βιολί από το να παίζει στις αλάνες όλη μέρα;

Δ.Μ: Στις αλάνες δεν βγήκα ποτέ. Εγώ έμενα στο κέντρο του Πειραιά, δίπλα στο δημοτικό θέατρο, και δεν είχαμε κιόλας αλάνες εκεί. Η επιλογή μου σε ότι αφορά το βιολί ήταν καθαρή. Δεν υπαγορεύτηκε. ʼλλωστε δεν είχαμε μουσικό στο σπίτι, δεν είχα προσλαμβάνουσες. Το μεγαλείο όμως του πράγματος δεν βρίσκεται σ’αυτό που ζήτησα εγώ, αλλά στο «εντάξει» της μάνας μου αν και βρισκόμασταν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. θα μπορούσε να μου πει, «τι μουσική ρε εδώ δεν έχουμε να φάμε». Κι όμως, μου είπε εντάξει. Εγώ δεν έχω να πληρώσω αλλά αν τα καταφέρεις και δεν πληρώνουμε να πας. Και με πήγε. Και δεν πλήρωνα, πήρα και μια υποτροφία. Και μετά 3 χρόνια άρχισα και ανέβαινα και στην Αθήνα. Πήγα στο Ωδείο Αθηνών που ήταν ανάμεσα από την Ομόνοια και την Κουμουνδούρου, εκεί στην οδό Πειραιώς, ένα παλιό κτίριο μεγάλο. Δύο τρεις φορές το μήνα ανέβαινα και με τα πόδια.

Και τον Μάνο Χατζιδάκι πότε τον γνωρίσατε;

Δ.Μ: Πολύ αργότερα. Η επαφή μου με τον Χατζιδάκι δεν ήταν το ουσιαστικό του πράγματος. Η μεγάλη στιγμή, αυτό δηλαδή που με ταρακούνησε ήταν η επαφή μου με τον Γκάτσο. Κάναμε πάρα πολύ παρέα, πήγαινα τα βράδια σπίτι του, μια μονοκατοικία στην Σπετσών στη Κυψέλη. Ερχόταν και ο συγχωρεμένος ο Ελύτης, ξενυχτάγαμε μέχρι τις 7 το πρωί. Μια φορά του πήγα κάποιες μελωδίες, τις άκουσε και του άρεσαν. Ήταν το «σιγά σιγά», το «μην μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα», το «αύριο πάλι». Μου λέει, θα σου γράψω εγώ στίχους και με πήγε στην τότε κολούμπια. Και έτσι ξεκίνησε.

Και μετά ήρθε το δέσιμο με τον Γκάτσο.

Δ.Μ: Αυτό ήταν το σπουδαιότερο. Δίπλα στον Γκάτσο μεγάλωσα την ικανότητα μου να αντιλαμβάνομαι τα πράγματα. Αν σε κλείσουν πέντε χρόνια σε ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλία, θα τα διαβάσεις και θα τα μάθεις. Να αντιλαμβάνεσαι όμως είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Πρέπει ο άλλος να σε «φυσήξει», να σου ανοίξει το μυαλό. Εγώ ήμουνα μικρό παιδί και εκείνος ήταν 70 χρονών άνθρωπος. Αυτά που σου έλεγε ήταν ελεγμένα, σου μίλαγε η απόλυτη γνώση.

Χτυπούν την δική σας πόρτα νέα παιδιά με στίχους ή με μελωδίες;

Δ.Μ: Μου στέλνουν στίχους, μου τηλεφωνούν, αλλά ξέρεις τι γίνεται; Οι μισοί είναι σαν κι αυτούς που γράφω εγώ. Κάποιοι είναι ανοησίες. Οι στίχοι σήμερα είναι πάρα πολύ δύσκολο πράγμα, δεν υπάρχουν.

Γιατί;

Δ.Μ: Γιατί όσο πάει λιγοστεύουν οι λέξεις. Καταρχάς μιλάμε με 5 κουβέντες όλες κι όλες. Κι είχε πει ο συγχωρεμένος ο Τσαρούχης το τρομερό « όλοι οι Ασιατικοί λαοί κόπτονται για τα ιδεογράμματα τους. Για μας τόσο δύσκολη ήταν η περισπωμένη;» Μεταφορικό είναι αυτό.. Τα τραγούδια που ψιθυρίζεις σήμερα, δεν προσέχεις τι λένε και η διάρκειά τους είναι μιας μέρας.

Ίσως φταίει και η εποχή μας.

Δ.Μ: Είναι αντιπνευματική αλλά κάτι που είναι γερό θα μείνει. Δεν γίνονται γερά πράγματα.

Είχατε αναφερθεί στο περιστατικό με τον Βαμβακάρη και τους στίχους που έδωσε στον διευθυντή της δισκογραφικής και εκείνος τους πέταξε κάτω. Σκέφτεστε ότι αυτού του είδους η απόρριψη από τις δισκογραφικές μπορεί να είναι πολύ πιο έντονη σήμερα;

Δ.Μ: Έχω την εντύπωση ότι οι εταιρείες σήμερα, οι οποίες δεν λειτουργούν όπως τότε, μια καλή δουλειά θα την πάρουν, αλλά δεν έχουν υλικό. Ό,τι βγαίνει, είναι το καλύτερο που έχουν βρει. Το περιστατικό με τον Βαμβακάρη το αναφέρω γιατί η συμπεριφορά του παραγωγού ήταν κακή, όχι γιατί τα τραγούδια ήταν σπουδαία. Δισκάδες τότε στη Ελλάδα ήτανε 2, ο Πατσιφάς και ο Μάτσας. Ο Λαμπρόπουλος που ήμουν εγώ στην Κολούμπια δεν ήταν μεγάλος δισκάς, του ερχόντουσαν τα πράγματα, δεν τα έφτιαξε. Εγώ όταν πήγα στην εταιρεία, ήμουν έτοιμος, πούλαγα δίσκους. Δεν πήρε κανέναν από κάτω να τον κάνει κάτι. Ο Μάτσας πήρε πολλά πράγματα δεύτερης ποιότητος και τα έκανε πρώτης χάρη στην ικανότητα του. Όπως και ο Πατσιφάς που πήρε 30 παιδιά και έκανε το νέο κύμα. Αυτοί είναι οι καλοί παραγωγοί. Όμως τότε υπήρχε καλό υλικό. Σήμερα με το υλικό που έχουν δουλεύουν.

Εσείς δεν έχετε ξεχωρίσει κάτι από όλα όσα ακούτε;

Δ.Μ: Να σου πω την αλήθεια, τίποτα. Εγώ έχω μείνει στα παλιότερα τραγούδια του Μαχαιρίτσα, στους Κατσιμιχαίους στον Ξυδάκη που μ’ αρέσει πάρα πολύ. Στο τραγούδι σήμερα επικρατεί ένα γενικό «Πλιάτσικο». Και κάτι καλό να συμβεί θα χαθεί μέσα στον σκουπιδοτενεκέ της σημερινής δισκογραφίας.

Αυτά τα χρόνια που απέχετε..

Δ.Μ: …δε νομίζω ότι έχει γίνει κάτι. Θα χαιρόμουν πάρα πολύ να είχα μείνει πίσω. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω ακούσει κάτι που να είναι πιο μπροστά από το «μια φυσαρμόνικα που κλαίει» ή κάτι πιο καινούργιο από τον ταξιδιώτη του παντός που είναι του ‘90. Μόλις βγω θα ναι σαν να ‘τανε χτες. Να είσαι σίγουρη.

Τι κάνετε όλα αυτά τα χρόνια; Πως είναι η καθημερινότητά σας;

Δ.Μ: Να, εδώ που με βλέπεις, κάθομαι, παίζω με το κομπιούτερ, ψάχνω στο διαδίκτυο, μαγειρεύω πάρα πολύ καλά και ζωγραφίζω πολύ ωραία, παίζω με τον σκύλο μου τον ʼργω, ένα καυκασιανό τσοπανόσκυλο. Έχω να βγω 10 μέρες από το σπίτι. Δεν το χρειάζομαι, όλα εδώ μέσα τα έχω.

Είστε μοναχικός;

Δ.Μ: Βέβαια, στην πραγματικότητα πάρα πολύ. Κάνω τον ανοιχτό αλλά ούτε το 1/11 δεν λέω απ’ αυτά που σκέφτομαι μέσα μου. Χτυπάω, ας πούμε, το χέρι μου και λέω ότι πονάω. Δεν λέω όμως ούτε που το χτύπησα ούτε γιατί. Την ιστορία την κρατάω για μένα. Τη γυναίκα μου να ρωτήσεις πως είμαι, θα έχει τα κενά της. Αυτό είναι και γοητευτικό αλλά είναι και κουραστικό για τους άλλους.

Για εσάς δεν είναι;

Δ.Μ: Όχι, γιατί εγώ έτσι είμαι, δεν κάνω προσπάθεια.

Υπήρξαν φορές που κάνατε πράγματα αν και γνωρίζατε ότι δεν θα σας βγουν σε καλό;

Δ.Μ: Είμαι λιγάκι αυτοκαταστροφικός, τα έκανα. Και ρίσκο πολύ πήρα κάποιες φορές και άλλες καθόλου γιατί έβγαινε ο φόβος μπροστά. Είναι σα να τρέμεις κάποιες μέρες μη σου χυθεί ο καφές κι άλλοτε να τρέχεις σε ένα τεντωμένο σκοινί πάνω από έναν γκρεμό.

./.
Επισκέπτης
 

Προηγούμενη

Επιστροφή στο μουσική

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες

cron